ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 631 หากแกกล้ามาช้ากว่านี้อีกนิด

บทที่ 631 หากแกกล้ามาช้ากว่านี้อีกนิด

น้ำเสียงของเขาเคร่งขรึมไม่ได้กำลังล้อเล่น
เรื่องราวต่างๆมาถึงวันนี้นอกจากเรื่องหมีพูลที่สามารถข่มขู่เธอได้ เขาก็นึกไม่ออกว่าจะต่อรองอะไรได้อีก
“อย่าทำเป็นหูทวนลม ผมพูดจริงทำจริง!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เธอมองใบหน้าที่เย็นชาและไร้ความปรานีของเขาและยิ้มอย่างเฉยชา:“โอเค!”
ในโลกนี้มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่สามารถพูดถ้อยคำห่วงใยได้ดุดันเช่นนี้ !
เมื่อเห็นข้างหลังของเขา สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปและเธอก็ตะโกนเสียงดังว่า:”ระวัง มีคนอยู่ข้างหลัง!”
อาคิระหันหลังทันทีและสู้กับคนที่อยู่ข้างหลัง
เขากำลังอ่อนแรงอีกทั้งฝ่ายตรงข้ามก็มีคนจำนวนมากและการเคลื่อนไหวของเขาก็ค่อยๆช้าลง
พนาวันไม่สามารถเคลื่อนไหวได้
สิ่งเดียวที่เธอทำได้คือใช้มือข้างหนึ่งปิดแผลที่เลือดออกและอีกมือหนึ่งหยิบหินบนพื้นทุบคนเหล่านั้น
พนาวันไม่ได้สังเกตว่ามีชายคนหนึ่งล้มอยู่ข้างหลังเธอ
ดวงตาของชายคนนั้นดุร้ายและเข้ามาใกล้เธออย่างเงียบกริบและยกมีดในมือขึ้น
หนึ่งต่อเจ็ดถูกล้อมอยู่ตรงกลาง เขาใช้กำลังทั้งหมดต่อสู้กับพวกมัน เมื่อเอียงหัวเล็กน้อยหางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นชายที่อยู่ข้างหลังจึงร้องตะโกน: “ระวัง!”
พนาวันตกใจเธอมองไปรอบๆและสบตากับชายคนนั้น เธอสะดุ้งและหลังของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อ
เธออยากจะลุกขึ้นแต่กลับทำไม่ได้ ได้แต่มองชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้
หินที่อยู่ข้างๆก็โยนไปหมดแล้วไม่เหลืออะไรที่จะเอาไปสู้กับมันได้
เมื่อเห็นสิ่งนี้อาคิระก็หยุดต่อสู้และฝีเท้าของเขาก็เปลี่ยนไป เขารีบหันไปทางนั้นทันที แต่คนเหล่านั้นคงไม่ยอมปล่อยเขาไป!
เขารีบวิ่งและเตะมีดในมือของชายคนนั้นออกและต่อสู้กับคนรอบข้าง
เขาไม่ทันได้สังเกตจู่ๆก็มีคนข้างหลังแทงเขาหนึ่งที เพื่อไม่ให้ทับแผลของเธอ
อาคิระจึงบังคับตัวเองให้ล้มลงด้านข้าง เขาถูกหลายคนเตะจนลืมลงบนพื้น
ชายที่อยู่ข้างหลังเขารอโอกาสนี้มานาน ทันทีที่เห็นแผ่นหลัง เขาจึงใช้มีดในมือแทงเข้าไปอย่างแรง…
ทันใดนั้นเลือดก็ไหลออกมาทันที อาคิระกดหน้าอกของเขาไว้และใช้ขาที่อ่อนแรงเตะมันออกไปแล้วลุกขึ้นยืน
เขาต่อสู้กับคนเหล่านั้นจนลมหายใจสุดท้ายเพื่อไม่ให้พวกนั้นเข้าใกล้พนาวัน
เลือดที่อกของเขาไหลออกมากขึ้นเรื่อยๆ และเขาไม่กล้าดึงมีดที่ติดอยู่ตรงนั้นออกมา
อาคิระเอื้อมมือไปปิดแผลที่มีเลือดไหลไม่หยุด เขาสบตากับฉันทัชและอดไม่ได้ที่ก่นด่า: “ให้ตายสิ!แกช่วยมาให้ทันเวลาหน่อยได้ไหม?”
บรรยากาศที่น่าอึดอัดระหว่างทั้งสองดูเหมือนจะหายไปในทันที
ย้อนไปเมื่อครั้งแรกที่รู้จักกัน
เมื่อเดินเข้าไป
ปากบางของฉันทัชขยับและตบบนไหล่ของเขา “ขอโทษที วันนี้ฉันตรงเวลามากไปหน่อย!”และขยับปากตามแต่สุดท้ายเขาก็หัวเราะออกมา
ร่างกายอาคิระโซซัดโซเซและหงายหลังล้มลงทันที
เมื่อเห็นสิ่งนี้พนาวันซึ่งนั่งอยู่ข้างหลังก็ตะโกนออกมาด้วยความกังวล: “อาคิระ!”
ฉันทัชตาไวมือไวและก้าวเท้าไปข้างหลังอย่างฉับไวและใช้มือใหญ่พยุงร่างที่กำลังจะร่วงลงมา
ตอนนี้เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีดยังติดอยู่ที่อกของอาคิระ ท่าทางที่อบอุ่นและอ่อนโยนของเขาเปลี่ยนไปในทันที และพูดกับคนที่อยู่ข้างหลังด้วยเสียงดุดันว่า: “รีบโทรไปโรงพยาบาลและส่งรถพยาบาลมาที่นี่โดยด่วน!”
จากนั้นเขาเรียกคนที่อยู่ข้างๆสองสามคนให้ค่อยๆพยุงอาคิระขึ้นรถและวางเขาให้เรียบร้อย
เนื่องจากมีดยังติดอยู่ที่อกอาคิระ ดังนั้นจึงขยับตัวเขาได้ไม่มากนัก อีกทั้งยังดึงมีดออกมาไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเลือดจะไหลหมดตัวก่อนถึงโรงพยาบาล!
หลังจากนั้นจึงก้มลงอุ้มพนาวันขึ้นมาจากพื้น ฉันทัชเดินเข้าไปในรถด้วยก้าวเท้าที่มั่นคงและแข็งแรง
“ขอบคุณค่ะ”
เนื่องจากความเจ็บปวดพนาวันขมวดคิ้วและพูดอย่างแผ่วเบา ที่ผ่านเธอรู้สึกว่าฉันทัชสูงส่งเกินไป ไม่ควรเสียมารยาทหรือเข้าใกล้ แต่ตอนนี้เธอรู้สึกต่างจากเดิมมาก
“ตอนนี้อย่าเพิ่งพูดอะไรเลยจะดีกว่า มิฉะนั้นเลือดจะไหลออกมามากขึ้น…”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของฉันทัชก็ลดต่ำลงเล็กน้อยและมองลงมาบนใบหน้าของเธอ: “คุณกับอาคิระไปโรงพยาบาลก่อน แล้วผมจะตามไปทีหลัง…”
พนาวันพยักหน้าทว่าคิ้วที่ขมวดติดกันของเธอก็ไม่ได้คลายออก : “เขา…เขา… ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
“อาจจะเป็นหรืออาจจะไม่เป็น แต่ผมและคุณต่างหวังเหมือนกันว่าเขาจะปลอดภัย!”
ฉันทัชกล่าวเช่นนั้น เมื่อรถออกไป ฉันทัชหันหลังและเดินกลับเข้าไปที่โรงงานร้างเก่า
คนกลุ่มนั้นถูกจัดการแล้วและตอนนี้พวกเขาคุกเข่าลงบนพื้นโดยดี
เมื่อเห็นสิ่งนี้ คนรอบข้างเขาก็วางเก้าอี้ให้เขานั่งลง คิ้วของเขาเยือกเย็นให้ความรู้สึกเย็นชาและมีคำพูดหลุดออกจากริมฝีปากบางๆของเขาว่า “จัดการ!”
ทันใดนั้นก็มีเสียงคร่ำครวญดังขึ้น
ฉันทัชทำตัวเหมือนผู้ชมที่นั่งดูอยู่ที่นั่นอย่างสงบสบายใจ
แม้ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ก็ไม่อาจลดทอนความสง่างามของเขาได้แม้แต่น้อย หรือแม้แต่เสื้อสูทของเขาที่เปื้อนเลือดพนาวัน
ไม่รู้ว่าถูกซ้อมไปนานเท่าไหร่ กลุ่มคนที่อยู่บนพื้นหายใจกระหืดกระหอบ ถูกซ้อมจนปากช้ำจมูกบวม พวกเขาเจ็บปวดจนขยับไม่ได้และเกือบจะตายกันหมดแล้ว
“ในเมื่อทำในสิ่งไม่ควรทำก็มีราคาที่ต้องจ่าย แต่จนกระทั่งตอนนี้ ฉันคิดว่าราคาที่พวกแกจ่ายมันยังไม่พอ อย่าหยุด! หากไม่ตายก็อย่าหยุด” !”
คำพูดที่เลือดเย็นออกมาจากปากของเขาซึ่งยิ่งรู้สึกอันตรายมากขึ้นหากไม่ตาย อย่าหยุด!
แขนของหมอวัยกลางคนหักไปแล้ว เมื่อมองดูชายผู้สง่างามและสูงศักดิ์ที่อยู่ตรงหน้าไม่นึกเลยว่าเขาจะเลือดเย็นขนาดนี้!
ลุกขึ้น ฉันทัชเดินขึ้นไปตรงหน้าเขา ร่างสูงของเขาโน้มลงเล็กน้อย และมีดก็หมุนเป็นเส้นโค้งระหว่างนิ้วยาวของเขา: “แกเป็นคนแทงใช่ไหม”
หมอชายถอยห่างออกไปด้วยความกลัวอย่างมาก
“เทคนิคการใช้มีดนั้นค่อนข้างแม่นยำ มีทั้งขึ้นและลง สะอาดและเรียบร้อยและศพก็ถูกกำจัดอย่างสมบูรณ์แบบ พูดตามตรงผมชื่นชอบมากนัก”
ริมฝีปากบางของฉันทัชยังคงเคลื่อนไหวและพูดแต่ละคำอย่างช้าๆ แต่หมอชายคนนี้กลัวคำชื่นชมนี้อย่างที่สุด ขนลุกไปทั้งตัวจนเหงื่อแตก
“ดังนั้นใช้ทักษะและเทคนิคมีดดังกล่าววิเคราะห์ตัวเอง คิดว่าคงจะทำให้โดดเด่นมากยิ่งขึ้น ฉันชอบสิ่งที่ท้าทายและคิดว่าคุณก็คงชอบเช่นกัน”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงอันอบอุ่นและยื่นมีดให้แพทย์วัยกลางคนและทำท่าทางเชิญชวนอย่างสบายๆ: “มาสิ”
แพทย์ชายส่ายหัวเขาส่ายหัวไม่หยุด หน้าผากของเขามีเหงื่อไหลออกมาเป็นชั้นบางๆเขาถอยหลังไปเรื่อยๆ
“ทำไมต้องหลบ ฉันรอแทบไม่ไหวที่จะชื่นชมทักษะของคุณ”
ดวงตาที่ยาวไกลของฉันทัชหรี่ลงอย่างลึกล้ำ สะท้อนแสงสีเข้มจากภายใน จ้องเขม็งคนตรงหน้าอย่างลึกซึ้ง
หมอเริ่มหวาดกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ และมีดในมือของเขายังสั่นไม่หยุดและในวินาทีนั้น มือใหญ่ของฉันทัชที่จับด้ามมีดก็แทงอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นเสียงคร่ำครวญเหมือนหมูที่ถูกเชือดก็ดังขึ้นในโรงงาน มีดที่แหลมคมแทงเข้าที่ต้นขาของเขาแล้ว