เทพกระบี่มรณะ - ตอนที่ 3174: พู่กันควบคุม
ตอนที่ 3174: พู่กันควบคุม
เหนือขอบเขตโลกเซียน มันเป็นมิติโกลาหล
มิติโกลาหลนั้นอันตรายอย่างยิ่ง หากปราศจากความแข็งแกร่งของจอมปราชญ์สูงสุดหรือวัตถุเทพราชันย์ในการปกป้อง แม้แต่ขั้นอัครสูงสุดสวรรค์ชั้นสวรรค์ที่ 9 ก็ไม่อาจไปที่นั่นได้
มิติโกลาหลนั้นเต็มไปด้วยหมอกจาง ๆ ที่เต็มไปด้วยพลังบรรพกาล ดังนั้นแม้แต่จอมปราชญ์ก็ไม่อาจใช้สัมผัสวิญญาณของพวกเขาได้เมื่อพวกเขาเข้ามาในมิติโกลาหล หมอกยังส่งผลต่อระยะทางของพวกเขาที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ในสถานที่แห่งหนึ่งภายในมิติโกลาหล พู่กันที่ลอยอยู่เงียบ ๆ มันมีลวดลายที่ละเอียดละออที่ถักทอเข้าด้วยกัน
มีคำง่าย ๆ ขนาดใหญ่อยู่บนด้านจับ-ควบคุม !
ทันใดนั้นราวกับว่าพู่กันควบคุมที่ลอยอยู่เงียบ ๆ ในมิติโกลาหลถูกเรียก พลังลึกลับก็พุ่งออกมาทันที จากนั้นมันก็กลายเป็นลำแสงหายเข้าไปในหมอก มันเคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ
ในเวลาเดียวกัน ตรงเส้นทางของพู่กันควบคุม ร่างที่สวมชุดสีดำทั้งตัวกำลังถือวัตถุเทพราชันย์ กวาดการค้นหาทั่วมิติโกลาหล
แสงที่แผ่ออกมาจากวัตถุเทพราชันย์ก่อตัวเป็นม่านป้องกันพลังที่อยู่รอบ ๆ ของบุคคลชุดดำ มันทำให้เขาเคลื่อนที่ผ่านมิติโกลาหลได้อย่างอิสระแม้ว่าความแข็งแกร่งของเขาจะยังไม่ถึงขั้นจอมปราชญ์สูงสุด
เขาก็คือหัวหน้าของพรรคกระดูกโอฬาร !
“พู่กันไปที่ไหนกันแน่ ? แต่ยังไงก็ต้องหาให้เจอ ฮึ่ม สักวันข้าก็จะพบมันไม่ว่าจะใกล้แค่ไหน ต่อให้ข้าต้องหาทั่วทั้งสถานที่แห่งนี้” ผู้นำของพรรคกระดูกโอฬารสาบานอยู่ในใจ ในตอนแรกเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะตามหาพู่กันเลย เขาแค่อยากจะลองดู
อย่างไรก็ตาม นับตั้งแต่ที่แผนของเขาต่อเจี้ยนเฉินล้มเหลว หัวหน้าพรรคกระดูกโอฬารก็ตระหนักว่าโอกาสเดียวของเขาที่จะเอาชีวิตรอดคือการได้พบกับพู่กัน
เมื่อเขาพบพู่กันเท่านั้น เขาถึงจะมั่นใจว่าจะต่อสู้กับลมที่น่านับถือได้ !
“หืม ? ” ทันใดนั้น หัวหน้าพรรคกระดูกโอราฬก็ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง เขาหยุดอย่างกะทันหันและหันกลับไปมองอย่างไม่รู้ตัว
จากที่นั่น เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่แตกต่างไปจากปกติ
อย่างไรก็ตาม เขาไม่อาจใช้การรับรู้ทางวิญญาณของเขาในมิติโกลาหลได้ อีกทั้งการมองเห็นก็ยังถูกขัดขวางด้วย ดังนั้นมันจึงเป็นไปไม่ได้เลยสำหรับเขาที่จะตรวจสอบสถานที่แห่งนั้นโดยไม่เข้าไปใกล้ก่อน
หมอกโกลาหลที่หัวหน้าพรรคกระดูกโอฬารกำลังมองดูเริ่มพลุ่งพล่าน มีแสงเจิดจ้าส่องผ่านพื้นที่แห่งนั้นด้วยรวมมเร็วที่ไม่มีใครเทียบได้ พร้อมกับหางที่ยาวโบกสะบัดสว่างสดใส มันพุ่งผ่านหัวหน้าของพรรคกระดูกโอฬารแบบเฉียดฉิวก่อนที่จะหายไปอีกครั้งและกลืนหายไปกับหมอก
หัวหน้าพรรคกระดูกโอฬารรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที เขาตื่นเต้นเป็นอย่างมาก แม้ว่าเขาจะเป็นขั้นอัครสูงสุดสวรรค์ชั้นสวรรค์ที่ 9 แต่เขาก็เริ่มตัวสั่นอย่างไม่อาจควบคุมได้
“มันเป็นพู่กัน มันคือพู่กัน ฮ่าฮ่าฮ่า ข้าเจอแล้ว ใจที่สุดข้าก็พบพู่กันแล้ว….” หัวหน้าพรรคกระดูกโอฬารตื่นเต้นอย่างมาก ในขณะที่เขาหัวเราะออกมาดัง ๆ อย่างไม่ลังเล เขากลายเป็นภาพพร่ามัวทันทีและไล่ตามพู่กันด้วยความเร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้
“ฮ่าฮ่าฮ่า การลงแรงมักได้ผลเสมอ หลังจากหลายปีมานี้ ในที่สุดข้าก็พบร่องรอยของเจ้าแล้ว ! พู่กันที่รัก โอ้ พู่กัน ข้าหาเจ้ามานานและลำบากมากจริง ๆ ฮ่าฮ่าฮ่า….” หัวหน้าพรรคกระดูกโอฬารหัวเราะอย่างมีความสุข สถานะในตอนนี้ของเขาทำให้ดูเหมือนว่าเขากำลังเสียสติ อัครสูงสุดชั้นสวรรค์ที่ 9 กำลังหัวเราะราวกับคนโง่
อย่างไรก็ตามมันก็ไม่ใช่ความผิดของเขา เขาใช้เวลาค้นหามากกว่าหนึ่งหมื่นปีเพื่อหาพู่กัน ในช่วงเวลาหนึ่งหมื่นปีที่ผ่านมา เขาได้ออกจากมิติโกลาหลเพียงครั้งเดียว ส่วนเวลาอื่นนั้นเขาใช้มันเพื่อค้นหาภายในมิติโกลาหล
มันเป็นไปไม่ได้ที่จะดูดซับพลังงานดั้งเดิมใด ๆ ในมิติโกลาหล ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงพึ่งพาเม็ดยาราชาเทพและทรัพยากรสวรรค์อื่น ๆ มาฟื้นฟูพลังปราณของเขาเมื่อมันหมดลง
ท้ายที่สุด การเพิ่มพลังให้กับวัตถุเทพราชันย์นั้นใช้พลังงานจำนวนมาก แม้จะเป็นอัครสูงสุดชั้นสวรรค์ที่ 9 ก็ตาม มันจะต้องจ่ายค่าตอบแทนออกไปอย่างหนักหลังจากใช้มาเป็นเวลานาน
ผลก็คือ หัวหน้าพรรคกระดูกโอฬารใช้เวลาเกือบทุกวินาทีเป็นเวลาหนึ่งหมื่นปีในการเสริมพลังให้กับวัตถุเทพราชันย์ เขาได้สูญเสียเม็ดยาราชาเทพและทรัพยากรสวรรค์ที่เขามีไปจนหมดแล้ว
เพื่อที่จะหาพู่กัน จำนวนทรัพยากรที่เขาลงทุนมาตลอดหลายปีนั้นเหนือจินตนาการเป็นอย่างมาก
ตอนนี้การลงทุนหมื่นปีมานี้ในที่สุดก็ได้สัมฤทธิ์ผล ผู้นำพรรคกระดูกโอฬารรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง
อย่างไรก็ตาม พู่กันเคลื่อนไหวเร็วเกินไป หัวหน้าพรรคกระดูกโอฬารจึงไม่อาจตามมันได้ทัน
อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้เสียใจเลย แต่เขากลับมีความมุ่งมั่นมากกว่าเดิม ดวงตาของเขาเป็นประกาย “อย่างน้อย ๆ ข้าก็ยืนยันได้ว่าพู่กันอยู่ในมิติโกลาหล เมื่อปรากฏขึ้นมาได้ครั้งหนึ่ง มันก็ต้องมีครั้งที่สอง”
“ข้าจดจำความปั่นป่วนที่เจ้าสร้างเมื่อเจ้าปรากฏตัวได้แล้ว เมื่อเจ้าปรากฏตัวอีกครั้ง เจ้าจะไม่มีวันหลุดมือข้าไปอีก”
“ฮ่าฮ่าฮ่า พู่กัน พู่กันจ๋า เมื่อเจ้าถูกคนผู้นั้นทำร้ายจากโลกอมตะ เจ้าสามารถต่อสู้ร่วมกับข้าและราชันย์เซียนอีกสามคน เจ้ายังได้ทำร้ายราชันย์เซียนสายฟ้าอย่างรุนแรง ถ้าข้าควบคุมเจ้า ทำไมข้ายังต้องกลัวลมที่น่านับถืออีก ? ”
“ยิ่งไปกว่านั้น มีเพียงเราสี่คนในโลกเซียนเท่านั้นที่รู้เรื่องเกี่ยวกับพู่กันนี้ ราชันย์เซียนสายฟ้า, ราชันย์เซียนต้นกำเนิดบูรพาและราชันย์เซียนเต๋าสวรรค์ ยังไม่ได้เข้ามาในมิติโกลาหล ข้าเป็นคนเดียวที่ค้นหาเจ้าในมิติโกลาหล”
“ด้วยเหตุนี้ เจ้าจึงถูกลิขิตให้มาอยู่ในมือของข้า….”
หัวหน้าพรรคกระดูกโอฬารตื่นเต้นอย่างมาก เขาใช้ทักษะลับและเชื่อมโยงกับร่างโคลนวิญญาณที่เขาทิ้งไว้ในโลกเซียน
ในโลกเซียน ภายในที่ตั้งหลักของพรรคกระดูกโอฬาร ในมิติที่ไม่รู้จัก
“ไร้หัวใจ เร็ว ๆ เข้ามาในมิติโกลาหลทันทีและมาหาพู่กันกับข้า” ทันใดนั้น น้ำเสียงที่เร่งรีบและตื่นเต้นก็ดังเข้าไปในหัวของเด็กไร้หัวใจทันที
เด็กไร้ในที่นั่งอยู่บนอวกาศได้ลืมตาขึ้น เขารู้สึกประหลาดใจ “พี่ เกิดอะไรขึ้นกับท่าน ? เกิดอะไรขึ้นในมิติโกลาหล ? ”
“พู่กันปรากฏแล้ว พู่กันปรากฏแล้ว ! ฮ่าฮ่าฮ่า มันยังอยู่ในมิติโกลาหล มาที่มิติโกลาหลทันทีและช่วยข้าค้นหา ครั้งนี้เราจะไม่หยุดจนกว่าเราจะเจอพู่กัน”
เด็กไร้หัวใจเริ่มกังวลเล็กน้อย การเพิ่มพลังให้กับวัตถุเทพราชันย์นาน ๆ ด้วยระดับการบ่มเพาะของเขานั้นยากเล็กน้อย แต่ไม่นานเขาก็ตัดสินใจและพูดอย่างมั่นใจ “ได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”
“เจ้าจะต้องใช้เวลาอีกนานในการเสริมพลังให้กับวัตถุเทพราชันย์ด้วยการบ่มเพาะของเข้า ดังนั้นอย่าลืมนำยามาด้วยเพื่อที่เจ้าจะได้ฟื้นฟูพลัง”
……
…
ในพื้นที่ลับภายในเขตสุสานของโลกเซียนที่ถูกทำลาย ฟางจิง ยังคงทำท่ามุตราด้วยมือของนาง แรงกดดันของนางเพิ่มขึ้นในขณธที่พลังปราณของนางนั้นลดลงในระดับที่น่ากลัว
เห็นได้ชัดว่าการใช้ทักษะอัญเชิญในตอนนี้จำเป็นต้องมีการบ่มเพาะที่ยอดเยี่ยมมาก
อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลาหลายปีที่นางหลบซ่อนตัว นางได้ฟื้นฟูอย่างสมบูรณ์พร้อมกับวิถีการบ่มเพาะของนาง นั่นก็คือ ทักษะลึกซึ้งหัวใจสวรรค์ พลังการบ่มเพาะของนางนั้นอยู่ในสถานะที่ไม่มีที่สิ้นสุด ดังนั้นการทำให้มันหมดลงนั้นไม่มีความหมายสำหรับนาง
ทันใดนั้น ฟางจิงเปลี่ยนท่ามุตราของนาง นางเปลี่ยนพวกมันเป็นครั้งแล้วครั้งเล่าก่อนที่จะชี้ไปพื้นที่ว่างด้านหน้าของนาง
ด้วยเหตุนี้ มิติจึงแตกออก ภายในมีแสงส่องประกายเจิดจ้า พู่กันดูเหมือนจะพุ่งผ่านขอบเขตโลกและตกลงมาอยู่ในมือของฟางจิง
พู่กันด้ามนั้นยาวพอ ๆ กับแขนของผู้ชายที่โตเต็มที่ มันดูเหมือนไม้เท้าสั้น ๆ และอบอวนไปด้วยหมอกเจ็ดสี มันมีตัวอักษรคำว่า ‘ควบคุม’ ธรรมดาแต่โดดเด่นเป็นพิเศษ
ขณะที่นางจับพู่กัน แรงกดดันของฟางจิงก็จางหายไป ในเวลานี้ดูเหมือนว่านางจะอยู่คนละโลกและไม่ถูกสิ่งใด ๆ ผูกมัดอีกต่อไป พลังแห่งการมีอยู่ของนางทั้งหมดได้หายไปจากโลกหรือแม้แต่จักรวาลทั้งหมด นางไม่หลงเหลือร่องรอยใด ๆ แม้แต่น้อย