จอมเวทย์แห่งการเลียนแบบ (The copy mage) - ตอนที่ 153

ตอนที่ 153 ขโมย !

ชายสวมหน้ากาก 2 คนในชุดคลุมสีดําสนิทเข้าไปในห้องทํางานของชายชราผู้เป็นประธานของสมาคมโรง

“คุณมาถึงเร็ว ๆ มีเด็กสองคนที่มีกล่องหยกและขวดหยกและฉันต้องการให้คุณขโมยสิ่งนั้นมาให้ฉัน อย่างไรก็ตาม ฉันไม่ต้องการให้คุณใช้กําลังและฉันไม่ต้องการให้พวกเขาถูกทําร้าย ทั้งสองเป็นเพียงผู้ฝึกฝนระดับ 4 ดังนั้นสําหรับคุณสองคนควรจะง่ายราวแย่งอมยิ้มจากทารก”

ชายชราสั่ง

ทั้งสองพยักหน้า แล้วรีบออกไปและกระโดดออกไปนอกหน้าต่างเพื่อทํางานให้เสร็จอย่างรวดเร็ว

แม้ว่าชายชราจะไม่ชอบเดเมียนและไมโล เนื่องจากพวกเขากําลังขัดขวางความก้าวหน้าของซาร่าห์ และพวกเขาก็ยังเป็นแค่เด็ก ๆ และเขารู้ว่าซาร่าห์ดูแลพวกเขา ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องการให้เดเมียนและไมโลได้รับอันตราย

แม้ว่าเขาจะไม่แน่ใจว่าเธอให้อะไรกันแน่ แต่เขามั่นใจว่าเธอจะให้สิ่งที่มีค่าและมีประโยชน์แก่พวกเขาอย่างมาก

ถ้าเขาขโมยทรัพยากรกลับคืนมาโดยไม่ทําร้ายเขา เขาจะได้ทรัพยากรกลับคืนมาในขณะที่เด็กๆ ไม่น่าจะบอกซาร่าห์ เพราะพวกเขาคงจะละอายใจที่พวกเขาสูญเสียสิ่งที่เธอให้ไป

เดเมียนและไมโลถือสิ่งที่พวกเขาได้รับไว้ใกล้กับหน้าอกของพวกเขา และเดินกลับไปที่สถาบันการศึกษาอย่างรวดเร็ว ซึ่งพวกเขามั่นใจว่าพวกเขาปลอดภัยขณะที่ทั้งคู่เริ่มรู้สึกราวกับว่ามีสิ่งเลวร้ายกําลังเกิดขึ้น

ไมโลมองเดเมียนอย่างเป็นกังวล แต่เดเมียนมีความมั่นใจและความมั่นใจของเขาแผ่ขยายไปยังไมโลเช่นกัน

ดูเหมือนว่าจะไม่มีอันตรายใดๆจนถึงตอนนี้ และพวกเขาอยู่ใกล้สถาบันการศึกษา และพวกเขาก็ถึงเครียดมากขึ้น เดเมียนจับสิ่งที่ได้รับมาแย่างแน่นและได้เอื้อมมือจับคนธนูของตัวเอง

ทันใดนั้น ทั้งสองด้วยประสาทสัมผัสที่เฉียบคมและละเอียดอ่อนอย่างผิดปกติ สัมผัสได้ถึงอันตรายที่ใกล้เข้ามาจากด้านหลัง ขณะที่ร่างมืดสองคนพุ่งเข้าหาพวกเขาด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ

“บัดซบ เราอยู่ใกล้สถาบันมากเหมือนกัน”

เดเมียนกล่าวขณะที่เปิดใช้งานเปลวเพลิงแม็กเวลล์

ไมโลยังเปิดใช้งานบีสต์โซล และทั้งคู่ก็พุ่งไปทางสถาบัน

“พวกเขาทั้งคู่เร็วกว่าที่คาดไว้ และอาจารย์บอกว่าพวกเขาเป็นเพียงผู้ฝึกตนระดับ 4 แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นเช่นนั้น”

หนึ่งในร่างมืดที่ตกใจกับความเร็วของพวกเขากล่าว

อย่างไรก็ตาม พวกเขาเป็นผู้ฝึกฝนระดับ 6 ซึ่งมีช่องว่างขนาดใหญ่เมื่อเทียบกับผู้ฝึกฝนระดับ 4 และยิ่งระดับการฝึกฝนที่สูงกว่า ช่องว่างระหว่างอันดับการฝึกฝนก็จะยิ่งมาก

พวกเขาเป็นสมาชิกกองกําลังลับของสมาคมโรงยา องค์กรหรือครอบครัวการฝึกฝนขนาดใหญ่เกือบทั้งหมดจะมีกองกําลังลับบางอย่าง

กองกําลังลับประกอบด้วยคนหนุ่มสาวที่ได้รับการเลี้ยงดูโดยองค์กรและมีความจงรักภักดีอย่างสมบูรณ์ จนถึงจุดที่พวกเขาเสียสละชีวิตและปฏิบัติตามคําสั่งโดยไม่ต้องคิดเลย

เมื่อเห็นว่าเดเมียนและไมโล พุ่งเข้าหาสถาบันการศึกษาและรู้ว่าการพยายามไล่ตามพวกเขาเข้าไปในสถาบัน ถึงแม้ว่ามันจะเป็นสาขาที่เล็กที่สุดของสถาบันอัลเคเกรียแล้ว

การเข้าไปในนั้นก็ถือเป็นการฆ่าตัวตายอย่างหนึ่ง พวกเขาก็รีบตามเดเมียนและไมโลไป

มียอดผู้ฝึกฝนระดับการฝึกฝนมนุษย์ จํานวนมากในประเทศโกเบ แต่ไม่มีใครสามารถเทียบได้กับพลังของราชา และพลังของอาจารย์ใหญ่ของสถาบันอัลเคเกรียกลือกันว่ามีพลังมากกว่าของกษัตริย์

มนุษย์ยอดฝีมือที่มีรากฐานที่แข็งแกร่งมีจิตวิญญาณและฝึกฝนเทคนิคและทักษะที่ทรงพลังมากมาย

“พวกมันตามทัน เราจะไม่รอด”

ไมโลร้องตกใจกับความเร็วของร่างในชุดคลุม

เดเมียนไม่เต็มใจที่จะสูญเสียทรัพยากรที่เขามี โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อแม่ของเขาเป็นคนที่มอบมันให้เขา และโยนของเขาให้ไมโลขณะที่เขาหันไปหาร่างทั้งสอง

“อย่ากังวลเรื่องของฉัน ฉันจะรั้งพวกเขาไว้ นายรีบไปถึงที่โรงเรียน เมื่อนายเข้าไปข้างในแล้ว ให้เรียกทหารมาช่วยฉัน”

เดเมียนสั่ง

ไมโลจับขวดและกล่องหยกได้ และนึกถึงความกล้าหาญของเดเมียนอีกครั้งในขณะที่เขาพูดโดยไม่โต้เถียง โดยรู้ว่าในสถานการณ์ที่พวกเขาอยู่ พวกเขาไม่มีเวลาที่จะโต้แย้งหรือไม่เห็นด้วย

เดเมียนถอนคันธนูที่ห้อยอยู่อย่างรวดเร็ว และยิงธนูระเบิดไฟโดยใช้สกิวแอร์โรวบีม

การระเบิดอย่างกะทันหันทําให้เกิดความสับสนและตื่นตระหนกขณะที่ผู้คนในพื้นที่เริ่มเร่งรีบออกไป

เนื่องจากพื้นที่ที่เดเมียนทําให้เกิดความโกลาหลนั้นมักอยู่ในพื้นที่แออัดอยู่เสมอ เนื่องจากอยู่ใกล้กับสถานศึกษาและมีธุรกิจเกิดขึ้นมากมาย

ร่างที่สวมหน้ากากทั้งสองเลื่อนถอยหลังด้วยการระเบิดอย่างกะทันหัน และไม่คาดคิดว่าเด็กน้อยที่พวกเขาประเมินไว้จะกล้าโจมตีพวกเขาทั้งคู่เพียงลําพัง

“ถอยไปซะ แล้วจะหาว่าฉันไม่เตือน

เดเมียนบอกและเขาก็เริ่มที่จะยิงลูกธนูอีกดอก

เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ผู้คนต่างจับจ้องเดเมียนและร่างคลุมผ้าทั้งสอง

“ดสิ เขาเป็นนักเรียนของสถาบันอัลเคเกรียที่มีจิตวิญญาณ ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขากล้าก่อความโกลาหลนอกโรงเรียน”

“และดูเหมือนว่าสองคนนั้นกําลังพยายามจะฆ่าหรือขโมยบางสิ่งจากเขา”

ฝูงชนทั้งหมดเริ่มพูดคุยกันและรู้สึกปลอดภัยมากขึ้น เมื่ออยู่ด้วยกันและเห็นว่าเดเมียนและร่างทั้งสองไม่ได้ตั้งใจจะทําร้ายพวกเขา พวกเขาจึงมองดูจากระยะไกล