ฉัน....เป็นเจ้าสาวจอมปลอม / สามีอัปลักษณ์ของฉัน - บทที่ 677 รอคุณไปเก็บซากอยู่มั้ง

นานมากแล้วที่ไม่ได้ยินเสียงนี้ มู่น่อนน่อนจึงไม่ได้ตอบสนองขึ้นในทันที

เธอหันกลับมาก็เห็นเซียวชู่เหอเดินมาหาเธอด้วยสีหน้าที่ตื่นเต้นดีใจ

“น่อนน่อน เป็นเธอจริง ๆ ด้วย……” ความตื่นเต้นดีใจบนใบหน้าของเซียวชู่เหอยิ่งทวีคูณ คู่ดวงตาจับจ้องมองมาทางมู่น่อนน่อน

คนที่ไม่รู้อาจคิดว่าเซียวชู่เหอดีใจที่ได้เห็นมู่น่อนน่อน

แต่ในใจของมู่น่อนน่อนรู้ดีกว่าใคร ๆ ว่าเซียวชู่เหอไม่ได้ดีใจเพราะเห็นเธอ

มู่น่อนน่อนเห็นเซียวชู่เหอ จึงบังเฉินมู่ที่อยู่ด้านหลังไว้อย่างเงียบ ๆ และมองเซียวชู่เหอโดยที่ไม่ได้พูดอะไร

เธอก็ไม่รู้ว่าเซียวชู่เหอจะมาไม้ไหน

เป็นเวลานานมากแล้วที่เธอไม่เจอเซียวชู่เหอนับจากครั้งก่อน ครั้งนี้เธอค่อนข้างดูดี ถึงแม้ว่าจะผอมลงเล็กน้อย แต่ดูดมีชีวิตชีวาขึ้นมาก

มู่น่อนน่อนก็ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงได้สังเกตรูปลักษณ์ใบหน้าของเซียวชู่เหอเป็นพิเศษ และแอบทำการเปรียบเทียบในใจ

เซียวชู่เหอทำตัวสนิทสนมเช่นนี้ แต่มู่น่อนน่อนกลับไม่พูดจาใด ๆ

เซียวชู่เหอก็ไม่รู้สึกอึดอัด แต่กลับยิ้มแล้วกล่าวว่า “ซื้อของอะไรกันเหรอ ใกล้จะปีใหม่แล้ว แก……กลับบ้านไหม”

“คุณเรียกฉัน ก็เพื่อจะถามว่ากลับบ้านหรือไม่?” มู่น่อนน่อนมองเซียวชู่เหอราวกับมองตัวตลก มองด้วยสายตาเยาะเย้ยถากถาง

แต่เซียวชู่เหอกลับเหมือนทำเป็นไม่เห็น ยิ้มแล้วกล่าวขึ้น “ถึงอย่างไรแกก็เป็นลูกสาวแท้ ๆ ของฉัน ฉันย่อมต้องเป็นห่วงว่าปีใหม่เธอจะกลับบ้านไหม”

มู่น่อนน่อนขี้เกียจที่จะฟังคำพูดเสแสร้งของเซียวชู่เหอ ความอดทนของเธอถูกใช้จดหมดสิ้นแล้ว “ไม่พูดอย่างนั้นฉันไปแล้วนะ” เซียวชู่เหอถึงได้ลนลานขึ้น รีบร้อนรั้งเธอไว้ “น่อนน่อน แกอย่าเพิ่งไปสิ! แม่…..”

มู่น่อนน่อนที่กำลังจะสาวเท้าออกก็ดึงเท้ากลับ จากนั้นถามเซียวชู่เหออย่างหมดความอดทน “มีอะไรก็พูดมา”

เฉินมู่ที่ถูกมู่น่อนน่อนบังอยู่ด้านหลังนั้น ในเวลานี้เกิดอาการอยากรู้อยากเห็นจึงเงยหน้าขึ้นจากด้านหลังแล้วชำเลืองมองเซียวชู่เหอ

เซียวชู่เหอก็มองเห็นเฉินมู่ เด็กน้อยมีหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู ใบหน้าจ้ำม่ำอมชมพู ดวงตากลมโต โครงหน้าที่ดูค่อนข้างคุ้นเคย

แต่เซียวชู่เหอรู้ว่า นี่จะต้องเป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเด็กน้อยคนนี้

เรื่องที่มู่น่อนน่อนกับเฉินถิงเซียวให้กำเนิดลูกสาว ณ ตอนนี้ นอกจากคนทางบ้านตระกูลเฉิน และเพื่อนสนิทที่ใกล้ชิดของพวกเขาแล้ว ก็ไม่เคยประกาศให้คนนอกได้รู้

ก่อนหน้านี้สำนักสื่อเคยตามสืบ สุดท้ายก็ไม่ได้ข้อมูลใด ๆ

ต่อให้คนภายนอกจะรับรู้ว่าเฉินถิงเซียวมีลูกสาวคนหนึ่ง พวกเขาก็คงจะคิดว่าเป็นลูกสาวของเฉินถิงเซียวกับซูเหมียน

เพราะสามปีก่อนมู่น่อนน่อนนั้นคลอดเฉินมู่อย่างเงียบ ๆ ที่ต่างประเทศ และไม่เคยถูกสื่อสำนักไหนรายงานใด ๆ มาก่อน

มู่น่อนน่อนสังเกตเห็นการจ้องมองของเซียวชู่เหอ จึงได้เขยิบไปข้าง ๆ บังเฉินมู่เอาไว้

เซียวชู่เหอเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาสงสัย “เธอคือ……”

มู่น่อนน่อนขมวดคิ้ว แววตาประกายแส่งแห่งความเย็นชา และก็พูดดักคำพูดส่วนหลังของเซียวชู่เหอที่ยังไม่ได้พูดออกมา

หลายปีมานนี้มู่น่อนน่อนผ่านเรื่องราวมามากมาย นอกจากจะรู้สึกซาบซึ้งขอบคุณคนรอบข้างมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว เวลาเผชิญหน้ากับคนอื่น เธอยังแสดงออกถึงความเยือกเย็นและดูเย็นชาเล็กน้อย

เซียวชู่เหอรู้สึกกลัวมู่น่อนน่อนเล็กน้อย เธอซ่อนความรู้สึกนั้น แล้วถามมู่น่อนน่อนอย่างระแวดระวัง “น่อนน่อน ช่วงนี้แก……เห็นหวั่นขีบ้างไหม”

มู่หวั่นขี？

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ มู่น่อนน่อนไม่ได้เจอกับมู่หวั่นขีนานแล้วจริง ๆ

ตอนนั้นที่เธอจากเมือง M มา ก็ถูกคนของมู่หวั่นขีจับตัวไป ถึงได้ทำให้เกิดเรื่องราวหลังจากนั้น

หลังจากที่เฉินถิงเซียวไปช่วยเหลือเธอจากเมือง M แล้ว ก็ได้ขังตัวมู่หวั่นขีไว้ จากนั้นเธอก็ไปหาลี่จิ่วเชียน ต่อมาก็ไม่รู้ข่าวคราวของมู่หวั่นขีอีกเลย

ด้วยนิสัยของเฉินถิงเซียว มู่น่อนน่อนคิดว่ามู่หวั่นขีนั้นจะต้องเจอกับความโชคร้ายมากกว่าโชคดี

เธอรู้สึกว่าในกระดูกของเฉินถิงเซียวยังมีความเมตตากรุณาอยู่ แต่ส่วนใหญ่เวลาที่เฉินถิงเซียวจัดการกับเรื่องราวมักจะไร้ความปรานี นับประสาอะไรกับมู่หวั่นขีที่เคยท้าทายความอดทนสุดท้ายของเขา

“เธอเป็นลูกสาวของคุณ ไม่ใช่ลูกสาวของฉันสักหน่อย! คุณไม่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน แล้วฉันจะไปรู้ได้อย่างไร” มู่น่อนน่อนมองเซียวชู่เหออย่างไม่รู้สึกรู้สา และพูดจาอย่างถากถาง

“แต่ว่า ตอนนั้นที่เธอออกจากบ้านไป เธอบอกว่าจะไปหาแก……” น้ำเสียงของเซียวชู่เหอเบาลงไป รู้สึกละอายใจจนไม่กล้าสบตากับมู่น่อนน่อน

“มาหาฉัน?” มู่น่อนน่อนยิ้มเยาะ “อย่างนั้นคุณรู้ไหมว่าเธอมาหาฉันเพื่ออะไร”

“แม่……” เซียวชู่เหอหลบสายตา แล้วเบือนหน้าหนีไม่มองมู่น่อนน่อน “แม่” อยู่ครึ่งค่อนวันก็ยังไม่สามารถพูดออกมา

หลังจากซือเฉิงหยู้เสียชีวิตแล้ว มู่หวั่นขีโยนทุกบัญชีทุกความผิดมาที่ตัวของมู่น่อนน่อนกับเฉินถิงเซียว ความโกรธแค้นและความเกลียดชังต้องการอยากจะเอาคืนจากตัวพวกเขาทั้งหมด

มู่หวั่นขีแสดงออกมาชัดเจนขนาดนั้น เป็นไปได้อย่างไรที่เซียวชู่เหอจะไม่รู้

พูด ๆ แล้ว ในใจของเซียวชู่เหอยังคงให้ความสำคัญกับมู่หวั่นขีมาก

ต่อให้มู่หวั่นขีจะไม่เห็นเธออยู่ในสายตา เห็นเซียวชู่เหอเป็นเพียงคนรับใช้คนหนึ่งเท่านั้น เซียวชู่เหอกลับยังคงเห็นเธอเป็นลูกสาวคนหนึ่ง

ปฏิบัติกับเธอดียิ่งกว่าลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเอง

เธอได้รับบาดเจ็บอยู่บนเกาะ นอนเป็นผักอยู่สามปี เซียวชู่เหอยังไม่เคยตามหาเธอเช่นนี้

เซียวชู่เหอทำเพื่อมู่หวั่นขี ทุ่มเทสุดใจจริง ๆ

ถ้าหากว่าเธอไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของเซียวชู่เหอ เธอยังรู้สึกซาบซึ้งใจแทน

แม่เลี้ยงคนหนึ่งดูแลลูกสาวที่เกิดจากภรรยาเก่าของสามีมานานนับสิบปี ต่อให้ลูกสาวคนนั้นจะไม่เห็นเธออยู่ในสายตา เธอจะยังคงอยู่ข้าง ๆ ไม่จากไปไหน

ฟังแล้วช่างซาบซึ้งใจจริง ๆ

มู่น่อนน่อนนึกขึ้นได้ว่าด้านหลังยังมีเฉินมู่อยู่ เธอเดินมาด้านหน้าหนึ่งก้าว แล้วโน้มตัวลงมาที่ข้างใบหูของเซียวชู่เหอ กดเสียงต่ำลง ที่สามารถได้แค่เพียงสองคนเท่านั้นแล้วกล่าวว่า “แต่ไหนแต่ไรมามู่หวั่นขีมักจะชอบหาเรื่องใส่ตัวเอง บางทีอาจจะตายอยู่ในสถานที่ใดที่หนึ่งอย่างเดียวดาย แล้วรอคุณไปเก็บซากอยู่ก็ได้มั้ง”

เซียวชู่เหอได้ยินดังนั้น ใบหน้าถอดสี ชี้มาทางมู่น่อนน่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “แก……รู้ว่าเธออยู่ที่ไหนใช่ไหม”

“คุณเป็นแม่ของเธอนิ ฉันไม่ใช่สักหน่อย ฉันจะไปรู้ได้อย่างไร” มู่น่อนน่อนกล่าวจบ ก็เหลือบตามองเธออย่างเย็นชาแวบหนึ่ง แล้วก็พาเฉินมู่จากไป

“น่อนน่อน!”

เซียวชู่เหอยังคงเรียกชื่อเธอจากด้านหลัง มู่น่อนน่อนก็ยิ่งสาวเท้าก้าวยาว เดินจากไปอย่างรวดเร็ว มู่น่อนน่อนได้พาเฉินมู่เบียดเข้าไปยังฝูงชนแล้วก็หายลับไป

เซียวชู่เหอมองไม่เห็นร่างของมู่น่อนน่อน จึงยืนกระทืบเท้าอยู่ที่เดิม แต่ด้วยคำพูดเหล่านั้นของมู่น่อนน่อน ทำให้เธอมั่นใจว่ามู่น่อนน่อนจะต้องรู้อะไรบางอย่างอย่างแน่นอน

เธอไม่ยอมแพ้อย่างง่าย ๆ

เซียวชู่เหอไม่ได้คิดที่จะจากไปเช่นนี้ เธอคิดที่จะไปรอที่หน้าประตูทางออก แต่ว่าประตูทางออกของซูเปอร์มาร์เก็ตมีตั้งหลายประตู เธอจึงคิดว่าถ้ายืนรออยู่ที่หน้าประตูไม่สู้ไปรอที่ลานจอดรถจะดีกว่า

มู่น่อนน่อนจะต้องขับรถมาอย่างแน่นอน

แต่ว่าเธอคำนวณพลาดไปหน่อย ถึงแม้ว่า มู่น่อนน่อนจะขับรถมา แต่ว่าฝั่งนี้รถติดหนักมาก รถของเธอไม่ได้ขับเข้ามาจอดในลานจอดรถชั้นใต้ดินของซูเปอร์มาร์เก็ต

หลังจากที่มู่น่อนน่อนซื้อของเสร็จ ก็ไม่ได้ลงไปที่ชั้นใต้ดิน แต่กลับเข็นรถเข็นออกไปยังลานจอดรถที่อยู่ข้าง ๆ นำสิ่งของวางลงในรถแล้วก็จากไป