เทพกระบี่มรณะ - ตอนที่ 3240 ราชันย์ใต้พิภพ
ตอนที่ 3240 ราชันย์ใต้พิภพ
ตอนที่ 3240 : ราชันย์ใต้พิภพ
คราวนี้ จิตวิญญาณวัตถุแห่งโถงศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลเริ่มตื่นตระหนกจริง ๆ ครั้งก่อนมันใช้พลังเกือบทั้งหมดเพื่อหนีจากเซียน ในตอนท้าย มันก็อ่อนแอจนไม่สามารถใช้พลังพื้นฐานเพื่อนำตัวเจี้ยนเฉินมาที่นี่ได้
ในที่สุดมันก็สามารถฟื้นความแข็งแกร่งขึ้นมาได้เล็กน้อย และสามารถนำตัวเจี้ยนเฉินมาที่นี่ผ่านโลกมหาพิสุทธิ์ได้หลังจากผ่านความยากลำบากพอสมควร
ตอนนี้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเซียนผู้มีอำนาจอีกครั้ง จิตวิญญาณวัตถุแห่งโถงศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญกับความหายนะทันที
โถงศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลเป็นวัตถุเทพที่สมบูรณ์แบบ แต่ถูกปราบปรามโดยคำสาปของเซียนผสานเต๋าอยู่เสมอมา พลังของโถงศักดิ์สิทธิ์ถูกลดทอนลงอย่างต่อเนื่อง มันจึงไม่ทรงพลังอย่างที่เคยเป็นมา
มันหนีจากเงื้อมมือของเซียนมาได้อย่างกระเสือกกระสนในคราวที่แล้ว เมื่อได้พบกับเซียนอีกครั้ง โถงศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลรู้สึกสิ้นหวังอย่างมาก
ในเวลาต่อมา จิตวิญญาณวัตถุของโถงศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลก็หายไป เจี้ยนเฉินก็ถูกเคลื่อนย้ายไปด้านในด้วยพลังของโถงศักดิ์สิทธิ์บรรพกาล
ในเวลาเดียวกัน แรงกดดันของเซียนก็เข้ามาใกล้ ท่วมท้นรอบข้าง เพียงแค่แรงกดดันที่ทำลายล้างเพียงอย่างเดียวทำให้มิติที่โถงศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลตั้งอยู่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงและพังทลายเป็นแนวกว้าง
ทันใดนั้น โลกก็ดูเหมือนจะใกล้ถึงจุดสิ้นสุด จมดิ่งสู่ความมืดมิด โถงศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลสั่นอย่างรุนแรงและคำสาปจากเซียนผสานเต๋าก็เริ่มปรากฏขึ้นเช่นกัน พลังที่เป็นของเซียนผสานเต๋าดูเหมือนจะตื่นขึ้น
อย่างไรก็ตาม หลังจากถูกกัดกร่อนมานับไม่ถ้วน ประกอบกับความเสียหายจากการเผชิญหน้ากับเซียนคราวก่อน คำสาปนั้นอ่อนแอราวกับเทียนในเปลวเพลิง มันจะต่อสู้กับเซียนที่แท้จริงอย่างไร ?
พลังจากคำสาปของเซียนผสานเต๋าหายไปอย่างรวดเร็ว
ในเวลาเดียวกัน โถงศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลก็สว่างไสว กลายเป็นแสงพราวพร่างพรายราวกับดวงอาทิตย์
อย่างไรก็ตาม แสงที่ดูเหมือนจะทำให้แข็งแกร่งกลับอ่อนแอมาก
จิตวิญญาณวัตถุแห่งโถงศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลกำลังใช้พลังเฮือกสุดท้ายเพื่อพยายามหลบหนีจากที่นี่
โอกาสมีน้อยมาก แต่มันก็ไม่สามารถยอมรับชะตากรรมของมันได้ แม้ว่ามันจะใช้พลังไปจนหมด แต่มันก็ยังต้องพยายามหาโอกาสที่จะเอาชีวิตรอด
ทันใดนั้น มิติตรงนั้นก็แข็งตัวและทุกอย่างก็หยุดอยู่ในความเงียบ ทุกอย่างถูกแช่แข็งในทันที โลกทั้งใบและห้วงอวกาศถูกผนึกไว้โดยพลังของราชันย์
โถงศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลก็ติดกับเช่นกัน ไม่สามารถหลุดพ้นได้
หลังจากนั้นท้องฟ้าก็แตกออกและมิติก็พังทลายลง ทั้งโลกตกอยู่ในความมืดมิด มิติที่มืดเป็นเหมือนปากที่ใหญ่โตน่าสะพรึงกลัว กลืนกินทุกสิ่งอย่างไร้ความปราณี
ไม่ว่าจะเป็นมิติ, แสงสว่าง, พลังงาน หรือสสาร ทั้งหมดถูกปากแห่งความมืดขขนาดมหึมากลืนกิน
แม้แต่คำสาปจากเซียนผสานเต๋ารอบ ๆ โถงศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลก็ไม่สามารถหลบหนีชะตากรรมของการถูกกลืนกินได้
ชั่วครู่ คำสาปรอบโถงศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลก็ลดลงในอัตราที่มองเห็นได้
“นี่-นี่คือกฎแห่งการกลืนกิน หากข้าถูกกลืนกิน ทุกอย่างก็จบ แม้แต่วัตถุขั้นสูงสุดที่เซียนใช้ก็ไม่สามารถหนีจากชะตากรรมของการถูกทำลายได้” เสียงที่น่าหวาดกลัวของจิตวิญญาณวัตถุดังขึ้นในโถงศักดิ์สิทธิ์บรรพกาล
เจี้ยนเฉินไม่เคยจริงจังขนาดนี้มาก่อน เขาคำรามอย่างโกรธจัด “จิตวิญญาณวัตถุ มีอะไรให้ข้าช่วยหรือไม่ ? ”
“ไม่มีอะไร เจ้าไม่มีพลังพอที่จะต่อสู้กับเซียน แม้ว่าเจ้าจะหลอมกระบี่คู่เข้าด้วยกันก็ตาม ตอนนี้มันก็ยังอ่อนแอเกินไป แม้ว่าเจ้าจะหลอมรวมพวกมัน พวกมันก็ไม่สามารถคุกคามเซียนได้” เสียงของจิตวิญญาณวัตถุดังขึ้นอย่างเคร่งเครียดด้วยความสิ้นหวัง “และครั้งนี้เขาได้เตรียมการมาอย่างชัดเจน เขาได้เตรียมการอย่างสมบูรณ์แบบและปิดผนึกมิติที่นี้ไว้แล้ว ต่อให้ข้ามีพลังเท่าคราวที่แล้ว ข้าก็หนีไม่พ้น”
“ถ้าเป็นเซียนอื่น มันก็คงดีกว่านี้ แม้ว่าข้าจะถูกจับ อย่างมากข้าก็ตกเป็นเพียงทาส ต-ต-แต่เซียนผู้นี้รู้กฎแห่งการกลืนกิน เขาตั้งใจแน่วแน่ที่จะกลืนกินข้า หากข้าถูกกลืนกินเมื่อใด มันก็เท่ากับว่าข้าตายอย่างแท้จริง”
“คำสาปนี้ทรมานข้ามานับไม่ถ้วน ข้าแทบไม่ได้เข้าใกล้สภาวะสูงสุดเลย ไม่อย่างนั้น ข้าคงจะไม่จบลงแบบนี้” จิตวิญญาณวัตถุมองโลกในแง่ร้ายด้วยความสิ้นหวัง เขาสั่งเจี้ยนเฉินว่า “ข้าคงหนีไม่พ้น เจ้าควรไป ในขณะที่ยังมีเวลา หลอมรวมกระบี่และแยกมิติที่นี่ออก เจ้ายังพอมีเวลาที่จะหนีไปได้”
เจี้ยนเฉินไม่ได้พูดอะไร เขาปฏิเสธที่จะยอมรับสิ่งนี้ เพื่อรวบรวมแก่นเลือดสิบหยด เขาก็ใช้เวลาหลายสิบปีในการทำความเข้าใจวิถีแห่งการเล่นแร่แปรธาตุก่อนจะไปยังโลกจิ๋วหยานหวงและเสี่ยงชีวิตเพื่อรวบรวมของเหลววิญญาณหยานหวง หลังจากนั้นเขาไปยังโลกดาวทมิฬและใช้เวลาหลายศตวรรษในการหลอมยาราชาเทพ
เขาได้รับแก่นเลือดของจอมปราชญ์สูงสุดสิบหยดหลังจากความพยายามอย่างอุตสาหะ ในที่สุดเขาก็ได้รับวัตถุราชันย์ชิ้นนี้ตามที่เขาปรารถนา
ทว่าไม่นานหลังจากที่โถงศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลยอมรับเขาเป็นเจ้านาย เขาถูกเซียนผู้ทรงพลังสกัดกั้นไว้ เขาจะยอมรับสิ่งนี้ได้อย่างไร ?
“จือหยิง, ฉิงโซว เตรียมตัวหลอมรวม แม้ว่าเขาจะเป็นเซียน ข้าจะทำให้เขาได้รับบาดแผล ถ้าเขาพยายามจะยึดโถงศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลของข้าไป” เจี้ยนเฉินหน้าแดงขณะกัดฟันแน่น เขาสูญเสียความสงบไปแล้ว
ด้านนอกของโถงศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลมิติแตกสลาย และบริเวณโดยรอบก็จมลงในความมืด กฎแห่งการกลืนกินดูดทุกอย่างไปราวกับหลุมดำ ค่อย ๆ กลืนโถงศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลในรูปปากที่อ้าค้าง
หายนะกำลังคลืบคลานเข้าสู่โถงศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลอย่างแท้จริงในขณะนี้ ไม่มีที่ไหนให้วิ่งไปได้
แต่ในขณะนั้นเอง กฎแห่งการกลืนกินก็สั่นสะท้านในทันใด ในเวลาต่อมา กฎทั้งหมดก็พังทลายลงกลางอากาศ ปากแห่งความมืดมหึมาที่อ้าค้างที่สามารถกลืนกินทุกสิ่งได้ดูเหมือนจะหายไปในทันทีเช่นกัน
พลังที่กลืนกินทั้งหมดก็สลายไปในทันที.แม้แต่มิติที่ถูกแช่แข็งก็ฟื้นตัว
โถงศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลไม่ถูกขังอีกต่อไป พลังที่เหลืออยู่ของห้องโถงศักดิ์สิทธิ์ถูกปลดปล่อยออกมาทันที ในช่วงเวลาต่อมา โถงศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลก็ระเบิดออกในอวกาศ และหายไปในทันที
โถงศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลหลบหนีทันเวลา แต่มิติตรงจุดนั้นกลับไม่ได้คืนสู่ความสงบ เงามหึมาลอยอยู่ตรงนั้น บิดตัวไปมาราวกับแตร ดูเหมือนว่าจะมีชีวิตอยู่
เมื่อมองดูใกล้ ๆ จะเห็นได้ชัดเจนว่าเงาสีดำนั้นแท้จริงแล้วดูเหมือนเป็นความว่างเปล่า
ภายใต้เงามืดเคยเป็นที่ตั้งของโถงศักดิ์สิทธิ์บรรพกาล ข้างบนนั้นมีมือสีดำสนิทกำลังกดลงมาเบา ๆ
มือนั้นเหมือนเสาขนาดมหึมา มันใหญ่โตโอ่อ่าและยิ่งใหญ่มาก มันถูกควบแน่นโดยสมบูรณ์จากพลังของกฎ แสดงถึงพลังแห่งการทำลายล้างที่น่าตกใจ
เมื่อมือที่ควบแน่นจากกฎแห่งการทำลายล้างไปกดทับเงาที่ว่างเปล่า กฎแห่งการกลืนกินที่โผล่ออกมาจากเงาก็พังทลายลงทันที
กฎแห่งการทำลายล้างขั้นสูงสุดในมือกลายเป็นพายุวันสิ้นโลก ระงับเงาราวกับว่าไม่มีอะไรมาหยุดมันได้
“อ-อนัตตา, หยุดข้าทำไม ? ” คลื่นชีพจรอันทรงพลังโผล่ออกมาจากเงามืดด้วยความฉุนเฉียวอย่างที่สุด
“ใต้พิภพ นั่นไม่ใช่ของของเจ้า ! ” ร่างที่พร่ามัวซึ่งควบแน่นจากกฎแห่งการทำลายล้างปรากฏขึ้นอย่างเงียบ ๆ เหนือเงา ดูเหมือนว่าจะเป็นตัวแทนของโลกที่ขัดขวางการทำงานของโลก เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น
“นั่นคือปราณบรรพกาล ข้าต้องการกินมันและฟื้นพลัง ! ” เสียงจากเงากล่าว
“โถงศักดิ์สิทธิ์บรรพกาลได้ยอมรับเจ้านายของมันแล้ว เนื่องจากเจ้าคือราชันย์ของโลก นั่นไม่ใช่สิ่งที่เจ้าควรจะเอาไป”
“ข้าจะสามารถฟื้นตัวได้เมื่อกินมัน มันเป็นของข้า ! ” เงากล่าว มันฉีกมิติให้เปิดออกและกำลังจะจากไป
“ข้าเตือนเจ้าแล้วว่านั่นไม่ใช่ของเจ้า ! ” เสียงจากภายในกฎแห่งการทำลายล้างดังขึ้น แม้ว่ามันจะประกอบด้วยเสียงของวิถีต่าง ๆ แบกรับเสียงทั้งหมดที่จักรวาลเสนอมา มันเต็มไปด้วยความโกรธอย่างชัดเจน
ในเวลาต่อมา กฎแห่งการทำลายล้างและกฎแห่งไฟก็ปรากฏขึ้นพร้อมกัน กระทบกับเงาเป็นคำสองคำ
“อนัตตา ถอยไป ! ” เงาคำรามอย่างโกรธจัด กฎแห่งการกลืนกินและกฎแห่งความว่างเปล่าปรากฏขึ้น ทั้งสองแย่งชิงกันตอบโต้กฎแห่งการทำลายล้างและกฎแห่งไฟ
นี่เป็นการปะทะกันระหว่างราชันย์ทั้งสอง พลังนั้นช่างน่ากลัว และมิติตรงนั้นก็ถูกทำลายล้างจนหมดสิ้น
“ใต้พิภพ เจ้าเพิ่งตื่น ข้าไม่ต้องการทำร้ายเจ้า” เสียงอันเยือกเย็นและไร้ความปราณีของจอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาดังออกมาจากร่างที่ควบแน่นจากกฎแห่งการทำลายล้าง วินาทีถัดมา มีหอคอยปรากฏขึ้นที่นั่น ตั้งยืนอย่างสูงตระหง่าน ทันทีที่หอคอยปรากฏขึ้น มันก็เติมเต็มท้องฟ้าและมิติที่นั่นก่อนที่จะพุ่งไปที่เงายักษ์ที่อยู่ข้างใต้อย่างไร้ความปราณี
ตูม !
เสียงก้องกังวานดังก้องไปทั่วมิติที่นั้นทันทีราวกับว่าจักรวาลระเบิด มิตินับไม่ถ้วนถูกทุบเป็นชิ้น ๆ เงาถูกแยกออกเป็นชิ้น ๆ ใต้หอคอย
แต่ในไม่ช้ามันก็รวมตัวกันอีกครั้ง กลับกลายเป็นเงา เว้นแต่จะมีขนาดเล็กกว่าอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน
หอคอยที่ควบแน่นจากกฎไม่ได้หายไป มันทำให้เงานั้นมีน้ำหนักมากขึ้น ทำให้การเคลื่อนไหวทั้งหมดทำได้ยากมาก
“สี่-สี่วิถี เจ้าทำเข้าใจวิถีที่ยอดเยี่ยมสี่วิถีจนสมบูรณ์แบบแล้วจริง ๆ ” เงาร้องออกมาด้วยความตกใจสุดขีด
จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาไม่พูดอะไร เขายืนอยู่ที่นั่นอย่างภาคภูมิใจด้วยรูปร่างที่ควบแน่นจากกฎแห่งการทำลายล้าง ราวกับว่าเขาสามารถยับยั้งทุกสิ่งที่ราชันย์ใต้พิภพขว้างใส่เขา เขาไม่ต้องมาด้วยตัวเองด้วยซ้ำ เพียงพลังของเขาก็สามารถสกัดกั้นราชันย์ได้
ทั้ง ๆ ที่ราชันย์คือคนที่ประสบความสำเร็จในการทำความเข้าใจสองวิถีอย่างสมบูรณ์แบบ
บังเอิญที่เป็นกฎแห่งการกลืนกินและกฎแห่งความว่างเปล่า
เงาเงียบสนิท ไม่นานนัก ในที่สุดมันก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ “เอาไปเลย ข้าไม่ต้องการปราณบรรพกาลอีกต่อไป”
เห็นได้ชัดว่ามีความรู้สึกผิดหวังอย่างมากในน้ำเสียงของเขา