เทพบุตร ทวงแค้น / เทพศึกมังกรหวนคืน - บทที่ 581 คำถามตรงจุดของอิ่นหนิงหยู่

บทที่ 581 คำถามตรงจุดของอิ่นหนิงหยู่

“เมื่อก่อน เรามีความสุขกันมาก แต่เราย้อนอดีตไม่ได้ เป็นคุณเองที่ทิ้งผมและทิ้งอนาคตของผม ดังนั้น ผมและอนาคตของผมจึงไม่ใช่ของคุณอีกต่อไป แต่เป็นของเธอ”
เฉินจื่อซวนวางมือบนเอวของเสี่ยวเสี่ยว
เสี่ยวเสี่ยวหน้าแดง และรู้สึกอบอุ่นเล็กน้อยในใจ เหตุผลที่เธอไม่พูดก่อนหน้านี้ เป็นเพราะเธอไม่รู้ว่าเฉินจื่อซวนคิดอย่างไร ถ้าเฉินจื่อซวนเลือกซูเยว่ ตำแหน่งของเธอจะน่าอายมาก
โชคดีที่ เฉินจื่อซวนเลือกเธอ
“ซูเยว่ หนี้บุญคุณที่ผมติดคุณหรืออย่างอื่น ผมได้ชำระคืนแล้ว และในวันนั้น ตอนที่ผมใช้ชีวิตของผมเพื่อชำระบัญชีนั้น ก็ได้ชำระคืนอย่างหมดจดแล้ว ดังนั้น ตอนนี้ ผมไม่ได้เป็นหนี้คุณแล้ว และถ้าคุณยังหมกมุ่นอยู่กับมัน ก็อย่าโทษผมที่ปล่อยให้คนอื่นไล่คุณออกไป”
ดวงตาของเฉินจื่อซวน เต็มไปด้วยเหตุผลและสติ
ในที่สุดเขาก็เดินออกมา
“ซูเยว่ ในที่สุดผมก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ต้องการไล่คนออกไปใช่ไหม ผมเป็นคนจะไล่เอง!”
บนใบหน้าต้าตาวแสดงแสงที่โหดเหี้ยม
เพราะว่า เขาเคยได้ยินเรื่องของซูเยว่มาก่อน เพราะท้ายที่สุดแล้ว พนักงานของบาร์ก็เป็นพนักงานเก่า พวกเขารู้เรื่องเหล่านั้น และก็รู้ว่าซูเยว่เป็นคนเช่นไร
ชอบเล่นพนัน
ชอบคบซ้อน
มีนิสัยแย่ๆมากมาย
ตอนนั้นเมื่อต้าตาวได้ยินก็ยังแปลกใจ มีผู้หญิงแบบนี้อยู่ด้วยเหรอ คิดไม่ถึงว่า จะได้เจอตัวเป็นๆในวันนี้ ยังกล้ากลับมาอีก นี่ทำให้เขาโกรธมาก แต่เขาก็ไม่กล้าทำอะไร
เพราะว่า นี่คือเรื่องของเฉินจื่อซวน
โชคดีที่เฉินจื่อซวนได้เดินออกมาแล้ว เช่นนี้ ก็สามารถปล่อยให้เขาจัดการเองแล้ว
“ฉัน…ฉัน…”
เดิมที ซูเยว่ต้องการจะเถียง แต่เมื่อเธอเห็นใบหน้าที่ดุร้ายของต้าตาว เธอก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก ดังนั้นเธอจึงจากไปทันที ไม่ คือวิ่งหนีไป
เธอกำลังจะหนีไป
เธอถือได้ว่าเป็นคนในวงการนี้แล้ว และเธอรู้ดีว่าผู้นำแบบนี้ไม่ใช่ใครก็สามารถยั่วยุได้
เธอไม่สามารถอยู่ในเจียงเฉิงได้อีกต่อไป
“เฉลิมฉลองชีวิตใหม่”
ฉินเฟิงทุบหน้าอกของเฉินจื่อซวนด้วยมือของเขาแล้วยิ้ม”มาทานอาหารเย็นที่บ้านผมนะ เป็นงานเลี้ยงครอบครัว และพาเสี่ยวเสี่ยวมาด้วย”
“ได้”
ในขณะนี้ ในที่สุดเฉินจื่อซวนก็แสดงรอยยิ้มที่เป็นของเขาออกมา
เขาเดินออกมาจากปมของซูเยว่
หลังจากที่ฉินเฟิงจากไป เขาหาเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโปรด
นอกจากนี้ เขายังต้องการมีชีวิตในแบบที่เขาต้องการ
แว่นตา และเปลี่ยนทรงผม
แหงนมองดวงอาทิตย์ วาดภาพ หรือออกแบบภาพวาด
สำหรับร้านบาร์นั้น แต่เดิมมันเป็นของเสี่ยวเสี่ยว เฉินจื่อซวนเป็นเพียงผู้จัดการดูแลเท่านั้น และเขายังเป็นนักออกแบบด้านวิศวกรรมของบริษัทกึ่งซานหยวนกรุ๊ป
ในเวลานี้ ฉินเฟิงได้เดินออกไปแล้ว
“ทำไมครั้งนี้คุณเข้าไปนานจัง?”
ในรถ อิ่นซินอุ้มกั่วกั่วและเอียงศีรษะมาถาม
“ผมได้พบกับอดีตแฟนสาวของจื่อซวน และพวกเขายังวุ่นวายอยู่ที่นั่น แต่สุดท้ายจื่อซวนก็ได้เลือก
และเลือกเสี่ยวเสี่ยว
เรื่องแบบนี้เราเข้าไปยุ่งไม่ได้หรอก แต่ว่า เสี่ยวเสี่ยวเป็นผู้หญิงที่ดีจริงๆนะ”
ฉินเฟิงเข้าไปในถนน
“ก็ดี แต่ว่า จื่อซวนมีแฟนเก่า
แล้วคุณล่ะ มีไหม ถ้ามี
คุณจะเลือกอย่างไร แฟนเก่าหรือฉัน?”
ทันใดนั้น อิ่นซินก็เบิกตากว้าง และจ้องไปที่ฉินเฟิง
นี่แหละผู้หญิง
ชอบถามคำถามที่ไม่ทันตั้งตัวแบบนี้
อย่างไรก็ตาม
ฉินเฟิงไม่ได้ตื่นตระหนก เพราะเขาไม่มีผู้หญิงคนอื่นนอกจากอิ่นซิน ทันใดนั้นฉินเฟิงก็กอดร่างของอิ่นซิน จากนั้นนำเธอมาไว้ตรงหน้าอกของเขา”คุณฟังดูเอง
ผมจะเลือกใคร?”
ตุ๊บ!
ตุ๊บ!
ตุ๊บ!
ด้วยการเต้นของหัวใจที่แข็งแกร่งของชายผู้แข็งแกร่ง และลมหายใจของชายผู้แข็งแกร่ง
ทำให้อิ่นซินหน้าแดงและดิ้นหนีทันที “โอ๊ย ยังมีลูกอยู่นะ
คุณทำอะไร”
เขินอายเล็กน้อย
“ฮ่าฮ่า คุณแม่ คุณหน้าแดงมากเลยนะ เหมือนแอปเปิ้ลแดงเลย”
กั่วกั่วหัวเราะอย่างน่ารักอยู่ข้างๆ
“ตรงไหน อย่าพูดไร้สาระ”
อิ่นซินอุ้มกั่วกั่วมา แล้วปิดปากของกั่วกั่ว“แกไม่เห็นอะไรเลย แม่จะทำสันในหมูผัดเปรี้ยวหวานให้แกกินคืนนี้ แล้วแม่จะซื้อของเล่นให้แกด้วย”
ปากของกั่วกั่วถูกปิด แต่ตาโตของเธอยังคงหมุนไปมา ราวกับว่าเธอกำลังพูดว่า ได้ได้ได้
ฉินเฟิงมองดูสองแม่ลูกหัวเราะ
แม้ว่าอิ่นซินอายุยี่สิบเจ็ดแล้ว และลูกของเธอก็โตขนาดนี้แล้ว แต่จริงๆแล้ว เธอไม่ได้มีประสบการณ์เรื่องความรักมากนัก และเธอก็ไม่ค่อยคุ้นเคยกับสิ่งเหล่านั้น
จึงมีความเขินอายเล็กน้อย
ไม่สามารถทนต่อการแซวเลย
อย่างไรก็ตาม ฉินเฟิงได้คืบจะเอาศอก เข้าใกล้อิ่นซินโดยตรง
เอื้อมมือจากด้านหลัง และโอบเอวเล็กๆของอิ่นซิน แม้ว่าอิ่นซินจะเคยมีลูกแล้ว
แต่เธอก็รักษารูปร่างและหุ่นได้ดีมาก
ทุกที่บนตัวนั้นสมบูรณ์แบบมาก
โดยเฉพาะเอวที่เล็กของเธอ ไม่มีพุงเลย แถมยังขาวและนุ่มลื่นอีกด้วย
อย่างไรก็ตาม
เพราะนี่เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งในการติดต่อกับผู้ชาย มีเพียงฉินเฟิงเท่านั้นที่สามารถสัมผัสเอวของเธอได้
คราวนี้ มันทำให้ร่างกายของอิ่นซินแข็งทื่อ แข็งทื่อจริงๆ
อิ่นซินไม่ได้ต่อต้าน
สิ่งนี้ทำให้ฉินเฟิงยิ่งได้คืบจะเอาศอกมากขึ้น และโอบอิ่นซินไว้ในอ้อมแขนของเขาโดยตรง
“เอิ่ม ลูกยังอยู่ที่นี่นะ”
อิ่นซินเริ่มดิ้นรน
อย่างไรก็ตาม ฉินเฟิงแนบหูของอิ่นซินและถามว่า “ถ้ากั่วกั่วไม่อยู่ ผมก็สามารถ…”
“ว่าแต่ คุณโทรหาน้องสาวของฉันยัง งานแต่งของฉัน หนิงหยู่ไอ้เด็กนั่นต้องมานะ”
อิ่นซินไม่ได้ตอบคำถามนั้น เธอไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร เธอจึงเปลี่ยนเรื่องคุยโดยตรง
“เกือบลืมเธอไปเลย”
ฉินเฟิงไม่ได้รอคำถามนั้นอีก ไม่ช้าก็เร็ว ยังไงเธอก็เป็นภรรยาของเขา ฉินเฟิงหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมาทันที “ฮาโหล หนิงอยู่ ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน?”
“ฉันเหรอ ฉันอยู่ในเมืองฉางซาน”
จากอีกด้านของโทรศัพท์ เสียงของอิ่นหนิงหยู่อยู่ก็ดังขึ้น
“คุณมาทำอะไรที่เมืองฉางซาน คุณอยู่ที่เมืองเทียนหนานไม่ใช่หรือ?”
ฉินเฟิงขมวดคิ้ว
ไอ้เด็กคนนี้ เที่ยวเก่งจริงๆ
“มาถ่ายทำไง คุณคงไม่รู้หรอก จู่ๆผู้กำกับมู่หรงของเราก็มีความคิดแปลกๆ และต้องการเพิ่มสงครามหนานโจวเป็นฉากหลังของภาพยนตร์ ฉากในเมืองเทียนหนานไม่มีแล้ว และตอนนี้เรากำลังเก็บฉากอยู่ในเมืองฉางซาน เดี๋ยวเราจะไปที่อนุสาวรีย์วีรบุรุษ ไปดูจงชิวและนายพลหนานเยว่เหล่านั้น รวมถึงทหารที่เสียชีวิตในสนามรบของเรา หลังจากไปที่อนุสาวรีย์วีรบุรุษ เราจะไปที่หนานเยว่อีก เพื่อไปดูพระราชวังหนานเยว่ ฉันได้ยินมาว่าจักรพรรดิแห่งหนานเยว่ได้กระโดดตึกที่นั่น”
อิ่นหนิงอยู่ยิ่งพูดก็ยิ่งหยุดไม่ได้ เธอเดินมาตลอดทาง จึงได้รู้ว่าสงครามครั้งนั้นรุนแรงแค่ไหนและมันยากแค่ไหนที่จะชนะ ดังนั้นเธอจึงร่วมมือกับผู้กำกับมู่หรงเป็นอย่างมาก
ยึดมั่นที่จะถ่ายทำสารคดีนี้ให้จบ
“ใช่แล้ว คุณไม่โทรหาฉันหรอกถ้าคุณไม่มีธุระ พูดมา มีธุระอะไรเหรอ ฉันยังยุ่งอยู่” อิ่นหนิงอยู่กล่าว
“จะถามว่าวันนี้คุณกลับมาทานข้าวเย็นไหม?”
“ไม่แล้ว ไม่มีเวลา”
“อีกอย่าง อีกสามวันจะเป็นงานแต่งของพี่สาวคุณ กลับมาหน่อยเถอะนะ” ฉินเฟิงกอดอิ่นซินและพูดกับโทรศัพท์
“อ่อ ได้”
อิ่นหนิงอยู่ตอบตกลง แล้วพูดว่า “ใช่แล้ว งานแต่งของพี่สาวฉันกับใครเหรอ?”