ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 645 ทำตัวเอง

บทที่ 645 ทำตัวเอง

หลังจากได้ยิน ยู่ยี่ก็หัวเราะออกมาโดยตรง เสียงดังจะโทรหาพนาวัน
ฉันทัชหยุดเธอไว้
ตอนนี้ตีสามแล้ว คิดดูแล้วคนอื่นน่าจะพักผ่อนอยู่
เช้าวันถัดมา
ระหว่างที่กินอาหารเช้า โทรศัพท์ก็ดังขึ้น พนาวันรับ
เสียงแหลมๆของยู่ยี่ก็เข้ามา：“เมื่อคืนอาคิระกับฉันทัชคุยกันเยอะมาก เขาบอกว่าจะให้เธอไปหยุดเขาไว้ที่สนามบิน จากนั้นสารภาพกับเขา จนกว่าเขาจะยอม”
พอได้ยิน พนาวันก็หัวเราะอย่างเยือกเย็น ไม่สนคำถามแบบนี้อีก แต่ถามไปว่า：“ตอนเย็นเธอว่างไหม？”
“ว่าไง？”
“ร้านหม้อไฟเปิดใหม่ หมีพูลอยากกิน พวกเราไปกันเถอะ”พนาวันเสนอ
“โอเค”ยู่ยี่ตกลงอย่างเร็ว เรียบร้อย ชัดเจน
ที่ห้องน้ำ หมีพูลก็กำลังรับโทรศัพท์ เป็นอาคิระโทรมา：“เทคนิคโกหกของลูกสูงขึ้นเรื่อยๆแล้วนะ หือ？”
“ก็เรียนมาจากพ่อแหละ！”
หมีพูลปัดความรับผิดชอบของตัวเองทันที：“แล้วก็ทำเป็นป่วยก็เรียนรู้มาจากพ่อนะ”
“อย่างอื่นไม่เห็นลูกจะเรียนรู้ไวบ้าง เรื่องไม่ดีแบบนี้ทำไมลูกถึงเอามาใช้อย่างอิสระ？”อาคิระพูดวิจารณ์
“หึหึ”
หมีพูลหัวเราะ：“ผมคิดเพื่อพ่อไง หลอกพ่อกลับมา แม่ก็หนีไปไหนไม่ได้ไม่ใช่เหรอ？”
อาคิระขมวดคิ้วเล็กน้อย：“ดื้อจังเลยนะ ดูเหมือนต้องสั่งสอนดีๆแล้ว！”
……
อาคิระจะไปแล้ว เพื่อบรรลุเป้าหมายตามต้องการ
เขาโทรหาฉันทัชไปมา แล้วทำตัวเผด็จการสุดๆ
ให้เขาไปส่งที่สนามบิน
ฉันทัชรู้สึกทำอะไรไม่ได้ เลยขับรถไป รีบไปที่สนามบิน
อาคิระก็ยังทำเป็นเคร่งขรึม
กระเป๋าเดินทาง พาสปอร์ต
วีซ่า แม้แต่ตั๋วเครื่องบินก็ยังซื้อมาแล้ว
เขาก็ขยับฝีเท้า เข้าไป แล้วกอด：“วันนี้ไปแล้ว
เห็นฉันทัชมา
ก็ไม่รู้ว่าจะกลับมาอีกครั้งเมื่อไหร่ เพื่อนรัก ดูแลตัวเองดีๆ”
ฉันทัช：“……”
เขาไม่คิดว่าตัวเองแสดงเนียนไปหน่อยเหรอ？
ถ้าไม่ได้รู้อยู่แล้ว เขาก็คิดว่าเขาคือนักแสดง ตอนนี้กำลังเล่นละครอยู่
พอปล่อยออก
อาคิระจ้องไปที่เวลาอีก บ่ายครึ่งแล้ว ทำไมเธอยังไม่มา
บอกแล้วว่าจะบินสองโมง
“ไม่มาเหรอ？”
ฉันทัชมองเขา นิ้วยาวๆลูบระหว่างคิ้ว
“ยังไม่ถึงเวลา ตอนนี้เพิ่งบ่ายโมงครึ่ง พวกเรารอสักพักเถอะ”อาคิระพูดแบบนี้ไป
บ่ายโมงสี่สิบ ไม่มีแม้แต่เงา
บ่ายโมงห้าสิบ
ก็ยังไม่มี สองโมงตรง ก็ยังไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้ว
ฉันทัชเดาได้อยู่แล้ว：“น่าจะไม่มานะ”
อาคิระยังหาข้ออ้าง：“จากในเมืองมานี่ไกลมาก และรถก็ติด
ต้องมาสายหน่อยแน่นอน
รอก่อนละกัน”
“ฉันโทรถามละกัน
ฉันทัชหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหายู่ยี่ แล้วถาม：“ทางนั้นเป็นไงบ้าง？”
ก็เห็นว่าวางสาย จึงถาม：“ว่าไง？”
ระหว่างที่เขาโทรศัพท์
อาคิระมองไปที่เขาด้วยสายตาลึกซึ้ง แป๊บหนี่ง
“ตอนนี้ยู่ยี่ยังอยู่ซื้อเสื้อผ้าเป็นเพื่อนพนาวัน เดี๋ยวทั้งสองก็จะไปดื่มกาแฟและกินหม้อไฟด้วย ใช่สิ แล้วยังจะไปงานเลี้ยงนัดบอดด้วย”
คิ้วของเขา ก็ค่อยๆขมวดเข้า ลูกกระเดือกของอาคิระขยับ รู้สึกไม่เชื่อผลเช่นนี้เท่าไหร่：“ไม่พูดถึงฉันเลย？”
“พูดถึงอยู่”
ฉันทัชก็เหมือนจะคิดอะไรได้อย่างรู้ตัว
พอได้ยิน อาคิระที่เมื่อกี๊ยังหน้าตึงก็ดูมีชีวิตชีวา ใบหน้าดูมีเลือดเดิน：“พูดอะไร？”
“พนาวันพูดว่า
ความรู้สึกและการตัดสินใจของเธอสารภาพไปกับนายหมดแล้วเมื่อวาน แต่นายไม่รับไว้ก็หมายถึงปฏิเสธ ถ้านายจะไป เธอก็ไม่มีสิทธิ์ห้าม
และไม่อาจห้ามได้ ถึงตั้งใจจะไปหยุดก็กลัวว่านายจะไม่เปลี่ยนใจ ดังนั้นจึงช่างมันเถอะ”
ได้ยินคำพูดตรงๆปตรงมาแบบนี้ เส้นบนใบหน้าอาคิระดูเย็นชาขึ้นมาทันที
เขาเบะปากเล็กน้อย สบถคำด่าออกมา：“สมควรตายจริงๆ！ผู้หญิงคนนี้ไม่มีความพยายามเลย！ถ้าใช้ใจอะไรก็ทำสำเร็จ แต่เธอไม่มีแม้แต่ใจกับการยืนหยัดเลยสักนิด แล้วจะไปสำเร็จได้อย่างไร！”
ด่าไป เขาก็ลากกระเป๋ากลับไป แล้วเดินออกไปนอกสนามบิน
มีรอยยิ้มลึกๆตรงหน้าฉันทัช แต่เขากลับฝืนกลั้นเอาไว้ ตามไปอยู่ด้านหลัง พูดต่อไปว่า：“ตอนนี้นายจะไปไหน？”
“แม่เอ๊ย！กลับไปสิ！เสียงแรงที่ฉันเล่นเต็มขนาดนี้ เพื่อจัดกระเป๋า ตอนเช้าฉันใช้เวลากว่าชั่วโมงหนึ่ง！”
อาคิระเดินไปข้างหน้า ไม่หยุดด่า ถีบกระเป๋าเดินทางในมือออก
ฉันทัชหรี่ตาลงเล็กน้อย ตรงหน้าอกมีเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ
แต่ก็กดเอาไว้ ไม่ให้ส่งเสียง
ไม่อย่างนั้น เขากลัวว่าอารมณ์ของอาคิระที่อยู่ตรงหน้านี้จะยิ่งระเบิดออก
ส่วนอีกด้าน
พนาวันกับยู่ยี่เดินเล่นในห้าง ดูเสื้อผ้าสองสามตัวให้หมีพูล จากนั้นก็ซื้อเสื้อให้เบบี๋เล็กน้อย
จากนั้น หมีพูลก็บอกหิว พวกเขาเลยไปร้านหม้อไฟ
เขาสั่งเต้าหู้ปลา และยังมีเห็ดเข็มทอง ชามใหญ่ๆ
ทั้งสามกินไปหัวเราะไป ไม่ต้องบอกว่าครึกครื้นแค่ไหน เบบี๋ก็ร้องคร่ำครวญ พูดไม่กี่คำบ้างเป็นบางครั้ง ซึ่งไม่ต้องบอกว่าน่ารักแค่ไหน
ทันใดนั้น ก็รู้สึกถึงลมเย็นๆตรงหน้า จากนั้นตรงหน้าก็มีร่างคนปรากฏ
เธอเงยหน้าขึ้น เป็นอาคิระ
แปลกใจมาก แต่พนาวันก็ยังพูดไปนิ่งๆ：“คุณจะไปแล้วไม่ใช่เหรอ ไม่ไปเหรอ？”
คำนี้ทำให้ในใจอาคิระโมโหสุดๆ จนเกือบจะคว่ำโต๊ะตรงหน้า：“นี่คือท่าทีที่คุณปฏิบัติกับผมเหรอ？”
เขาแสดงละครอย่างยากลำบาก ดูเธอสิ กินอย่างอร่อยตรงนี้ แทบทำให้เขากระอักออกมาเป็นเลือด！
“ท่าทีอย่างไร？”เธอไม่เข้าใจ
“คุณไม่ได้บอกเหรอว่าหมีพูลไม่มีพ่อไม่ได้ ตอนนี้ผมจะไปจากเฮทเคแล้ว คุณมากินดื่มอยู่นี่อย่างสบายใจเฉิบเนี่ยนะ？”
พนาวันตอบอือไปอย่างนิ่งเฉย พูดว่า：
“คุณปฏิเสธฉันแล้วไม่ใช่เหรอ？ชีวิตต้องดำเนินต่อไปเสมอ จะอยู่ไม่ได้เพราะว่าคุณปฏิเสธฉันไม่ได้หรอกนะ ดังนั้นไม่ว่าคุณจะไปหรือไม่ ฉันก็จะเดินเล่น หาอะไรกิน ผิดตรงไหนเหรอ？”
หายใจออก หายใจเข้า หายใจออก หายใจออก อาคิระทำแบบนี้ซ้ำไปมา：“คุณหมายความว่าไงกันแน่？”
เธอถามย้อน：
“ฉันยืนหยัดมาแปดปี ถูกคุณทำร้ายมาแปดปี คุณกลับปฏิเสธฉันตลอด แล้วยังจะให้ฉันหน้าด้าน ตามไปอย่างไม่มีศักดิ์ศรีอีกเหรอ？ไม่มีทาง！เมื่อก่อนฉันเจ็บปวดมากพอแล้ว！”
เขาตะลึงงัน คิดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะมาถึงจุดนี้ได้ อาคิระแอบด่าในใจ
แม่เอ๊ย！ทำตัวเองชัดๆ ดูสิเนี่ย！
เขามองฉันทัชที่อยู่ข้างๆ ยักไหล่ ฉันทัชนั่งลงข้างยู่ยี่ รับเบบี๋มา แล้วหยอกล้อ