เทพกระบี่มรณะ - ตอนที่ 3147: สังหารสัตว์อสูรหยานหวงขั้นอัครสูงสุด (1)
เจี้ยนเฉินรู้สึกตื่นเต้น “สำเร็จแล้ว มันได้ผล ! ข้าสามารถควบคุมการกระทำของสัตว์อสูรหยานหวงนี้ได้ ! ”
เมื่อได้ฟังคำยืนยันจากปากของเจี้ยนเฉิน ซ่างกวนมู่เอ๋อก็ยิ้มอย่างมีความสุข ทั้งนางและเจี้ยนเฉินไม่จำเป็นต้องเสี่ยงกับการไปส่งยา
พวกเขาสามารถส่งยาเม็ดจากที่ไกล ๆ ได้ แต่ต่อหน้าสัตว์อสูรหยานหวงขั้นอัครสูงสุดชั้นสวรรค์ที่ 3 นั้นแทบไม่ต่างจากการเผชิญหน้ากับมันโดยตรง ไม่ว่าพวกมันจะอยู่ไกลแค่ไหน
หลังจากนั้น เจี้ยนเฉินก็เดินทางเข้าไปในส่วนลึกพร้อมกับสัตว์อสูรหยานหวงที่อยู่ภายใต้การควบคุมของเขาทันที เขามาถึงใกล้ทะเลสาบอย่างรวดเร็วอีกครั้ง
เขาปล่อยสัตว์อสูรหยานหวงจากระยะไกลอย่างมากก่อนที่จะวางยาพิษมังกรขนาดเท่ากำปั้นไว้บนหัวของมัน เขาทำให้สัตว์อสูรหยานหวงเข้าใกล้ทะเลสาบโดยไปตามเส้นทางตรงด้วยความเร็วคงที่
เจี้ยนเฉินและซ่างกวนมู่เอ๋อเดินออกมาจากที่นั่น ขยายระยะห่างจากสัตว์อสูรหยานหวงที่อยู่ภายใต้การควบคุม พวกเขาเคลื่อนตัวออกไปในทิศทางตรงกันข้าม และซ่อนตัวอย่างระมัดระวัง
เขาหลอมยามอมเมามังกรได้สำเร็จ แต่ไม่ว่ามันจะได้ผลกับเต่ามังกรหรือไม่ หรือผลลัพธ์ของมันจะยิ่งใหญ่และมันจะอยู่ได้นานแค่ไหน ทั้งหมดนั้นจำเป็นต้องมีการทดสอบ
ท้ายที่สุด นั่นเป็นสัตว์อสูรหยานหวงขั้นอัครสูงสุดชั้นสวรรค์ที่ 3 เจี้ยนเฉินจำเป็นต้องคำนึงถึงความปลอดภัยเป็นอันดับแรก หากเขาต้องการต่อกรกับสัตว์อสูรหยานหวงที่ทรงพลัง
มิฉะนั้นความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยก็จะนำไปสู่หายนะ
ถึงตอนนี้ สัตว์อสูรหยานหวงที่เจี้ยนเฉินควบคุมด้วยทักษะควบคุมวิญญาณก็กำลังเข้าใกล้ทะเลสาบมากขึ้น
หากเป็นสัตว์อสูรหยานหวงทั่วไป มันจะไม่กล้าเข้าใกล้บริเวณทะเลสาบ อย่างไรก็ตาม ตอนนี้มันอยู่ภายใต้การควบคุมของเจี้ยนเฉิน ดังนั้นสัตว์อสูรหยานหวงจึงอยู่ในสภาวะกึ่งไม่มีสติ มันไม่รู้ถึงความกลัวเลย
ในที่สุด มันก็มาถึงทะเลสาบโดยไม่มีสิ่งกีดขวางใด ๆ ยืนอยู่บนชายฝั่งอย่างว่างเปล่าพร้อมกับยามอมเมามังกรบนหัวของมัน
อย่างไรก็ตาม ไม่สิ่งผิดแปลกใด ๆ เกิดขึ้นจากพื้นผิวเรียบของทะเลสาบ
ในขณะนี้ เจี้ยนเฉินที่ซ่อนตัวอยู่ในป่า พลังแห่งการมีอยู่ของเขาถูกลบออกไปจนหมดสิ้น เขาไม่ขยับเขยื้อนเลย เขาเป็นกังวลอย่างยิ่ง เขาจ้องมองตรงไปยังพื้นผิวทะเลสาบอันเงียบสงบ รู้สึกประหม่าและไม่สบายใจ
ยามอมเมามังกรเป็นความหวังเดียวของเขาในการฆ่าเต่ามังกร ถ้ายามอมเมามังกรไม่ได้ผล เขาก็ทำได้แค่ยอมแพ้
เขาจะสละโอกาสของตัวเองในการตัดผ่านไปยังร่างบรรพกาลขั้นที่ 16 เช่นเดียวกัน เขาต้องสละทะเลสาบทั้งหมดที่เต็มไปด้วยของเหลววิญญาณหยานหวงที่นี่
เกือบหนึ่งนาทีผ่านไปภายใต้การรอคอยอย่างกระวนกระวายใจของเจี้ยนเฉิน พื้นผิวทะเลสาบอันเงียบสงบก็เริ่มมีระลอกคลื่นในที่สุด
ในเวลาต่อมา หัวขนาดมหึมาของเต่ามังกรก็โผล่ขึ้นมาจากน้ำอย่างช้า ๆ ลอยขึ้นไปในอากาศ หลังจากนั้น มันจ้องไปที่สัตว์อสูรหยานหวงที่มึนงงบนชายฝั่งโดยเอียงศีรษะ ราวกับไม่เข้าใจว่าทำไมมดตัวเล็ก ๆ ถึงได้กล้ามาบุกรุกอาณาเขตของมัน
แต่ในไม่ช้า เต่ามังกรก็จับจ้องไปที่เม็ดยามอมเมามังกรบนหัวของสัตว์อสูรหยานหวง มันสูดอากาศเข้าอย่างชั่วร้ายด้วยจมูกที่ใหญ่โตของมัน
ทันใดนั้นกระแสอากาศขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นเหนือทะเลสาบ เพียงแค่ดมกลิ่น เต่ามังกรก็สร้างความปั่นป่วนแก่บริเวณโดยรอบและทำให้เกิดพายุ
ดวงตาที่ขุ่นมัวของเต่ามังกรดูเหมือนจะสว่างขึ้นมากเช่นกัน หลังจากนั้นมันก็ยื่นลิ้นออกมาและกวาดไปรอบ ๆ อย่างสบาย ๆ ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าน
ยามอมเมามังกรขนาดเท่ากำปั้นบนหัวของสัตว์อสูรหยานหวงหายไปและจบลงในปากของเต่ามังกร
หัวเต่ามังกรห้อยอยู่สูงเหนือทะเลสาบ คอของมันยาวมาก โดยมีเพียงส่วนน้อยที่โผล่ออกมา ส่วนมากที่เหลือถูกซ่อนอยู่ใต้น้ำจนหมด
ดวงตาของมันปิดราวกับว่ามันมึนเมา หัวใหญ่โตเหนือน้ำแกว่งไปมาราวกับคนเมาเหล้า
“3 วินาที…”
“6 วินาที…”
……
…
ในระยะไกล เจี้ยนเฉินจ้องมองตรงไปยังเต่ามังกร เขากลั้นความตื่นเต้นไว้อย่างสุดกำลังในขณะที่เขาจดจ่อกับเวลาอย่างเงียบ ๆ
10 วินาทีต่อมา เต่ามังกรก็ฟื้นขึ้น ดวงตาของมันที่ใหญ่กว่าตะเกียงเปิดขึ้นอย่างช้า ๆ จ้องมองไปยังหัวที่ว่างเปล่าของสัตว์อสูรหยานหวงอย่างฝืนใจราวกับว่ามันยังคงลิ้มรสอยู่
ทันใดนั้น มันก็กวาดลิ้น สัตว์อสูรหยานหวงภายใต้การควบคุมของเจี้ยนเฉินก็ถูกโยนขึ้นไปในอากาศทันที พุ่งข้ามพื้นผิวทะเลสาบและลงจอดโดยตรงบนเกาะเล็ก ๆ ที่ก่อตัวขึ้นจากกระดองขนาดมหึมาของเต่ามังกร
ด้วยการกระแทก สัตว์อสูรหยานหวงที่เป็นเพียงขั้นศักดิ์สิทธิ์ได้ลงจอดบนเกาะ
ทักษะการควบคุมวิญญาณของเจี้ยนเฉินก็ถูกขัดจังหวะเช่นกัน เขาไม่สามารถควบคุมการกระทำของสัตว์อสูรหยานหวงได้อีกต่อไป
ส่วนเต่ามังกร มันดึงหัวของมันลงใต้น้ำอีกครั้ง
“ไปกันเถอะ ! ” เจี้ยนเฉินที่ซ่อนตัวอยู่ข้างต้นไม้กล่าวด้วยความตื่นเต้น เขาไม่สนใจสัตว์อสูรหยานหวงที่ถูกส่งตัวไปที่เกาะเล็ก ๆ อีกต่อไป เพื่อเป็นรางวัลสำหรับการนำยามา เขาออกจากพื้นที่นั้นพร้อมกับซ่างกวนมู่เอ๋อทันที
บนเกาะเล็ก ๆ สัตว์อสูรหยานหวงที่อยู่ภายใต้การควบคุมของเขากลับมามีสติอีกครั้ง มันทรุดตัวลงทันทีด้วยความหวาดกลัว ความกลัวไม่รู้จบทำให้ร่างกายของมันสั่นสะท้าน ของเหลวสีส้มเหลืองยังไหลออกมาจากใต้ร่างกายของมัน
เจี้ยนเฉินและซ่างกวนมู่เอ๋อกลับมายังนอกเขตที่ซึ่งมีสัตว์อสูรหยานหวงขั้นเทพอาศัยอยู่อย่างรวดเร็ว
“มู่เอ๋อ เห็นหรือไม่ ? ยาพิษมังกรของข้าสามารถทำให้เต่ามังกรมึนเมาได้เป็นเวลา 10 วินาที ยาพิษมังกรมีผลกับมันจริง ๆ ” เจี้ยนเฉินกล่าวกับซ่างกวนมู่เอ๋อทันทีที่เขาหยุดเดิน เขาตื่นเต้นมาก
ซ่างกวนมู่เอ๋อถือพิณปิศาจร่ำไห้ไว้ในอ้อมแขนขณะที่นางยืนอยู่ข้างหนึ่ง นางจ้องไปยังเจี้ยนเฉินที่มีความสุข ไม่มีรอยยิ้มใดปรากฏบนใบหน้าอันน่าหลงใหลของนาง ดูเหมือนนางจะเต็มไปด้วยความกังวลแทน
นางเข้าใจความหมายของเขาที่ว่ายาพิษมังกรได้ผล นั่นก็คือเจี้ยนเฉินจะพยายามต่อกรกับเต่ามังกรอย่างเป็นทางการ
เมื่อเขาทำอย่างนั้น มันจะมาพร้อมกับความเสี่ยงอย่างมาก ความผิดพลาดอันเล็กน้อยอาจจบชีวิตของเขา
ท้ายที่สุด ศัตรูในครั้งนี้คือสัตว์อสูรหยานหวงที่ไปถึงขั้นอัครสูงสุดชั้นสวรรค์ที่ 3 มันไม่ใช่สัตว์อสูรหยานหวงขั้นบรรพกาลที่พวกเขาเคยเผชิญหน้ามาก่อนหน้านี้
ซ่างกวนมู่เอ๋อเปิดปากราวกับว่านางต้องการเปลี่ยนความคิดของเจี้ยนเฉิน แต่นางก็ไม่ได้พูดอะไรในตอนท้าย เพราะนางรู้ว่าถึงนางพูดไป มันก็เปล่าประโยชน์
ตอนนี้เจี้ยนเฉินได้นำหม้อระดับเทพคุณภาพปานกลางออกมาแล้ว และกำลังหลอมยาอย่างเร่งรีบ
“ข้าต้องการเวลาเพียง 10 วินาทีเท่านั้นในการหลอมยามอมเมามังกร มันยังห่างไกลจากเวลา 15 วินาทีที่ข้าต้องหลอมรวมกระบี่คู่”
“หืม ถ้าหม้อเดียวไม่พอ ข้าจะใช้สองหม้อ ถ้าสองไม่พอ ข้าจะใช้สาม ถ้าสามไม่พอ ข้าจะใช้สามสิบหรือสามร้อย…” เจี้ยนเฉินตัดสินใจและเริ่มปรุงยาอย่างเอาเป็นเอาตาย
ส่วนเดียวที่น่ายินดีคือสมบัติสวรรค์มากมายในแหวนมิติของเขา ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องกังวลกับสถานการณ์ที่น่าอึดอัดใจที่จะขาดวัตถุดิบในระหว่างกระบวนการหลอมยา