เทพกระบี่มรณะ - ตอนที่ 3198 : ปราณกระบี่ลึกซึ้งเส้นที่ 5
ตอนที่ 3198 : ปราณกระบี่ลึกซึ้งเส้นที่ 5
“เจ้าฆ่าคุนเทียน ข้าจะฆ่าเจ้า เจ้าที่เป็นความหวังของเผ่าดาวทมิฬจะหนีจากคุกนี้ยังไง ? หากข้าโดนประณามโดยทั้งเผ่าแล้วยังไง ? แม้ว่าข้าจะโดนประณามจากทั้งเผ่า แต่ข้าก็จะยังฆ่าเจ้าและแก้แค้นให้กับคุนเทียน” ตอนนั้นสีหน้าของเฟิงสือดูแน่วแน่อย่างมาก
การตายของคุนเทียนนั้นทำให้นางเจ็บปวดใจอย่างมาก ความเจ็บปวดนี้ได้เปลี่ยนเป็นความแค้นเคืองมานานแล้ว สุดท้ายความแค้นนี้ก็กัดกินจิตใจของนาง เพราะแบบนั้นนางจึงให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากกว่าคนอื่น ๆ ในเผ่า
“ข้ารู้ว่าร่างกายของเจ้านั้นแข็งแกร่ง แต่ก็แค่ตอนที่เจ้าต่อสู้ มันจริงที่ว่าข้าไม่อาจจะทำร้ายเจ้าได้ในตอนนั้น แต่ตอนนี้เจ้าอยู่ในช่วงเวลาสำคัญ นี่คือตอนที่เจ้าเปราะบางและอ่อนแอที่สุด ข้าไม่เชื่อว่าข้าจะฆ่าเจ้าไม่ได้ตอนที่เจ้าไร้การป้องกันด้วยความแข็งแกร่งของข้าในขั้นอสงไขยชั้นสวรรค์ที่ 5”
“ข้ารอวันนี้มาเนิ่นนาน ในที่สุดข้าก็มีโอกาสเสียที” สายตาอาฆาตของเฟิงสือสะท้อนความแค้นคืองที่มีในใจออกมา นางลงมืออย่างรวดเร็ว นางได้พุ่งจากด้านบนยอดเขาเข้ามายังเขตแดนปราณกระบี่ในทันที
ทันทีที่นางเข้ามาในเขตแดนปราณกระบี่ ปราณกระบี่ก็ได้พุ่งเข้าหาตัวนางจากทุกทิศทาง ปราณกระบี่ที่มองไม่เห็นซ้อนทับกัน มันเหมือนกับมีอยู่ในทุกที่ในมิติแห่งนี้
ปราณกระบี่ทุกเส้นนั้นแหลมคมอย่างมาก มันสามาถแทงทะลุพลังที่ป้องกันเฟิงสือเอาไว้ได้ง่าย ๆ และมุดเข้าไปในผิวหนังของเฟิงสือพร้อมทิ้งรอยแผลเอาไว้จำนวนมาก
เมื่อนางเข้ามาในเขตแดนปราณกระบี่ เฟิงสือก็ต้องเผชิญหน้ากับปราณกระบี่ไม่รู้จบที่โจมตีเข้ามา ปราณกระบี่ก่อตัวขึ้นมาจากทุกทิศทางและโจมตีนางจากทุกด้าน
“มิติที่นี่เปลี่ยนเป็นปราณกระบี่รึ ? ไม่สิ ไม่ใช่แค่มิติ แม้แต่พลังงานในมิตินี้ แม้แต่ฝุ่นทุกผงก็ยังเปลี่ยนเป็นปราณกระบี่ไปด้วย “ เฟิงสือหน้าซีดไปเพราะความกลัว แม้แต่พลังของขั้นอสงไขยชั้นสวรรค์ที่ 5 ของนางนั้นก็ยากจะทนได้นานในเขตแดนปราณกระบี่แห่งนี้
ตอนนั้นตัวของนางก็ชุ่มไปด้วยเลือด ร่างกายของนางเต็มไปด้วยบาดแผล มันดูน่าอนาถอย่างมาก
แต่นางไม่คิดจะยอมแพ้ นางตัดสินใจแล้วว่าจะฆ่าเจี้ยนเฉิน นางอดทนต่อความเจ็บปวดทั้งหมดแล้วพุ่งเข้าหาร่างในชุดขาวที่นั่งอยู่บนยอดเขาซึ่งห่างออกไปหลายสิบกิโลเมตร
เฟิงสือได้ปะทะกับปราณกระบี่นับไม่ถ้วน นางได้กระอักเลือดออกมา ชิ้นเนื้อหลุดออกมาจากร่างของนางพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมา สภาพของนางน่าอดสู
แต่ยิ่งนางเข้าใกล้เจี้ยนเฉินมากแค่ไหน เจตจำนงกระบี่ในอากาศก็ยิ่งมากเท่านั้นและยิ่งทำให้เฟิงสือบาดเจ็บสาหัสขึ้นกว่าเก่า
นี่คือกฎกระบี่ของขั้นบรรพกาล แม้แต่เขตแดนปราณกระบี่ก็ยังเป็นอันตายถึงชีวิตต่อพวกขั้นอสงไขย
ในเขตแดนปราณกระบี่นี้ ถึงเฟิงสือจะใส่เกราะเทพขั้นต้นแต่ก็ไร้ประโยชน์ แม้แต่พลังงานที่ปกป้องตัวนางก็เช่นกัน
สุดท้ายเมื่อนางอยู่ห่างจากเจี้ยนเฉิน 500 เมตร สุดท้ายเฟิงซือก็ร่วงลงไปที่พื้น ร่างของนางมีแต่เศษเนื้อติดกระดูก นางเหมือนไม่ใช่คนอีกต่อไป นางราวกับกลายเป็นผีดิบที่น่ากลัวไปแทน
นางนั่งลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงและมองไปยังร่างที่อยู่ห่างออกไป 500 เมตร ด้วยสายตาสิ้นหวัง
นางเข้าใจว่านางคงได้มีชีวิตต่อไปได้แค่อีกไม่กี่นาทีในขอบเขตปราณกระบี่แห่งนี้ หลังจากนั้นวิญญาณนางจะถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ สุดท้ายนางก็ต้องตาย
ตอนแรกนางเชื่อว่านางมีความสามารถเพียงพอ ตอนนี้นางรู้ว่าไม่มีโอกาสเลย นางยึดมั่นกับการฆ่าเจี้ยนเฉินเกินไป นางสนใจแต่การแก้แค้น นางได้ส่งตัวเองเข้ามาหาความตายราวกับแมงเม่าที่บินเข้ากองไฟ
“อย่าบอกนะว่าข้าไม่อาจจะเข้าใกล้เขาได้ด้วยระดับการบ่มเพาะขั้นอสงไขยชั้นสวรรค์ที่ 5 ? ” เฟิงสือสลด นางเข้าใจแล้วว่าคนนอกตรงหน้านางนั้นแข็งแกร่งยิ่งกว่าในอดีต
ในอดีตเขาก็ยังน่ากลัวจนไม่อาจจะมีใครเอาชนะได้ แต่ตอนนี้ไม่อาจจะเอาความแข็งแกร่งในอดีตมาเทียบได้เลย
ตอนนี้นางบาดเจ็บสาหัส นางจมอยู่ในเขตแดนปราณกระบี่ นางหมดความสามารถที่จะหนี นางเหมือนเรือลำเล็กท่ามกลางพายุลูกใหญ่ที่ได้แต่รอความตายอยู่เงียบ ๆ
แม้แต่เนื้อและเลือดในตัวก็หายไปอย่างรวดเร็วเพราะปราณกระบี่นับไม่ถ้วน
แต่ตอนนั้นเองกลับมีปราณกระบี่อันแข็งแกร่งเส้นหนึ่งพุ่งขึ้นมาทำให้เมฆโดยรอบสลายไป ต้นไม้บนภูเขาทุกต้นกลายเป็นฝุ่นไปในทันที
ปราณขนาดเท่ากับนิ้ว 5 เส้นลอยอยู่เหนือหัวเจี้ยนเฉิน ปราณกระบี่ทุกเส้นนั้นเปล่งแสงสว่างจ้าออกมา มันมีพลังเพียงพอที่จะทำให้โลกสั่นไหวได้
เขาได้สร้างปราณกระบี่ลึกซึ้งเส้นที่ 5 ขึ้นมาได้สำเร็จ
ต่อมาปราณกระบี่ลึกซึ้งทั้ง 5 ก็ได้หายไป มันถูกเก็บไว้ในทะเลจิตของเจี้ยนเฉิน เขตแดนปราณกระบี่ที่มองไม่เห็นนี้ก็ได้หายไปด้วยเช่นกัน
ทันทีที่เขตแดนนี้หายไป พลังงานและสิ่งของทั้งหมดที่เปลี่ยนเป็นปราณกระบี่ก็กลับไปเป็นปกติดังเดิม
เฟิงสือที่ตัวชุ่มเลือดรู้สึกดีขึ้นมา นางนอนลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงพร้อมกับหอบออกมา ด้วยการที่เขตแดนนี้หายไป นางก็ไม่ต้องโดนปราณกระบี่โจมตีอีก มันทำให้นางรู้สึกว่าโชคดีที่รอดมาได้
“เจ้าคิดจะฆ่าข้างั้นหรือ ? ” ตอนนั้นเสียงอันเยือกเย็นก็ดังขึ้นมา เจี้ยนเฉินได้มายืนตรงหน้าเฟิงสือและมองมาที่นาง สายตาของเขาราวกับเต็มไปด้วยปราณกระบี่
ทันทีที่นางเห็นเจี้ยนเฉิน สายตาของเฟิงสือก็สะท้อนความแค้นออกมา แม้ว่านางจะบาดเจ็บสาหัสเจียนตาย แต่นางก็ยังแค้นเคืองเขาดังเช่นแต่ก่อน นางกัดฟันแน่นและพูดขึ้น “เจ้าฆ่าคุนเทียน ข้าจะแก้แค้นให้กับคุนเทียน ! ”
“ใช่ ข้าฆ่าคุนเทียน แต่เจ้าฆ่าข้าไม่ได้ เจ้าก็เห็นแล้วว่าความแข็งแกร่งของข้าตอนนี้ไม่อาจจะเอาอดีตมาเทียบได้ ด้วยความแข็งแกร่งของเจ้าในขั้นอสงไขยชั้นสวรรค์ที่ 5 แล้ว เจ้าไม่มีความสามารถจะเข้าใกล้ข้าเลยด้วยซ้ำ” เจี้ยนเฉินส่ายหน้า
เฟิงสือไม่ได้พูดอะไร นางแค่มองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยสายตาแค้นเคืองและเกลียดชัง
เจี้ยนเฉินพลิกฝ่ามือพร้อมกับดอกบัวแฝดที่ปนเปื้อนปราณหยานหวงปรากฏขึ้นมา เขาเฉือนดอกบัวแฝดก่อนจะโปรยพวกมันลงบนตัวเฟิงสือ จากนั้นเขาก็พูดขึ้นด้วยท่าทีเฉยเมย “คิดถึงการที่ข้าได้ใช้ตัวตนของคุนเทียนหลอกเจ้าในอดีต รวมถึงความจริงที่ว่าเจ้าเคยช่วยข้าไว้ ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า เจ้าไปได้แล้ว”