เทพกระบี่มรณะ - ตอนที่ 3181 - ทำอะไรไม่ถูก
ตอนที่ 3181 – ทำอะไรไม่ถูก
“เหนือสวรรค์พูดถูกต้อง เนื่องจากพลังของพู่กันคล้ายคลึงกับหนังสือเล่มนั้น ซึ่งมันก็จะต้องมีคุณสมบัติระดับเดียวกัน ถ้าเรามีพู่กัน เราก็จะสามารถต่อสู้กับหนังสือเล่มนั้นได้” จอมปราชญ์สูงสุดน้ำตาโลหิตทำให้ตระกูลเทพเจ้าสายฟ้ากลายเป็นทะเลเลือดทันทีและห่อหุ้มตระกูลเทพเจ้าสายฟ้าทั้งหมดเอาไว้
จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตา จอมปราชญ์สูงสุดเหนือสวรรค์และจอมปราชญ์สูงสุดแห่งเส้นทางโบราณทั้งหมดให้ความสนใจอย่างใกล้ชิดกับสิ่งที่จอมปราชญ์สูงสุดน้ำตาโลหิตกำลังทำอะไรอยู่
ในฐานะที่เป็นราชันย์ของโลก พวกเขาทุกคนเข้าใจถึงสิ่งที่จอมปราชญ์สูงสุดน้ำตาโลหิตพยายามที่จะทำ เขาเห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายพยายามที่จะมองเข้าไปในอดีตที่ผ่านมาด้วยความสามารถอันยอดเยี่ยมของเขา เขาต้องการที่จะจับภาพผู้เชี่ยวชาญของโลกอมตะจากอดีตที่ผ่านมาหรือหาข้อมูลอื่น ๆ
พวกเขาสามารถใช้เป็นสื่อกลางในการหาครั้งนี้
พวกเขาทั้งหมดเป็นจอมปราชญ์สูงสุด พวกเขาสามารถตรวจสอบทั้งโลกเพียงแค่ใช้ความคิด ตราบใดที่พวกเขายินดี มีเรื่องน้อยมากในโลกที่อาจจะซ่อนจากพวกเขา พวกเขายังสามารถเชื่อมต่อกับโลกและกำหราบความสับสนของเวลาที่ช่วยให้พวกเขาสามารถมองเข้าไปในความลับที่ลึกที่สุดกว่าที่จักรวาลจะนำเสนอ
อย่างไรก็ตาม อย่าลืมว่าคนที่พวกเขากำลังพยายามที่จะหายังคงเป็นขั้นอัครสูงสุดชั้นสวรรค์ที่ 9 คนที่ไม่เหมือนราชันย์ แต่พวกเขาเป็นยังคงเหลือเพียงแค่ก้าวเดียวในการเป็นหนึ่ง
เป็นผลให้ตราบใดที่นางปกปิดตัวเองอย่างเต็มที่ แม้กระทั่งราชันย์ผู้ที่ได้รวบรวมวิถีสวรรค์เอาไว้ยังต้องดิ้นรนเพื่อค้นหานาง
แต่ในเร็ว ๆ นี้จอมปราชญ์สูงสุดน้ำตาโลหิตได้ยืนอย่างตกตะลึง เขากล่าวด้วยความโกรธเคืองว่า“บัดซบ ร่องรอยทั้งหมดได้ถูกลบไปอย่างสมบูรณ์แบบ พื้นที่และเวลาที่นี่เป็นเหมือนกระดาษเปล่า ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย”
ทะเลโลหิตได้ปะทุขึ้น จอมปราชญ์สูงสุดน้ำตาโลหิตได้ยอมแพ้ในความพยายามที่ไร้ประโยชน์นี้และถอนพลังทั้งหมดของเขาออก
หลังจากนั้นจอมปราชญ์สูงสุดเหนือสวรรค์ จอมปราชญ์สูงสุดแห่งเส้นทางโบราณและจอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาทั้งหมดได้พยายามด้วยเช่นกัน พวกเขาปลดปล่อยความสามารถต่าง ๆ ของพวกเขาและทักษะพิเศษในการค้นหาสำหรับข้อมูลแม้แต่น้อยนิดหรือร่องรอยที่เหลืออยู่ในสถานที่แห่งนี้
แต่พวกเขาทั้งหมดล้มเหลวและพบว่าไม่มีอะไร เช่นเดียวกับจอมปราชญ์สูงสุดน้ำตาโลหิตที่ได้กล่าวว่าร่องรอยทั้งหมดในตระกูลเทพเจ้าสายฟ้าได้ถูกลบไปอย่างสมบูรณ์แบบ มันเป็นเหมือนชิ้นส่วนของกระดาษที่ว่างเปล่า ไม่มีอะไรทั้งหมดที่ยังคงเหลืออยู่
หลังจากนั้นไม่นาน เหล่าราชันย์ได้ใช้ความพยายามอีกหลายครั้ง พวกเขาเริ่มที่จะขยายพื้นที่การค้นหาของพวกเขาจากตระกูลเทพเจ้าสายฟ้าโดยหวังที่จะหาบางสิ่งบางอย่างได้ เมื่อผู้เชี่ยวชาญของโลกอมตะมาถึงมีหรือออกจากที่นั่น
แต่พวกเขาก็ยังคงพบว่าไม่มีอะไร
“พู่กันได้ซ่อนทุกสิ่งที่มีอยู่ ไม่เพียงแต่จะไม่มีร่องรอยในพื้นที่และเวลา แต่ไม่ได้มีร่องรอยใด ๆ ในสามพันวิถี มันเป็น … ราวกับว่ามันไม่ได้อยู่ในโลกนี้ที่ทุกคนอยู่หรือถ้าอยู่ก็อยู่นอกเหนือจากโลกนี้“ จอมปราชญ์สูงสุดแห่งเส้นทางโบราณกลายเป็นเคร่งเครียดมากขึ้น เขากล่าวว่า“นี่เป็นเรื่องที่น่ากลัวมาก เมื่อคนที่มาจากโลกอมตะสะบัดพู่กัน เราจะไม่สามารถหาร่องรอยใด ๆ ของนาง แต่นางสามารถเดินทางไปทั่วโลกของเราได้อย่างอิสระ ควบคู่ไปกับวิธีการที่พู่กันสามารถซ่อนนางได้อย่างสมบูรณ์ นางสามารถกำจัดตระกูลโบราณของพวกเราทั้งหมดโดยปราศจากเบาะแสใด ๆ ”
เมื่อเขาได้ยินดังนั้น ราชันย์เซียนต้นกำเนิดบูรพาได้เต็มไปด้วยความรู้สึกของความอ่อนแอ “นางมีความแข็งแกร่งอย่างแน่นอนที่จะทำเช่นนั้น หากปราศจากพู่กันก็ไม่มีแปดราชันย์เซียนคนไหนในโลกแห่งเซียนที่อ่อนแอกว่านาง แต่เมื่อนางมีพู่กันในมือก็ไม่มีแปดตระกูลโบราณตระกูลไหนที่เป็นคู่มือของนาง เราจะไม่มีโอกาสแม้ว่าเราจะปล่อยไพ่ตายของเราออกมา”
สี่ราชันย์ทั้งหมดยังคงเงียบ หัวใจของพวกเขาหนักอึ้ง ข่าวนี้เป็นเหมือนฝันร้ายของโลกแห่งเซียน
คนจากโลกอมตะได้แทรกซึมเข้ามายังโลกแห่งเซียนอย่างเงียบ ๆ ขู่เข็ญตระกูลโบราณอย่างต่อเนื่อง และพวกเขาก็ยังไม่สามารถที่จะหานางเจอ มันน่ากลัวมากเกินไป
ทั้งหมดของตระกูลโบราณ เป็นรากฐานที่สำคัญของโลก พวกเขาไม่สามารถที่จะสูญเสียตระกูลของพวกเขาไปได้
“อย่างไรก็ตาม มีข่าวดีเรื่องหนึ่ง คนที่ถือพู่กันได้กลายเป็นศัตรูของราชันย์จากโลกอมตะ ราชันย์ของโลกอมตะอยากให้นางตาย” ราชันย์เซียนต้นกำเนิดบูรพาได้กล่าวตามนี้ขึ้นมา
จอมปราชญ์สูงสุดแห่งเส้นทางโบราณได้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ดูเหมือนว่าเราจำเป็นต้องคอยสอดส่องสายตาสำหรับโลกแห่งเซียนทั้งหมดตลอดเวลาโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับตระกูลโบราณที่เหลือ เราไม่สามารถปล่อยให้พวกเขาถูกทำลายอย่างเงียบ ๆ เหมือนตระกูลเทพเจ้าสายฟ้า”
“มันไม่ได้เป็นเพียงแค่ตระกูลโบราณ เราจำเป็นต้องดูทุกนิกายที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกแห่งเซียนด้วย เฮ้อ เนื่องจากเราไม่สามารถหาคนที่มาจากโลกอมตะ เรากำลังถูกบังคับให้ใช้กำลังในการปกป้อง”
“เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้า” จอมปราชญ์สูงสุดเหนือสวรรค์ถอนหายใจอยู่ข้างใน เขาค่อนข้างรู้สึกหมดหนทางเกี่ยวกับเรื่องนี้ จะมีอะไรที่เขาจะทำได้กับความจริงที่ว่าเขามีอาวุโสน้อยที่สุด ? เป็นผลให้เขาถูกบังคับให้จัดการกับงานที่ยากลำบากนี้
“เจ้าต้องสร้างสมบัติล้ำค่าของเจ้าโดยเร็วที่สุด เหนือสวรรค์ สำหรับวัสดุที่ต้องใช้ เราจะรวบรวมมัน แม้ว่าจะต้องใช้ความแข็งแกร่งของโลกแห่งเซียนทั้งหมดก็ตาม อาวุธอาจเป็นเพียงวัตถุเดียวที่มีโอกาสต่อต้านหนังสือและพู่กัน” จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตากล่าวอย่างช้า ๆ
โลกอมตะได้รับสมบัติอันทรงพลังสองชิ้นในทันใด ซึ่งทำให้จอมปราชญ์สูงสุดของโลกแห่งเซียนมีใจอันหนักอึ้ง
หลังจากนั้นไม่นาน ราชันย์ทั้งสี่ก็หายวับไป อย่างไรก็ตาม จอมปราชญ์สูงสุดเหนือสวรรค์ก็ยินดีกับช่วงเวลาที่ยากที่สุดในชีวิตของเขาตั้งแต่เขากลายเป็นราชันย์ เขาต้องเฝ้าดูโลกแห่งเซียนตลอดเวลา แอบปกป้ององค์กรระดับสูงสุดทั้งหมดของโลกแห่งเซียน
เห็นได้ชัดว่าจอมปราชญ์สูงสุดจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับความขัดแย้งส่วนบุคคลระหว่างองค์กรท้องถิ่น แต่พวกเขาจะปล่อยให้มันคลี่คลายอย่างอิสระ วัตถุประสงค์หลักของพวกเขาคือการหยุดผู้เชี่ยวชาญจากโลกอมตะจากการกำจัดองค์กรสูงสุดของโลกแห่งเซียนทั้งหมดในคราวเดียวภายใต้จมูกของพวกเขาด้วยพู่กัน
โลกแห่งเซียนไม่สามารถสูญเสียเช่นนั้นได้ !
พวกเขาไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอย่างแน่นอน !
จอมปราชญ์สูงสุดอนัตตาและจอมปราชญ์สูงสุดน้ำตาโลหิตไม่ได้อยู่เฉย ๆ พวกเขาปิดผนึกโลกแห่งเซียนด้วยความพยายามที่จะรักษาพู่กันควบคุมไว้ในโลกแห่งเซียนตลอดไป
พวกเขาจำกัดการแพร่กระจายของข่าวที่ว่าตระกูลเทพเจ้าสายฟ้าถูกทำลายเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดความตื่นตระหนกท่ามกลางองค์กรต่าง ๆ ในโลกแห่งเซียน มีเพียงเจ็ดตระกูลโบราณที่เหลืออยู่เท่านั้นที่รู้เรื่องนี้
ทันใดนั้น เจ็ดตระกูลโบราณก็ประพฤติตัวราวกับว่าพวกเขากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่ทรงพลัง
กล่าวโดยสรุป ไม่มีกองกำลังสูงสุดในโลกแห่งเซียนกลุ่มใดมีความสงบสุข เจ็ดตระกูลโบราณล้วนตึงเครียด แม้แต่ราชันย์ทั้งสี่ก็ยังยุ่งอยู่
ตัวกระตุ้นทั้งหมดนี้ ฟางจิงนั่งอยู่บนหินก้อนใหญ่อย่างท้อแท้ นางถูกห้อมล้อมด้วยมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ คลื่นปั่นป่วนกระทบกับหิน ทำให้เกิดคลื่นสูงหลายสิบเมตร
ฟางจิงกอดเข่าของนางและนั่งบนก้อนหิน มองดูมหาสมุทรที่ปั่นป่วนด้วยความงุนงงด้วยดวงตาที่ว่างเปล่าและมืดสลัวของนาง พวกมันเต็มไปด้วยความสับสน
คลื่นกระทบร่างกายของนางอีกครั้ง แต่นางไม่ได้ทำอะไรเลย นางถูกแช่อยู่ในน้ำทะเลที่เย็นยะเยือกอย่างสมบูรณ์ ผมสีเข้มของนางมีน้ำหยดตลอดเวลา ร่างกายที่บอบบางของนางถูกรัดร่างไว้อย่างสมบูรณ์ผ่านเสื้อผ้าของนาง
“ทำไม… ทำไมสิ่งนี้ถึงเกิดขึ้น… ข้ารู้ว่าผู้เชี่ยวชาญจำนวนนับไม่ถ้วนในโลกอมตะล้วนต้องการพู่กันควบคุม ข้ายังทราบด้วยว่ามีคนจำนวนนับไม่ถ้วนต้องการที่จะฆ่าข้าเพื่อพู่กันควบคุมในโลกอมตะ…”
“แต่ทำไม ทำไมเจ้าถึงต้องเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้… เจ้าเป็นผู้อาวุโสที่ข้าเคารพมากที่สุดเสมอมา และเป็นคนที่ข้าไว้ใจมากที่สุด แต่ทำไม… ทำไมเจ้าถึงพยายามจะฆ่าข้า ? ”
“ด้วยพู่กันควบคุม ข้าสามารถปกปิดตัวเองจากการถูกตรวจสอบจากใครก็ตาม ไม่ว่าราชันย์จากโลกแห่งเซียนหรือโลกอมตะก็จะไม่พบข้า ยกเว้นเจ้า…”
“ภาพเหมือนที่เจ้าให้ข้าในอดีตครอบครองเจตจำนงของเจ้า เจ้าบอกว่ามันจะทำหน้าที่เป็นเครื่องรางป้องกันแนวสุดท้าย ด้วยความเชื่อใจที่มีให้กับเจ้า เจ้าจึงนำภาพนั้นติดตัวไปด้วยตลอดมา โดยถือว่าเป็นสมบัติล้ำค่า”
“แต่ข้าไม่เคยคิดว่าเจ้าจะใช้ภาพเหมือนนั้นเพื่อค้นหาข้าและวางแผนซุ่มโจมตีเพื่อฆ่าข้า…”
ฟางจิงรู้สึกหดหู่ใจอย่างยิ่งขณะที่นางพึมพำออกไปอย่างไร้เหตุผล เต็มไปด้วยความเศร้าโศกอย่างสุดซึ้ง “เจ้าติดตามพู่กันควบคุมของข้า เพื่อเห็นแก่พู่กันของข้า เจ้าเต็มใจจะฆ่าข้าด้วยซ้ำ…”
เมื่อไปถึงจุดนั้น ฟางจิงก็ฝืนยิ้มออกมา มันดูน่าสังเวชเล็กน้อย แต่ก็บิดเบี้ยวเล็กน้อยในเวลาเดียวกัน “ฮ่าฮ่าฮ่า เว้นแต่ว่าในที่สุดเจ้าก็ไม่ได้สิ่งที่ต้องการในท้ายที่สุด เจ้าคงไม่เคยคิดว่าข้าจะโยนพู่กันควบคุมทิ้งในช่วงเวลาสุดท้าย มันถูกซ่อนอยู่ในมิติโกลาหลตลอดเวลา ในที่สุดเจ้าก็ไม่สามารถหาพู่กันเจอได้ในท้ายสุด…”