เทพบุตร ทวงแค้น / เทพศึกมังกรหวนคืน - บทที่ 489 ซือหม่าจ่านปลอมเป็นขอทาน

“คุณผอมแล้ว ดำด้วย แล้วยังมีรอยแผลเป็นมากขึ้น”

จูหงเยียนสัมผัสใบหน้าของ เฉินชิวสุ่ย

ในอดีตเฉินชิวสุ่ยเคยเป็นที่ปรึกษามาหลายชั่วอายุคน เขามีใบหน้าที่สะอาดสะอ้าน มีนิสัยชอบอ่านหนังสือ แต่ตอนนี้เฉินชิวสุ่ยตัวดำ ผอม มีรอยแผลเป็นเพิ่มขึ้นมากมายบนร่างกาย

เปลี่ยนไปเป็นคนละคน

ในตอนแรกจูหงเยียนยังคงไม่พอใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่เมื่อเธอเห็นสภาพปัจจุบันของเฉินชิวสุ่ย ความไม่พอใจที่มีต่อเขาก็หายไปในทันที เธอรู้ว่าจิ้งจอกผีคือปาฏิหาริย์อย่างหนึ่ง

เขานำทหารม้าหมาป่าฝ่าออกจากวงล้อม

ต่อมาก็บุกเข้ามาจากฝั่งตะวันออก

เธอรู้ด้วยว่าจิ้งจอกผีเดิมทีเป็นคนที่กำลังจะตาย แต่ได้รับการช่วยเหลือจากทหารม้าหมาป่า แล้วจึงปรากฏตัวขึ้น เธอคิดไม่ถึงว่าคนที่กำลังจะตายคนนี้คือ เฉินชิวสุ่ยจริงๆ

ที่แท้ตอนแรกเขาออกไปจากเมืองด้วยความเสียใจ

ไม่อยากมีชีวิตรอด

“ผม…”

เฉินชิวสุ่ยอยากพูดอะไรมากกว่านี้

แต่เวลานี้จูหงเยียนได้จูบเขาและกล่าวว่า “ฉันยกโทษให้คุณแล้ว”

…

เมืองเซินเจิ้น

ที่หัวมุมถนนแห่งหนึ่งภายในเมืองนี้ ชายหนุ่มสวมเสื้อผ้าขาดวิ่น ร่างกายปกคลุมไปด้วยฝุ่น กำลังร้องไห้และตะโกนว่า “ได้โปรดขอเงินให้ผมสักหน่อย ขอเงินให้ผมสักหน่อย”

น่าสงสารเป็นอย่างมาก

ในที่สุดก็มีคนใจดีให้เงินเขาหนึ่งร้อยหยวน

เขาตื่นเต้นมาก รีบคว้ามันเข้ามาไว้ในอ้อมอก แอบเดินเข้าไปในซอยอื่น ปีนช่องสุนัขเข้าออกและเข้าไปในนั้น ข้างในมีขอทานหลายคนอยู่

“คุณชาย”

คนเหล่านั้นพอเห็นขอทานคนนี้ก็พากันทักทาย

หลังจากมาถึงตรอกนี้ ขอทานคนนี้ก็ยืดตัวตรง เผยให้เห็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่แตกต่างจากคนทั่วไป เพราะถึงอย่างไรเขาก็เป็นทายาทคนที่สองของตระกูลซือหม่า

ซือหม่าจ่าน

เดิมทีเขารับผิดชอบดูแลเมืองเซินเจิ้น หนึ่งในสิบแปดเมือง แต่เมื่อสายลับของเขาซึ่งถูกแทรกซึมไว้ข้างกายทายาทคนอื่นๆ ได้ยินว่าทายาทเหล่านั้นทยอยตายอย่างต่อเนื่องทีละคน เขาก็รู้ว่าสิ่งเลวร้ายกำลังจะเกิดขึ้น

มีคนลอบสังหารพวกเขา

ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะแกล้งปลอมตัวเป็นขอทาน แอบเข้าไปในกลุ่มขอทานที่ไม่โดดเด่นที่สุดบนถนนเพื่อเอาชีวิตรอด เมื่อความจริงได้ถูกพิสูจน์ ทายาทของเมืองเหล่านี้ตายเกือบหมดแล้ว

มีเพียงเขายังมีชีวิตอยู่

หลังจากทายาทหกคนเสียชีวิต เขาเป็นคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่

มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

คุณชายตระกูลใหญ่ที่สง่างาม ต้องปลอมตัวเป็นขอทานจึงจะสามารถมีชีวิตอยู่รอดได้ ใครๆ ก็นึกภาพออกว่ามันน่าเศร้าแค่ไหน

“สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?”

ซือหม่าจ่านถามคนอื่นๆ

คนเหล่านี้เป็นลูกน้องของเขาทั้งหมด

ปลอมตัวเป็นขอทานเหมือนกันกับเขา

“คุณชาย ไม่…ไม่ได้การแล้ว…สงครามใหญ่สิ้นสุดลงแล้ว ต้าหัวได้รับชัยชนะอย่างยิ่งใหญ่ นอกจากนี้…คนของเราพบว่า…มีกองวีรญาณจำนวนหนึ่งหมื่นนายนำโดยซูหมิงเจ๋อ กำลังมุ่งหน้าไปยังเมืองเซินเจิ้น ดูเหมือนว่าจะมาที่นี่เพื่อฆ่าคุณชาย”

ขอทานคนหนึ่งพูดด้วยรอยยิ้มขมขื่น

“อะไรนะ!”

ซือหม่าจ่านตกใจ “เทพสงครามต้าหัวบ้าไปแล้วหรือ ผมเป็นแค่คนตัวเล็กๆ ทำไมต้องส่งคนนับหมื่นมาจัดการผม ส่งไปฆ่าคนหนานเยว่ไม่ดีกว่าเหรอ?”

ความจริงที่เขาไม่รู้

นี่คือคำขอของซือหม่าเฉิน สำหรับฉินเฟิงแล้ว ซือหม่าจ่านคนนี้เป็นคนตัวเล็กๆ จริงๆ ไม่คุ้มที่จะใช้คนเป็นหมื่นมาฆ่า

อย่างไรก็ตามคราวนี้ซือหม่าเฉินมีส่วนอย่างมากในการกวาดล้างสายลับจากหนานเยว่และตระกูลซือหม่าในเมืองฉางซาน ถ้าไม่เช่นนั้น เมืองฉางซานอาจจะถ่วงเวลาได้ไม่ถึงสิบชั่วโมง

หากยังไม่ถึงเวลา ทหารม้าหมาป่าและทหารม้าเป่ยโจวอาจจะยังมาไม่ถึง

พอถึงตอนนั้นก็จะเกิดความคลาดเคลื่อน

ถ้าวางค่ายกลล็อกมังกรไม่เสร็จ จงชิวก็อาจจะตอบโต้กลับชนะ

“บางทีฉินเฟิงอาจจะเกลียดพวกเราจริงๆ ก็ได้” ลูกน้องพูดด้วยรอยยิ้มขมขื่น

“คุณชาย ตอนนี้เราไม่สามารถอยู่ในเมืองเซินเจิ้นได้อีกต่อไป คุณรีบออกไปเถอะ ตายไปหลายคนแล้ว ทายาทเหล่านี้เกรงว่าจะมีเพียงคุณเท่านั้นที่ยังมีชีวิตรอดอยู่ ถ้าคุณชายกลับไปหาครอบครัวได้สำเร็จ ทุกอย่างในครอบครัวจะเป็นของคุณชาย”

ลูกน้องอีกคนกล่าวต่อ

ใช่แล้ว

ทายาทตายไปแล้วมากมาย

ถ้าเขากลับไป เขาจะเป็นทายาทเพียงคนเดียว บางทีเขาอาจจะได้สืบทอดการวมประเทศ มันเป็นเรื่องดี

สำหรับเรื่องที่เขาไม่ได้ข่าวซือหม่าเฉิน เขาคงตายแล้วแน่ๆ อย่างไรก็ตามซือหม่าเฉินรับผิดชอบดูแลเมืองฉางซาน สงครามใหญ่ที่แท้จริงก็เกิดขึ้นในเมืองฉางซาน ดุเดือดเช่นนี้ ไม่มีทางที่ซือหม่าเฉินจะหลบหนีได้

ดังนั้นบางทีเขาอาจกลายเป็นทายาทเพียงคนเดียวจริงๆ

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้ใจร้อนรีบกลับไป แต่สงบสติอารมณ์ลงอย่างช้าๆ “ไม่ได้ ตอนนี้ผมกลับไปไม่ได้แล้ว ในเมืองเซินเจิ้นแห่งนี้คงมีคนจำนวนมากที่กำลังตามสืบเรื่องผมอยู่ ถ้าผมคิดหาทางกลับไปตอนนี้ ก็ตรงกับความต้องการที่แอบแฝงอยู่ภายในใจของพวกเขาน่ะสิ”

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและสุดท้ายก็พูดว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกคุณอย่าติดต่อผม ผมต้องการปลอมตัวเป็นขอทานในเมืองเซินเจิ้น อย่างน้อยหลังจากเรื่องนี้คลี่คลาย ผมค่อยออกไป”

“คุณชาย ไม่ลองไตร่ตรองหน่อยหรือ?” ลูกน้องถามขึ้น

“ผมได้ตัดสินใจแล้ว”

ซือหม่าจ่านหันหลังเดินจากไป แต่ในขณะที่เขากำลังเดินจากไปนั้น กริชเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา บินย้อนหลังกลับไปเชือดลำคอของคนเหล่านั้น เลือดสาดกระเซ็น

จากนั้นเขาก็กลับไปเก็บกริชเล่มนั้นขึ้นมา

“ทะ..ทำไม?”

ลูกน้องหนึ่งในนั้นไม่รู้ว่าทำไมต้องฆ่าพวกเขาด้วย

“ฆ่าพวกคุณตาย ก็จะไม่มีใครอีกแล้ว ผมรู้ว่าผมมาที่นี่เพื่อรับบทเป็นขอทาน อย่างไรก็ตาม นี่เป็นโอกาสที่หายากสำหรับผมที่จะสืบทอดตระกูลซือหม่า ผมจะพลาดไม่ได้ สำหรับพวกคุณ ขออภัยเป็นอย่างสูง พวกคุณไม่มีอะไรเทียบได้กับอำนาจของผม”

ซือหม่าจ่านยิ้ม หันหลังเดินจากไป

เขาไม่ได้เก็บกวาด เพราะการตายของขอทานพวกนี้ ไม่ได้สร้างความสั่นสะเทือนใดๆ มันเกิดขึ้นเป็นครั้งคราวในเมืองนี้

หลังออกจากช่องสุนัขเข้าออก อารมณ์ของเขาก็เปลี่ยนไป กลายเป็นคนที่น่าสงสาร ถือชามแตกอยู่ในมือ ร่างกายสั่นสะท้านไม่หยุด คืบคลานออกจากซอยทีละก้าว เดินออกไปข้างนอกและร้องไห้

“พี่ชาย…พี่สาว…ช่วยผมหน่อย…ขอเงินหน่อย…”

ร้องไห้ฟูมฟาย

เหมือนเป็นเรื่องจริง

ไม่เห็นช่องโหว่ใดๆ

ดังนั้นระหว่างทางควรหมั่นสังเกตขอทาน บางทีขอทานที่สกปรก อาจจะเป็นคุณชายที่ปลอมตัวมา อย่างไรก็ตาม เกรงว่าในตอนนี้จะมีเพียงคนนี้คนเดียวเท่านั้น

อัจฉริยะที่เกิดในตระกูลซือหม่า

อย่างเช่นซือหม่าจ่าน คุณชายผู้สง่างาม ยินดีปลอมตัวเป็นขอทาน ทนทุกข์ทรมานมากมาย จนถึงขนาดฆ่าลูกน้องของตัวเองเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย อาจกล่าวได้ว่าเขาทำทุกวิถีทางที่ทำได้และอดทน คนประเภทนี้จัดการได้ยากมาก

แต่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า เมื่อเขากลับไปที่ตระกูลซือหม่าในอีกสามเดือน ก็พบว่าตระกูลซือหม่าไม่มีแล้ว ถูกทำลายล้างโดยฉินเฟิงไปหมดแล้ว

ตำแหน่งผู้นำตระกูลของเขา ไม่มีอีกต่อไป

เขาสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง