ครูเจ้าเสน่ห์คนนี้ประธานจอง - บทที่ 420 ถึงกำหนดหนึ่งเดือนแล้ว

ทุกอย่างดำเนินมาจนถึงจุดที่เธอยืนอยู่ในตอนนี้ เธอจะใจร้อนไม่ได้ เธอต้องก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง

ถ้าหัสดินวางแผนกับเธอ และจะบังคับเอาเธอมา เธอก็จะไม่ยอมนิ่งเฉยอีกต่อไป

ตอนนี้เธอไม่สามารถทำลายภาพพจน์ที่เธอรักษามาหลายปีให้หายไปในพริบตาได้ ซึ่งมันไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดนัก

พรุ่งนี้เธอวางแผนจะพบกับพี่สาวของหัสดิน ส่วนการสะกดรอยตามหัสดิน เธอว่าเธอก็จำเป็นต้องทำเหมือนกัน

ดวงตาของเธอขยับเล็กน้อย กดโทรศัพท์โทรหาหัสดิน พร้อมทั้งบีบลูกกระเดือกให้สิ่งเปลี่ยนเล็กน้อย “สามี อยู่ไหนคะ”

ภายในสาย เธอได้ยินเสียงเงียบจากบริเวณโดยรอบ เงียบมาก ได้ยินเสียงลมบ้าง เหมือนกำลังขับรถอยู่

หัสดินขมวดคิ้ว “คุณคือใคร”

เรนนี่บอกว่าโทรผิดแล้ววางสายไป จากนั้นก็ทิ้งซิมที่ใช้ได้เพียงครั้งเดียวไป

วิธีนี้สามารถใช้ได้หนึ่งครั้งเท่านั้น แถมยังไม่คุ้มเอาเสียเลย มันสามารถรู้ได้แค่ในช่วงสองวินาทีเท่านั้นว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ในเวลานั้น ซึ่งไม่สามารถนำไปใช้ได้

ร่องรอยของเขาเธอต้องระมัดระวัง จับมันอย่างละเอียด จะทิ้งร่องรอยไม่ได้

พฤติกรรมของหัสดินดูเย่อหยิ่ง ไม่ยับยั้งชั่งใจ ปล่อยปะละเลย แต่ในใจของเขาละเอียดและระมัดระวังมาก

การสะกดรอยตามเขา ต้องหาไม่เขารู้เด็ดขาด!

สิ่งที่ผู้ชายเกลียดที่สุดก็คือการที่ผู้หญิงแอบสะกดรอยตาม และแม้แต่หัสดินก็ไม่ยกเว้น แถมยังสามารถพูดได้ว่าเขารู้สึกไม่พอใจยิ่งกว่าผู้ชายคนอื่นซะอีก

เรนนี่คิดเยอะมาก ความคิดเยอะมาก ปกติเธอเป็นผู้หญิงที่คิดเรื่องทุกอย่างออกเสมอ

อีกด้านหนึ่ง

ยู่ยี่ไม่ได้อาบน้ำ อาการเจ็บที่คอและข้อมือของเธอทำให้เธอขยับได้ไม่สะดวก จึงไม่สามารถอาบน้ำได้ ได้แต่นั่งบนเก้าอี้ทำงานแล้วรีบทำงาน

เกี่ยวกับเรื่องที่เธอได้รับโครงการนี้มา ทุกคนต่างวิพากษ์วิจารณ์ เธอไม่สามารถปิดปากทุกคนได้ อย่างเดียวที่เธอทำได้คือทำงานออกมาให้ดี ทำให้คนอื่นไม่สามารถว่าร้ายเธอได้

ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นเสียงแจ้งเตือนข้อความ เป็นข้อความที่ส่งมาจากฉันทัช

…. ผมรอคุณอยู่ มาที่ห้องผมสิ

คำพูดนั้นกระชับและมีความหมาย ปกติเขาจะส่งข้อความมาสั้นๆง่ายๆเสมอ

เธอวางปากกาในมือลง ยืนขึ้น และใส่ชุดนอนในหน้าหนาว รัดกุมมาก ขนาดคอยังไม่ถูกคนออกมาจากเสื้อ

เธอคิดว่าเธอใส่แบบนี้ดูเรียบร้อยมาก แต่ก็ไม่ได้เปลี่ยน

อาคิระไม่ได้หลับ เขายังนั่งดูทีวีอยู่ในห้องนั่งเล่น ห้องนอนของเอกกับห้องนอนของฉันทัชอยู่ติดห้องนั่งเล่น

เธอเดินผ่านห้องนั่งเล่นไป เมื่อได้ยินเสียงอาคิระจึงหันไปมอง สองมือยกกอดอก ขมวดคิ้วมองเธอ

ยู่ยี่ไม่สนใจสายตานั้นของเขา เธอเดินผ่านห้องนั่งเล่นไปยืนอยู่หน้าประตูห้องฉันทัช

ซึ่งมันอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากห้องนั่งเล่น ดังนั้นเสียงหัวเราะเยาะของอาคิระจึงเข้ามาในหูเธออย่างชัดเจน

จะพูดด้วยดีก็ได้ หรือจะพูดไม่ดีไปเลยก็ได้ แต่สิ่งที่เธอไม่ชอบที่สุดก็คือการหน้าไหว้หลังหลอก ทำให้คนอื่นรู้สึกรังเกียจ

ตอนแรกเธอไม่คิดจะคุยกับอาคิระ แต่เพราะอารมณ์มนุษย์ป้าของเธอปะทุขึ้น เธอจึงรู้สึกร้อนรุ่มในใจ

เธอขยับขาที่ยืนนิ่งอยู่หันกลับไปมองอาคิระ และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฉันจะเข้าไปในห้องของเขา มีอะไรไหม”

สีหน้าของอาคิระเปลี่ยนไป แต่ก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว เขายักไหล่อย่างเกียจคร้าน “ไม่ได้ว่าอะไร”

“งั้นก็ดี ถ้ามีอะไรก็บอกฉันได้เลย หรือบอกเขาก็ได้ พวกเราชอบคุณพูดตรงๆ ไม่ใช่ผู้ชายตัวโตที่เอาแต่ทำตัวหน้าไหว้หลังหลอก” ยู่ยี่พูดอย่างมีความหมาย

สีหน้าของอาคิระเปลี่ยนเป็นแย่ขึ้น เขาไม่พูดอะไรอีก คิดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้ก็จะปากเก่งเหมือนกัน

หึ บอกว่าเขาเป็นโหดเหี้ยม!

เธอเคาะประตูเบาๆ ก่อนที่ฉันทัชจะปรากฎตัวออกมาหน้าประตู เขาใส่ลำลอง สบายๆ เพิ่มความเป็นกันเองเล็กน้อย

“คุยอะไรกันอยู่” เขาถาม

ยู่ยี่ส่ายหน้า ไม่ได้พูดอะไร แล้วเดินเข้าไปในห้องตามหลังเขา

ห้องกว้างมาก หน้าต่างสูงพื้นจรดเพดานหันไปทางสวนดอกไม้ วิวสวยมาก ห้องทั้งห้องเป็นสีเทา ขาว ดำผสมกันอย่างลงตัว ให้ความรู้สึกสุขุมของผู้ชาย

ห้องทำงาน ห้องนอน ห้องนั่งเล่น ทั้งหมดรวมอยู่ด้วย

เธอนั่งบนโซฟาได้อย่างสบายๆ และสังเกตการตกแต่งห้อง ถึงจะดูเย็นชา แต่ก็ดูหรูหราและเรียบง่าย

ฉันทัชส่งน้ำอุ่นให้เธอ และนั่งลงตรงข้ามเธอ ขายาวทรงเสน่ห์นั่งขัดสมาธิ แล้วแตะเข่าเบาๆอย่างสื่อความหมาย

ยู่ยี่รู้สึกลำคอแห้งผาก เขาอาจจะไม่ได้สื่อถึงอะไรก็ได้ ถ้าเธอดึงขากลับมา ก็จะเหมือนเธอทำตัวแปลกมาก

ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ขยับ ยังอยู่ในท่าเดิม

“คุณจำประโยคที่คุณเคยบอกกับผมได้ไหม…” ฉันทัชถาม

ยู่ยี่เงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วถาม “ประโยคไหน”

“ตอนที่เราเริ่มออกเดทครั้งแรก คุณบอกว่าพวกเราลองมาคบกันหนึ่งเดือน ตอนนี้ครบกำหนดหนึ่งเดือนแล้ว…”

ยู่ยี่ตะลึง ประโยคนี้เธอเป็นคนพูด เธอจำได้ ที่เธอตกใจก็คือ ระยะเวลาหนึ่งเดือนผ่านไปเร็วมาก!

เธอชินแล้วกับการคบกับเขา มีเขาอยู่เคียงข้าง กินข้าวด้วยกันอย่างมีความสุข และได้รับการสัมผัสและเอาใจจากเขา

ถ้าวันนี้เขาไม่พูดถึงระยะเวลากำหนดหนึ่งเดือนขึ้นมา เธอก็ลืมไปแล้ว

“ในเมื่อครบหนึ่งเดือนแล้ว คุณก็น่าจะมีคำพูด หรือมีอะไรจะบอกกับผมใช่มั้ย” ฉันทัชเอนหลังพิงโซฟา วางมือใหญ่ไว้ด้านหลังของเขา และมองเธออย่างลึกซึ้งและรอคอย

เขาแสดงออกอย่างสบายๆ ไม่ได้ใส่อารมณ์มากเกินไป ยู่ยี่ไม่รู้ว่าในใจเขากำลังคิดอะไรอยู่

แต่เรื่องหนึ่งที่เธอรู้ดีก็คือ เรื่องคิดที่จะเลิกกับเขา เธอไม่เคยคิดมาก่อน

หลังจากหย่ามา เธอคิดว่าเธอจะเกลียดการมีรักครั้งใหม่ การมีความสัมพันธ์กับผู้ชายคนใหม่ แต่ความจริงปรากฏว่ามันไม่ใช่เลย

แต่ความคิดในใจของเธอ เขาไม่ได้หมายถึงความคิดในใจของเขา เธอไม่เคยคิดจะแยกจาก ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่มีความคิดนี้

เธอคิดสักพัก จากนั้นก็ถอนหายใจแล้วพูด “คุณบอกการตัดสินใจของคุณก่อนแล้วกัน”

ถ้าเขาบอกว่าจะคบกันต่อไป มันก็คงจะตรงกับสิ่งที่เธอคิดไว้

แต่ถ้าเขาคิดจะเลิกกัน เธอก็จะยอมตัดความสัมพันธ์ ไม่พูดอะไรอีกเลย ถึงแม้เธอจะรู้สึกกับเขา

เขาไม่เหมือนกับผู้ชายคนอื่น เขาเป็นผู้ใหญ่ ฉลาด เขาต้องการผู้หญิงแบบไหน คือผู้หญิงแบบไหนเหมาะสมกับเขา เขารู้ดี

ถ้าเขาบอกว่าจะเลิกกัน งั้นก็แสดงว่าในใจของเขาคงประเมินความเหมาะสมกันมาแล้ว

เมื่อเจอความสัมพันธ์ครั้งก่อน เธอก็เข้าใจดีว่า คนรักกันสองคน คุณยังไม่สามารถไปมัดใจของเขาไว้ได้ นับประสาอะไรกับการรักผู้ชายที่ไม่ได้รักตัวเอง จะเอาอะไรไปมัดใจ

เรื่องความรัก ต้องเปิดใจ ปล่อยมันให้ดำเนินไปตามวิถีของมัน

ดวงตาสีเข้มของเขาเต็มไปด้วยความเฉลียวฉลาด เหมือนทุกปกคลุมไปด้วยหมอกสีดำ ฉันทัชจ้องมองเธอ ขยับริมฝีปากเซ็กซี่พูดว่า “ถ้าอย่างนั้น ผมจะด้วยความสัตย์จริงว่า…”

ยู่ยี่จิบน้ำ หัวใจเต้นรัว รอฟังคำตอบ