ฉัน....เป็นเจ้าสาวจอมปลอม / สามีอัปลักษณ์ของฉัน - บทที่ 672 เป็นความต้องการของบริษัทเฉินซื่อ?

“ช่างเป็นเด็กดี” เสิ่นเหลียงพลางพูดพลางอยากจะยื่นมือมาจับที่แก้มของเฉินมู่

เฉินมู่เม้มปากเบา ๆ แล้วปล่อยให้เสิ่นเหลียงจับ

เสิ่นเหลียงก็สังเกตเห็นเฉินมู่แตกต่างจากเมื่อก่อนเล็กน้อย

เธอมองมู่น่อนน่อนครู่หนึ่ง มู่น่อนน่อนส่ายหน้าสื่อให้รู้ว่าค่อยกลับไปแล้วค่อยคุยกัน

หลังจากพวกเขากลับมาถึงที่บ้านของมู่น่อนน่อน มู่นอนน่อนก็พาเฉินมู่ไปที่ห้องของเธอ

โชคดีที่เฉินมู่เคยพักอาศัยอยู่ที่นี่ ในห้องจึงยังมีของของเธออยู่ไม่น้อย เธอจึงไม่ได้แสดงอาการอึดอัดหรือไม่ชินออกมาแต่อย่างใด

มู่น่อนน่อนเป็นคนทำอาหารตอนกลางวัน

ตอนที่ทานอาหารนั้น มู่น่อนน่อนคีบอาหารอะไรให้เธอ เธอก็ทานอาหารนั้น ไม่งอแง เงียบสงบมาก

หลังจากทานอาหารเสร็จไม่นาน ก็ถึงเวลานอนกลางวันของเฉินมู่

เมื่อเฉินมู่นอนแล้ว มู่น่อนน่อนถึงได้มีเวลาคุยกับเสิ่นเหลียงเรื่องของเฉินมู่

เธอกล่าวอย่างคร่าว ๆ สั้น ๆ เสิ่นเหลียงได้ยินแล้วดวงตาก็เบิกกว้าง “ลี่จิ่วเชียนยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า เขาเป็นคนทำจริงเหรอ สมองป่วยหรือเปล่า”

มู่น่อนน่อนเม้มริมฝีปาก สำหรับลี่จิ่วเชียน เธอเองก็หมดคำจะพูด

“ลี่จิ่วเชียนต้องการอะไรกันแน่ เขาทำไมต้องไม่ลงรอยกับพวกเธอ พวกเธอไปทำอะไรให้เขาขุ่นเคือง?”

“พูดตรง ๆ เลยนะ คือเขาไม่ลงรอยกับเฉินถิงเซียว ถึงอย่างไรตอนนี้ฉันกับเฉินถิงเซียวก็แยกทางกันแล้ว ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันอีก”

แต่เรื่องที่เขาเคยทำกับมู่มู่ ก็จะปล่อยให้จบเช่นนี้ไม่ได้

สีหน้ามู่น่อนน่อนเย็นชาขึ้น จนกระทั่งอุณหภูมิสุดท้ายได้หายไปจากบนใบหน้า

“สืบหาเบื้องลึกของลี่จิ่วเชียนไม่เจอเหรอ” เสิ่นเหลียงกอดอกแล้วถาม

“ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้เฉินถิงเซียวสืบได้อะไรมาบ้าง แต่ก่อนหน้านี้สืบไม่ได้อะไรที่มีประโยชน์เลย” จุดนี้ มู่น่อนน่อนเองก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ถึงขั้นที่ ลี่จิ่วเชียนยังเคยเอ่ยถึงเรื่องของคุณแม่เฉินถิงเซียว

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ สีหน้าของมู่น่อนน่อนก็เปลี่ยนไป

ช่วงนี้มีเรื่องมากมายเกิดขึ้น จนเธอเกือบลืมเรื่องนี้ไปแล้ว

ลี่จิ่วเชียนเคยเอ่ยถึงเรื่องเบาะแสของคุณแม่เฉินถิงเซียว สำหรับเรื่องที่คุณแม่ของเฉินถิงเซียวยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ หรือไม่และอาศัยอยู่ที่ใดนั้น ยังไม่ทราบข้อเท็จจริง

ห้องรับแขกตกอยู่ในความเงียบงัน ผ่านไปสักพัก เสิ่นเหลียงจึงได้พึมพำขึ้น “ลี่จิ่วเชียนคนนี้ช่างน่ากลัวมาก เขาช่วยเหลือแต่ก็ทำร้ายเธอ ภายนอกดูท่าทางเป็นสุภาพบุรุษ แต่เบื้องหลังนั้นไม่รู้ทำเรื่องชั่วร้ายมากมายเท่าไหร่”

คนแบบนี้ช่างน่ากลัวจริง ๆ

โทรศัพท์มือถือของเสิ่นเหลียงได้ดังขึ้นในขณะนี้ เธอหยิบขึ้นมาดู พบว่าเป็นผู้จัดการส่วนตัวที่โทรเข้ามา

“ผู้จัดการของฉันมารับแล้ว” เสิ่นเหลียงมองมู่น่อนน่อนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ถ้าเธอคิดอยากทำอะไร จะต้องบอกกับฉันล่วงหน้านะ อย่าได้ทำบุ่มบ่าม ฉันเองก็จะหาวิธีสืบหาเบื้องลึกของลี่จิ่วเชียน”

มู่น่อนน่อนถอนหายใจ สิ่งที่เธอไม่อยากเห็นที่สุดก็คือสถานการณ์แบบนี้

ดังนั้น เธอถึงไม่อยากบอกเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเองให้เสิ่นเหลียงทราบ

เรื่องของเธอ หากเสิ่นเหลียงรู้ก็จะต้องไม่เพิกเฉยอย่างแน่นอน

มู่นอนแสร้งทำเป็นโกรธแล้วมองเสิ่นเหลียง “เธอถ่ายละครตัวเองดี ๆ ไปเหอะ ตอนนี้ฉันกับเฉินถิงเซียวไม่มีความเกี่ยวข้องกันแล้ว ยังจะสนใจลี่จิ่วเชียนอีกทำไม”

“เธอไม่สนใจจริงอ่ะ”

“ไม่สนใจแล้วจริง ๆ”

เสิ่นเหลียงกล่าวเพื่อยืนยันอีกครั้ง มู่น่อนน่อนจะไม่เข้าไปยุ่งเรื่องของลี่จิ่วเชียนเพราะเฉินถิงเซียวอีก เธอถึงได้จากไปอย่างโล่งใจ

เมื่อส่งเสิ่นเหลียงแล้ว มู่น่อนน่อนก็กลับไปดูเฉินมู่ที่ห้อง

เธอจะไม่ยุ่งเรื่องของเฉินถิงเซียว และก็จะไม่ยุ่งเรื่องระหว่างเฉินถิงเซียวกับลี่จิ่วเชียนอีก ไม่ยุ่งอีกแล้ว

แต่เรื่องที่ลี่จิ่วเชียนทำกับเฉินมู่นั้น เธอจะไม่ยอมเด็ดขาด

……

สองวันยังไม่ผ่านไป ฉินสุ่ยซานก็ได้โทรศัพท์มาหามู่น่อนน่อน

ตอนแรกฉินสุ่ยซานกล้า ๆ กลัว ๆ เมื่อถูกมู่น่อนน่อนถามขึ้นสองประโยค เธอจึงตอบอย่างลังเล “น่อนน่อน พรุ่งนี้เป็นวันเซ็นสัญญากับบริษัทเฉินซื่ออย่างเป็นทางการ ถึงเวลานั้นเธอสามารถมาได้ไหม”

“ฉันไปทำไม” กองละครเซ็นสัญญากับบริษัทเฉินซื่อ เธอเป็นเพียงนักเขียนบท มันเกี่ยวกับเธอตรงไหน?

มีเสียงถอนหายใจของฉินสุ่ยซานดังขึ้นมาจากโทรศัพท์

มู่น่อนน่อนคิดอะไรบางอย่างออก ถึงได้ถามเธอ “เป็นความต้องการของบริษัทเฉินซื่อเหรอ”

“อืม” ฉินสุ่ยซานตอบรับ

มู่น่อนน่อนตอนแรกรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ต่อมาก็ได้เข้าใจทุกอย่างอยย่างแจ่มแจ้ง

เธอไม่รู้ว่าเจตนาเดิมที่เฉินถิงเซียวลงทุนกับ เมืองพัง 2 นั้นคืออะไร แต่หนึ่งในเหตุผลที่เขาลงทุนจะต้องไม่ใช่เพราะ เมืองพัง 2 นั้นเป็นผลงานของเธออย่างแน่นอน

ตั้งแต่วันนั้นที่ซูเหมียนไปหาเรื่องฉินสุ่ยซานที่ห้องทำงาน ก็สามารถเดาออกได้ว่า ที่เฉินถิงเซียวลงทุนเรื่องนี้อาจเป็นเพราะซูเหมียนจริง ๆ

เพราะอย่างไรในมือของเขายังมีบริษัทเสิ้งติ่ง บริษัทเสิ้งติ่งได้ร่วมมือกับผู้กำกับและนักเขียนบทที่มีชื่อเสียงนับไม่ถ้วน เขาไม่จำเป็นจะต้องมาลงทุนผลงานของเธอ

เฉินถิงเซียวเป็นคนที่ฉลาดและมีไหวพริบสติปัญญา ด้านการทำงานเขามักจะแยกแยะเรื่องงานเรื่องส่วนตัว ไม่เคยนำมาปะปนกัน

ที่เขาลงทุนผลงานของมู่น่อนน่อน นอกจากเป็นการหาโอกาสให้ซูเหมียนได้ระบายอารมณ์แล้ว มู่น่อนน่อนก็นึกหาเหตุผลอื่นไม่ได้อีก

มู่น่อนน่อนก็เคยคิดว่า เฉินถิงเซียวนั้นยังอาลัยอาวรณ์เธอ ดังนั้นถึงได้ลงทุนผลงานของเธอ

แต่ถ้าเป็นเช่นนี้จริง ซูเหมียนทำไมถึงรู้เรื่องนี้?

มู่น่อนน่อนยิ้มเยาะให้กับตัวเอง เวลาแบบนี้ ยังคิดเรื่องที่เป็นไปไม่ได้แบบนี้อีก

เธอสูดลมหายใจลึก แล้วกล่าว “ได้ บอกเวลาสถานที่ให้ฉันมา พรุ่งนี้ฉันจะไป”

ฉินสุ่ยซานถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อเทียบกับน้ำเสียงก่อนหน้านี้ดูผ่อนคลายลงไม่น้อย “อย่างนั้นก็ดีเลย ถึงเวลานั้นฉันจะให้คนไปรับ”

น้ำเสียงที่เอาอกเอาใจเช่นนี้ เผยให้เห็นถึงลักษณะที่แท้จริงของนักธุรกิจ

มู่น่อนน่อนกล่าวปฏิเสธ “ไม่ต้อง ฉันจะไปด้วยตัวเอง”

หลังจากที่วางโทรศัพท์ลงไม่นาน ฉินสุ่ยซานก็ได้ส่งเวลาและสถานที่มาให้กับเธอ

สถานที่เซ็นสัญญาคือบริษัทเฉินซื่อ นี่ช่างบังเอิญจริง ๆ

……

วันรุ่งขึ้น

มู่น่อนน่อนเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จสรรพ แต่งหน้าเรียบร้อย ก็ได้พาเฉินมู่ออกจากบ้านไป

เฉินถิงเซียวต้องการให้เธอมาร่วมด้วย ตอนนี้เธอจึงกำลังพาเฉินมู่ไปที่นั่น

รถของเธอยังไม่ได้นำกลับมา เธอจึงคิดว่าจะนั่งรถแท็กซี่ไป

แต่เมื่อเธอลงจากตึกก็เจอกับฉีเฉิง

ฉีเฉิงยืนอยู่ด้านหน้ารถที่ดูแล้วเหมือนเพิ่งลงมาเช่นกัน ท่าทางราวกับกำลังจะออกไปด้านนอก

ตอนที่มู่น่อนน่อนเห็นเขานั้น เขาก็เห็นมู่น่อนน่อนเช่นกัน

จากนั้น เขาก็หันไปมองเฉินมู่ที่อยู่ข้าง ๆ มู่น่อนน่อน

เฉินมู่ยังจำฉีเฉิงได้ และก็ไม่มีอาการกลัวฉีเฉิงด้วย หนำซ้ำยังชี้ไปฉีเฉิงให้มู่น่อนน่อนดู

“จะออกไปด้านนอกเหรอ ไปที่ไหนครับ เดี๋ยวผมไปส่ง” ฉีเฉิงที่อยู่ไม่ไกลได้เดินตรงเข้ามาหา

มู่น่อนน่อนก็ไม่ได้เกรงใจเขาแต่อย่างใด “ไปบริษัทเฉินซื่อ”

กล่าวจบ เธอก็กล่าวเสริมอีกหนึ่งประโยคว่า “ผ่านทางไหม”

ฉีเฉิงพยักหน้า “ขึ้นรถเถอะ”

เมื่อมู่น่อนน่อนพาเฉินมู่ไปถึงบริษัทเฉินซื่อนั้น ตอนลงจากรถก็เจอเข้ากับสือเย่

สือเย่กำมือแล้วยกไปปิดริมฝีปากที่กำลังหาว ดูเหมือนว่าเขายืนอยู่ด้านนอกเป็นเวลานานแล้ว

รู้สึกได้ว่าเหมือนมีคนกำลังจ้องมองเขา สือเย่จึงหันมามองทางมู่น่อนน่อน

เขาสาวก้าวยาวเดินมาทางมู่น่อนน่อน

“คุณมู่” ชะงักครู่หนึ่ง สายตาของเขาก็มองไปทางเฉินมู่ที่อยู่ข้าง ๆ แล้วเผยรอยยิ้มออกมา “มู่มู่”

เฉินมู่กะพริบตาปริบ ๆ น้ำเสียงเบา ๆ “ลุงสือเย่”

สือเย่ไปหาเฉินถิงเซียวบ่อย ๆ เฉินมู่จึงค่อนข้างสนิทกับเขา และยังเรียกเขาขึ้นก่อนได้