ขาดทุนไม่อั้น ขอแค่ฉันได้เป็นเศรษฐี - บทที่ 1158 อยู่ในยุคแห่งการขาดทุนแท้ๆ แต่ฉันกลับขาดทุนไม่ได้

บทที่ 1158 อยู่ในยุคแห่งการขาดทุนแท้ๆ แต่ฉันกลับขาดทุนไม่ได้

หลินหวานกับไช่เจียต้งมองหน้ากันแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง

พวกเขาเพิ่งจะคุยกันไปว่าควรรบกวนบอสเผยให้น้อยที่สุดและลงมือทําการบ้าน

ด้วยตัวเอง…

ไช่เจียต้งเห็นหลินหวานคลางแคลงใจจึงพูดข้ึน “บอสหลิน คุณต้องค่อยๆ เป็น

ค่อยๆ ไป ช้าๆ ได้พร้าเล่มงามนะครับ

“แน่นอนว่าที่คุณอยากให้ฉือสิงสตูดิโอยืนได้ด้วยตัวเองให้เร็วที่สุดเป็นแนวคิดที่ ดี แต่คุณต้องพิจารณาความสามารถของเราในปจัจุบันด้วย

“ถ้าจะลงมือทําอะไรเองแล้วเป๋ออกนอกทางจนขาดทุนขึ้นมา ไปขอความคิดเห็น จากบอสเผยก่อนตัดสินใจจะดีกว่าไหมครับ เพราะยังไงเงินทุนครึ่งหนึ่งของบริษัทเราก็ มาจากเถิงต๋า เราต้องรับผิดชอบต่อเถิงต๋าด้วย” หลินหวานพยักหน้า ที่อีกฝ่ายพูดมาก็มีเหตุผล เรื่องการออกแบบเกมพอจะรบกวนบอสเผยให้น้อยลงได้ไม่มีปัญหา แต่ถ้าเป็น

เรื่องความเข้าใจในอนาคตของอุตสาหกรรม ยังไงก็ต้องรบกวนบอส!

เมื่อมายืนอยู่บนทางแยกที่กําหนดชะตากรรมของบริษัท นอกจากบอสเผยแล้วก็

ไม่มีใครมั่นใจพอที่จะตัดสินใจว่าควรเดินไปทางไหน เป็นเรื่องยากมากที่ไช่เจยีต้งจะตอบคําถามข้อนี้ได้ ถึงหลินหวานจะได้ข้อมูลจากผู้จัดการซ่งมาบ้าง แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะตัดสินใจ

ได้ด้วยข้อมูลนี้

หลังจากคิดอยู่นาน เธอก็ตระหนักว่าเรื่องนี้สําคัญมาก ยังไงก็ต้องปรึกษาบอส

เผยเท่านั้น ถึงบอสเผยจะบอกทิศทางที่เฉพาะเจาะจงให้ไม่ได้ การปรึกษาบอสก็น่าจะได้อะไร

กลับมาอยู่ดี

หลินหวานถอนหายใจเบาๆ “โอเคค่ะ เดี๋ยวหนูโทรหาบอสเผย” ครู่ต่อมาหลินหวานก็วางสาย “บอสเผยบอกว่าเดี๋ยวแวะเข้ามาค่ะ” ไช่เจียต้งดีใจมาก “ดีเลยครับ! ได้ปรึกษาบอสตัวต่อตัวน่าจะดีที่สุด “เดี๋ยวผมจะสรุปสถานการณ์ปัจจุบันไว้รายงานใหบ้อสเผยฟังนะครับ”

…

ไม่กี่นาทีที่แล้ว เผยเชียนเพิ่งกินข้าวเช้าเสร็จที่ร้านซาลาเปาใกล้ๆ ทําไมเขาถึงไม่ไปกนิที่ร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูน่ะเหรอ ก็เพราะร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูคนเยอะเกินไปไง!

ที่ผ่านมาการไหลเวียนของลูกค้าที่ร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูค่อนข้างคงที่ ทุกคนเป็น

ลูกค้าประจํา ดังนั้นเผยเชียนจึงแวะไปกินข้าวได้ แต่ด้วยความนิยมของโซนประสบการณ์ VR ผู้คนแห่ไปต่อคิวที่ร้านอินเทอร์เน็ต โมหยูกันทุกเช้า คนที่ยังไม่ถึงคิวตัวเองจะรออยู่ที่โซนคาเฟ่ พอเผยเชียนไปสายหน่อย ก็หาที่นั่งยาก ร้านของตัวเองแท้ๆ แต่ดันแวะไปไม่ได้ ช่างน่าหดหู่จริงๆ! เผยเชียนคิดถึงตอนที่ร้านอินเทอร์เน็ตโมหยูเปิดใหม่ๆ ตอนนั้นโคตรดี ในร้าน อันใหญ่โตมีแค่เขาคนเดียว อยากดื่มกินอะไรก็สั่งได้ทุกเมื่อ อยากเล่นเกมก็เล่นได้ ตามที่ใจอยาก มีพนักงานมากมายรายล้อมคอยให้บริการ คิดดูสิว่ามันดีขนาดไหน น่าเสียดายที่วันคืนดๆี แบบนั้นจากไปตลอดกาลแล้ว

“พวกสื่อเกมนี่ก็จริงๆ เลย ชอบสร้างแต่เรื่องวุ่นวายให้!

“อาจารย์เฉียวยิ่งเหลวไหล พูดพล่ามอะไรไม่รู้ วันๆ นึงไม่ได้อวยเถิงต๋าคงอก แตกตาย

“คนอื่นอวยเถิงต๋าเพราะอยากเกาะกระแส แต่แกอวยเถิงต๋าไปแล้วได้อะไรวะ!”

เผยเชียนรู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้าเมื่อเห็นสื่อเกมต่างๆ และแม้แต่สํานักข่าว ออกมาช่ืนชมยกย่องแว่น Doubt VR โดยบอกว่า ‘เป็นสัญลักษณ์บ่งบอกการมาถึง ของยุคสมัยแห่ง VR’ และ ‘ได้วางบรรทัดฐานให้กับเกม VR’ วุ่นวาย วุ่นวายไปหมด!

เมื่อไม่กี่เดือนก่อนที่เผยเชียนตัดสินใจให้ฉือสิงสตูดิโอทํา VR หลักๆ ก็เพราะเขา รู้สึกว่าอุตสาหกรรม VR ยังไม่เติบโตมากพอและอยู่ในช่วงตั้งไข่ เป็นตลาดที่โคตรจะ เฉพาะกลุ่ม ถ้าลงทุนไปเยอะๆ ก็น่าจะได้แค่ชื่อเสียงและไม่ได้เงินใช่มั้ยล่ะ แต่เรื่องราวกลับแตกต่างจากที่เผยเชยีนคิดไว้อย่างสิ้นเชิง!

ทําไมจู่ๆ เขาก็ ‘สร้างบรรทัดฐานให้กับเกม VR’ และ ‘เปิดศักราชยุคสมัยแห่ง

VR’ ล่ะ มันแค่เกมแคชชวลธรรมดาๆ เอง! ส่วนหนึ่งก็เพราะอาจารย์เฉียวขี้โม้ไปเรื่อยเปื่อย แต่เผยเชียนก็ไม่ได้แปลกใจอะไร มาก ไม่ว่าเถิงต๋าจะสร้างเกมอะไรออกมา อาจารย์เฉียวเป็นต้องหาจุดพิเศษมาสาธยาย ไปมั่วซั่วอยู่ร่ําไป ประเด็นคือสื่อเกมกบัชาวเกมเมอร์ดันหลงเชื่อไอ้อาจารย์เฉียว!

ตอนนี้ Doubt VR กับ Animal Island กลายเป็นจุดเริ่มต้นยุคสมัยแห่ง VR

เรื่องนี้แทบจะเป็นที่เห็นพ้องต้องกันในวงการเกมจนีและแม้แต่วงการอื่นๆ

นอกจากมีหลายบริษัทอยากพัฒนาเกม VR ให้แว่น Doubt VR แล้ว พวกเขายัง พยายามหาทางเข้ามาหาโอกาสในน่านน้ําแห่งนี้ บริษัทอินเทอร์เน็ตหลายเจ้ากําลังคิด หาทางกอบโกยส่วนแบ่งผลประโยชน์อยู่ จะพัฒนาแว่น VR เวอร์ชันถูกลงขณะที่ Doubt VR กําลังเป็นกระแส ทําแอปพลิ

เคชันวิดีโอมุมมองพาราโนมาสําหรับ VR หรือจะนําเสนอเนื้อหา VR จากต่างประเทศ ในเมื่อยุคสมัยแห่ง VR มาถึงแล้วก็ถือเป็นโอกาสลงทุนครั้งใหญ่ ทุกคนย่อมต้อง

อยากหากินกับเรื่องนี้ ยุคอินเทอร์เน็ตก็เป็นแบบนี้แหละ ทุกคนอยากเกาะกระแสเพื่อเข้ามาเป็นหมูที่ถูก

เลี้ยง โดยที่ไม่คิดเลยว่าพอกระแสหมด หมูกว่า 90% จะตายเกลี้ยง ส่วนที่เหลืออีก 10% อยู่ในสภาพติดหล่ม เอาตัวแทบไม่รอด มีแค่หนึ่งในล้านเท่านั้นที่ฉวยประโยชน์จากโอกาสนี้และเติบโตเป็นยูนิคอร์นยักษ์

ได้

“คนพวกนี้ความคิดตื้นเขนิมาก

“VR มันเป็นทางตัน!”

เผยเชียนอดรู้สึกสงสารชะตากรรมของคนเหล่านี้ขึ้นมาไม่ได้ เพราะเขาจําได้ชัดเจนว่า VR เป็นกระแสอยู่แค่ช่วงหนึ่ง แต่ไม่นานก็ดิ่งลงเหว แน่นอนว่าบอกว่าดิ่งลงเหวก็ไม่ถูกนัก เพราะมันก็ยังค่อยๆ พัฒนาขึ้นทีละนิด ยัง มีบริษัท VR หน้าใหม่เกิดขึ้นมาบ้าง แต่เทียบกับกระแสช่วงแรกๆ แล้วถือว่าซบเซา มาก เหตุผลหลักคืออุปกรณ์ไม่สามารถตอบสนองต่อความต้องการตลาดได้ หลายคนชอบเปรียบเทียบ VR กับมือถือ แต่ถ้าลองคิดดูให้ดีจะพบว่าสอง อุปกรณ์นี้แตกต่างกันเกินไป มือถือเป็นของจําเป็น แต่ VR ไม่ใช่ มือถือพัฒนาอย่างรวดเร็วและได้รับการอัป เดตแบบติดจรวด ในขณะที่เทคโนโลยี VR พัฒนาแบบเต่าคลาน ไม่น่าจะพัฒนาให้มี

ความละเอียดและอัตรารีเฟรชที่วาดฝันไว้ภายในเวลาไมก่ี่ปี เผยเชียนมั่นใจมากว่า Doubt VR ถือเป็นจุดเริ่มต้นของยุคสมัย แต่เป็นยุคสมัย

ที่ไม่จริง

โอกาสลงทุนผุดขึ้นมาก็จริง แต่อีกไม่นานจะหายไป บริษัทที่หลงเชื่อและรีบกระโดดเข้ามาน่าจะผลาญเงินลงทุนทิ้งเปล่าทั้งยังหมดตัว

ภายในหนึ่งถึงสองปี น่าอิจฉาจริงๆ!

ฉือสิงสตูดิโอแตกต่างจากบริษัทอื่นตรงที่กินเนื้อชิ้นแรกของยุค VR ไปแล้ว

นอกจากนั้นยังได้กัดส่วนที่อร่อยมากด้วย ถึงอุตสาหกรรม VR จะซบเซาในอนาคต แว่น VR กับฉือสิงสตูดิโอก็จะยังเป็นที่

จดจําในฐานะผู้บุกเบิกยคุ VR

ตําแหน่ง ‘ผู้บุกเบิก’ ที่ว่าไม่ได้หมายความว่าฉือสิงสตูดิโอเป็นบริษัทแรกที่ทําแว่น

VR

ก็เหมือนเกมนั่นแหละ เกมที่วางบรรทัดฐานให้กับเกมประเภทหนึ่งได้อย่างแท้จริง

มักไม่ใช่เกมที่ทําออกมาเป็นเกมแรก แต่เป็นเกมที่ประสบความสําเรจ็ขนานใหญ่ Doubt VR กลายเป็นเจ้าแห่งอุตสาหกรรม VR ไปแล้ว ที่ผ่านมาแม้จะมีแว่น VR และเกม VR แต่แว่นกับเกมที่ว่าไม่ได้สร้างบรรทัดฐาน ไม่ได้สร้างผลิตภัณฑ์ที่สมบูรณ์มากพอและเป็นที่รู้จัก และไม่ได้สร้างเกมที่ส่ง ผลกระทบเป็นวงกวา้ง โลโก้ของฉือสิงสตูดิโอจะถูกโยงเข้ากับแนวคิดความจริงเสมือนไปอีกนาน พูดอีกอย่างคือขาดทุนได้ยากมาก สําหรับเผยเชียนแล้วถือเป็นเรื่องเศร้าสุดๆ ชัดเจนว่ายุคแห่งการขาดทุนขนานใหญ่ของอุตสาหกรรม VR เริ่มขึ้นแล้ว แต่เขา

กลับไม่ได้ประโยชน์จากยุคแห่งการขาดทนุนี้ แค่คิดก็น้ําตาจะไหล ตอนนั้นเองมือถือของเผยเชียนก็ดัง หลินหวานโทรมา เผยเชียนไม่อยากรับสายตอนเหน็เบอร์ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าอีกฝ่ายต้องโทรมาบอกข่าวดีที่น่าแสลงหูแน่นอน! เผยเชียนต่อสู้กับตัวเองในใจก่อนจะกดรับสายแม้ใจจะต่อตา้นสุดๆ

“บอสเผย ขอโทษที่โทรมารบกวนนะคะ พอดีหนูสับสนเรื่องทิศทางการพัฒนาใน อนาคตของฉือสิงสตูดิโอนิดหน่อย…” เผยเชียนยังเงียบอยู่เมื่อได้ยินหลินหวานเล่าถึงความสับสน

“นี่เพิ่งจะยืนยันได้ว่าแว่น Doubt VR ประสบความสําเร็จ แต่คุณคิดถึงโป รเจ็กต์ต่อไปแล้วเหรอ

“รีบร้อนเกินไป

“ให้ตัวเองกับบริษัทได้พักสักหน่อย ไปพักผ่อนกันสักสองเดือนแล้วค่อยกลับมา ทํางานกันก็ยังไม่สาย

“เราต้องมีสมดุลการทํางานและการพักผ่อน” ตอนนี้เผยเชียนไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องฉือสิงสตูดิโอเลย อย่าสร้างปัญหา ตอนนี้ยังไม่ปิดบัญชีเลย!

จะให้มาคิดเรื่องที่ค่อยคิดรอบบัญชีหน้าก็ได้เนี่ยนะ เธอคิดว่าเซลล์สมองฉันยัง

ตายไม่ไวพออีกเหรอ หลินหวานถาม “ปกติบอสเผยมักจะวางแผนขั้นต่อไปหลังโปรเจ็กต์ประสบ ความสําเร็จไม่ใช่เหรอคะ

“หนูคิดว่าเป็นการมองการณ์ไกลที่ควรค่าแก่การเอาเป็นแบบอย่างมากค่ะ “หนูมองบอสเผยเป็นแบบอย่าง เลยอยากเข้มงวดกับตัวเองเหมือนกันค่ะ” มองการณ์ไกลงั้นเหรอ เข้าใจผิดกันทั้งนั้น!

ฉันไม่มีทางเลือกอื่น ถ้ากิจการล้มเหลวและทําเงินได้ ฉันก็ต้องรีบหาทางดับไฟให้

ไวที่สุด ไม่งั้นภาระการขาดทุนจะไปหนักเอาช่วงใกล้ปิดบัญชี! เธอไม่รู้ด้วยซ้ําว่าเส้นตายการขาดทุนก่อนปิดบัญชีของฉันคือเมื่อไหร่ ทําไมต้อง

รีบร้อนขนาดนั้น!

แต่เขาก็บอกไปตรงๆ ไม่ได้ หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เผยเชียนก็ตอบ “โอเค เดี๋ยวผมแวะเข้าไป” จริงๆ จะปล่อยไปก็ได้ แต่ประเด็นคือถ้าเขาปล่อยไปก็ไม่รู้ว่าหลินหวานจะทําอะไร ฉือสิงสตูดิโอไม่ไดไ้ม่เป็นที่รู้จักเหมือนเมื่อก่อน ไม่ว่าจะทําอะไร ผู้เล่นจํานวนมากต้องให้ความสนใจแนน่อน หลินหวานจะทําเกม VR หรือเกมธรรมดาออกมา ตราบใดที่เธอไม่เสียสติและ

พยายามงัดของดีออกมาโชว์อย่างเต็มท่ี โอกาสสําเร็จต้องสูงมากแน่นอน อย่างมากก็อาจไม่โด่งดงั แต่ก็ยังมีโอกาสทําเงินได้ ดังนั้นเผยเชียนจึงปล่อยผ่านไมไ่ด้ เขาต้องแวะเข้าไปดูแลด้วยตัวเอง

…

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เผยเชียนมาถึงฉือสิงสตูดิโอ เขานั่งลงในห้องประชุมกับหลิน

หวานและไช่เจียต้ง

“เรื่องแผนพัฒนาในอนาคตของฉือสิงสตูดิโอ… เล่ามุมมองของพวกคุณให้ผมฟัง คร่าวๆ หน่อย”

เผยเชียนรู้สึกว่าต้องถามดูก่อน หลินหวานหันไปมองไช่เจยีต้ง “เชิญเลยค่ะ” ไช่เจียต้งพยักหน้า “บอสเผยครับ ไอเดียเดิมของผมคือพัฒนาเกม VR ต่อไป “เหมือนอย่างที่อาจารย์เฉียวพูด แว่น Doubt VR ประสบความสําเร็จแล้ว และ

Animal Island ก็ได้สร้างบรรทัดฐานให้กับเกม VR

“จริงๆ แล้วแนวทางการพัฒนาเกม VR ต่อจากนี้มีเยอะมาก

“ตัวอย่างเช่น ทําเกมแนวยิงปืนระดับ AAA หรือร่วมมือกับผู้พัฒนาเจ้าอื่นพัฒนา เกมแข่งรถที่ประสบความสําเร็จเป็นเวอร์ชัน VR

“โอกาสสําเร็จมีสูงมาก ความเสี่ยงต่ํา อีกทั้งยังใช้ประโยชน์จากความนิยมของ VR ในปัจจุบันได้เต็มที่ และเป็นการเชื่อมโยงภาพลักษณ์ของฉือสิงสตูดิโอเข้ากับ อุตสาหกรรม VR ต่อไป”