เทพบุตร ทวงแค้น / เทพศึกมังกรหวนคืน - บทที่ 542 ติงป่าวซาน “ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง!”

เป็นคำพูดที่ทำให้คนฟ้าฉุดคิดได้

คำพูดพวกนี้ ทำให้ติงป่าวซานและคนอื่นๆตะลึง

ใช่สิ

เพราะว่า โจ้วหล้างเป็นคนรายงาน ตามปกติแล้ว พวกเขาไม่ไปค้นที่ตระกูลโจ้วแน่นอน อีกอย่างเขาก็เป็นน้องชายของโจ้วเหวินหัวด้วย ที่เปียนไห่ โจ้วเหวินหัวถือว่าเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียง

อีกอย่าง โจ้วหล้างรายงาน และเขาก็พาคนมาที่นี่ มันเป็นเวลาที่ดีที่สุดสำหรับฉินเทียนที่จะออกจากที่นี่ และกลับไปที่เมืองหลัก

เขาพาทุกคนมาที่นี่หมดเลย

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ โจ้วหล้างกับฉินเทียนมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน พวกเขาได้ดูกล้องวงจรปิดทั้งหมด ฉินเทียนสำหรับโจ้วหล้างแล้ว ว่าพวกเขาเป็นพี่น้อง มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง แถมฉินเทียนก็ได้ช่วยเหลือเขาอีกด้วย

ไม่มีทาง ที่จะขายฉินเทียนแน่นอน

พวกเขารู้ ว่าภายใต้สถานการณ์ของโจ้วหล้างแล้ว เขาก็ยังจงรักภักดี และในวงการนี้ ชื่อเสียงก็ถือว่าดีอยู่และมีชื่อเสียงที่ดีในแวดวง

ฉะนั้น พอคิดแบบนี้แล้ว ทุกอย่างก็กระจ่าง

“ไอ่โจ้วหล้างคนนี้ กล้าหือกลับกูเหรอ!”

ติงป่าวซานคิดได้ทันที ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ วิลล่าชิวเถียนที่นี่กลับไม่เจอฉินเทียน นั้นคือข้อพิสูจน์ที่ชัดเจนว่า โจ้วหล้างกับฉินเทียนนั้นมันเป็นพวกเดียวกัน

โจ้วหล้างรายงานฉินเทียน

มองโดยผิวเผินแล้ว เขาถือว่าเป็นผู้มีพระคุณของติงป่าวซาน

แน่นอนว่าเขาไม่ควรหาเรื่องคนที่มีพระคุณกับเขา นับประสากับโจ้วเหวินหัว ดังนั้นถ้าไม่รู้อะไรว่าเกิดอะไรขึ้น งั้นบ้านของโจ้วหล้าง คือที่ที่ปลอดภัยที่สุด

เป็นแค่หนึ่งเดียวเท่านั้น

“ไปกันเถอะ ไปบ้านของโจ้วหล้างกัน”

ติงป่าวซานพูดด้วยเคือง

โจ้วเหวินหัวมีความแข็งแกร่งอยู่แล้ว แต่ว่า เมื่อเทียบกับเขาแล้ว ก็ยังแย่กว่าเยอะ เขาไม่รู้ถึงพลังลึกลับที่อยู่เบื้องหลังของโจ้วเหวินหัว รู้แค่ว่าชั้นบนของตึกเทียนฮัวเป็นบริษัทต่างชาติ

ยิ่งไปกว่านั้น ลูกชายของเขาถูกทำร้าย และเขากำลังจะเสียสติไปแล้ว

แม้ว่าจะเป็นโจ้วเหวินหัว แล้วมันจะทำไม

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้พวกเขากำลังจะไป พนักงานเสิร์ฟก็ตื่นตระหนก: “ถ้างั้น เงินของผม”

“ให้เขาล้านหนึ่ง”

ติงป่าวซานส่งสัญญาณ

“ครับ”

ลูกน้องของเขาโอนเงินหนึ่งล้านให้พนักงานเสิร์ฟคนนั้น ซึ่งทำให้เขามีความสุขในทันที

ให้ ก็คือต่อให้ พอว่าอยู่ในวงการนี้ ความน่าเชื่อถือมันสำคัญ ถ้าเกิดเขาไม่ให้เงินนั้น ความลับนั้นก็จะถูกแพร่ออกไป และถ้าเกิดในอนาคตเขาต้องการข้อมูลอะไรขึ้นมา คงไม่มีใครมาบอกเขา

ความน่าเชื่อถือมันเป็นสิ่งสำคัญ

และหลังจากที่ติงป่าวซานออกไป ใบหน้าของพนักงานก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม จากนั้นเขาก็ไปเข้าห้องน้ำ เข้าไปที่ด้านใน โทรศัพท์ไปด้วย หัวเราะไปด้วย “ความลับปล่อยออกไป แถมผมยังได้เงินหนึ่งล้านด้วย”

คนที่อยู่ในห้องน้ำตอนนี้

คือลูกน้องของติงป่าวซาน

เขาอยู่มาถึงตำแหน่งนี้ได้ แน่นอนว่าเขาไม่ธรรมดาเพราะฉะนั้นเวลาทำอะไรก็ต้องระวังหน่อย

และลูกน้องคนนี้ หลังจากเขายืนยันว่าพนักงานเสิร์ฟคนนี้ไม่มีปัญหา ก็เลยถอยออกไป

และแล้ว เขาไม่รู้ว่า ในโรงแรมแห่งหนึ่งที่นอกเมือง ฉีหยุนที่เพิ่งวางสาย ก็หันหน้าไปคุยกับฉินเทียน “เจ้านายครับ ปลาติดเบ็ดแล้ว ตอนนี้ ติงป่าวซานกำลังพาคนไปบ้านของโจ้วหล้าง”

“ในที่สุดก็ติดกับดักจนได้”

ฉินเฟิงยืนอยู่ที่ริมหน้าต่าง แล้วยิ้มมุมปาก

พนักงานเสิร์ฟคนนั้น เป็นคนของเขา ตั้งใจหลอกว่าอยู่ที่นั่น ก็เพื่อที่จะสร้างภาพเมื่อติงป่าวซานมาถึง แต่ก็ไม่ใช่การสร้างภาพหรอก เพราะเรื่องทั้งหมดมันคือความจริง

โจ้วหล้างโทรศัพท์ ไปเปิดโปง

แต่ว่า ฉินเฟิงใช้เวลานั้นในการหนีพอดี

โจ้วหล้างกับฉินเฟิงในวิลล่าชิวเถียน แสดงได้เนียนมาก

สิ่งที่สำคัญที่สุด คือความคิดเฉื่อย ถ้าไม่ใช่เพราะสิ่งที่พนักงานเสิร์ฟคนนั้นพูด พวกเขาก็คิดไม่ถึงว่า ฉินเฟิงอาจจะอยู่ที่บ้านของโจ้วหล้าง แต่หลังจากพนักงานพูดไป พวกเขาก็คิดว่า ยิ่งคิดก็ยิ่งเป็นไปได้

ฉินเฟิงต้องอยู่ที่บ้านของโจ้วหล้างแน่ๆ

“โจ้วหล้าง โจ้วหล้าง ถ้านายเป็นคนที่ซื่อสัตย์ภักดี เหมือนในข้อมูลที่เราได้มา ไม่งั้นก็คงไม่ทำให้แผนฉันสำเร็จหรอก และจากนั้น ก็ดูว่าถึงเวลาตระกูลติงมาจับนาย พี่นายจะมาช่วยหรือเปล่า ถ้าพี่นายมาช่วย มันก็จะมีจุดน่าสงสัยออกมาแน่นอน”

ฉินเฟิงเอามือไขว้หลัง และรอ

โจ้วเหวินหัว ใช่ นายซ่อนตัวได้เก่งมาก แต่น้องชายคนเดียวของนาย เมื่อชีวิตของเขาตกอยู่ในอันตราย นายยังจะซ่อนตัวอีกอยู่ไหม ถ้าเขาถูกจับ โจ้วเหวินหัวต้องซ่อนต่อไปแน่นอน

แต่ว่า ครั้งนี้โดนตระกูลติงจับได้

จับผิดแล้ว

โจ้วเหวินหัว ไม่ต้องการน้องชายตัวเองแล้วเหรอ?

กริ๊ง

โทรศัพท์ของฉินเฟิง มีข้อความส่งมาอีกแล้ว “ทำไมคุณไม่ตอบข้อความของฉันเลย โทรศัพท์ของคุณ รับข้อความไม่ได้เหรอ อาจารย์ชมวิทยานิพนธ์ของฉันว่าดี ฉันดีใจมากๆ คุณไปกินของอร่อยๆกับฉันหน่อยสิ ได้ไหม?”

ได้

ฉินเฟิงไม่ได้ดูชื่อ เห็นแค่วิทยานิพนธ์ ฉินเฟิงก็รู้แล้ว หลิวเสียยี่นั้นเอง

ข้อความที่สิบเจ็ด

ข้อความกะปริบกะปรอย ส่งมาตั้งแต่เช้าแล้ว ส่งแต่เรื่องของตัวเอง และตอนจบก็บอกว่า อยากให้ฉินเทียนไปกินของอร่อยเป็นเพื่อนเธอ

ผู้หญิงคนหนึ่ง เต็มใจที่จะแบ่งปันสิ่งต่างๆ รอบตัวกับคุณตลอดเวลา นั้นก็แสดงว่า เธอชอบคุณแล้ว

และฉินเฟิงก็รู้เหมือนกัน

แต่เขาไม่อยากเสียเวลากับผู้หญิงคนนี้

ดังนั้น ตั้งแต่เช้าวันนี้เป็นต้นไป ฉินเฟิงก็ไม่ตอบอีกเลย ทำเป็นเย็นชา อย่างไรก็ตาม Liu Xiaoyi ยังคงโพสต์ราวกับว่าเขากำลังอธิษฐานเพื่ออะไรบางอย่าง

กริ๊ง

ข้อความอีกแล้ว แต่ว่า คราวนี้ไม่ใช่ของหลิวเสียยี่

มันคือของสวี่ซวนซวน

“คือว่า ฉันไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนคุณนะ ฉันได้ยินมาว่า ติงป่าวซานหัวหน้าตระกูลติงกำลังพาคนไปที่วิลล่าชิวเถียน ตอนนี้คุณยังอยู่ที่วิลล่าชิวเถียนใช่ไหม รีบไปเลยนะ”

นี่เป็นข้อความที่สองจากสวี่ซวนซวนในวันนี้

อาจเป็นเพราะพ่อของเธอยั่วโมโหฉินเฟิง และเธอกลัวว่าฉินเฟิงยังโกรธอยู่ เธอจึงไม่กล้าส่งข้อความ แต่เรื่องนี้เพราะเธอได้ยินข่าวมา ว่าติงป่าวซานได้ไปที่วิลล่าชิวเถียน

เธอก็เลยส่งข้อความมา

ถึงแม้ว่าจะช้าไป แต่ฉินเฟิงก็รู้ ว่าสวี่ซวนซวนพยายามอย่างดีที่สุดแล้ว

ติงป่าวซานไม่ใช่คนธรรมดา คนส่วนใหญ่จะไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน สวี่ซวนซวนถึงขั้นรู้ว่าติงป่าวซานไปที่วิลล่าชิวเถียน แค่นี้ก็พอแล้ว

ฉินเฟิงตอบด้วยข้อความ “ผมออกมาแล้ว”

คนเขาเป็นห่วงตัวเอง ถ้าฉินเฟิงไม่ตอบ ก็ไม่รู้ว่าสวี่ซวนซวนจะทำอะไรต่อ พวกเขาอาจจะฆ่าตระกูลติงไปแล้ว ถึงเวลาก็เกิดสงคราม นี่ไม่ใช่สิ่งที่ฉินเฟิงต้องการ

ก็แล้ว ตอบกลับข้อความไป

กริ้งกริ้ง

ข้อความจะถูกส่งกลับมาทันที ในเวลาไม่ถึงสิบวินาที

ทำให้อดสงสัยไม่ได้ สวี่ซวนซวนอยู่หน้าจอโทรศัพท์ทั้งวัน เพื่อรอฉิงเฟิงตอบข้อความเลยเหรอ

“โอเค งั้นฉันวางใจได้แล้ว มีอะไร ก็โทรหาฉันได้ตลอดเวลาเลยนะ ฉันว่างตลอด มีอะไรก็หาฉันเลย ฉันจะไม่โทษคุณ คิดถึงคุณนะ…”

สวี่ซวนซวนพูดได้ถ่อมตนมาก และสุดท้ายก็พูดว่าคิดถึงคุณ จากนั้นก็วางโทรศัพท์ลง

มีความรู้สึกซับซ้อนของสาวน้อยคนนี้

แต่ ฉินเฟิงก็ยืนขึ้น ดวงตาของเขาดูซับซ้อนเล็กน้อย “พรุ่งนี้ ก็ถึงเวลางานเลี้ยงนั้นแล้ว หลังจากจัดการกับตระกูลซือหม่าเสร็จ เรื่องบางเรื่อง ก็ควรพูดให้ชัดเจน”

เขาก็ไม่ใช่ขยะสังคม

เรื่องบางอย่าง ก็ถึงเวลาหยุดได้แล้ว