เทพกระบี่มรณะ - ตอนที่ 3160: พลังศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์
ตอนที่ 3160: พลังศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์
“เจี้ยนเฉิน ข้าได้เพิ่มแก่นเลือดและเศษเสี้ยววิญญาณของเจ้าลงในกระบี่ระหว่างกระบวนการหลอม เจ้าควรจะเชื่อมโยงทางจิตใจและจิตวิญญาณกับพวกมันในขณะที่มันเสร็จสมบูรณ์ ด้วยเหตุนี้ เจ้าจึงไม่จำเป็นต้องหลอมวัตถุเทพเหล่านี้เหมือนที่ผู้เชี่ยวชาญคนอื่นทำ .”
“ตอนนี้เจ้าสามารถใช้กระบี่คู่ได้อย่างอิสระ” โมเทียนหยุนมาถึงข้างหน้าเจี้ยนเฉินและยิ้มบาง ๆ “เจ้าพึงพอใจกับกระบี่คู่ที่หัวหน้าพิรุณหลอมให้เจ้าหรือเปล่า ? ”
“หากหัวหน้าพิรุณเป็นคนทำอย่างพิถีพิถัน มันจะดีที่สุดอย่างแน่นอน เมื่อข้าถือกระบี่คู่ ข้ารู้สึกเหมือนเราเป็นหนึ่งเดียวจริง ๆ มันเหมือนกับว่าร่างกายของข้าและกระบี่ได้ผสานรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างแท้จริง” เจี้ยนเฉินสัมผัสกระบี่คู่ด้วยความชื่นชอบ เขาแสดงความตื่นเต้นอย่างมาก
“หัวหน้าพิรุณได้สร้างกระบี่สองเล่มขึ้นเป็นพิเศษเพื่อให้เข้ากับเจ้าอย่างสมบูรณ์แบบ การวัดทั้งหมดถูกกำหนดตามร่างกายของเจ้า ดังนั้นจึงเห็นได้ชัดว่ามีความเข้ากันได้ตามธรรมชาติระหว่างเจ้ากับกระบี่” โมเทียนหยุนเหลือบมองหัวหน้าพิรุณและกล่าวว่า “หัวหน้าพิรุณได้ผ่านความยากลำบากอย่างมากในการหลอมกระบี่สองเล่มนี้ให้กับเจ้า แต่น่าเสียดายที่เจ้ายังค่อนข้างอ่อนแอ เจ้ายังไม่สามารถต้านทานผลข้างเคียงจากกระบี่ได้ มิฉะนั้นพวกมันจะเป็นวัตถุเทพระดับสูง ไม่ใช่ระดับกลาง”
“พอแล้ว ไปทำงานกันเถอะ เนื่องจากกระบี่ถูกหลอมเสร็จแล้ว เราควรจะมุ่งหน้าไปได้เลยในตอนนี้” หัวหน้าพิรุณกล่าว นางเหลือบมองโมเทียนหยุนด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย ก่อนที่จะมองไปยังกระบี่คู่ “ข้าหวังว่ากระบี่คู่ที่มีร่างกายจะไม่ทำให้เราผิดหวัง”
“ไม่ต้องรีบร้อน การหลอมรวมกระบี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก ก่อนที่เราจะไป เราต้องวางแผนทุกอย่างให้ดีเสียก่อน” โมเทียนหยุนเริ่มจริงจังและพูดกับ เจี้ยนเฉินอย่างเคร่งขรึม “เจี้ยนเฉิน เวลาที่ใช้ในการหลอมรวมกระบี่มันนานแค่ไหน ? ”
“ก่อนหน้านี้ ข้าต้องใช้เวลา 15 วินาที แต่จิตวิญญาณกระบี่ได้เติบโตขึ้นอย่างมากในความแข็งแกร่งด้วยพลังของหยินและหยาง ควบคู่ไปกับร่างของวัตถุเทพระดับกลาง ข้าคาดว่าการหลอมรวมกระบี่จะใช้เวลานานกว่านั้นอีก”
“อย่างไรก็ตาม ข้าเองก็ไม่แน่ใจว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหน” เจี้ยนเฉินตอบตามที่คิด
“ถ้าเป็นเช่นนั้น ให้พักเรื่องการหลอมรวมกระบี่ไว้ก่อนในภายหลัง เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องอื่น หัวหน้าพิรุณและข้าจะล่อสัตว์อสูรให้ดีที่สุด เราจะทำให้แน่ใจว่ามันจะไม่ส่งผลกระทบต่อเจ้า” โมเทียนหยุนกล่าว
ในการต่อสู้กับสัตว์อสูรหยานหวงขั้นอัครสูงสุดชั้นสวรรค์ที่ 8 หรือ 9 นั้น ทั้งหัวหน้าพิรุณและโมเทียนหยุนต่างก็จริงจังอย่างมาก ด้วยเหตุนี้ ภายใต้คำแนะนำของโมเทียนหยุน ทั้งสามคนจึงได้พูดคุยกันโดยละเอียดเกี่ยวกับแผนที่แน่นอนและขั้นตอนที่ต้องทำ พวกเขายังคิดแผนมากมายที่จะฆ่ามันและอีกหลายเส้นทางในการล่าถอย
เจี้ยนเฉินยังสามารถบอกได้ว่าทั้งโมเทียนหยุนและหัวหน้าพิรุณดูเหมือนจะจริงจังอย่างแน่วแน่ที่จะฆ่าสัตว์อสูรหยานหวง ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่มาไกลถึงขนาดนี้
“ผู้อาวุโสโมเทียนหยุน หัวหน้าพิรุณ ข้าอยากรู้อะไรบางอย่างมาก สัตว์อสูรหยานหวงตัวนี้เฝ้าดูแลสิ่งของอะไรกันที่ถึงขั้นดึงดูดผู้อาวุโสทั้งสองคน ? ” เจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะถาม เขาเข้าใจว่ามีเพียงไม่กี่รายการในโลกที่สามารถดึงดูดความสนใจของคนที่อยู่ในระดับการบ่มเพาะอย่างพวกเขาได้ แต่ตอนนี้พวกเขามุ่งมั่นที่จะได้รับสิ่งที่สัตว์อสูรหยานหวงเฝ้าดูแลอยู่ เห็นได้ชัดว่าเขาอยากรู้อยากเห็นอย่างมากเกี่ยวกับสมบัตินี้
“เราควรบอกเจ้าเกี่ยวกับเรื่องนี้” หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง โมเทียนหยุนกล่าวว่า “เราค้นพบการปรากฏตัวของพลังศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์จากดินแดนของฟีนิกซ์”
“พลังศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์เป็นสิ่งในตำนานทั้งในโลกเซียนและโลกอมตะ อย่าว่าแต่พวกเราที่ไม่เคยเห็นมันมาก่อน แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญระดับสูงเหล่านั้นที่บรรลุขอบเขตของการบ่มเพาะและกลายเป็นศูนย์รวมของวิถีสวรรค์ก็แทบจะไม่เคยพบกับพลังศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์”
“นั่นเป็นเพราะว่าพลังศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์จะปรากฏขึ้นก็ต่อเมื่อโลกใหญ่ได้ก่อตัวขึ้นเป็นครั้งแรก แน่นอน ไม่ใช่ว่าทุกโลกจะผลิตพลังศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์เมื่อพวกมันก่อตัวขึ้น เงื่อนไขเบื้องต้นประการหนึ่งสำหรับการปรากฏตัวของมันคือการก่อตัวตามธรรมชาติของโลกผ่านวิวัฒนาการที่ไม่มีที่สิ้นสุดของกฎของโลก มันไม่สามารถเป็นผลจากความพยายามปลอม ๆ ได้”
“ยิ่งไปกว่านั้น โลกยังต้องไปถึงระดับหนึ่ง ตัวอย่างเช่น พื้นที่ระดับต่ำเช่นทวีปเทียนหยวนนั้นไม่เพียงพอให้พลังศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์ก่อตัวเป็นรูปร่างอย่างแน่นอน”
เมื่ออธิบายถึงจุดนี้ โมเทียนหยุนก็ถอนหายใจออกมาและกล่าวว่า “พลังศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์นั้นหายากมาก ตลอดประวัติศาสตร์ มีราชันหลายคนในโลกที่ไม่เคยพบมันแม้แต่เส้นเดียวตลอดชีวิต แต่มันก็เป็นสิริมงคลแก่ผู้ที่มีมัน การที่เหล่าราชันจะต่อสู้เพื่อแย่งชิงมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเลย”
“ถ้าไม่ใช่เพราะบันทึกโดยละเอียดเกี่ยวกับพลังศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์ในหนังสือโบราณ ข้าอาจจะจำมันไม่ได้ด้วยซ้ำถ้าข้าเจอมันจริง ๆ ”
ดวงตาของเจี้ยนเฉินเป็นประกายเจิดจ้า เขาถามว่า “ผู้อาวุโสโมเทียนหยุน ประโยชน์จริง ๆ ของพลังศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์คืออะไร ? ”
“พลังศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์มีความเข้าใจที่มาพร้อมกับการกำเนิดของโลกและวิวัฒนาการของทุกสิ่ง มันบรรจุซึ่งสามพันวิถี ทุกอย่างที่เจ้าสามารถจินตนาการได้” โมเทียนหยุนจ้องมองที่เจี้ยนเฉินด้วยความหมายลึกซึ้งก่อนจะพูดต่อ “เจ้าคงรู้เกี่ยวกับวิถีดั้งเดิม เจ้าสามารถมองว่าพลังศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์เป็นพลังที่หายากและสูงกว่าวิถีดั้งเดิม”
“วิถีดั้งเดิมวิถีจะเกิดขึ้นเมื่อจอมปราชญ์สูงสุดล่วงลับไปในการบ่มเพาะ มันไม่สามารถทำให้ราชันที่ไปถึงระดับจอมปราชญ์สูงสุดแข็งแกร่งขึ้นได้มากนัก โดยพื้นฐานแล้วสามารถใช้เพื่อหล่อเลี้ยงคนรุ่นต่อไปในอนาคตเท่านั้น อย่างไรก็ตาม พลังศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์จะก่อตัวขึ้นเองตามธรรมชาติเมื่อโลกถูกสร้างขึ้น เป็นประโยชน์แม้แต่กับเหล่าราชัน มันสามารถช่วยราชันในการปูเส้นทางใหม่”
“ด้วยเหตุนี้ พลังศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์จึงมีอันดับที่สูงกว่าวิถีดั้งเดิม”
“เจ้าสองคนสามารถดูดซับพลังศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์ได้ สถานที่นั้นเป็นดินแดนแห่งโชคลาภทั้งกับหัวหน้าพิรุณและข้า รวมถึงเจ้าทั้งสองคน”
เมื่อได้ยินอย่างนั้น การหายใจของเจี้ยนเฉินก็ขาดหายไปในทันที เขาเคยประสบกับผลกระทบของวิถีดั้งเดิมเป็นการส่วนตัว แต่ตอนนี้มีพลังศักดิ์สิทธิ์ผ่าสวรรค์ซึ่งมีพลังมากกว่าวิถีดั้งเดิม มันทำให้เขาร้อนรนด้วยความกระตือรือร้น
“อย่าก้าวไปข้างหน้าของตัวเองมากเกินไป สถานที่นั้นได้รับการปกป้องโดยนกฟีนิกซ์ หากเราไม่สามารถฆ่าฟีนิกซ์ได้ เราก็ควรลืมเรื่องทั้งหมดได้” หัวหน้าพิรุณกล่าวอย่างเย็นชา
เจี้ยนเฉินสงบลงอย่างรวดเร็วด้วยสิ่งนั้น เขายังค่อนข้างเคร่งขรึม
หากต้องต่อกรกับสัตว์อสูรหยานหวงขั้นอัครสูงสุดชั้นสวรรค์ที่ 8 หรือ 9 ที่มีลักษณะเฉพาะที่ไม่มีวันตาย เจี้ยนเฉินจึงไม่มีความมั่นใจในการฆ่ามันแม้จะได้รับความช่วยเหลือจากผู้เชี่ยวชาญที่ยอดเยี่ยมสองคน
ไม่ใช่ว่าเขาไม่ไว้วางใจกระบี่คู่ แต่เป็นเพราะกระบี่คู่เป็นเพียงวัตถุเทพระดับกลางในขณะนี้
ทันใดนั้นดูเหมือนเจี้ยนเฉินจะคิดอะไรบางอย่างได้ เขาพูดกับโมเทียนหยุนและหัวหน้าพิรุณว่า “ผู้อาวุโส ช่วยรอที่นี่สักครู่ได้หรือไม่ ? ข้าขอตัวไม่นานและจะกลับมา ! ”
เจี้ยนเฉินบินออกไปโดยตรง เขามุ่งหน้าไปยังชายเขตของโลกจิ๋วหยานหวง ครั้งนี้ เขาไม่ได้พาซ่างกวนมู่เอ๋อมาด้วย เขาเดินทางคนเดียว ดังนั้นเขาจึงเร็วกว่าเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด
ไม่นาน เขาได้ข้ามผ่านบริเวณที่สัตว์อสูรหยานหวงขั้นบรรพกาลอาศัยอยู่และเข้าสู่ดินแดนของสัตว์อสูรหยานหวงขั้นอสงไขย ด้วยการเชื่อมต่อที่ไม่มีตัวตน ในไม่ช้าเขาก็พบกล้วยไม้กลืนกินอมตะที่หยั่งรากอยู่ในป่าและกำลังย่อยสัตว์อสูรหยานหวงอย่างรวดเร็ว
“ข้าไม่รู้ว่าเราสามารถฆ่าฟีนิกซ์ได้หรือไม่ แต่ถ้าเราสามารถฆ่ามันได้จริง กล้วยไม้กลืนกินอมตะก็จะมีรับประโยชน์กับเราถ้าข้านำมันไปด้วย มันจะเป็นโชคดีมากสำหรับมันเช่นกัน” หลังจากเก็บกล้วยไม้กลืนกินอมตะได้แล้ว เจี้ยนเฉินก็เดินทางกลับไปยังดินแดนแห่งหยินและหยางโดยตรง