โปรดเรียกผมว่า วีรบุรุษรีไซเคิล - บทที่ 711 เพชรลวงตา

บทที่ 711 เพชรลวงตา
　　หลินเฟิงรู้สึกวิงเวียนเล็กน้อยเมื่อมีแสงเจิดจ้าอยู่ตรงหน้า
　　เมื่อการมองเห็นของเขากลับมาเป็นปกติเขาจึงพบว่าตัวเองได้มาอยู่ในพื้นที่แห่งอื่น
　　พื้นที่นี้มีขนาดใหญ่ทั่วทั้งห้องดูโล่งมาก อากาศล่องลอยไปพร้อมกับลมหายใจอันเงียบเชียบ
　　ด้านหน้ามีแท่นหินอมมนุษย์ตั้งอยู่เงียบๆ ทั้งสองข้างของแท่นหินมีนักรบศิลาถือดาบยืนขนาบอยู่
　　ฝั่งทางทิศของสหภาพโซเวียตและยุโรปตะวันออกไม่น่าให้ความสนใจมากนักอีกทั้งมันยังตั้งอยู่ที่ทางด้านหลัง
　　เขาเห็นกล่องไม้เรียบๆ ใบหนึ่งวางบนแท่นหิน มีลมปราณที่ลึกล้ำแผ่ออกมาจากกล่องไม้ใบนั้น
　　หลินเฟิงเห็นได้ชัดว่าลักษณะของกล่องนั้นดูไม่ธรรมดาจึงยื่นมือออกไปที่กล่อง
　　แต่ในขณะมือของเขาสัมผัสกล่องทันใดนั้น สิ่งที่น่าเหลือเชื่อก็เกิดขึ้น
　　ตอนแรกเกิดเสียงหินเสียดสีกัน จากนั้นหลินเฟิงก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นว่าดวงตาของนักดาบศิลาทั้งสองเรืองรองไปด้วยแสงสีแดง!
　　“ไม่!”หลินเฟิงรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติจึงรีบก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็ว
　　และในช่วงเวลาวิกฤตนี้เองที่เขาสามารถหลีกเลี่ยงการโจมตีของรูปปั้นหินได้
　　ดาบหินสองเล่มปักลงบนพื้นอย่างแรงจนเกิดประกายไฟสว่างว่าบ
　　จากนั้นนักดาบศิลาก็พุ่งเข้ามาหาหลินเฟิง
　　หลินเฟิงใช้ก้าวเงาลมอย่างรวดเร็วเพื่อหลบหลีกแต่กลับพบว่าเขาไม่สามารถกำจัดพวกมันได้
　　ดูเหมือนว่านักดาบศิลาเหล่านี้ไม่ได้ใช้สายตาในการไล่จับศัตรูแต่ใช้ประสาทการรับรู้!
　　รูปปั้นนักดาบศิลาก้าวไปข้างหน้าทีละก้าวโมเมนตัมที่ทะลุออกมาถึงขั้นกลางสวรรค์แห่งห้าชั้นในดินแดนศักดิ์สิทธิ์
　　ภายใต้การทำอะไรไม่ถูกหลินเฟิงจำต้องเลือกมังกรดำเพื่อแปลงร่างสัตว์
　　หลังจากแปลงร่างสัตว์การใช้ก้าวเงาลมจึงต้องหายไป หลินเฟิงโจมตีรูปปั้นนักดาบศิลาอย่างบ้าคลั่งตั้งใจที่จะบดขยี้มันในจังหวะเดียว
　　ในแง่ความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขาหากเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ปกติที่อยู่ขั้นกลางของสวรรค์ชั้นห้า เขาก็สามารถเอาชนะได้อย่างง่ายดาย
　　แต่นักดาบศิลาทั้งสองนี้แข็งมากหลิงเฟิงไม่คาดคิดว่าด้วยความแข็งแกร่งนี้ของเขาก็ยังไม่สามารถทะลวงผ่านไปได้
　　เขาต่อสู้กับนักดาบศิลาอยู่เป็นเวลานานเสียงต่อสู้ยังคงดังขึ้นในพื้นที่อย่างต่อเนื่อง
　　หลินเฟิงรู้สึกหมดความอดทนและอดไม่ได้ที่จะคำรามออกมา
　　เกิดเสียงมังกรดำคำราม
　　ท้ายที่สุดรูปปั้นนักดาบศิลาก็ถูกโค่นลงได้
　　จากนั้นหลินเฟิงจึงใช้กระบวนท่าหนึ่งทำลายแสงแห่งความตายลง รูปปั้นนักดาบศิลาอีกตนก็ถูกทลายลงด้วยเช่นกัน
　　ในตอนนี้อุปสรรคได้รับการแก้ไขแล้ว หลินเฟิงจึงเดินไปอีกครั้งและเปิดกล่อง
　　เขาคาดว่าจะคงมีบางอย่างเกิดขึ้นแต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น อากาศเงียบสงบและในกล่องมีวัตถุสีทองชิ้นหนึ่งวางนอนอยู่
　　”เหตุใด?นี่คืออะไร? ”
　　หลินเฟิงรู้สึกแปลกๆ เขาหยิบวัตถุนั้นมาไว้ในมือและฉีดพลังวิญญาณใส่ แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงอะไรเลย
　　เขาถามหลุมดำแต่กลับไม่พบด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร
　　อย่างไรก็ตามหลินเฟิงก็ยังกระจ่างแจ้งในใจ เป็นเพราะวัตถุนี้ถูกซ่อนเอาไว้ มันจึงต้องใช้ประโยชน์ได้บ้าง
　　เพียงในตอนนี้ยังไม่รู้วิธีใช้งาน
　　ดังนั้นหลินเฟิงจึงผ่อนคลายจิตใจลงและไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้เขาเก็บวัตถุลงในแหวนวิญญาณและออกไปจากพื้นที่
　　”ออกมา!”เมื่อเห็นหลุมแสงเปิดขึ้นอีกครั้ง คนด้านนอกก็พูดออกมา
　　และขณะที่หลินเฟิงกำลังปรากฏตัวขึ้นก็เห็นแสงสีเหลืองพุ่งเข้ามาหาตัวของเขา
　　นั่นคือการโจมตีของหลี่ต้า!
　　หลินเฟิงแสดงสีหน้าเย็นชาพร้อมที่จะป้องกันการโจมตี
　　แต่ในเวลานี้เฮยหยุนก็รีบพุ่งออกไปและรับมือแทนหลินเฟิง
　　”เจ้ากำลังทำอะไร?”หลี่ต้าประหลาดใจและโกรธมาก
　　เฮยหยุนที่ลอยอยู่กลางอากาศพูดขึ้น: “หลินเฟิงเป็นคนสำคัญของพวกเรา ข้าขอสั่งห้ามไม่ให้เจ้าหาเรื่องเขา!”
　　อารมณ์ของหลี่ต้าขุ่นมัวเป็นอย่างมากแต่เขาไม่ต้องการทำให้เกิดเรื่องวุ่นวาย หลังจากไตร่ตรองเรื่องนี้ เขาจึงไม่ได้เลือกที่จะสู้ต่อและจากไปด้วยความโมโห
　　”ขอบคุณ”เมื่อเจอกับความช่วยเหลือของเฮยหยุน หลินเฟิงจึงซาบซึ้งในใจ
　　หลังจากนั้นเฮยหยุนเสนอความคิดที่จะติดตามหลินเฟิง แต่หลินเฟิงคิดว่ามันคงไม่เหมาะเขาจึงปฏิเสธ
　　กลุ่มคนจึงเดินออกจากห้องโถงและไปยังที่แห่งใหม่
　　ระหว่างทางตันหยุนกังวลมากเกี่ยวกับการเก็บเกี่ยวของหลินเฟิงและถามว่าหลินเฟิงได้อะไรมา
　　หลินเฟิงรู้ว่าผู้ชายคนนี้แค่อิจฉาเขาจึงไม่ให้ความสำคัญมากนักและไม่ได้บอกอะไรไป
　　ในไม่ช้าพวกเขาเข้ามาในอีกห้องและในขณะที่เดินเข้ามาก็รู้สึกเหมือนตกอยู่ในความมืด
　　เมื่อการมองเห็นกลับคืนมาพวกเขาพบว่าตัวเองอยู่บนท้องฟ้าที่มีดวงดาว ดวงดาวเต็มไปหมดจนทำให้ผู้คนต่างหลงทาง
　　”สวยจัง”เสิ่นฮุ่ยชื่นชมตามประสาความชอบของหญิงสาว
　　”สถานที่นี้มีบางอย่างแปลกๆ” หลิวชางขมวดคิ้วอย่างกังวล
　　หลินเฟิงพยักหน้าและสายตาของเขาจึงกวาดไปรอบๆ
　　เขารู้สึกว่าวิญญาณของเขากำลังได้รับผลกระทบราวกับมีบางอย่างกำลังดึงดูดเขา
　　ทันใดนั้นราวกับหยดน้ำตกลงไปกลางทะเลสาบจนเกิดระลอกคลื่นกระจายออกไปบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว
　　จากนั้นเสียงทุ้มสองสามเสียงก็ดังขึ้นอย่างช้า ๆ ผู้คนเห็นได้อย่างชัดเจนว่ามีดวงดาวมากมายนับไม่ถ้วนกำลังตกลงมาใส่พวกเขา
　　พวกเขาทั้งหมดต่างก็ต่อสู้แต่กลับพบว่าพลังวิญญาณทั้งหมดได้ทะลุผ่านดวงดาวไป!
　　“มันคือภาพลวงตา!”หลินเฟิงตอบออกมา
　　พวกเราทุกคนต่างก็รู้ความจริงแต่เนื่องจากดวงดาวที่ตกลงมานั้นเหมือนจริงมากเกินไป ผู้คนจึงไม่สามารถพาตัวเองออกจากหมู่ดาวตกได้
　　รวมถึงหลินเฟิงที่ไม่ว่าจะคิดเตือนตัวเองมากแค่ไหนแต่ก็ไม่ส่งผลนัก
　　ทันใดนั้นเขารู้สึกว่าลูกปัดกำลังส่งสัญญาณบางอย่างราวกับมีอะไรจะบอกเขา
　　เขารีบนำลูกปัดออกมาและเห็นว่าลูกปัดกำลังส่องประกายจากนั้นภาพลวงตาที่อยู่ตรงหน้าหลินเฟิงก็หายไป!
　　”มันกลายเป็นลูกปัดวิเศษ!”หลินเฟิงประหลาดใจเป็นอย่างมาก
　　หากมีลูกปัดนี้ภาพลวงตาจะไม่สามารถส่งผลต่อเขาได้เลย!
　　หลินเฟิงพบว่าภายนอกดินแดนแห่งความฝันมีถนนที่ส่องประกายราวกับถูกปูไว้ด้วยเพชร
　　เขาเดินไปตามทางและที่ปลายทางของถนนก็มีหนังสือเล่มหนึ่งอยู่
　　ขณะที่หลินเฟิงสัมผัสหนังสือมันก็เจาะเข้าไปในร่างกายของเขา
　　จากนั้นหลินเฟิงก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าเขาได้เรียนรู้ทักษะการขัดเกลาร่างกายชนิดหนึ่ง!
　　นี่คือทักษะวิญญาณขั้นสูง!เรียกว่ากายาเพชร!
　　และกระบวนท่านี้สามารถยกระดับร่างฝุ่นวีนัสปิดทองของเขาให้กลายเป็นร่างฝุ่นเพชรขั้นสูงได้โดยตรง!
　　หลินเฟิงรู้สึกประหลาดใจอย่างมากและจากนั้นก็ปัดเป่าภาพลวงตาเหล่านั้นออกไปด้วยลูกปัดเม็ดเล็ก
　　พวกเขาประหลาดใจมากที่หลินเฟิงสามารถปัดเป่าภาพลวงตาได้ดังนั้นพวกเขาจึงถามออกมา
　　หลินเฟิงอธิบายอย่างง่ายๆ เพียงครั้งเดียว แต่ตันหยุนกลับจ้องมองมาที่เขาทันที
　　”เจ้ากำลังซ่อนอะไรบางอย่างจากพวกเรา?”ตันหยุนถาม “เจ้าจะต้องได้รับของดีบางอย่างมาแน่!”
　　หลินเฟิงกล่าวอย่างแผ่วเบา:”ของดีอะไร? เกี่ยวกับเจ้าด้วยหรือ?”
　　ตันหยุนนิ่งเงียบทันใดเขาก็ฟาดฝ่ามือไปที่หลินเฟิง!
　　”เจ้ากำลังทำอะไร?”หลินเฟิงรู้สึกประหลาดใจ
　　ท่าทางของตันหยุนเปลี่ยนเป็นดุร้าย:”ข้าทนไม่ได้! เจ้าได้รับแต่สิ่งดี ๆ ที่เจ้าต้องการ”
　　“ตอนนี้เจ้าไม่มีเด็กหญิงคนนี้แล้วข้าอยากเห็นว่าเจ้าจะสู้กับข้าอย่างไร!”
　　”ตอนนี้ข้าจะพรากเอาทุกสิ่งที่เป็นของเจ้าไป!”
　　ดวงตาของหลินเฟิงดำดิ่งดูเหมือนชายคนนี้คงทนไว้ไม่ไหวแล้ว!