ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 647 จะต้องทำเพื่อตัวเองอย่างแน่นอน

บทที่ 647 จะต้องทำเพื่อตัวเองอย่างแน่นอน

อาคิระเลิกคิ้วพลางเอ่ยขึ้น : “ผมรับปากคุณแล้วว่าจะอยู่ต่อ ยังจะแสดงละครอีกเหรอ?”
พนาวันมองเขา
เห็นได้ชัดว่าอาคิระไม่เชื่อว่าเธอเป็นมะเร็ง
เธอขมวดคิ้วขึ้น หลังจากที่ลังเลอยู่พักหนึ่งแล้ว เธอก็รวบรวมความกล้าแล้วถอดวิกผมปลอมออกมา
ทันใดนั้นเอง อาคิระก็เหมือนกับถูกฟ้าผ่า อึ้งอยู่ที่เดิมตรงนั้น
หลังจากที่ดึงสติกลับมาแล้ว สีหน้าท่าทางของเขาก็หนักหน่วงขึ้นมา หน้าอกขึ้นๆลงๆอย่างแรง : “ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ?”
พนาวันเอ่ยขึ้นมานิ่งๆ : “ฉันเป็นมะเร็งตั้งแต่ก่อนที่จะหย่าแล้ว หมีพูลจะไม่มีคุณไม่ได้”
“เดี๋ยวก่อนนะ ผมขอผ่อนคลายก่อน”
อาคิระนั่งยองๆลงที่พื้น แล้วหายใจเข้ายกใหญ่
ชั่วพริบตาเดียว จากสวรรค์ลงสู่นรก สุขไปทุกข์
เขารู้สึกเวียนศีรษะตาพร่ามัว แม้กระทั่งเหมือนกับดวงตาถูกเสียบแทงเข้าไปจนลืมไม่ได้
หลังจากที่ค่อยๆดึงสติกลับมาแล้ว เขาก็ลุกขึ้นมาจากที่พื้น ร่างสูงใหญ่โซเซอยู่บ้าง ยืนไม่มั่นคง
“นับตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป คุณจะต้องอยู่ข้างๆผม จะอยู่ห่างจากผมไม่ได้เลยแม้แต่ก้าวเดียว!”
หน้าอกของพนาวันขึ้นลง
: “อาคิระ ให้คุณอยู่ก็เพื่อหมีพูล
ฉันกับคุณเราไม่ได้เกี่ยวข้องกัน”
แต่ทว่าอาคิระไม่ได้สนใจเธอเลย
หลังจากนั้นพนาวันก็ถูกส่งกลับไปที่โรงพยาบาล
ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ตอนนี้เธอก็สามารถวางใจลงมาได้บ้างแล้ว ถึงอย่างไรหมีพูลก็มีคนดู เธอไม่ต้องกังวลอีกแล้ว
คฤหาสน์อนันต์ธชัย
พอฉันทัชก้าวเข้ามาในห้องรับแขก ก็เห็นเงานั้นที่อยู่ตรงด้านหน้าหน้าต่าง
“ก้นบึ้งของหัวใจเบิกบานแล้ว นี่ยังจะมาทำเป็นขรึมอีก” มุมปากของเขายิ้มเยาะออกมา
และวินาทีต่อมา อาคิระก็หันกลับมา
เห็นน้ำตาที่หางตาของเขาแล้ว ฉันทัชก็รู้สึกตกตะลึงไปเล็กน้อย
: “นาย
ร้องไห้?”
“เหรอ?”
อาคิระมาเช็ดน้ำตาตรงหางตาทีหลัง ก็ไม่คิดว่าจะมีน้ำตาอยู่จริงๆ
ฉันทัชหยอกล้อเขาต่อ : “เขาว่ากันว่าเป็นน้ำตาแห่งความดีใจใช่ไหม?”
ลูกกระเดือกของอาคิระขยับและเอ่ยออกมาช้าๆ : “พนาวันเป็นมะเร็ง”
แววตาหยุดชะงักไปสองสามวินาที ฉันทัชเอ่ยถามขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ : “จริงเหรอ?”
“อืม”
เขาเอ่ยขึ้น : “ขอโทษทีนะ”
“ช่วยฉันหน่อยสิ”
ฉันจะให้เธอเป็นอะไรไปไม่ได้!”
อาคิระนั่งลงบนโซฟา : “ทีมแพทย์ที่เป็นระดับสูงๆของทั้งในและนอกประเทศ เรียกมาให้ที
เธอเป็นแสงในชีวิตของเขา
ถ้าหากแม้แต่เธอก็ต้องตายไปเหมือนกันนั้น เขาก็คงจะยืนหยัดต่อไปไม่ได้แล้วจริงๆ
“วางใจเถอะ”
ฉันทัชตบลงบนไหล่เขาแรงๆ
เรื่องนี้เขาจะต้องช่วยอยู่แล้ว!
ถ้าหากพนาวันตาย อาคิระจะต้องพังอย่างแน่นอน
…..
โรงพยาบาล
อาการปวดกระเพาะมาอีกแล้ว พนาวันปวดมากเสียจนกำยึดผ้าปูเตียง อย่างฝืนทนเอาไว้
แต่ยังดีที่ครั้งนี้ปวดเพียงแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น
“ปึงปึงปึง–”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
น้ำเสียงของเธอแหบพร่า : “เข้ามาค่ะ”
คนที่เข้ามาก็คืออาคิระนั่นเอง เห็นเขาโกนผมแล้ว พนาวันก็รู้สึกอึ้งไป : “ทำไมคุณโกนผมล่ะ?”
“อืม เปลี่ยนทรงบ้าง”
อาคิระเลิกคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย : “เป็นยังไงครับ สบายแล้วก็ทั้งดูหล่อด้วยใช่หรือเปล่า?”
อารมณ์ของพนาวันรู้สึกซับซ้อน มุมปากของเธอกระตุกขึ้นมา : “ความจริงแล้ว คุณไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้เลย”
เธอรู้ว่าเขาจะต้องทำเพื่อตัวเองอย่างแน่นอน