ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 561 ลูกไปกับแม่ละกัน

“งั้น——”

หมีพูลยังอยากถามอะไรอีก พนาวันก็ตัดบทเขา：“ทำไมวันนี้ปัญหาเยอะจัง คำถามหมื่นร้อยที่ซื้อให้ลูกเมื่อสองสามวันก่อนหน้านี้ยังดูไม่จบสินะ ไปดูเถอะ”

เหมือนจะคิดอะไรได้ หมีพูลจึงพูดไปอีกว่า：“แม่ครับ กระเป๋าเรียนผมขาด”

เธอพาหมีพูลออกไปข้างนอก ไม่ใช่แค่กระเป๋าเรียน เขายังซื้อเสื้อผ้าเพิ่มด้วย เสื้อผ้าตามฤดูกาลของหมีพูลมีน้อยมาก

ไปห้างสรรพสินค้า ชั้นสามเป็นของใช้เด็ก

มียี่ห้อของในประเทศและยี่ห้อต่างประเทศ ส่วนเธอไปช็อปยี่ห้อของในประเทศ

หมีพูลเชื่อฟังมาก ไม่เคยขอของเล่นอะไรก่อนเอง

นอกจากจะเจอของที่ชอบมากเป็นพิเศษ ถึงจะพูด

เธอเลือกเสื้อผ้าราคากลางๆไปสองสามตัว และยังมีหนังสือเรียน

ซื้อเสร็จ เธอก็พาลูกลงลิฟต์ เดินไปชั้นล่าง

ตอนที่ลิฟต์ค่อยๆลงไป พนาวันก็เห็นร่างของชายหนุ่มที่แสนคุ้นเคยอย่างไม่ตั้งใจ

อาคิระ！

ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างเขา เห็นแค่ด้านข้าง

แต่เธอมองดูอย่างละเอียดผิดปกติ ใบหน้าด้านข้างนั้นคล้ายกับดาหวันมาก

เป็นผู้หญิงคนนั้น ที่คืนนั้นเข้าออกโรงแรมกับเขา

ชั้นสามเป็นของใช้เด็ก ชั้นสองก็เป็นเสื้อผ้าสตรี

บนมือหญิงสาวถือเสื้อผ้า ชัดเจนว่ากำลังซื้อเสื้อผ้าอยู่

อาคิระมาซื้อเสื้อผ้าเป็นเพื่อนเธอ……

พนาวันอดไม่ได้ที่จะคว้าที่วางแขนไว้แน่น ความโศกเศร้าและความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของเธอ

เขาไม่เคยซื้อของให้เธอ และไม่เคยซื้อของกับหมีพูล

ตอนนี้ กลับไปเดินเล่นเป็นเพื่อนผู้หญิงอีกคน

นี่คือความเปรียบเทียบที่แตกต่างและชัดเจนมาก！

ความแตกต่างระหว่างรักกับไม่รัก ช่างมากมายเหลือเกิน！

ตอนที่ลิฟต์ใกล้จะลงไปชั้นล่าง อาคิระมองมาพอดี

อยู่ห่างกันมากขนาดนั้น ทั้งสองสบตากัน

มองกันแป๊บหนึ่ง พนาวันก็ละสายตาลงไปนิ่งๆ

ถึงแม้ เขาจะเป็นสามีของตัวเอง

แต่ว่า เธอไม่มีสิทธิ์กล่าวหา หรือถาม

กระทั่งว่า ที่ทำได้นั้นมีเพียงทำเป็นไม่เห็น เป็นคนแปลกหน้า

มันน่าเศร้ามาก

เธอทำเหมือนไม่เห็น จูงมือของหมีพูล ปิดกั้นสายตาของเขา

เดินออกจากห้องที่คนพลุกพล่าน เผชิญกับแสงแดดบนเหนือศีรษะ เธอก็เวียนหัว ยืนไม่อยู่

ความเจ็บปวดนี้ไม่ใช่ความเจ็บปวดที่ฉีกขาดอย่างรุนแรง

แต่ว่าค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปในหัวใจอย่างช้าๆ เจ็บจนไม่อาจยับยั้งได้

หมีพูลยังไม่เห็นความผิดปกติของเธอ

เขาถือกระเป๋าเรียนและเสื้อผ้าของตัวเอง แต่ฝีเท้ากลับเดินช้ามาก

ตอนมีคนใช้สายตาผิดปกติและรังเกียจมองมาที่พนาวัน เขาก็เหมือนสัตว์ร้ายตัวเล็ก ที่จ้องกลับไปแรงๆ

เธอสูดหายใจลึกๆ ระงับอารมณ์ไว้ พาหมีพูลไปที่ร้านขายยาอีก ซื้อแคลเซียมให้เขา

ฉากที่ห้างนั้น เธอไม่อยากคิดย้อนกลับไปแล้ว

แต่ว่า อยากจะลืม แต่ก็ลำบากมาก

ฉากบางฉาก ของบางอย่าง ไม่ใช่สิ่งที่คุณจะลืมก็สามารถลืมได้ง่ายๆ คุณไม่ให้ตัวเองเจ็บ ก็จะไม่เจ็บได้เหรอ？

เป็นไปไม่ได้

คนไม่ใช่หุ่นยนต์ คนมีเลือดเนื้อ

กลับไปที่คอนโด พนาวันทำอาหารเที่ยง ล้วนเป็นแต่ของที่หมีพูลชอบกิน

……

เพราะว่าอาคิระเหลือบมองอย่างไม่ได้ตั้งใจ เวลานี้คิ้วก็ขมวดแน่นขึ้นมา

ในใจนั้นหงุดหงิดแปลกๆ อารมณ์แย่ขึ้นเรื่อยๆ！

เขาขมวดคิ้วแน่น อยากสูบบุหรี่

ไปโซนสูบบุหรี่ หยิบบุหรี่ออกมามวนหนึ่ง จุดไฟ แล้วสายตาก็มองลงผ่านกระจก

พนาวันพาหมีพูลเดินไปที่ถนนตรงข้ามพอดี

เธอเดินไม่เร็ว หมีพูลเดินช้ามาก

ทั้งสองจูงมือกัน ถือของไว้ ท่ามกลางฝูงชน เธอเดินเท้ากะเผลก ร่างสูงและร่างเล็กขนานกันไป

ชัดเจนและแสบลูกหูลูกตามาก……

ลิลลี่ยังเลือกเสื้อผ้าอยู่

เธอเลือกแบบที่ดาหวันชอบ จากจิตใต้สำนึก

เธอเข้าใจดี แค่แบบนี้เท่านั้นเขาถึงจะพอใจ ถึงจะดีต่อเธอ

เมื่อก่อน มักจะรู้สึกว่าเขาโรคจิตมาก เห็นเธอเป็นโมเดลของผู้หญิงอีกคน ตอนนี้กลับไม่คิดเช่นนี้แล้ว

ในสายตาคนอื่นอาจจะดูโรคจิต แต่ในสายตาเธอที่จริงก็แค่รักผู้หญิงคนหนึ่งมากไป ไม่สามารถออกจากความเจ็บปวดได้ ถึงได้เป็นเช่นนี้

ถ้ามีผู้ชายคนหนึ่งปฏิบัติต่อเธอเช่นนี้ได้จริงๆ ถึงตายก็ไม่เสียใจ！

อยู่เมืองS มานานแล้ว เธอค่อยๆรู้สึกว่างเปล่าและเหงา

บวกกับ เมื่อถึงวัยหนึ่งแล้ว ก็ห้อมล้อมไปด้วยคู่รักอย่างไม่ตั้งใจ แต่มีเธอเท่านั้นที่ยังตัวคนเดียว

ไม่ใช่ว่าไม่อยากไปหา แต่หลังจากเจออาคิระแล้ว ก็มักจะเอาผู้ชายที่อยู่ข้างกายไปเปรียบเทียบกับเขา

ผลที่ออกมาไม่ว่าอย่างไร ก็ไม่เคยมีใครเทียบเขาได้สักคน

ไม่ว่าจะหน้าตา ชาติกำเนิด

เขาโมโห แต่น้อยมาก

ส่วนมากแล้วจะดีต่อเธอเป็นพิเศษ ตามใจเอาใจใส่ขั้นสุด

แค่เธอเลียนแบบท่าทางกับการพูดของผู้หญิงคนนั้น และการแต่งตัวด้วย

เขาไม่เคยใส่อารมณ์ อบอุ่นกับเธอเสมอ

นอกจากที่ตบเธอไปฉาดหนึ่งที่เมืองS เขาก็ไม่เคยลงมือเธออีกเลย

ส่วนที่เอาเธอไปเสนอบนเตียงของประธานฉันทัช เธอเชื่อว่านั่นเป็นแค่แผนของเขาเท่านั้น！

ถึงแม้ว่า จนเรื่องราวจบลง ประธานฉันทัชก็ไม่ได้แตะต้องเธอ

แต่เธอก็ยืนหยัดเชื่ออยู่เสมอว่า อาคิระก็ไม่มีทางให้ประธานฉันทัชแตะต้องเธออยู่แล้ว

เขาจะต้องโผล่ออกมาในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด อย่างแน่นอน

ข้างในใจเธอมีจิตใจและความคิดเช่นนี้เสมอ

อาคิระรู้สึกกับเธอ บ้างเล็กน้อย！

ผู้หญิงที่หน้าตาคล้ายดาหวันก็มีเยอะ เขามีทั้งเงินและอำนาจมากมายขนาดนั้น สามารถหาคนที่เหมือนกว่านี้ได้เลย

และยังสามารถให้ผู้หญิงคนอื่น ทำศัลยกรรมให้เหมือนดาหวันได้อีกด้วย

แต่ทำไมเขาไม่ทำ แล้วมาหาเธอแทนล่ะ？

สิ่งนี้ยืนยันประโยคหนึ่งได้ว่า ทุกอย่างมีการจัดสรรไว้แล้ว ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้

นี่คือโชคชะตาของเธอกับเขา……

โชคชะตามาหาแล้ว ขวางก็ขวางไม่อยู่！

อีกด้านหนึ่ง

ค่ำคืนที่มืดมิด หมีพูลกำลังดูทีวี

พนาวันนั่งอยู่ด้านข้าง กำลังเหม่อลอย

จู่ๆโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เธอรับสาย

เป็นลุงสินโทรมา บอกว่าคุณชายทิ้งเอกสารสองสามฉบับไว้ที่คอนโด ให้เธอเอาไปให้ที่คฤหาสน์อนันต์ธชัย

พอได้ยิน พนาวันก็ปฏิเสธไปโดยตรง：“ฉันไม่ว่างค่ะ ไม่สะดวกด้วย”

“少奶奶ช่วยหน่อยนะครับ คุณชายให้ผมไปเอา แต่ตอนนี้ลูกชายผมกำลังอยู่ที่โรงพยาบาลไปไม่ได้จริงๆ ผมหมดหนทางจริงๆครับ！”

ลุงสินก็ไม่รู้จะทำอย่างไรจริงๆ

คุณชายบอกว่ารีบใช้ แต่เขาก็ไปไม่ได้จริงๆ

เงินเดือนของงานนี้สูงมาก เขาไม่อยากเสียไป

ลุงสินเป็นคนดี ปกติจะช่วยเธอได้เยอะเลย และยังช่วยเธอเมื่อเธอมีปัญหาถาโถม พระคุณนี้ เธอต้องชดใช้

สุดท้าย เธอก็ตกลงไปว่า：“โอเค”

เอกสารวางไว้บนตู้ พนาวันสวมเสื้อคลุม

หมีพูลวิ่งเข้ามา：“แม่ แม่จะไปไหนเหรอ？”

“ไปเอาเอกสารให้พ่อลูกที่คฤหาสน์อนันต์ธชัย ลูกจะอยู่บ้าน หรือว่าไปกับแม่？”เธอถาม

หมีพูลยังไม่พูดอะไร เธอก็พูดอีกว่า：“ไปสวมเสื้อคลุมเถอะ ให้ลูกอยู่บ้านคนเดียว แม่ก็เป็นห่วง”

“คฤหาสน์อนันต์ธชัย？นั่นใช่ที่ที่พ่ออยู่ไหมครับ？”หมีพูลถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

พนาวันกลับลืมไป ตอนที่คุณท่านตระกูลอนันต์ธชัยยังมีชีวิตอยู่ เธอเคยไปสองสามครั้ง จากนั้นก็ไม่ได้ไปอีก หมีพูลก็ไม่เคยไป

คฤหาสน์อนันต์ธชัย อาคิระไม่ให้ใครเข้ามาง่ายๆ

สำหรับเขาแล้ว นั่นเป็นคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลอนันต์ธชัย คนทั่วไปไม่อาจเข้าออกได้ตามชอบ

แม้กระทั่ง รวมถึงลูกชายของตัวเอง