The Winner is king ผู้ชนะเลศคือราชา - บทที่ 264 เฉินตงที่สงบนิ่ง

ความโศกเศร้ายังคงวนเวียนอยู่

ทุกคนต่างร้องไห้ออกมา

เฉินตงกอดหลี่หลานเอาไว้ เขากัดฟัน แต่น้ำตายังคนไหลรินออกมาราวกับสายฝน

ความทรงจำย้อนกลับเข้ามาในหัวของเขา ราวกับมีดที่ค่อยๆ เขามาเชือดเฉือนความรู้สึกของเขา

“ฮ่าๆ……ตายแล้ว ในที่สุดก็ตายแล้ว ความรู้สึกที่ครอบครัวถูกเข่นฆ่าทำลาย แกรับรู้ได้อย่างชัดเจนรึยังล่ะ ?”

โจวสวนที่ถูกกดอยู่บนพื้นหัวเราะออกมาเสียงดัง

“ตาย ฉันจะให้แกตาย !”

เฉินตงมีท่าทีราวกับคนเสียสติ เขาหันหน้ากลับไปด้วยดวงตาที่แดงก่ำในทันที ดูราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังโกรธจัด

จากนั้น

มีร่างร่างหนึ่งปรากฏตัวขึ้นด้านหน้าของคุนหลุนและโจวสวน

“ส่งมาให้ฉัน !”

ฉินเย่ที่ใบหน้าเย็นชาแย่งกริชไปจากมือของคุนหลุน

จากนั้น เขาก็โน้มตัวลงมา

ฉึบ !

กริชปักลงไปบนเสื้อกั๊กของโจวสวน

เลือดสีแดงสาดกระเซ็นใส่ใบหน้าของฉินเย่ แต่ท่าทีของเขายังคงเย็นชา

น้ำเสียงเย็นชาของเขาดังก้องไปทั่วเวที

เป็นน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าจับใจ

“แม่ของเขาทำอะไรผิดต่อแกกัน ? แกลงมือกับผู้หญิงคนหนึ่ง ศพของแกควรจะถูกตัดออกเป็นหมื่นๆ ชิ้น !”

ในขณะที่กำลังพูดอยู่นั้น กริชที่อยู่ในมือของฉินเย่ ก็กระหน่ำแทงอยู่ในเสื้อกั๊กของโจวสวนอย่างบ้าคลั่ง

แต่กระทั่งในลำคอของฉินเย่ก็ส่งเสียง “โฮกๆ” ออกมา ดวงตาของเขาแดงก่ำ ท่าทีของเขาราวกับคนเสียสติไปแล้ว

ภาพนี้ทำให้คุนหลุนตะลึงงัน

และทำให้คนอื่นๆ ต่างก็ยืนมองอย่างตกตะลึง

ความโหดเหี้ยมเช่นนี้ ราวกับปีศาจที่มาอยู่ในโลกมนุษย์ ทำให้คนรู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่น

ไม่มีใครคาดคิดว่า ฉินเย่จะชิงลงมือก่อนเฉินตง

“ฉินเย่ หยุดเดี๋ยวนี้ คุณรีบหยุดเดี๋ยวนี้ !”

ท่านหลงลืมความโศกเศร้าไปชั่วขณะ เขารีบวิ่งเข้าไปหาฉินเย่ด้วยความตกใจ จากนั้นจึงกอดฉินเย่ไว้จากทางด้านหลัง แล้วพยายามดึงให้เขาถอยหลังออกมาอย่างสุดกำลัง

แต่ฉินเย่กลับมาท่าทางราวกับสัตว์ร้ายที่เสียสติไปแล้ว เขาผลักท่านหลงล้มลง กริชที่อยู่ในมือของเขาก็ยังคงกระหน่ำแทงไม่หยุด

เสียงแหบพร่าของเขาดังออกมาจากในลำคออย่างต่อเนื่อง และเอาแต่เอ่ยถามซ้ำๆ ไม่หยุด : “ฆ่าแม่ของเขาทำไม ?”

“คุนหลุน ห้ามเขาเอาไว้ !”

ท่านหลงตะโกนด้วยความโกรธ

คุนหลุนตั้งสติได้ ก็รีบเตะฉินเย่ลอยกระเด็นออกไปทันที

แต่ฉินเย่กลับพลิกตัวแล้วยืนกลับขึ้นมา และพุ่งเข้าไปหาโจวสวนที่สิ้นใจไปนานแล้วอีกครั้ง

ทันใดนั้น มีร่างร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าฉินเย่

“เฉินตง หลีกไป !”

ดวงตาของฉินเย่แดงก่ำราวกับปีศาจ เขาตะโกนออกมาอย่างโกรธแค้น : “มันฆ่าแม่ของนาย ควรถูกสับออกเป็นหมื่นๆ ชิ้น !”

พึ่บ !

เฉินตงที่ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตาดึงฉินเย่เข้ามากอดเอาไว้

เขาพูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น : “พอแล้ว น้องชาย”

“ยังไม่พอ นี่มันยังน้อยเกินไป มันฆ่าแม่ของนายนะ ! นายไม่มีแม่แล้ว……” ฉินเย่พยายามดิ้นรน แล้วตะโกนกู่ร้องเสียงดังออกมา

ตุ๊บ !

เฉินตงใช้ด้ามของกริชทุบเข้าที่ท้ายทอยของฉินเย่จนเขาสลบไป

“พอแล้ว……จริงๆ”

น้ำเสียงของเฉินตงเคร่งขรึมอย่างมาก

หลังจากที่เขายกฉินเย่ให้ท่านหลงดูแลต่อ เขาก็หันหลัง แล้วเดินกลับไปที่ร่างของแม่เขา

หลังจากอุ้มหลี่หลานขึ้นมาแล้ว เขาก็พูดอย่างสะอึกสะอื้นว่า : “แม่ครับ……ผมจะพาแม่กลับบ้านนะครับ”

จากนั้น

ขณะที่เพิ่งจะก้าวเท้าเดิน จู่ๆ ร่างกายของเฉินตงก็อ่อนแรง เขาเดินโซเซและล้มลงทันที

“เฉินตง !”

ภาพนี้ทำให้ทุกคนตกใจเป็นอย่างมาก และรีบวิ่งกรูกันเข้าไปทันที

……

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป

หลี่หลานถูกฝัง โดยมีเฉินเต้าหลินเป็นผู้ประกอบพิธี

ภายในเขตวิลล่าเขาเทียนซาน ทุกอย่างยังคงดูหดหู่

บรรยากาศเต็มไปด้วยความโศกเศร้าเสียใจ

ทุกคนรวมตัวกันอยู่ที่ห้องรับแขก ทุกคนหันมองหน้ากัน ใบหน้าเต็มใบด้วยความกังวล

“อาทิตย์นี้เขาขังตัวเองอยู่ในห้องทั้งอาทิตย์เลยหรือ ?”

ใบหน้าของเฉินเต้าหลินแสดงออกถึงความเหนื่อยล้าและเศร้าโศก แต่ยังเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

ตลอดหนึ่งสัปดาห์มานี้ ตั้งแต่งานมงคลอันยิ่งใหญ่จนถึงโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ ในฐานะที่เขาเป็นเจ้าบ้าน มีเรื่องมากมายที่เขาต้องรีบจัดการให้เสร็จสิ้นโดยเร็ว ถึงขั้นไม่มีเวลาแวะเข้ามาที่วิลล่าเลย แม้กระทั่งเวลาที่จะนอนพักก็ยังไม่มี

“หนึ่งสัปดาห์แล้วครับ มีแต่ตอนที่ฝังคุณผู้หญิงเท่านั้นที่เขายอมออกมา”

ใบหน้าของท่านหลงเต็มไปด้วยความกังวล : “อีกอย่างนายท่านครับ ท่านก็ได้เห็นอาการที่คุณชายแสดงออกมาในตอนนั้นแล้ว ดูสงบนิ่งจนน่าตกใจ”

เมื่อได้ยินคำพูดประโยคนี้ พวกกู้ชิงหยิ่ง ฉินเย่ และคุนหลุน ต่างก็รู้สึกเป็นกังวลขึ้นมาทันที

“ทั้งงานมงคลและโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ คงจะทำให้เฉินตงรู้สึกช็อกไม่น้อย” แววตาของกู้โก๋ฮั๋วลึกซึ้ง คิ้วของเขาขมวดแน่น

หลี่หวั่นชิงถอนหายใจออกมา แล้วหันมองกู้ชิงหยิ่ง : “เสี่ยวหยิ่ง สถานการณ์ของเฉินตงในตอนนี้ เขาต้องการลูก ลูกต้องช่วยชี้ทางสว่างให้เขาหน่อย”

กู้ชิงหยิ่งกล่าวด้วยใบหน้าที่โศกเศร้าและดวงตาที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา : “หลายวันมานี้หนูก็คอยอยู่เป็นเพื่อนเขา และพยายามพูดชี้ทางสว่างให้เขา แต่ตอนนี้แม้กระทั่งหนูเขาก็ไม่ยอมพบหน้าแล้ว และไม่ยอมฟังในสิ่งที่หนูพูดอีกด้วย”

ตลอดหนึ่งสัปดาห์เต็มๆ กู้ชิงหยิ่งคอยอยู่ข้างกายเฉินตงไม่ห่าง

เพราะเขารู้สึกความสัมพันธ์ระหว่างแม่และเฉินตงดี ดังนั้นจึงกลัวว่าเฉินตงจะคิดสั้น

แต่หลังจากที่หลี่หลายตายไป และเฉินตงฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาล ก็ดูเหมือนว่าเขาจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

เขานิ่งสงบจนกู้ชิงหยิ่งรู้สึกกลัว

เขาไม่สนใจไยดีเธอแม่แต่น้อย ไม่แม้แต่จะพูดตอบกลับเธอมาสักประโยค

เฉินตงทำตัวราวกับกำลังขังตัวเองเอาไว้ในเปลือกหอย แล้วให้คนอื่นๆ อยู่เพียงแค่ด้านนอก

และหลังจากที่หลี่หลานถูกฝังเรียบร้อยแล้ว เฉินตงก็กลับมาด้วยท่าทีที่นิ่งสงบ แล้วตรงกลับเข้าไปที่ห้องของเขาทันที หลังจากที่ผลักเธอออกมาจากห้องแล้ว เขาก็ล็อกประตูห้องจนสนิท

ความรู้สึกที่ไร้พลังเช่นนี้ ทำให้กู้ชิงหยิ่งแทบจะทรุดตัวลง

“หากคุณชายยังคงเก็บกดอยู่อย่างนี้ จะต้องเกิดปัญหาใหญ่ขึ้นแน่นอน อาจถึงขั้นทำให้อารมณ์ของเขาเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่” ท่านหลงถอนหายใจออกมา แล้วหันมองเฉินเต้าหลิน : “คุณท่าน คิดหาวิธีเถอะครับ !”

“ต้องโทษฉัน โทษฉันที่ดูแลพวกเขาสองแม่ลูกได้ไม่ดี”

เฉินเต้าหลินถอนหายใจออกมาด้วยความโศกเศร้า : “ฉันเป็นถึงเจ้าบ้านตระกูลเฉินที่ร่ำรวยที่สุดในโลก ใครจะไปคิดว่า แม้กระทั่งลูกเมียของตัวเอง ฉันยังปกป้องไม่ได้ ไร้น้ำยาจริงๆ”

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนต่างรู้สึกสิ้นหวัง

แต่ใครก็รู้ดีว่า

สภาพของเฉินตงในตอนนี้ ต้องได้รับการชี้ทางสว่างให้โดยเร็วที่สุด มิเช่นนั้นจะต้องเกิดปัญหาใหญ่ขึ้นแน่นอน

อารมณ์ที่ได้รับการปลดปล่อยออกมา อาจจะทำให้เกิดความเจ็บปวดขึ้นในช่วงระยะเวลาสั้นๆ แต่หลังจากได้ระบายอารมณ์ออกมาแล้ว ก็สามารถกลับไปเป็นปกติได้เหมือนเดิม

แต่อารมณ์ที่ถูกเก็บกดเอาไว้ อาจไม่เกิดความผิดปกติขึ้นในชั่วระยะเวลาอันสั้น แต่เมื่อไหร่ที่อารมณ์ถูกปลดปล่อยออกมา ก็อาจจะทำให้เกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นได้

และเฉินตง เป็นประเภทหลัง

“เฮ้อ……”

เสียงถอนหายใจดึงดูดความสนใจของทุกคน

ฉินเย่ค่อยๆ ลุกขึ้น เขาลูบใบหน้าของเขาแล้วพูดอย่างแน่วแน่ว่า : “ในเมื่อใช้ไม้อ่อนไม่ได้ผล ก็คงต้องใช้ไม้แข็งแล้ว พวกคุณใกล้ชิดกับเขามากเกินไป จึงทนไม่ได้ที่ต้องใช้ไม้แข็ง เช่นนั้นก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผมเอง”

“ฉินเย่……”

กู้ชิงหยิ่งอยากจะรั้งฉินเย่เอาไว้ แต่กลับถูกเฉินเต้าหลินปรามด้วยสายตา

ฉินเย่เอามือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋า แล้วเดินไปที่หน้าห้องของเฉินตงด้วยท่าทีไม่แยแส

“พี่ตง เปิดประตูหน่อย”

แต่เสียงภายในห้องกลับเงียบสงัด

เฉินตงไม่ตอบกลับมาเลยแม้แต่น้อย

ฉินเย่หรี่ตาลง

ปัง !

เขายกเท้าขึ้น แล้วเตะประตูห้องให้เปิดออกทันที

เสียงดังนั้น จนทำให้กู้ชิงหยิ่งที่นั่งอยู่ด้านล่างรู้สึกตกใจจนกระโดดตัวลอยขึ้นมา เธอรู้สึกเป็นห่วงจึงอยากเดินขึ้นไปดู

แต่เฉินเต้าหลินกลับคว้าข้อมือของกู้ชิงหยิ่งเอาไว้ : “เสี่ยวหยิ่ง อย่าเพิ่งรีบร้อน”

“แต่ว่า หนูกลัวว่า……” กู้ชิงหยิ่งรู้สึกเป็นกังวลอย่างมาก

ในฐานะที่เป็นภรรยาของเฉินตง จู่ๆ ต้องเผชิญกับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันเช่นนี้ ทำให้เธอเองก็รู้สึกเจ็บปวดไม่น้อยไปกว่าเฉินตงและเฉินเต้าหลิน

แต่ทว่า

ท่านหลงกลับยิ้มออกมาเล็กน้อย : “ให้ฉินเย่ลองดูเถอะครับ เขากับคุณชายเป็นคนประเภทเดียวกัน”

ภายในห้อง

บรรยากาศมืดสนิท

ผ้าม่านผืนหน้าบดบังแสงอาทิตย์เอาไว้ จึงมีเพียงแค่แสงสีจางๆ ที่ลอดผ่านช่องว่างระหว่างผ้าม่านเข้ามาทั้งนั้น

กลิ่นของเหล้าและบุหรี่ตลบอบอวลอยู่ภายในห้อง จนรู้สึกแสบจมูก

บนพื้นมีขวดเหล้าและซองบุหรี่วางเกลื่อนกลาดอยู่

ฉินเย่อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เขาเตะขวดเหล้ากระเด็นออกไปสองสามใบ แล้วก้าวเข้าไปในห้อง

เขามองเห็นเฉินตงกำลังนั่งตัวแข็งทื่อราวกับท่อนไม้อยู่ข้างๆ เตียง กำลังกอดรูปถ่ายที่เก่าจนซีดใบหนึ่งโดยไม่ขยับเขยื้อน

ฉินเย่ยิ้ม แล้วเดินเข้าไปหาเฉินตง

ฟึ่บ !

เขาจุดบุหรี่ขึ้นสองม้วน ม้วนหนึ่งใส่เข้าไปในปากของเฉินตง จากนั้นตนเองก็นั่งลงด้วยเช่นกัน

เขาหยิบเหล้าที่วางอยู่ข้างๆ เฉินตงขึ้นมาดู : “เหล้า XO ปี 12 ? นายนี่รสนิยมดีไม่เบาเลยนะ “

เฉินตงไม่พูดไม่จาและไม่เคลื่อนไหว

ฉินเย่พูดเองเออเองว่า : “เมื่อก่อนนายสูบบุหรี่ไม่เป็น แต่ตอนนี้กลับหัดสูบบุหรี่จนช่ำชองแล้วหรือ”

เฉินตงยังคงไม่พูดไม่จา และไม่เคลื่อนไหว

ภายในระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์สั้นๆ ร่างกายของเขาทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด

ใบหน้าของเขาซูบผอมจนเผยให้เห็นกระดูก : “ช่างน่าหดหู่”

“ตอนนี้รู้สึกเหมือนตกอยู่ในนรกใช่ไหม ?”

ฉินเย่พิงลงไปที่เตียง มือทั้งสองข้างของเขาวางพาดลงบนเตียง คาบบุหรี่เอาไว้ในปากแล้วพูดว่า : “จริงๆ แล้ว ฉันเองก็เคยเป็นแบบนายมาก่อน เคยตกลงไปอยู่ในขุมนรก แต่ฉันปีนออกมาแล้ว ฉันคิดว่านายจะเป็นคนประเภทเดียวกันกับฉันเสียอีก แต่สุดท้ายก็ไม่เหมือนกันอยู่ดี นายไม่สามารถปีนออกมาจากขุมนรกได้”

ห้องที่เงียบสงัด

มีควันของบุหรี่สองมวลลอยโขมงอยู่

เสียงที่ฟังดูเคร่งขรึมและอ้างว้างค่อยๆ ดังขึ้น

“ดังนั้น นายก็เลยช่วยฉันฆ่ามันใช่ไหม ?”