ขาดทุนไม่อั้น ขอแค่ฉันได้เป็นเศรษฐี - บทที่ 1177 ระทมทัวร์

บทที่ 1177 ระทมทัวร์

วันอังคารที่ 7 สิงหาคม เวลาเที่ยง เผยเชียนตื่นขึ้นมาตามธรรมชาติ จากนั้นก็ลุกมายืดเส้นยืดสายอย่างอิ่มเอมใจ ไม่ต้องกงัวลเรื่องปิดบัญชีแบบนี้ช่างสบายใจจริงๆ!

แน่นอนว่าที่บอกว่าไม่ต้องกังวลนั้นแค่ชั่วคราว ช่วงสองเดือนนี้ไม่ค่อยอันตราย

เท่าไหร่

เมื่อวานหลังจากจัดการเรื่องแพลตฟอร์มเจาลู่ เผยเชียนก็โทรหาเหลียงชิงฟาน

และบอกเขาลว่งหน้าเกี่ยวกับการก่อสร้างสํานักงานใหญ่เถิงตา๋ เรื่องนี้ไม่ต้องรีบร้อนมาก ต้องดูกันไปยาวๆ แต่ก่อนอื่นต้องให้เหลียงชิงฟานไป

หาทําเลและวางแผนขั้นพื้นฐานท่ีสุดให้ก่อน จากนั้นค่อยเริ่มการก่อสร้าง ถึงอาคารหลังนี้จะไม่ทํากําไร แต่ก็มีความแตกต่างกับมากในด้านการก่อสร้าง สํานักงานใหญ่เป็นสถานที่ที่พนกังานส่วนใหญ่ทํางานกันประจํา เราจะสร้างอาคารนี้ขึ้นมายังไงให้นอกจากผลาญเงินได้เยอะๆ แล้ว ยังช่วยลด ประสิทธิภาพการทํางานของพนักงานได้ด้วย ทําให้อยู่บ้านก็ไม่อยากทํางาน มาที่ ทํางานก็ยังไม่อยากทํางานอีก นี่เป็นงานด้านเทคนิค ดังนั้นระหว่างที่เหลียงชิงฟานเลือกทําเลและวางแผนขั้นพ้ืนฐาน เผยเชียนต้องคิด

ให้ออกว่าจะสร้างอาคารนี้ยังไงให้ตรงกับความต้องการของตัวเอง เพราะอาคารสํานักงานของเถิงต๋าเช่าเอาแทบทั้งหมด ถึงพื้นที่จะใหญ่โต แต่ก็

ไม่ใช่อาคารของตัวเอง หลายๆ อย่างมีข้อจํากัด ในเมื่อจะสร้างอาคารเป็นของตัวเองแล้ว เขาต้องแก้ข้อเสียที่ผ่านมาให้หมด!

เผยเชียนพยายามหาข้อมูลออนไลน์และเช็กดูอาคารสํานักงานของบริษัทอื่นๆ แต่

ก็ไม่ได้ความอะไร เพราะบริษัทใหญ่ๆ มักสร้างอาคารและจัดสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการทํางานที่สุด

เพื่อที่พนักงานจะได้อยู่ทํางานล่วงเวลาในบริษัทได้ เห็นได้ชัดว่าตรงกันข้ามกบัเป้าหมายตั้งต้นของเถิงต๋า ดังนั้นเผยเชียนจึงอ้างอิงจากประสบการณ์ความสําเร็จของบริษัทอื่นไม่ได้ หลังกินข้าวเที่ยงที่โมหยูเดลิเวอรี่มาส่ง เผยเชียนก็หยิบโน้ตบุ๊กมาหาแรงบันดาล

ใจบนโลกออนไลน์ต่อ ดูไปจนถึงบ่ายโมง หนังตาก็เริ่มหย่อน ตอนนั้นเองมือถือของเขาก็ดังขึ้น เปาซวี่โทรมา

“บอสเผยครับ ผมวางข้อมูลพื้นฐานเกี่ยวกับบริษัททัวร์ไว้คร่าวๆ แล้ว เมื่อไหร่ที่ บอสพอมีเวลา ผมขอเข้าไปรายงานให้ฟังส่วนตวัได้ไหมครับ” เผยเชียนประหลาดใจมาก เปาซวี่ทํางานเร็วเกินไปแล้ว!

เขาเพิ่งได้รับตําแหน่งพนักงานดีเด่นและตัดสินใจว่าจะทําบริษัททัวร์เมื่อวันศุกร์ที่

แล้ว เพิ่งวันอังคาร เขาก็ตัดสินรายละเอียดต่างๆ ของบริษัททัวร์ได้แล้ว ถ้าเป็นกิจการอื่น เผยเชียนคงแอบหวั่นใจ แต่กิจการนี้ไม่เหมือนกัน ยิ่งบริษัททัวร์เตรียมการและดําเนินขั้นตอนต่างๆ ที่เกี่ยวข้องได้เร็วเท่าไหร่ พวก เขาก็พร้อมส่งพนักงานคนสําคัญจากกิจการต่างๆ ไปท่องเที่ยวได้เร็วเท่านั้น เพราะงั้น ยิ่งเร็วก็ยิ่งดี!

“บ่ายนี้ผมว่าง เดี๋ยวผมแวะไปห้องประชุมชั้นสิบหกตอนบา่ยสาม” หลังตกลงเวลากับเปาซวี่เสร็จ เผยเชียนก็งีบก่อนแล้วค่อยมุ่งหน้าไปบริษัทด้วย

พลังเต็มเปี่ยม

…

ในห้องประชุม เปาซวี่ยื่นเอกสารมาให้

“บอสเผยครับ นี่คือแผนงานคร่าวๆ ที่ผมคิดไว้เมื่อวาน รบกวนช่วยตรวจสอบ ด้วยครับ

“ผมต้องการงบเพิ่ม เลยอยากมาปรึกษาบอสก่อน”

เผยเชียนรับเอกสารมา เขายิ้มแฉ่งเมื่อได้ยินว่าต้องการงบเพิ่ม “เรื่องงบไม่ต้องหว่งเลย อยากใช้เท่าไหร่ เอาให้เต็มที่!” งบตามฝันเดิมมีมูลค่าแค่หนึ่งล้าน แต่ก็เป็นมาตรฐานที่เถิงต๋าวางไว้ตอนเพิ่งเปิด บริษัทได้ไม่นาน ด้วยขนาดของเถิงต๋าตอนนี้ เงินแค่หนึ่งล้านหยวนเอาไปทําอะไรได้ไม่ มาก เพราะงั้นจํานวนเงินที่ไดร้ับจริงจึงสูงกว่านั้น เมื่อได้รับงบตามฝันไปแล้วก็ต้องเปิดบริษัทใหม่ วางแผนจะใช้เงินเท่าไหร่ก็ค่อย

มาขอบอสเผย ถ้ายังไม่พอก็ขอเพิ่มทีหลังได้อีก เผยเชียนมองชื่อบริษัทหลังรับเอกสารมา

“ระทมทัวร์?”

เผยเชียนเงยหน้ามองเปาซวี่ เปาซวี่พยักหน้า “ใช่ครับบอสเผย ชื่อนี้ผมคิดเอง ถ้าบอสคิดว่าไม่เหมาะสม ก็

เปลี่ยน…” เผยเชียนยกมือปราม “ไม่ ชื่อนี้ดีมากๆ ไม่ต้องเปลี่ยน!” เขาไม่ได้แค่ดีใจ แต่ยังปลื้มปริ่มสุดๆ ในที่สุดก็มีคนตั้งชื่อโปรเจก็ต์ที่ตรงกับความต้องการของฉันโดยไม่ต้องบอก!

กิจการส่วนใหญ่ท่ีผ่านมาเผยเชียนต้องตั้งชื่อเองหมด ถึงชื่อเหล่านี้จะแฝงความปรารถนาดีเอาไว้ แต่การต้องตั้งชื่อแบบนี้ตลอดก็ทําให้

คนตั้งชื่อเก่งอย่างเขาเอียนเหมือนกัน มันสิ้นเปลืองเซลล์สมองเกินไป!

ครั้งนี้เปาซวี่เป็นคนตั้งชื่อเอง แถมยังตรงตามมาตรฐานของเผยเชียน ทําให้เขา

ปลาบปล้ืมใจสุดๆ ระทมทัวร์ นอกจากจะตรงไปตรงมาแล้ว ยังแฝงความโหดร้ายไว้อย่างชัดเจน สมบูรณ์แบบ

มาก!

เผยเชียนถาม “ระทมทัวร์นี่จะจัดทริปให้เฉพาะพนักงานของเถิงต๋าหรือรับลูกค้า

ข้างนอกด้วย” เปาซวี่ตอบ “ผมยังไม่ได้คิดรายละเอียดตรงนี้เลยครับ” ไม่ใช่ว่าเขาไม่ได้คิดมาให้ละเอียด แต่เพราะเขาไม่ได้สนใจว่าจะรับลูกค้าจากข้าง

นอกหรือเปล่า

สําหรับเปาซวี่ ภารกิจหลักของกิจการนี้คือจัดให้ทุกคนที่เคยโหวตให้เขาได้ไป

ท่องเที่ยว ดังนั้นจุดสนใจหลักย่อมเป็นพนกังานภายใน!

จะรับลูกค้าจากภายนอกไหมไม่ใช่เรื่องสําคัญ เผยเชียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง “รับลูกค้าจากข้างนอกด้วยแล้วกัน เราจะได้ลงทุนเยอะ

ขึ้น” เปาซวี่ไม่ค่อยเข้าใจสิ่งท่ีบอสพูดเท่าไหร่ แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมากและพยักหน้า

ตอบ “ได้ครับ”

เขาคิดว่าถ้าบริษัททัวร์นี้ให้บริการแค่พนักงานเถิงต๋า ถึงจะใช้เงินเยอะและไม่ทํา กําไร แต่บริษัทใหญ่โตอย่างเถิงต๋าก็ไม่น่าจะขนหน้าแข้งร่วง บอสคงคิดว่าการลงทุน ก้อนโตเพ่ือให้บริการเฉพาะพนักงานภายในเถิงต๋าอาจฟุ่มเฟือยเกินไปหนอ่ย ก็เลยต้องรับลูกค้าข้างนอกบ้าง เพื่อให้มีรายได้คืนกลับมา แต่ความจริงไม่ใช่แบบนั้นเลย ระบบเข้มงวดกับเรื่องพวกนี้มาก ถ้ากิจการนี้เปิดเพื่อให้บริการแค่พนักงานเถิงต๋าก็จะถือเป็นสวัสดิการของพนักงาน

เงินที่ใช้ได้จะจํากัดมาก แต่ถ้าเปิดเป็นบริษัททัวร์ที่รับลูกค้าทั่วไป ก็จะกลายเป็นกิจการที่มีศักยภาพในการ

ทํากําไร งบประมาณที่ใช้ไดก้็จะเพิ่มขึ้นมาก ในเมื่อผลาญเงินได้เยอะขึ้น แล้วทําไมจะไม่ทําล่ะ แน่นอนว่าการเปิดรับลูกค้าภายนอกหมายความว่าธุรกิจนี้มีโอกาสทํากําไร ซึ่งก็

เป็นความเสี่ยงอย่างหนึ่ง ต้องดูก่อนว่าแผนของเปาซวี่เป็นยังไง เปาซวี่อธิบาย “ตามชื่อของบริษัทเลยครับบอสเผย ผมหวังว่าบริษัทระทมทัวร์จะ

มอบประสบการณ์ที่แตกตา่งจากการท่องเที่ยวทั่วไปอย่างสิ้นเชงิ

“ระทมทัวร์จะพาลูกค้าไปยังสถานที่ที่มีสภาพแวดล้อมเลวร้าย มีความเป็นอยู่ ลําบาก และทิวทัศน์ที่เป็นเอกลักษณ์ สภาพแวดล้อมแบบสุดโต่งน้ีจะทําให้พวกเขา รู้สึกถึงความยากลําบากของชีวติจริง และได้ลิ้มรสความสุขที่แท้จริง

“ขณะเดียวกันยังเป็นการออกกําลังกาย ทําให้สุขภาพร่างกายแข็งแรงขึ้น ทุกคน จะได้มีสภาพจิตใจท่ีดีขึ้นในการทาํงานต่อไป

“เพื่อเพิ่มความท้าทายในการเดินทาง เนื้อหาการเดินทางจะเก็บเป็นความลับจาก ลูกค้า ลูกค้าจะไม่รู้เลยว่าจุดหมายปลายทางต่อไปคือที่ไหน พวกเขาจะไม่รู้ รายละเอียดเกี่ยวกับเดินทางแม้แต่อย่างเดียว” แค่ฟังเผยเชียนก็รู้สึกสิ้นหวงัแล้ว ยังจะมาพูดว่าอยากให้ออกกําลังกาย เสริมสร้างสุขภาพ เพื่อให้มีสภาพจิตใจที่ดี

ขึ้นในการทํางานต่อไปอีก โอ๊ย เชื่อก็ได้ เห็นๆ กันอยู่ว่านี่คือการแก้แค้น หมอนี่อยากให้พนักงานทุกคนในเถิงต๋าต้องทุกข์

ระทม! แต่… ทําได้ดีมาก!

เผยเชียนคือคนที่ดูความสนุกนี้โดยไม่ต้องกลัวอะไร เพราะยังไงคนที่ต้องระทม

ทุกข์ก็ไม่ใช่ตัวเอง แล้วมีอะไรให้ต้องกังวลกัน แต่การทําแบบนี้กม็ีปัญหาอยู่

เผยเชียนถาม “ถ้าสภาพแวดล้อมเลวร้ายและมีความเป็นอยู่ที่ลําบาก เราก็ต้อง

มั่นใจถึงเรื่องความปลอดภัยนะ” เปาซวี่พยักหน้า “แน่นอนครับ! นี่คือทริปไประทมทุกข์ ไม่ใช่ทริปไปไม่กลับหลับ

ไม่ตื่น เราต้องรับรองความปลอดภัยแน่นอน

“เรื่องนี้ผมอธิบายไว้ในแผนงานแล้ว

“อันดับแรก เราจะหาผู้เชี่ยวชาญที่มีประสบการณ์ด้านการเอาตัวรอดในถิ่น ทุรกันดารมาฝึกอบรมผู้ร่วมทริป ซึ่งรวมถึงการเทรนร่างกายและอบรมความรู้ที่จําเป็น ต้องมั่นใจก่อนว่าทุกคนจะมีสภาพร่างกายที่พร้อมก่อนออกเดินทาง

“สอง ตอนวางทริปเราจะพิจารณาและประเมินสถานที่ให้ละเอียด เราจะไม่ไป สถานที่อันตรายเกินไป โดยจะเลือกที่ที่ลําบากแต่ไม่อันตราย

“นอกจากนั้นเราจะพาทีมดูแลความปลอดภัยไปด้วย นอกจากจะมีผู้เชี่ยวชาญที่มี ประสบการณ์ในการใช้ชีวิตในถิ่นทุรกันดารนําทีมแล้ว ยังมีทีมงานสนับสนุนด้านโลจิ สติกส์เพื่อรับมือกับสถานการณ์พิเศษทันที

“สุดท้าย ดูจากความลําบากและความเหนื่อยของทริป ลูกทริปจะต้องพักผ่อนให้ เพียงพอระหว่างการเดินทาง เราจะเพิ่มมาตรฐานอาหาร การพักผ่อน และด้านอื่นๆ รวมถึงวางแผนการเดินทางให้ดี เพื่อไม่ให้เหนื่อยล้าจนเกินไป” เผยเชียนไล่สายตาอ่าน เนื้อหาเหล่ามีนี้ระบุไว้ในแผนงานโดยละเอียด อย่างประเด็นสุดท้าย ถึงจะมีช่วงที่ต้องปีนเขาลุยน้ํา ตั้งแคมป์ในป่า และหา

อาหารกินเอง แต่ประสบการณ์แบบนี้จะมีไม่บ่อย เมื่อลูกทริปเริ่มเหนื่อยจะได้กลับไปพักผ่อนทันที ไม่ได้ให้เอาตัวรอดในถิ่น ทุรกันดารเป็นเดือนเหมือนพวกผู้เชี่ยวชาญด้านการเอาตัวรอดในถิ่นทุรกันดาร เพราะ จะเป็นอันตรายต่อร่างกาย คนธรรมดาทําแบบนั้นไม่ได้และไม่จําเป็นตอ้งทํา สรุปคือแผนงานนี้วางไว้ว่าจะพาลูกทริปไปลําบาก แต่มีการดูแลความปลอดภัย

เป็นอย่างดี เผยเชียนอดไม่ได้ที่จะพยักหน้าเล็กน้อย โอเค ดูเหมือนว่าเปาซวี่จะไม่ได้ใจดําขนาดนั้น ยังพอมีความเป็นมนุษย์หลงเหลือ

อยู่บ้าง

แน่นอนว่าพวกเขาต้องค่อยเป็นค่อยไป ค่อยๆ ขุนหมูให้อ้วนก่อนแล้วฆ่า เพราะ ถ้าลูกทริปเหนื่อยเกินไปและป่วยขึ้นมา ทริปจะไปต่อไม่ได้ กลับกันถ้าทําให้พวกเขา แข็งแรงและมีพลังอยู่ตลอด ก็จะทําให้พวกเขาทนทุกข์ได้อย่างต่อเนื่อง ถึงแผนนี้จะดูโหดร้าย แต่เผยเชียนถูกใจมาก เพราะช่วยผลาญเงินได้อย่างชดัเจน!

ตามแผนของเปาซวี่ การจ้างผู้เชี่ยวชาญด้านการเอาตัวรอดในถิ่นทุรกันดารคือ

สิ่งจําเป็น ทีมสนับสนุนก็ต้องมี โรงแรมและที่พักด้านนอกก็ต้องมาตรฐานสูง ทั้งหมดนี้มีค่าใช้จ่ายสูงมาก!

พนักงานเถิงต๋าไปทริปได้เพราะบริษัทจ่ายเงินให้ แต่ถ้าลูกค้าจากภายนอกอยาก

ไปก็ต้องจ่ายเงินแพงหูฉี่ คนธรรมดาที่ไหนจะอยากจา่ยเงินแพงๆ ให้ตัวเองไปลําบาก ถ้าอย่างนั้นบริษัททัวร์ก็ไมน่่าจะทําเงินได้ แต่จะขาดทุนอย่างต่อเนื่องแทน ทั้งขาดทุน ทั้งส่งผลกระทบต่องานของพนักงาน ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวชัดๆ!