เทพกระบี่มรณะ - ตอนที่ 3220 - การเผชิญหน้ากับราชาเทพ

ตอนที่ 3220 – การเผชิญหน้ากับราชาเทพ

ตอนที่ 3220 – การเผชิญหน้ากับราชาเทพ

ในขณะนี้ ด้วยการพลิกมือของเขา ป้ายจารึกที่เป็นของตระกูลเทียนหยวนก็ปรากฏขึ้นในมือของหยางลี่ทันที เขาเล่นกับป้ายหยกและศึกษามัน “ก่อนที่เหลนของข้าจะจากมา เขาบอกให้ข้าแสดงป้ายจารึกนี้ทุกครั้งที่เราไปถึงเมืองใหญ่ ๆ หลังจากที่เรามาถึงโลกแห่งเซียน”

“เมืองใหญ่ ? เมืองใดโดยเฉพาะ ? ด้วยขนาดของโลกแห่งเซียนที่มีเมืองมากมายเกินกว่าที่เจ้าจะนับได้ หยางลี่ แน่นอนว่าป้ายหยกที่เจ้าครอบครองไม่มีผลในทุกเมือง” มีคนถามทันทีที่หยางลี่กล่าว

หยางลี่ส่ายหัวและขมวดคิ้ว เขาพูดด้วยความเสียใจ “ในตอนนั้น ในโลกเบื้องล่าง ข้าไม่ได้คิดไกลถึงขนาดนี้ และไม่คิดว่าเราจะกลับไปยังโลกแห่งเซียนเร็ว ๆ นี้ ดังนั้นข้าจึงไม่ได้ถามเรื่องนี้มากเกินไป เมื่อกี้เจ้าถามข้าว่าเมืองไหน ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน”

ทุกคนมองหน้าซึ่งกันและกัน ไม่มีอะไรที่พวกเขาพูดได้

ในขณะนั้น บรรพบุรุษของสำนักดาบทรราช กุยไฮ่ ยี่เต่าสังเกตเห็นบางอย่าง ดวงตาของเขาเป็นประกายขึ้นมาทันที และเขาก็พูดว่า “หืม ? ดูเหมือนจะมีเมืองอยู่ข้างหน้า”

กุยไฮ่ ยี่เต่ามองไปรอบ ๆ และแนะนำว่า “ทำไมเราไม่เข้าไปในเมืองและถามรอบ ๆ ดูก่อน ? ”

ทุกคนต่างจ้องมอง แน่นอนว่าพวกเขาสามารถวาดโครงร่างของเมืองบนขอบฟ้าได้ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากอยู่ไกลเกินไป จึงไม่มีความชัดเจนเป็นพิเศษ

“ไปเถอะ ไปถามในเมืองกันก่อน ! ” พวกเขาบรรลุข้อตกลงทันทีและบินออกไป

ไม่นานพวกเขาก็หยุดอยู่นอกเมือง อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขาจ้องมองไปที่กำแพงที่ปกคลุมและเฝ้าอยู่อย่างใกล้ชิด พวกเขาทั้งหมดเริ่มมีความคิดที่ผิดไปจากเดิม

“ดะ- ดูเหมือนที่นี่จะไม่ใช่สถานที่ที่เราควรไปเยี่ยมชม…” บรรพบุรุษของนิกายหยางจิค่อนข้างจะพูดจาติด ๆ ขัด ๆ ขณะที่พวกเขาจ้องมองไปที่เมือง มีเพียงกำแพงที่สง่างามเท่านั้นที่ไม่ธรรมดา ในอดีต พวกเขาต่างก็รักษาระยะห่างจากเมืองที่สง่างามเช่นนี้ด้วยความเคารพ

ยิ่งเมืองใหญ่และเจริญรุ่งเรืองมากขึ้นเท่าใด ก็ยิ่งมีผู้เชี่ยวชาญมากขึ้นเท่านั้น เมืองแบบนี้ไม่ใช่สถานที่ที่บุคคลธรรมดาที่ขาดทั้งความแข็งแกร่งและภูมิหลังอย่างที่พวกเขาก้าวเข้ามา

“เจ้าเห็นสิ่งนี้หรือไม่ ? ทุกคนที่เข้าไปในเมืองจะต้องผ่านการตรวจค้นอย่างเข้มงวด พวกเขาทั้งหมดมีป้ายหยกสำหรับใช้งาน และเราไม่มีสิ่งนั้น ยามเหล่านี้แข็งแกร่งกว่าพวกเราด้วย แม้แต่ผู้ที่อ่อนแอที่สุดก็คือขั้นศักดิ์สิทธิ์”

“เมืองนี้มีพลังมากเกินไป แม้แต่ผู้คุ้มกันก็เป็นผู้เชี่ยวชาญขอบเขตเทพ ไปเถอะ เป็นการดีที่สุดถ้าเรารักษาระยะห่างจากเมืองใหญ่แบบนี้”

หยางลี่และคนอื่น ๆ ยืนอยู่นอกเมืองหลวงของอาณาจักรปิงเทียน ลังเลและเริ่มคิดใหม่ พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้สถานที่นั้น

ในเวลาเดียวกัน รถม้าสุดหรูก็ค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปตามถนนสู่เมืองหลวง รถม้าถูกล้อมรอบด้วยทหารชุดดำมากกว่าหนึ่งโหล ทุกคนต่างก็แสดงตนของผู้ฝึกตนระดับเทพ ปกป้องรถม้าจากทุกทิศทุกทาง

นักเดินทางและพ่อค้าทุกคนในบริเวณโดยรอบเคลื่อนตัวออกไปเมื่อรถม้าแล่นผ่านไป

ชายวัยกลางคนและชายหนุ่มนั่งเงียบ ๆ ในรถม้า ชายหนุ่มดูหยิ่งผยองอย่างเห็นได้ชัดว่ามาจากตระกูลใหญ่

ในขณะนี้ จมูกของชายวัยกลางคนย่น ดวงตาของเขาเป็นประกายเจิดจ้าในทันที และเขาก็รู้สึกตื่นเต้น “นายน้อย เดาสิว่าข้าเจออะไร ข้าได้กลิ่นของทรัพยากรสวรรค์จริง ๆ และกลิ่นนี้ก็ทำให้ข้ารู้สึกพิเศษเช่นกัน”

“จริงรึ ? ” ชายหนุ่มลืมตาขึ้น เขาก็เริ่มสนใจเช่นกัน “ลุงฮั่ว ไปดูกันเถอะ”

จู่ ๆ รถม้าก็เปลี่ยนทิศทาง ออกจากถนนและตรงไปยังที่ที่หยางลี่และคนอื่น ๆ ยืนอยู่

ในขณะนี้ หยางลี่และคนอื่น ๆ ยังคงรวมตัวกันเพื่อหารือว่าพวกเขาควรจะไปที่ใดต่อไป

“เจ้ามาซุ่มอยู่ที่นี่เพื่ออะไร” จู่ ๆ ก็มีเสียงหายใจเย็น ๆ ดังมาจากด้านหลัง เฉพาะตอนนี้เท่านั้นที่ หยางลี่และคนอื่น ๆ สังเกตเห็นว่ามีรถม้าสุดหรูปรากฏขึ้นข้าง ๆ พวกเขาอย่างเงียบ ๆ

มีเพียงทหารรักษาการณ์ชุดดำจำนวนนับสิบรายที่อยู่รอบรถม้าก็ได้แสดงท่าทีที่ทำให้พวกเขาสั่นสะท้าน

“ผู้เชี่ยวชาญขอบเขตเทพทั้งหมดในฐานะผู้พิทักษ์ ? ” หยางลี่และคนอื่นๆ ตัวสั่นเมื่อเห็นทหารชุดดำ

แม้แต่ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่พวกเขาก็อยู่แค่ระดับแลกเปลี่ยนขั้นสูงสุดเท่านั้น ตอนนี้พวกเขากำลังเผชิญหน้ากับผู้เชี่ยวชาญขอบเขตเทพหลายสิบคนในทันใด ซึ่งทำให้พวกเขาประหม่าและไม่สบายใจ

“ผู้อาวุโส นี่เป็นครั้งแรกของเราที่มาที่นี่ และเราหลงทาง หากเราขวางทางท่าน โปรดยกโทษให้เราด้วย” ทั้งสิบเอ็ดคนป้องมืออย่างเคารพและเกรงกลัว

แม้แต่เจียงหยางหู่ก็ยังแสดงความกลัวในตอนนี้ เขาไม่มั่นคง แม้จะอยู่ในสถานะสวัสติกะอันยิ่งใหญ่ ที่ซึ่งสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ในโลกนี้ยังคงมีความสำคัญต่อเขา เขาก็อดไม่ได้ที่จะตอบสนองด้วยอารมณ์ในตอนนี้

เขามีความรู้สึกอย่างแรงกล้าว่าคนตรงหน้าเขานั้นไม่มีอะไรดีอย่างแน่นอน

ชายวัยกลางคนโผล่ออกมาจากรถม้า เขาย่นจมูกก่อนจะมองตรงไปที่หยางลี่ ริมฝีปากของเขาขดเป็นรอยยิ้มที่น่าขนลุก “ด้วยพลังตัวตนของเจ้าไม่เป็นระเบียบ เจ้าน่าจะเพิ่งมาจากโลกเบื้องล่าง นี่คือโลกแห่งเซียน เจ้าไม่สามารถไปไหนได้โดยไม่มีผลึกศักดิ์สิทธิ์ เอาอันนี้ นี่คือผลึกศักดิ์สิทธิ์ระดับกลางร้อยชิ้น”

ขณะที่เขาพูด ชายวัยกลางคนก็โยนผลึกศักดิ์สิทธิ์ระดับกลางจำนวน 100 ชิ้นให้หยางลี่โดยตรง

เมื่อมองไปที่ผลึกศักดิ์สิทธิ์ในมือ หยางลี่ก็มึนงงเล็กน้อย ชั่วครู่หนึ่ง เขารู้สึกงงงวยกับสิ่งที่ชายวัยกลางคนคนนั้นกำลังทำอะไรอยู่

อย่างไรก็ตาม คำพูดถัดไปของชายวัยกลางคนทำให้สีหน้าของหยางลี่เปลี่ยนไปอย่างมาก

“แต่ว่า… ผลึกศักดิ์สิทธิ์หลายร้อยชิ้นนี้ไม่ได้ให้ฟรี เพื่อแลกกับแหวนมิติที่เจ้าครอบครอง” ขณะที่เขาพูด ชายวัยกลางคนก็ยื่นนิ้วออกมา และแหวนมิติของหยางลี่ก็หลุดจากนิ้วของเขาในทันที และจบลงที่มือของเขา หยางลี่ไม่มีโอกาสต่อต้านด้วยซ้ำ

นับประสาจะต่อต้านเขาไม่มีความสามารถในการตอบสนองเมื่อแหวนมิติหลุดจากนิ้วเขาไปในทันที

การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันของสถานการณ์ทำให้หยางลี่ตื่นตระหนกในทันที หัวใจของเขาจมลงอย่างสมบูรณ์ในขณะที่เขาพูดอย่างไม่เต็มใจด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา “ผู้อาวุโส แหวนมิตินี้ไม่ขาย”

“กล้าดียังไง ! เจ้ายอมรับผลึกศักดิ์สิทธิ์ระดับกลางร้อยชิ้นแล้ว ลุงฮั่วของข้าเป็นราชาเทพ ดังนั้นเขาจะยอมให้เจ้ากลับคำได้อย่างไร ? ” ชายหนุ่มก็โผล่ออกมาจากรถม้า มองดูพวกเขาทั้งสิบเอ็ดคนด้วยความดูถูกเหยียดหยาม อย่างไรก็ตาม จากนั้นเขาก็มองไปที่แหวนมิติในมือของชายวัยกลางคนอย่างอยากรู้อยากเห็นและกระตือรือร้น

ด้วยเอกลักษณ์ของเขา ทรัพยากรสวรรค์ปกติไม่สามารถดึงความสนใจเขาได้อีกต่อไป อย่างไรก็ตาม เขายังรู้ด้วยว่าสิ่งใดก็ตามที่ดึงดูดความสนใจของลุงฮั่วนั้นจะต้องเป็นเรื่องพิเศษ

เมื่อหยางลี่และคนอื่น ๆ ได้ยินคำว่า “ราชาเทพ” พวกเขาก็ตัวสั่นทันที มันทำให้ทุกคนที่อยู่ในปัจจุบันตกตะลึง เย็นยะเยือกจากใจพวกเขา ปล่อยให้พวกเขาเย็นชาไปทั้งตัว

“สวรรค์… ราชาเทพ… เขาเป็นราชาเทพจริง ๆ…”

ชั่วขณะหนึ่ง คำว่า “ราชาเทพ” ก้องอยู่ในหัวของพวกเขา พวกเขาจะไม่มีวันลืมเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อพวกเขาค้นหาผ่านโลกจิ๋วในโลกแห่งเซียนในตอนนั้น มันนำไปสู่ความขัดแย้งระหว่างราชาเทพซึ่งทำลายโลกจิ๋ว เป็นเพราะเหตุการณ์นั้นที่พวกเขาได้บังเอิญลงเอยที่ทวีปเทียนหยวน

เป็นผลให้ความแข็งแกร่งของราชาเทพได้ทิ้งร่องรอยไว้ลึก ๆ แล้วฝังลึกในจิตวิญญาณของพวกเขาเหมือนตราประทับที่ร้อนแผดเผา