ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 602 รู้สึกกับคุณแตกต่างออกมาเล็กน้อย
มนตรีขมวดคิ้ว
“ก่อนหน้านี้ คุณชวนฉันกินข้าวหลายครั้ง ฉันยังนึกว่านั่นคือการต้อนรับเพื่อนร่วมงาน แต่ตอนนี้ดูๆแล้วกลับไม่ใช่ ฉะนั้น หยุดการสูญเสียตอนนี้ยังทันเวลา
มนตรีพูดขึ้น “คุณคือผู้หญิงคนแรกที่ผมรู้สึกดี โอกาสหายากมา ผมกลับไม่อยากยอมแพ้”
“ตามฐานะของคุณ มีทางเลือกที่ดีกว่านี้ ฉันกลับไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีที่สุด”
พนาวันพูดเป็นคำๆ ด้วยเสียงเบา
“ฉันเคยหย่า เคยมีลูก อีกอย่างยังพิการ ครอบครัวคุณจะยอมรับได้เหรอ?”
“อีกอย่าง ความรู้สึกดีเกิดขึ้นเพราะเวลาและการได้คบหา อีกหน่อยถ้าไม่ได้คบหากันบ่อยๆ ความรู้สึกดีดังกล่าวก็จะหาไปเอง แล้วจะกลายเป็นมิตรภาพ”
มนตรียังคงยืนหยัดความคิดตัวเอง
“ทำไมถึงมั่นใจขนาดนี้? คุณเข้าใจผมดีเหรอ?”
“ไม่อยากเข้าใจ และไม่ยินดีที่จะไปเข้าใจ สำหรับฉันแล้ว คุณแค่เพื่อนร่วมงานคนหนึ่ง ไม่ต้องเข้าใจอะไรหรอก”
พนาวันทำหน้านิ่งเฉย “ขอบคุณคุณที่ดูแลฉันในช่วงนี้ วันข้างหน้านอกจากงานที่จำเป็นต้องติดต่อกันแล้ว ก็อย่ามาคบหาฉันอีกเลย ฉันไม่ชอบ ขอบคุณ”
พูดจบ ก็ไม่มองหน้าของมนตรี จูงมือหมีพูล หันหลังเดินออกมา
…
อาคิระซิ่งรถถึงโรงหนังอย่างบ้าคลั่งตลอดทาง
พอเห็นหนังจบลงแล้ว ก็รู้สึกเครียดในใจมาก!
เขายกเท้าถีบบนยางล้อหนึ่งที
สุดท้าย ยางล้อไม่ขยับ กลับเป็นขาที่เจ็บจนตัวเองต้องกระโดดไปมาไม่อยู่กับที่
รถบนถนนขับได้ไม่เร็ว โดยเฉพาะถนนสุดหรูแห่งหนึ่งเกิดอุบัติเหตุ ทำให้เกิดการจราจรติดขัด รอนานมากถึงจะแยกย้ายกัน
รอให้รถจับถึงใต้ตึก อาคิระก็เอนกายพิงอยู่ข้างเรือรออยู่นาน ขาเหยียบก้นบุหรี่ไปไม่น้อย
เห็นพนาวันสวมเสื้อคลุมของมนตรี ไฟแห่งความโมโหที่อดสะสมไว้ในใจไม่รู้ว่ามาจากไหน
เขาเดินไปกระชากเสื้อออก
พนาวันเฉียงตัวหลบมือที่ยื่นมาของเขา
เดินถอยหลังไปสองก้าว ยืนอยู่ห่างจากเขามากๆ แล้วถึงจะพูดขึ้น “เวลาไม่เช้าแล้ว พรุ่งนี้หมีพูลยังต้องเรียน คุณมาทำอะไร?”
แต่อาคิระไม่เคยส่งสายตาตลอดมา
เวลานี้ก็ยิ่งไม่มีทางไปดูสายตาคนอื่น ยังคงจับจ้องไปที่เสื้อสูทผู้ชาย คิ้วดกดำขมวดเป็นปม ใบหน้าหล่อเหลายิ่งอยู่ยิ่งเย็นชา
ทว่าของที่ผู้ชายคนนั้นให้ไม่ว่าจะชิ้นไหน เธอก็เก็บไว้หมด และยังเก็บรักษาอย่างระมัดระวัง
แต่ของที่เขาให้ เธอกลับจัดการแบบนั้น
พนาวันไม่ได้มองเขาอีก แค่ลูบผมของหมีพูลเบาๆ พาเขาเดินไปที่บันได “ไป ขึ้นชั้นบนเถอะ พวกเราควรพักผ่อนแล้ว”
วันนี้ในสายตาของเธอ เขาไม่ใช่อะไรเลยใช่ไหม?
ไม่มีตัวตนเลยสักนิด?
ผู้ชายรู้สึกหม่นหมองในใจ โมโหเดือดพล่านขึ้นมาทันที
เดินหน้าไปสองก้าวอย่างรวดเร็ว จับจ้องเธอด้วยความโมโห แล้วพูดกับหมีพูล “ขึ้นไปชั้นบนก่อน ฉันมีอะไรจะคุยกับแม่ของนาย”
“แต่ แต่อย่าคุยกันนานเกินไป แม่ยังต้องนอนเป็นเพื่อนผม”
พูดจบ หมีพูลก็ปล่อยมือพนาวันออก
แล้วเพ่นหนีไปทันที
“ถอดเสื้อสูทลงเดี๋ยวนี้” อาคิระเลิกคิ้วขมขึ้น
พนาวันรู้สึกว่าตอนนี้เขาตลกมาก จึงถามกลับอย่างไม่เกรงใจ “ขอถามหน่อยค่ะ คุณมีสิทธิ์อะไรมายืนสั่งฉันที่นี่?”
“คุณไปทำอะไรกับเขากันแน่ เสื้อผ้าตัวเองล่ะ ทำไมคุณถึงไปใส่เสื้อผ้าของเขา?”
อาคิระก็ไม่ได้สนใจคำพูดของเธอเลย แค่ถามปัญหาของตัวเองราวกับปืนกลที่ยิงออกมาไม่หยุด
พนาวันยิ้มแล้วมองเขา “คุณอาคิระ นี่เป็นปัญหาส่วนตัวของฉัน ไม่จำเป็นต้องมาตอบคุณทั้งหมด ตอนนี้เวลาคุยของพวกเราสองคนจบลงแล้ว คุณออกไปเถอะ”
คำพูดคุณอาคิระที่สุดแสนจะเรียบเฉย กำลังดึงระยะทางของพวกเขาทั้งสองให้ห่างกันอย่างสิ้นเชิง
ทันในน้ั้นอาคิระกลับโหดเหี้ยมขึ้นมาทันที
สาวเท้าก้าวใหญ่เดินมาด้านหน้าเร็วเหมือนดาวตก กระชากเสื้อสูทบนร่างของเธอ เธอคลุมเสื้อสูทของผู้ชายคนนั้นไว้ เป็นการบาดตาที่สมควรตายจริงๆ!
พนาวันบบิดเรือนร่างอย่างขัดขืน แล้วโมโหเป็นไฟ แก้มแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย “เร็วเข้า! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!”
“เสื้อตัวนี้ทุเรศจริง!”
เขาพูดไป แรงมือก็แรงตามไปด้วย ถอดเสื้อคลุมบนร่างของเธอ และต้องได้มันมาให้ได้!
ตอนแรก พนาวันยังโมโหอย่างมาก ทั้งถีบและต่อว่า
จนถึงตอนสุดท้าย จู่ๆ เธอกลับเงียบลง แล้วปล่อยให้เขาถอดทิ้งเงียบๆ
สัมผัสได้ถึงท่าทางที่เปลี่ยนไปของเธอ อาคิระเงยหน้าจับจ้องไปที่เธอ
“คุณอยากทำอะไรกันแน่ พวกเราหย่ากันแล้ว คุณโผล่อยู่รอบตัวฉันบ่อยแบบนี้ นี่ทำให้ฉันไม่พอใจมาก!”
“แต่ฉันจะบอกเรื่องหนึ่งให้ชัดเจน ณ ที่นี่ไว้ด้วย วันข้างหน้าฉันจะเริ่มต้นใช้ชีวิตใหม่ และจะคบหากับผู้ชายคนอื่น จะจูบกัน คุณมาปรากฏตัวที่นี่ แค่จะสร้างความยากลำบากให้กับพวกเรา!”
“คุณกล้าเหรอ!”
ใบหน้าหล่อเหลาของอาคิระหม่นหมองไปทันที แล้วยิ้มอย่างเย็นชา
แค่ออกไปเที่ยวกับผู้ชายคนอื่นหนึ่งวัน เขาก็ทนไม่ได้ขนาดนี้ เธอกลับยังบอกว่าจูบกันอีก!
แบบนั้น เขาต้องเป็นบ้าแน่ๆ!
พนาวันถามกลับ “ฉันไม่ใช่ภรรยาของคุณแล้ว ตรงช่องคู่สมรสก็ไม่ใช่ชื่อของฉันอีก สำหรับฉันแล้วคุณก็แค่คนแปลกหน้า หรือว่าจนถึงตอนนี้คุณอาคิระยังไม่เข้าใจสถานการณ์อีกเหรอ พวกเราเป็นแค่คนแปลกหน้ากันจริงๆ!”
เสียงของเธอทั้งเบาและอ่อนโยน นัยน์ตายิ่งอยู่ยิ่งนิ่งสงบ แล้วมองไปที่เขาอย่างนิ่งงัน
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันไม่ได้ครองตำแหน่งผู้หญิงที่คุณจอมใจ และจะออกห่างจากชีวิตของคุณไปไกลๆ นี่ไม่ใช่เป็นสิ่งที่คุณอยากได้ตลอดมาเหรอ?”
“วันนี้คุณสุขสมหวังแล้ว ทำไมยังจะมาสร้างความวุ่นวายให้ชีวิตฉันครั้งแล้วครั้งเล่า คุณไม่มีเหตุผลที่จะทำแบบนี้ และไม่จำเป็นต้องสร้างปัญหาให้กับตัวเองอีก ไม่อย่างงั้นฉันจะนึกว่าคุณเป็นบ้า!”
“ปล่อยมือ อีกอย่าง ก็อย่ามาโผล่ตรงหน้าฉันอีก ตลอดไป!”
พนาวันในตอนนี้นิ่งสงบมาก ยิ่งกว่าความสงบนิ่งของผืนน้ำที่ไร้คลื่นใด
เธอเฉยชากับเขามาก
เธอก็ยิ่งเหมือนนาฬิกาทราย ทรายเม็ดละเอียดรอดจากนิ้วของเขา ราวกับว่าเขาจับเธอไม่ได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม
หัวใจของเขากำลังเต้น
ตั้งแต่จังหวะช้าในตอนต้นไป จนถึงขึ้นๆลงๆ จวบจนถึงการเต้นที่รุนแรงในตอนท้าย
เธอจะจูบกับผู้ชายคนอื่นและทำความสนิทสนมเหมือนที่พวกเขาเคยเป็นงั้นเหรอ?
ตราบใดที่เขายังคิดเกี่ยวกับมัน เขาก็รู้สึกหงุดหงิดและร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเปลวเพลิง ทั้งร่างก็เหมือนกับบอลลูนกำลังจะระเบิด!
ไม่ เขาทนไม่ได้ และไม่ยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น!
อาคิระทำหน้าลำบากใจ แล้วเขาก็ดึงริมฝีปากบางๆ พร้อมพูดว่า “คุณไม่อยากรู้เหตุผลที่ผมเป็นบ้าตลอดเวลาเหรอ ผมจะบอกคุณเอง”
พนาวันไม่อยากฟัง
อาคิระดูเหมือนจะอยากฝังเธอไว้ในกระดูกของเขา ในคืนที่เงียบสงัดและเย็นยะเยือกนี้ หัวใจของเขาเหมือนกลองที่เต้นเป็นความรู้สึกที่อัศจรรย์
ในที่สุดเขาก็พูดด้วยจังหวะการเต้นของหัวใจที่มั่นคง “ผมรู้สึกกับคุณแตกต่างออกไปเล็กน้อย”
เมื่อได้ยินดังนั้น พนาวันก็ชะงักอยู่กับที่
ร่างกายและท่าทางของเธอแข็งกระด้าง ไม่ต่างจากประติมากรรมหิน
บริเวณโดยรอบเงียบมาก และเสียงหายใจของทั้งสองคนก็ประสานกัน เธอหายใจได้ค่อนข้างเร็ว หน้าอกของเธอสั่นตึกตัก และเขาก็ยิ่งหายใจเร็วกว่าเธอ