โปรดเรียกผมว่า วีรบุรุษรีไซเคิล - บทที่ 683 เด็กสาวผู้ถูกรุมล้อม

บทที่ 683 เด็กสาวผู้ถูกรุมล้อม
　　หลินเฟิงหมกมุ่นอยู่กับการฝึกฝนและไม่สามารถหยุดตัวเองได้เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้งจึงมาอยู่ในช่วงกลางวันแล้ว
　　เมื่อดวงอาทิตย์มาเยือนพื้นที่รกร้างทั้งหมดจึงดูร้อนอบอ้าวและดูเหมือนว่าอากาศจะร้อน
　　หลินเฟิงลุกขึ้นยืนเขาหายใจออกเบา ๆ ด้วยสีหน้าที่มีร่องรอยแห่งความตื่นเต้น
　　เวลานี้เขาสำเร็จวิชาฝ่ามือหินและก้าวผ่านเงาลมจนเชี่ยวชาญแล้วและได้สั่งสมประสบการณ์จากการต่อสู้เมื่อวานมาในระดับหนึ่ง
　　ในที่สุดเขาจึงได้บรรลุไปถึงดินแดนศักดิ์สิทธิ์สวรรค์ชั้นสามและก้าวกระโดดไปสู่ขั้นกลางภายในรวดเดียว
　　ด้วยความก้าวหน้าเช่นนี้หากได้ประมือกับคนที่มีความแข็งแกร่งในระดับเดียวกับเซิงอี้อีกครั้ง เขาเชื่อว่าจะรับมือได้ไม่ยากเช่นคราวก่อน
　　จากนั้นหลินเฟิงจึงเดินต่อไปในที่ที่ไม่รู้จัก หลังจากได้พบเจอกับเหตุการณ์เมื่อวาน เขายิ่งตระหนักได้อย่างยิ่งยวดถึงความสำคัญของการรวมกลุ่ม ดังนั้นเขาจึงต้องเร่งตามหาหัวหน้านิกายทั้งสองให้เจอโดยเร็วที่สุด
　　เมื่อหาเจอแล้วหากได้มาเจอกับโจวซิงและพรรคพวกอีกครั้ง เขาก็มั่นใจพอที่จะเผชิญหน้า
　　และเพื่อความระมัดระวังเขาจึงเลือกเดินไปตลอดทางแทนการบิน
　　พื้นที่ว่างเปล่านั้นกว้างมากหลินเฟิงเดินมานานมากแล้วแต่ยังไม่พบเจอใครเลย
　　ผลจากลูกแก้วมังกรกับออร่าระหว่างสวรรค์และโลกที่มีอย่างอุดมสมบูรณ์ทำให้เขาพัฒนาวิถีฝึกฝนไปในขณะที่กำลังเดินอยู่ได้
　　แม้ผลที่ได้จะน้อยกว่าหนึ่งในห้าของการฝึกฝนปกติแต่ก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลยซึ่งทำให้เสียเวลาไปเปล่า ๆ
　　ทันใดนั้นเขาก็หยุดเดิน สีหน้าของเขาฉายแววน่าเกรงขามขึ้นเล็กน้อย
　　เขาได้ยินเสียงการต่อสู้ดังมาจากด้านหน้าจึงเข้าไปใกล้อย่างระมัดระวังโดยเร็ว
　　ตามที่คิดมีคนจำนวนหนึ่งกำลังต่อสู้กันอยู่ แถวนั้นมียอดหินที่แหลมคมอยู่ หลินเฟิงซ่อนอยู่หลังยอดหินยอดหนึ่งและเฝ้าดูสถานการณ์อยู่เงียบ ๆ
　　แต่หลังจากได้เห็นคนทั้งสองฝ่ายอย่างชัดเจนหัวใจของเขาอดไม่ได้ที่จะเต้นรัว
　　เด็กสาวคนหนึ่งกำลังถูกชายสามคนล้อม!
　　เด็กสาวคนนั้นช่างงดงามหน้าตาของเธอสวยกว่าซูหว่านเอ๋อร์และมู่ซินซิน หลินเฟิงไม่เคยเห็นคนที่สวยเช่นนี้มาก่อน กล่าวได้ว่าแม้แต่จิตรกรที่เก่งที่สุดก็ยังไม่สามารถวาดหน้าตาที่งดงามได้ถึงขนาดนี้
　　เธอกำลังถือดาบบางๆ เล่มหนึ่ง ใช้ดอกไม้และใบไม้เป็นทักษะวิญญาณ ดูเหมือนเธอจะมีธาตุไม้
　　ชายที่ล้อมเธอเอาไว้ดูหน้าตาธรรมดาพวกเขายิ้มอย่างน่ารังเกียจและหัวเราะเย้ยหยันในปาก แล้วเข้าโจมตีเธอ
　　วิธีการรุกรานของพวกเขาดูมีเล่ห์เหลี่ยมมากเป้าหมายเพื่อสัมผัสใบหน้าหรือโจมตีหน้าอกและแม้แต่ถอดเสื้อผ้าของเธอ
　　หลินเฟิงเห็นได้ว่าพวกเขาหากพวกเขาเอาจริงเด็กสาวจะหลบเลี่ยงไม่ได้เลย แท้จริงแล้วพวกเขากำลังแกล้งเล่นอยู่
　　รูปลักษณ์ของเด็กสาวดูคนที่เย็นชาและใสซื่อเมื่อคุณเห็นเธอก็เหมือนได้เห็นบัวหิมะในเขาเถียนชานซึ่งดูงดงามมาก
　　เด็กสาวเช่นนี้ให้ความรู้สึกศักดิ์สิทธิ์และห้ามล่วงเกิน
　　แต่ในขณะที่ถูกชายรุมล้อมเธอไม่สามารถแสดงความแข็งแกร่งออกมาได้ สีหน้าของเธอดูรีบเร่งและดวงตาอันงดงามของเธอหรี่แคบ
　　ชายคนหนึ่งฟาดฝ่ามือใส่เธอเอาดาบบาง ๆ นั้นกันไว้ ร่างของเธอสั่นสะเทือนจนต้องถอยหลังไปสี่ห้าก้าว
　　เหล่าชายที่รุมล้อมหยุดโจมตีชายคนแรกมีหนวดและท่าทางไร้ยางอาย
　　เขากล่าวคำพูดเหลาะแหละและยิ้มลามก:”หือ? เจ้าไม่สามารถรับได้หรือ? งั้นข้าจะเล่นกับเจ้าอีกครั้งแล้วกัน ”
　　”หรือเจ้าไม่คิดว่าเกมนี้มันสนุกหรืองั้นข้าจำต้องเปลี่ยนเป็นเกมที่น่าสนใจกว่านี้ซะแล้ว”
　　สีหน้าของเด็กสาวขาวราวกับกระดาษลมหายใจของเธอถี่และหนักหน่วง คิ้วขมวดเล็กน้อย เธอโมโหและเหนื่อยล้า
　　เธอกัดฟันแล้วเอ่ย”อย่ามาทำทะลึ่ง หากเจ้ากล้าแตะต้องข้า สำนักร้อยบุปผาไม่ไว้ชีวิตเจ้าแน่!”
　　”สำนักร้อยบุปผา?”หลินเฟิงไม่เคยได้ยินชื่อสำนักนี้มาก่อน ดูเหมือนจะเป็นขุมพลังที่ซ่อนตัวอยู่
　　ชายหน้าหนวดไม่อ่อนน้อมแม้สักครึ่งเขาเลิกคิ้วขึ้นแล้วกล่าว “สำนักร้อยบุปผาแล้วอย่างไร? ตอนนี้เจ้าสามารถเรียกคนมาได้ด้วยหรือ?”
　　”ข้าขอบอกเลยหากเจ้าฉลาด เจ้าสามารถเข้าร่วมกับพวกข้าและช่วยให้เหล่าชายหนุ่มมีช่วงเวลาที่ดีๆ ตราบใดที่เรามีช่วงเวลาที่ดี ข้ารับรองว่าจะไม่ฆ่าเจ้า ”
　　”ข้าขอแนะนำว่าอย่าออกไปเลยสาวน้อย ไม่มีประโยชน์หรอก เจ้าจะทำไปเพื่ออะไร”
　　”หากนี่คือโอกาสทองคงเสียเวลาเปล่า ๆ หากเจ้าออกไปจากปราสาท ”
　　เด็กสาวรู้สึกอับอายและไม่พอใจอย่างยิ่งกับคำพูดหยาบคายของชายหน้าหนวดแต่ไม่มีหนทางตอบโต้ได้
　　เธอรู้สึกได้ว่าสถานการณ์กำลังเลวร้ายมากขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาของเธอเหมือนถูกปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกที่หนาทึบ จิตใจของเธอวุ่นวาย เธอเหมือนถูกบี้ราวกับแอ่งน้ำที่แตกออก
　　ทั้งความแข็งแกร่งทางกายและพลังวิญญาณที่หายไปอย่างรวดเร็วเธอไม่มีแรงแม้แต่จะถือดาบเอาไว้ได้
　　”เจ้าทำสิ่งใดกับข้า?”เธอถามอย่างอ่อนแรง พยายามเอ่ยคำพูดออกมา
　　ผ่านไปกว่าสิบนาทีนาทีแล้วที่เธอผ่านมาที่นี่โดยลำพังและถูกชายสามคนซุ่มโจมตีเดิมทีทั้งสามไม่ถือเป็นคู่ต่อสู้ของเธอได้เลย แต่พอพวกเขาโปรยละอองยามาใส่ ร่างกายของเธอจึงอ่อนแรงอย่างรวดเร็วจนกลายมาเป็นสถานการณ์เช่นตอนนี้
　　เมื่อได้ยินเสียงถามชายหน้าหนวดก็หยิ่งผยองและพอใจมากพร้อมพูดอย่างโอ้อวด “เป็นอย่างไร ยานี้แรงมากใช่ไหม?”
　　”ข้าขอบอกว่ายานี้ล้ำค่ามากข้าเสียเงินไปมากเพื่อให้ได้มันมาและข้ามีเพียงขวดเดียว”
　　”เดิมทีข้าตั้งใจจะใช้ยานี้เพื่อให้ได้ของดี ๆ แต่ไม่คิดว่าจะได้มาเจอคนงามเช่นเจ้า”
　　”ที่จริงเจ้าควรจะมีความสุขนะข้ามักจะรู้วิธีเอาใจหญิงสาวสวย ๆ และจากสายตาของข้า คุณค่าของเจ้านั้นเทียบได้กับของดี ๆ เลย”
　　”เจ้าโชคดีนักหากเป็นยามปกติ อย่าว่าแต่เราสามคนเลย หากเป็นพวกเรามากกว่าสิบ ข้าเกรงว่าคงไม่ถือเป็นคู่ต่อสู้เจ้าได้”
　　”แต่เวลานี้เจ้าสามารถสู้กับข้าได้หรือ?”
　　เด็กสาวไม่ตอบอะไรออกมาเธอกวาดดาบปล่อยพลังวิญญาณเป็นเส้นโค้งสีเขียวออกมา
　　การเคลื่อนไหวนี้ถือเป็นการดิ้นรนครั้งสุดท้ายดูเหมือนความแข็งแกร่งทั้งหมดจะกลวงโบ๋ เด็กสาวนั่งลงอย่างไร้เรี่ยวแรง
　　เด็กสาวเต็มไปด้วยความโมโหทั้งที่ชายหน้าหนวดนั้นอ่อนแอจนเธอสามารถคว่ำเขาได้ง่ายแท้ ๆ
　　ชายหน้าหนวดกล่าวด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน:”โจมตีบอบบางเช่นนี้ เจ้าจะบอกอะไรกับข้าหรือ?”
　　”อย่ามารบเร้าข้าเลยขอข้าทำให้เจ้าดีกว่านะ”
　　เสียงของชายหน้าหนวดดังขึ้นในทันทีพร้อมชายสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังก็บินตามมาด้วย
　　เมื่อต้องเผชิญสถานการณ์เช่นนี้เด็กสาวไม่มีแรงที่จะสู้กลับ แม้ว่าเธอจะโกรธมากแต่จำต้องเลือกตัดมันออกไป
　　แต่ในตอนนั้นเองมีเสียงถอนหายใจเบา ๆ ดังออกมาจากที่ว่างเปล่า จากนั้นพลังวิญญาณที่แหลมคมก็ตกลงมาจากท้องฟ้า ปิดกั้นทางของคนทั้งสาม
　　พลังวิญญาณนั้นทำให้เกิดฝุ่นสีเหลืองจำนวนมากและในหมอกที่หนาทึบ หลินเฟิงก็เอ่ยขำ ๆ ออกมา
　　”โทษเริ่มต้นจำคุกในสามปีและโทษสูงสุดคือประหาร ข้าคิดว่าคงจะดีกว่าหากคนทั้งสามได้พักผ่อนนะ?”