ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 643 ทำไมเธอโง่ขนาดนี้

บทที่ 643 ทำไมเธอโง่ขนาดนี้

ถ้าให้เขารู้ว่านี่เป็นการโกหก เขาจะมีท่าทีอย่างไรกันนะ？
“ผมรู้สึกหดหู่ อยากไปเดินตากลมซะหน่อย”เห็นแม่ออกมา หมีพูลก็แอบส่งสายตาให้เธอ เปิดผ้าห่มลงจากเตียง จะออกไป
อาคิระก็ลุกขึ้นตาม ว่าจะตามไปด้วย
“พ่อครับ ห้องข้างๆมีเด็กอีกคน ผมจะเล่นกับเขาส่วนตัว พ่อรอผมที่นี่นะ เดี๋ยวผมรีบกลับมา”
หมีพูลยื่นมือชี้ไปที่ด้านข้าง ตอนนี้พูดโกหกก็ไม่หน้าแดงใจเต้นเร็วแล้ว：“ผมของเขาโล้นแล้ว ดูแย่มาก คนอื่นเห็นเขาจะร้องไห้ได้”
ได้ยินคำนี้ อาคิระขมวดคิ้วแน่น แต่กลับหยุดฝีเท้าลง ไม่ได้ตามไป
เขารู้ว่า ตอนนี้เด็กมีเพื่อนแล้ว พอได้เล่นก็จะอารมณ์ดีขึ้น ไม่ซึมอีก
หมีพูลเดินออกไป ถือโอกาสตอนปิดประตู แอบส่งสัญญาณมือสู้ๆให้แม่
หน้าที่ของเขาเสร็จสิ้นแล้ว ที่เหลือก็อยู่ที่แม่！
อาคิระหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วโทรไปทางอเมริกาอีกครั้ง：“ตอนนี้ถึงไหนแล้ว？ยังไม่เดินทาง？ผมให้พวกคุณไปเพื่อดูเล่นๆเหรอ？ถ้ากลับมาไม่ทัน ก็ลาออกไปให้หมด！”
เห็นเขาโมโหแล้ว สายตาพนาวันก็ขยับไปมา ตื่นตระหนกเล็กน้อย
ผ่านไปสักพัก เธอเดินเข้ามา แล้วแย่งโทรศัพท์ในมือของอาคิระไป
สีหน้าเขาดูเยือกเย็น จ้องไปที่เธอ
“ฉันหลอกคุณ！”
พนาวันสบตากับเขา：“หมีพูลไม่ได้ป่วย ฉันหลอกคุณทั้งหมด ก็เพื่อให้คุณกลับมา”
สายตาอาคิระดูเยือกเย็น พูดอย่างเย็นชา：“หมายความว่าไง？”
“หมีพูลไม่ได้ป่วย และไม่ได้เป็นโรคหัวใจด้วย ฉันหลอกคุณหมด！”พนาวันใช้แรงทั้งหมด สบตาเข้ากับสายตาแสนเยือกเย็นของเขา：“ฉันมีอะไรอยากพูดกับคุณ”
“หลอกผม？”หน้าอกอาคิระไม่หยุดกระเพื่อม เต้นเร็วมาก：“คุณหลอกได้เยี่ยมมาก！”
พนาวันไม่พูด
“ทำไม จะบอกผมว่าคุณจะแต่งงานอีกเหรอ？”
อาคิระหัวเราะอย่างเยือกเย็น ความเยือกเย็นที่ออกมาจากปากแทบจะทำให้คนแข็งเป็นน้ำแข็ง：
“คุณคิดว่านิสัยผมอารมณ์ร้อนไม่พอ เลยอยากให้ผมโมโหยิ่งขึ้นเหรอ？และยังใกล้จะแต่งงาน อยากให้ผมเอาของขวัญให้？”
พนาวันส่ายหน้า ตัดสินใจพูดอย่างเด็ดเดี่ยว：“ฉันให้คุณกลับมาเพราะอยากบอกคุณว่า หมีพูลไม่มีพ่อไม่ได้ และฉันกับมนตรีก็มาได้หมั้น”
ใจสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ แต่สีหน้าบนใบหน้าก็ยังคงเย็นชา：“นี่สมองคุณสับสน？หรือว่ากำลังมีไข้？”
“ฉันสติดี ฉันไม่ได้มีไข้หรือสับสน ที่ฉันพูดตอนนี้จริงจังหมด！”
พนาวันพูดเรื่องนั้นออกมาหมด：
“งานหมั้นของฉันกับมนตรีก็แค่การหมั้นปลอมๆ พ่อเขาป่วยหนัก เขาให้ฉันแสดงละครตบตา ฉันเลยตกลง”
ตอนนั้นเธอไร้ความปรานี ตอนนี้อาคิระก็ยังไม่ยอมเชื่อ：
“คุณคิดว่าผมจะเชื่อ？”
พนาวันพูด：“ฉันโทรหามนตรีได้ ให้เขามาอธิบาย เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้คุณฟัง และก็คุณยังไม่รู้จักฉันอีกเหรอ？”
สายตาของอาคิระจ้องมองเธอไปเช่นนั้น：“คุณไม่ได้บอกเหรอว่าเพื่อเป็นการชดใช้และรู้สึกผิด จึงทำถึงขั้นนี้ได้？”
พนาวันพยักหน้า：“ฉันพูดจริงๆ！แต่ฉันจงใจพูดแบบนั้น เพราะว่าฉันจะหลอกคุณ
เลยต้องพูดแบบนั้น！ฉันเป็นคน ไม่ใช่ก้อนหิน หลังจากคุณทำเรื่องแบบนั้นให้ฉัน ฉันจะเอามีดแทงไปที่ใจคุณอีกได้ไงกัน
จะเลือกแต่งงานกับมนตรีในเวลาแบบนั้นได้ไง คุณไม่คิดว่ามันกะทันหันเหรอ？”
“เมื่อชายหญิงรักกัน ความรักไปถึงส่วนลึกสุดก็จะหนักแน่น ไม่ว่าทำอะไรก็เป็นเรื่องปกติ”อาคิระพูดแบบนี้
เวลานี้
พัฒนาอย่างคาดไม่ถึง ทำให้เขาไม่อาจรับมือได้
หัวใจของเขาเต้นอย่างบ้าระห่ำ คำพูดเหล่านั้นที่เหมือนน้ำถังหนึ่งตกลงมา
พนาวันไร้เรี่ยวแรง และก็ทำอะไรไม่ได้เท่าไหร่
หม่นลงทีละนิด เหมือนหมึกดำค่อยๆเลอะ ค่อยๆหนา และค่อยๆหม่นลงไป อาคิระจริงจังขึ้นมา：“ดังนั้น
สายตาก็ค่อยๆ
คุณเลยใช้วิธีนี้มาหลอกผม？”
“ฉันรู้ว่าคุณเกลียดวิธีแบบนี้ และรู้ว่าการป่วยของเอวาเป็นข้อห้ามในใจคุณ แต่นอกจากแบบนี้ฉันก็ไม่มีทางอื่นแล้ว！ฉันหลอกคุณแบบนั้น คุณจากไปอย่างไม่ลังเล”
“และฉันก็ไม่รู้ว่าฉันอยู่ตรงไหนในใจคุณ แต่ตำแหน่งหมีพูลในใจคุณไม่ต้องสงสัยเลย”พนาวันพูดอธิบาย
อาคิระหัวเราะอย่างเยือกเย็น
เคาะไปที่ต้นขาเบาๆอย่างมีจังหวะ
ไม่พูดจา นั่งอยู่ตรงนั้น มือที่ไว้ในกระเป๋ากางเกงกลับเคลื่อนไหวเบาๆ
นั่นเป็นการตอบสนองอันเคยชินเวลาที่เขามีความสุข ความโกรธที่ถูกหลอกนั้นหายไป ไม่โกรธเลยสักนิด
ไม่ง่ายเลยที่จะได้ยินเธอพูดคำพูดเหล่านี้ ตอนนั้นหลอกเขาซะเชื่อเลย！
“ยังไม่เชื่ออีก？หรือว่ายังโกรธอยู่？ตั้งแต่ที่คุณสารภาพจนถึงตอนนี้ก็สองสามเดือนแล้ว และนานแค่ไหนแล้วที่ฉันยืนหยัดหลังจากสารภาพกับคุณ？”
“แปดปี！ในแปดปีนี้ฉันโกรธมากแค่ไหน น้อยใจมากแค่ไหนและเจ็บปวดเท่าไหร่ พวกนั้นคุณไม่เคยรู้เลย แต่คุณโดนแค่ไม่กี่เดือนกลับทนไม่ได้เหรอ？”
“ความเจ็บปวดและน้อยใจพวกนี้ของคุณและเทียบอะไรกับฉันในตอนนั้นได้บ้าง？ถ้าคุณยังจะโกรธต่อไปล่ะก็ แบบนี้ได้แต่พิสูจน์ว่าคุณไม่คู่ควรให้ฉันรักต่อไป”พนาวันจ้องเขา แล้วพูดไปแบบนี้
ดวงตาอาคิระเป็นประกาย ลุกขึ้น เดินไปด้านนอกห้องคนไข้
เห็นแบบนี้ หัวใจของพนาวันก็เยือกเย็นทันที แปดปีเทียบกับไม่กี่เดือนแล้ว ถูกหลอกและเจ็บปวดแค่นั้นจะไปเทียบอะไรกับเธอได้？
ถึงครั้งนี้เธอจะทำบาป ทำตัวเอง หลอกเขาก็ผิด แต่การตอบสนองของเขา ทำให้เธอรู้สึกว่า ……
ก้าวเท้าออกไปจากห้องคนไข้แล้ว อาคิระก็หยุดฝีเท้าลง：“คืนนี้ผมพักที่คฤหาสน์อนันต์ธชัย พรุ่งนี้กลับ ไฟล์ทบินสองโมง ……”
จากนั้น ประตูห้องผู้ป่วยก็ปิดลง เดินไปที่มุมทางเดินโรงพยาบาล
อาคิระที่ดูเคร่งเครียดนั้นหายไปทันที แทนที่ด้วยความสุขและตื่นเต้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความปีติยินดี
ฝีเท้าใต้เท้าเหมือนกำลังลอย กำหมัดแน่นอยู่ตลอด ใบหน้าเต็มไปด้วยความสดใส
พัฒนาอย่างคาดไม่ถึง ทำให้เขาไม่อาจรับมือได้
พนาวันไร้เรี่ยวแรง และก็ทำอะไรไม่ได้เท่าไหร่
“เหอะๆ ถูกต้อง ถูกเลยจริงๆ ถ้าดูดวงฉันได้รุ่งเรืองแน่ๆ ตรงมากจริงๆ……”
ในห้องคนไข้ ใจของพนาวันกลับเยือกเย็น สำหรับการตอบสนองของเขา หมีพูลเข้ามา ถามว่าสถานการณ์เป็นไงอย่างรีบร้อน เธอไม่มีเหตุผล
หมีพูลรีบร้อนเหมือนมดบนหม้อร้อนๆ ทำไมพ่อกับแม่รับมือยากกันแบบนี้！
ยู่ยี่ก็โทรมา ถามว่าเป็นไง
เธอพูดความจริง รวมทั้งประโยคนั้นที่อาคิระพูดตอนออกไป
ยู่ยี่คิด แล้วพูด：“โง่！อาคิระพูดแบบนั้นมันเจตนาชัดๆ ความหมายของเขาก็คือพรุ่งนี้เขาไปตอนสองโมง ให้เธอไปห้ามเขา หยุดเขาไว้”