ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 628 ตอนนี้ไม่รู้สึก

บทที่ 628 ตอนนี้ไม่รู้สึก

อาคิระใช้มือดึงผ้าห่มคลุมให้เขา และนั่งข้างเตียงรอ
เขายกข้อมือขึ้นมองเวลาเป็นระยะ พร้อมกับความอดทนค่อยๆหมดไป
……
รถจอดลงในสถานที่ที่ห่างไกล
มีภูเขาและโรงงานร้างอยู่รอบๆ
ชายวัยกลางคนให้ยาสลบกับทั้งสองอีกครั้ง และใช้เชือกผูกทั้งคู่ไว้กับต้นไม้ใกล้ๆ
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เขาจึงกดรับ “อืม เอาคนมาแล้ว ครั้งนี้รับรองว่าสด พรุ่งนี้จะส่งไปให้”
เขาวางสาย นั่งลงบนพื้น และสำรวจทั้งสองคน
แม้ว่าผู้หญิงจะมีปัญหาเรื่องขาบ้าง แต่ก็โชคดีที่อายุยังน้อย หน้าตาดี เนื้อนุ่มขาวใส ขายได้ราคาดีแน่นอน
ส่วนคนขับน่าจะขายได้ในราคาต่ำ
แต่คืนนี้ก็เป็นคืนที่ดี
ทุกอย่างบนร่างกายของทั้งสองคนสามารถขายได้ทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นตับไต และดวงตา
ที่จริงชายวัยกลางคนนี้เป็นแก๊งขายอวัยวะของมนุษย์ และจะใช้วิธีการที่ไม่เหมาะสมดังกล่าวเพื่อให้ได้มาซึ่งอวัยวะ และขายอวัยวะเหล่านั้นในราคาแพง
หลังจากที่เอาอวัยวะออกแล้ว ร่างที่เหลือก็จะถูกกำจัดด้วยมีด
วิธีการนี้สามารถอธิบายได้ว่าโหดร้ายและไม่น่าดูอย่างยิ่ง
พนาวันค่อยๆตื่นขึ้นมา เมื่อเห็นสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย เธอก็มีลางสังหรณ์ในใจ
ทันทีที่เห็นเชือกที่ข้อมือ การคาดเดานั้นก็ได้รับการยืนยัน
ทันใดนั้นคนขับข้างหลังเธอก็ลืมตาขึ้นเช่นกัน
ทั้งสองมองหน้ากัน และทั้งคู่ก็รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่เอื้ออำนวย
หลังจากกระซิบกันเบาๆ ทั้งสองก็หันหลังให้กัน ตั้งใจจะใช้มือของอีกฝ่ายแก้เชือกให้กัน
แต่ขณะที่ทั้งสองกำลังเคลื่อนไหวอยู่ ชายวัยกลางคนก็เดินเข้ามาพร้อมกับคนกลุ่มหนึ่ง พร้อมสั่งให้แยกพวกเขาออกจากกัน
คนหนึ่งผูกไว้ทางทิศตะวันออก อีกคนหนึ่งผูกไว้ทางทิศตะวันตก ห่างกันไกลมาก
แผนล้มเหลว พนาวันขมวดคิ้ว
ปากคาบผ้าขี้ริ้ว มือและเท้าก็ถูกเชือกมัดไว้
บริเวณโดยรอบต้องรกร้างและห่างไกลผู้คนแน่ จะทำยังไงดี
แถมจุดประสงค์ของคนพวกนี้คืออะไร
ไม่ไกลจากเธอมีโต๊ะและกระดาษวางอยู่
เธอเหลือบไปมองแล้วหน้าซีดทันที!
ข้างบนเขียนอย่างชัดเจนว่าราคาไตกับตา…
หัวใจของเธอเต้นแรง
ตอนนี้เธอเพิ่งรู้ว่าเธอกำลังอยู่ในสถานการณ์น่ากลัวแค่ไหน
จะทำยังไงดี
มีกล่องขนาดใหญ่วางอยู่รอบๆ
ก่อนกล่องจะถูกเปิดออก และมีมีดหลายแบบอยู่ข้างใน
คมมีดทะท้อนแสงเย็นยะเยือกท่ามกลางกลางคืนที่มืดมิด
…
จนถึงตีหนึ่งพนาวันก็ไม่กลับมา
อาคิระโทรหาผู้ช่วยทันที และให้เขาหาร่องรอยของเธอ
และถือโอกาสโทรหาตำรวจให้มาช่วยอีกทาง หาทั้งสองฝั่งจะได้รวดเร็วมากขึ้น
สองชั่วโมงต่อมา สถานีตำรวจก็โทรหาเขา
เบาะแสสุดท้ายของพนาวันคือ เธอขึ้นแท็กซี่
เมื่อตามทะเบียนรถ กลับตรวจไม่พบอะไรเลย แถมนี่ก็ไม่ใช่เรื่องที่เพิ่งเกิด
แต่อาคิระใจร้อนจนแทบรอไม่ไหวจึงให้ผู้ช่วยตามหาต่อไป
หลังจากตามเบาะแสมาสองชั่วโมงก็ยังไม่พบเบาะแสใดๆ และไม่มีข้อมูลที่เป็นประโยชน์เลย
อาคิระอ่อนไหวต่อเรื่องแบบนี้มาโดยตลอด
เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะหายตัวไปโดยไม่มีอะไรแอบแฝง ในเมื่อคนพวกนั้นพาเธอไป ก็แปลว่าต้องมีจุดประสงค์บางอย่าง
แต่จุดประสงค์คืออะไร เขาก็ไม่สามารถเดาได้
แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่าเรื่องแบบนี้ยิ่งเจอเร็วยิ่งดี
มิฉะนั้นจะนำไปสู่ผลลัพธ์ที่ยากจะจัดการ
ผู้ช่วยหาไม่เจอจริงๆ เพราะความสามารถของเขามีจำกัด
อาคิระลุกๆนั่งๆ กระสับกระส่าย
ในช่วงเวลาอย่างนี้ เวลาคือชีวิต
ทุกนาทีที่ผ่านไป เธออาจตกอยู่ในอันตรายมากขึ้น
ยิ่งคุณพบตัวเร็วเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้สึกสบายใจได้เร็วเท่านั้น
หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋ากางเกงสูท และกดโทรออก “ช่วยอะไรหน่อยได้ไหม”
“มีอะไร”
เสียงปลายสายแหบต่ำ ราวกับถูกปลุกขึ้นมา ทำให้ยังมีความงัวเงียอยู่
มันเป็นเสียงของฉันทัชอย่างชัดเจน
“พนาวันหายตัวไป ถูกแท็กซี่ลึกลับพาตัวไป คุณช่วยตรวจสอบให้หน่อยได้ไหม”
ในฮ่องกง ฉันทัชมีอิทธิพลมาก มีอำนาจมากกว่าเขา
การจะหาใครสักคนมันง่ายและสะดวกกว่าเขามาก
เขาไม่เคยขอความช่วยเหลือจากใคร
ถ้าต้องขอใครสักคน คนคนนั้นก็ต้องเป็นฉันทัช
“ได้ ฉันจะให้ลูกน้องตรวจสอบ
เพื่อประหยัดเวลา นายก็ให้ลูกน้องหาเบาะแสด้วยอีกทางแล้วกัน หากันสองทาง
อาจจะเร็วขึ้น” ฉันทัชตอบตกลงทันที
อาคิระหลับตาลงเล็กน้อย และกล่าวด้วยความจริงใจว่า “ขอบคุณ”
เขาหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงยังคงอบอุ่นและนุ่มนวลเหมือนเคย “ไม่ง่ายเลยกว่าจะได้ยินคำว่าขอบคุณจากปากนาย แต่รอจนกว่าคุณจะได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์แล้วค่อยขอบคุณดีกว่า”
ผู้คนจำนวนมากขึ้นมีส่วนร่วมในการค้นหานี้
อาคิระไม่ได้นอนทั้งคืน
เช้าวันรุ่งขึ้น
เมื่อหมีพูลตื่นขึ้น เขาก็ยังคงนั่งอยู่ข้างเตียง ที่เขี่ยบุหรี่ตรงหน้าเขามีก้นบุหรี่อยู่สองสามมวนแล้ว
“ยังไม่เจอแม่หรอครับ แม่จะตกอยู่ในอันตรายมั้ย” หมีพูลถามอย่างกังวล
“ไม่หรอก พ่อส่งคนไปตรวจสอบแล้ว เดี๋ยวก็ได้ข่าวมา แต่วันนี้พ่ออาจจะยุ่งมากจนไม่มีเวลาอยู่เป็นเพื่อน เดี๋ยวลูกไปอยู่บ้านลุงฉันทัชนะ”
หมีพูลรู้ความมาก ไม่โวยวาย เพียงแค่ฟังและจัดเตรียม “พ่อ ผมจะรอพ่อพาแม่กลับมา ผมจะไม่ดื้อ”
“แน่นอน!”
อาคิระยกมุมริมฝีปากและขยี้ผมของเขา
นี่เป็นคำมั่นให้เขา และให้ตัวเองด้วย!
อามนตรีเข้ามาพาหมีพูลไปที่คฤหาสน์ตระกูลยศณะราคิน
และยังคงไม่มีความคืบหน้า การรอคอยเป็นสิ่งที่ทรมานที่สุด
ทุกนาทีและทุกวินาทีล้วนอยู่ภายใต้แรงกดดันมหาศาล
หลังจากนั้นไม่นาน ฉันทัชก็โทรมา “จากข้อมูลของผู้ชายที่ขึ้นรถไปด้วยพบว่าเขาเป็นสมาชิกของขบวนการค้าอวัยวะมนุษย์”
ตอนไม่มีข่าวก็เครียดมากแล้ว แต่เมื่อได้ข่าวก็รู้สึกกลัวขึ้นมา
อาคิระรู้สึกว่าขนทั่วร่างกายลุกไปหมด!
ขายอวัยวะมนุษย์!
เวลาคับขันมากแล้ว จะต้องไม่ให้มันช้าไปมากกว่านี้
ทั้งอาคิระและฉันทัชต่างก็เพิ่มกำลังคนไปตามหา ชั่วโมงนี้จะช้าไม่ได้！
อีกด้านหนึ่ง
ฟ้าสาง
ชายวัยกลางคนฉีดยาให้ทั้งสองคนจนขยับไม่ได้
คนข้างๆถามเขาว่า “เริ่มที่คนไหนก่อนดี”
“คนขับแล้วกัน เขาแก่แล้ว เอามีดเฉือนมันก็ไม่เสียดาย แถมยังได้ฝึกมีด ต้องระมัดระวังให้ถึงที่สุด”
ชายวัยกลางคนพูดอย่างนั้น
หลังจากนั้นคนขับก็โดนโปะยาสลบ
ผู้ชายสามคนเอาเขาไปวางลงบนโต๊ะที่เตรียมเอาไว้
ชายวัยกลางคนปากคาบบุหรี่ ในมือถือมีดกำลังวาดไปมาบนร่างคนขับรถ
พนาวันเกร็งไปทั้งตัว ตอนนี้เธอกลัวจนไม่อาจบรรยายได้！
คนขับไม่รู้ตัวเลย
ยาสลบแรงมาก ทำให้เขาไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย