จิ้งจอกจอมซ่าส์ กับหม่ามี้หมอเทวดาพลิกสวรรค์ - บทที่ 906-910

บทที่ 906 : คนจากอาณาจักรวิญญาณ (1)
　　ตี้คังโอบร่างไป๋หยานอย่างอ่อนโยนรอยยิ้มงดงามไร้ที่ติปรากฏบนริมฝีปากเขา
　　“ข้าไปหาเจ้าที่สำนักเวชโอสถหลังจากพบว่าเจ้าไม่ได้อยู่ที่นั่น ทั้งเจ้าก็ปลอดภัยดี ข้าก็เลยจัดการล่าพวกอาณาจักรวิญญาณมาตลอดทาง เจ้าคงจะไม่โทษข้าที่มาล่าช้าใช่หรือไม่ ?”
　　ลมหายใจอุ่นๆ ของชายคนนั้นปะทะลำคอของนาง ทั้งสายตาเว้าวอนนั้นเล่า ทำให้ไป๋หยานหรี่ตาลงเล็กน้อย
　　นางไม่ตอบตี้คังด้วยคำพูดทว่าตอบเขาด้วยรอยจูบแทน ตี้คังหรี่ตาก่อนที่จะตอบสนองด้วยการจูบที่ลึกซึ้ง ริมฝีปากของนางยกโค้งเป็นรอยยิ้มสดใส
　　ภายใต้ท้องฟ้าสีครามสายลมพัดพริ้ว อาภรณ์ของคนทั้งสองปลิวสะบัด
　　ภาพของคนทั้งสองที่กอดจูบกันช่างสวยสมบูรณ์ราวกับภาพวาดผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาจึงไม่กล้าจะรบกวนพวกเขา ด้วยเกรงจะทำลายภาพอันงดงามนั้น !
　　*****
　　แขกจากสำนักต่างๆ ค่อย ๆ เดินทางมาถึงทีละสำนัก พวกเขาทยอยเข้ามาตลอดทั้งวัน ทำให้บรรยากาศของตำหนักเซียนพยับหมอกเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและอบอุ่น และเพื่อความปลอดภัย เหวินหวู่เหว่ยจึงส่งทหารยามออกลาดตะเวนอย่างสม่ำเสมอ เช่นนั้น บนถนนของตำหนักเซียนพยับหมอก จึงสามาถแลเห็นกลุ่มยามรักษาการณ์เดินผ่านไปผ่านมาตลอดเวลา
　　บรรยากาศงานรื่นเริงและมีชีวิตชีวาแสดงให้เห็นว่างานฉลองวันเกิดเริ่มต้นขึ้นแล้ว…
　　ตำหนักหลักประดับตบแต่งด้วยโคมไฟและดอกไม้หลากสี บรรดาสาวใช้และบ่าวรับใช้เดินไปเดินมาขวักไขว่
　　ในห้องโถงจัดเลี้ยงจุนเทียนเยว่นั่งถัดจากสามีพร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข รอยยิ้มไม่เคยเลือนจากใบหน้าที่ปกติมักนิ่งสงบของนางเลย
　　“แขกผู้มีเกียรติทุกท่านข้ามีความสุขมากที่พวกท่านทุกคนมาพร้อมเพรียงกันในวันนี้เพื่อฉลองวันเกิดให้กับข้า เช่นที่พวกท่านทุกคนรู้กันดีอยู่แล้วว่า ตอนนี้หยุนเฟิงบุตรชายของข้าเพิ่งพบกับบุตรสาวของเขาที่ถูกปกปิดไว้ตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อน ทำให้เขาไม่รู้ว่านางมีตัวตน”
　　คนในห้องจัดเลี้ยงต่างเงียบเสียงลงในบัดดลแม้ว่าพวกเขาจะรับรู้เรื่องที่เหวินหยุนเฟิงพบบุตรสาว ทว่าตำหนักเซียนพยับหมอกก็ปกปิดเป็นความลับ เช่นนั้นพวกเขาจึงไม่รู้ว่าหญิงสาวคนนั้นเป็นใคร ?
　　“วันนี้ข้าขออาศัยโอกาสงานฉลองวันเกิดครั้งนี้ของข้า เปิดตัวหลานสาว และให้นางคำนับแนะนำตัวกับบรรพบุรุษของเรา” จากนั้นสายตาของจุนเทียนเยว่ก็กวาดไปทางไป๋หยานและบุตรชาย น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความอบอุ่นอ่อนโยน
　　ฝูงชนต่างซุบซิบหันมองตากันบางคนถึงกับวางแผนในใจว่า หากบุตรสาวของเหวินหยุนเฟิงยังไม่มีคู่ พวกเขาอาจจะมีโอกาสพิชิตใจนาง
　　เมื่อถึงเวลานั้นเขาย่อมได้เป็นเจ้าตำหนัก แล้วตำหนักเซียนพยับหมอกก็ต้องเป็นของเขาตามธรรมชาติ
　　อย่างไรก็ตาม
　　ทันทีที่จุนเทียนเยว่กล่าวจบก็มีเสียงตบโต๊ะดังปัง
　　“เจ้าทั้งสองพูดเช่นนั้นหมายความว่าไง?” กำปั้นของไป๋ฉางเฟิ่งยังคงฝังในโต๊ะจนบุ๋ม
　　ไป๋ฉางเฟิ่งยังกำหมัดแน่นนัยน์ตาแดงก่ำ เขากล่าวอย่างโกรธเคือง “เจ้าหมายความเช่นไร ? ข้าสู้อุตส่าห์ยอมให้หลานสาวของข้ายอมรับพวกเจ้า ก็นับว่าข้าใจดีมากแล้ว ทว่าตอนนี้เจ้ากลับต้องการให้นางเข้าสู่ตระกูลของเจ้าอีกกระนั้นหรือ ? ฝันไปเถอะ ! หลานสาวของข้าต้องใช้แซ่ “ไป๋” เท่านั้น !”
　　ปัง
　　เหวินหวู่เหว่ยก็โกรธขึ้นมาเช่นกันเขาตบโต๊ะ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยไฟโทสะ
　　“ไป๋ฉางเฟิ่งเจ้าเป็นเพียงตาของนาง ในขณะที่ข้าเป็นปู่ของนาง แล้วข้าทำผิดอะไรเล่า ? หากเจ้าอยากได้ผู้สืบทอดแซ่ก็ให้ไป๋จั่นเผิงลูกเจ้ามีหลานให้เจ้าสักคนสิ !”
　　“ปู่แล้วไง? อย่าลืมสิว่าข้าพบหลานสาวของข้าก่อน นอกจากนี้หากมิใช่เพราะเจ้า บุตรสาวของข้าจะหายตัวไปงั้นหรือ ? นี่ยังไม่รู้เลยว่านางอยู่ที่ใด ? ก่อนหน้านี้ข้าไม่ได้คิดบัญชีกับเจ้าก็ดีเท่าไหร่แล้ว ตอนนี้เจ้ายังมีหน้ามาขโมยหลานสาวของข้าอีกหรือ ? คิดว่าตาแก่อย่างข้าจะยอมง่าย ๆ งั้นรึ ?”
　　“เจ้า…”ได้ยินเช่นนั้น เหวินหวู่เหว่ยก็ชี้ไปที่ไป๋ฉางเฟิ่ง ทว่าเมื่อนึกถึงเรื่องของไป๋หนิงที่ยังหายตัวไป เขาก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าเขาไม่ใช่ฝ่ายผิด เช่นนั้นเขาจึงขบฟัน พลางพึมพำออกมาสองสามคำ “เจ้าไร้เหตุผลสิ้นดี !”
　　เปรียบเทียบกับชายชราทั้งสองที่ทะเลาะกันหน้าดำหน้าแดงแล้วชายชราจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์กลับดื่มสุราอย่างสบายใจ และมองดูการแสดงดี ๆ นี้อย่างหน้าตาแช่มชื่น
　　***จบบทคนจากอาณาจักรวิญญาณ (1)***

บทที่ 907 : คนจากอาณาจักรวิญญาณ (2)
　　สำหรับผู้อาวุโสทั้งสามจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์แล้วไม่สำคัญเลยว่านางจะเป็นผู้ใด อย่างไรเสียนางก็เป็นศิษย์รักของพวกเขาเสมอ ทั้งพวกเขาก็เป็นอาจารย์ของนางตลอดไป
　　“หยานเอ๋อ”
　　เจิ้งฉีและอาจารย์ที่เหลือต่างก็ยินดีในโชคชะตาของตนเองขณะนั้นเองก็มีเสียงหัวเราะดังมาจากด้านข้าง
　　เสียงนั้นคือเสียงของอาวุโสจงหนานและน้องชายของเขาแห่งตำหนักเซียนพยับหมอก สายตาของอาจารย์ทั้งสามเปลี่ยนเป็นขุ่นเคือง
　　แน่นอนว่าในสายตาของอาจารย์ทั้งสาม ต่างก็คิดว่าอาจารย์สองพี่น้องนี่มีเจตนาไม่ดีนัก ทั้งที่มันไม่ใช่ความจริงเลย
　　“ในเมื่อท่านเจ้าตำหนักคือปู่ของเจ้าเหตุใดเจ้าถึงไม่พักอยู่ที่ตำหนักพยับหมอกเล่า ? เราสองพี่น้องก็มีเจ้าเป็นศิษย์ของเราเท่านั้น เราไม่อยากเห็นเจ้าจากไปที่ใด”
　　โว๊ะ!
　　ใบหน้าของฉิวชู่หรงเปลี่ยนจากสีขาวเป็นสีเขียวจากสีเขียวเป็นสีขาว เขาควบคุมอารมณ์ของตนเองได้ไม่ดีนัก เช่นนั้นเขาจึงคว่ำโต๊ะลงกับพื้นอย่างแรง
　　“ตำหนักเซียนพยับหมอกนี่ยังไง? เราอุตส่าห์ใจดีมาร่วมงานฉลองนี้ ทว่าตอนนี้พวกเจ้าพยายามที่จะขโมยศิษย์ของเรากระนั้นหรือ ? ” สายตาของอาจารย์สามเต็มไปด้วยความโกรธ เมื่อจ้องมองจงหนานและน้องชายของเขา
　　เหรินอี้เองก็เช่นกันเขาทำเสียงฮึดฮัดแสดงความไม่พอใจอย่างรุนแรง จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน “หากเจ้ามีนางเป็นศิษย์คนเดียว ก็ทำไมไม่พยายามหาศิษย์เพิ่มล่ะ ? ยิ่งไปกว่านั้น ใครมาก่อนย่อมได้ก่อน หยานเอ๋อรับเราเป็นอาจารย์ก่อน เจ้าก็ต้องเข้าแถวรอไป”
　　“พูดได้ไม่เลว”เจิ้งฉีเปลี่ยนทีท่าที่เคยเฉยเมย เขากำหมัดแน่น สีหน้ายังคงไร้อารมณ์ “หยานเอ๋อเป็นศิษย์ของพวกเรา หากนางจะอยู่ที่ใดสักแห่งก็ต้องเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเรา ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าจะให้นางกับลูกอยู่ในตำหนักปุปะเช่นนี้น่ะนะ ? ขณะที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเรามอบเกาะศักดิ์สิทธิ์ให้นาง ทุกคนต่างก็รู้ดีว่า อย่างไรเสียบรรยากาศในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็ดีกว่าที่นี่มาก”
　　“……”
　　แขกที่มาร่วมงานต่างก็งุนงงสับสน
　　เหตุใดชายชราเหล่านี้ถึงได้มาวางมวยกันในงานวันเกิดเช่นนี้?
　　แล้ว…
　　บุตรสาวเหวินหยุนเฟิงก็คือไป๋หยานงั้นรึ ?
　　นี่มัน…
　　การแสดงออกของทุกคนแข็งทื่อไม่ต่างกับหิน
　　นางไม่เพียงแต่เป็นหลานสาวของไป๋ฉางเฟิ่งเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสใหญ่ทั้งสามจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น หากแต่ยังเป็นบุตรสาวของเหวินหยุนเฟิงเป็นหลานสาวของเจ้าตำหนักเซียนพยับหมอกด้วยกระนั้นรึ ? นั่นแสดงว่าสำนักใหญ่ทั้งสามคอยหนุนหลังนางกระนั้นสิ !
　　ในแผ่นดินใหญ่นี้จะมีผู้ใดมีอำนาจเทียบกับนางได้?
　　ใบหน้าของไป๋หยานเปลี่ยนเป็นสีดำเส้นเลือดสีน้ำเงินบนหน้าผากนางแทบจะระเบิด นางกำหมัดแน่น พยายามสูดลมหายใจเข้าลึก เพื่อระงับโทสะ
　　ตรงกันข้ามตี้คังคงทำเหมือนไม่สนใจผู้ใด เขายังคงกินขนมเปี๊ยะบนโต๊ะเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ราวกับไม่เห็นสงครามระหว่างชายชราที่อยู่เบื้องหน้า และนั่นทำให้สถานการณ์แย่ลงไปอีก
　　”พอได้แล้ว!”
　　ในที่สุดไป๋หยานก็ทนไม่ไหว นางตบโต๊ะพร้อมกับลุกขึ้น
　　ทำให้ห้องโถงทั้งหมดตกอยู่ในความเงียบทันที
　　บนหน้าผากของนางยังมีเส้นเลือดปูดโปน“วันนี้เป็นวันเกิดของท่านย่า หากพวกท่านต้องการต่อสู้กัน ค่อยมาสู้กันวันพรุ่งนี้ และหากผู้ใดทำเสียงดังอีกก็ออกไปข้างนอก !”
　　แน่นอนว่าถ้อยคำของนางมีน้ำหนักมากพวกเขาจึงหยุด จากนั้นก็ก้าวถอยหลัง โดยพร้อมเพรียงกันราวกับเด็กว่านอนสอนง่าย
　　“หยานเอ๋อก่อนหน้านี้ข้าได้ปรึกษาเรื่องนี้กับท่านย่าของเจ้า เราต้องการใช้โอกาสในงานเลี้ยงนี้ เพื่อแนะนำเจ้ากับบรรพบุรุษ…” เหวินหวู่เหว่ยเอ่ยกล่าวอย่างอ่อนโยน
　　“ไม่จำเป็นต้องแนะนำคำนับบรรพชนแต่อย่างใด”
　　“หลานรัก?” หลังจากได้ยินไป๋ฉางเฟิ่งก็รีบก้าวเข้ามาอย่างไว เขารีบเข้าไปดึงแขนเสื้อของหญิงสาวไว้ทันที
　　ไป๋หยานหันหน้าไปจ้องท่านตาของนางเขาจึงหยุดชะงัก
　　จากนั้นไป๋หยานก็หันไปมองปู่ของนาง“มันก็แค่…” “ ข้าเคยใช้แซ่ไป๋มานานแล้ว ทั้งข้าแน่ใจว่าบุตรชายของข้าก็คุ้นเคยกับมันเช่นกัน เช่นนั้นเราจะไม่เปลี่ยนแซ่”
　　***จบบทคนจากอาณาจักรวิญญาณ (2)***

บทที่ 908 : คนจากอาณาจักรวิญญาณ (3)
　　เมื่อได้ยินคำตอบดีๆ เช่นนี้ ไป๋ฉางเฟิ่งก็โล่งใจ เขายังไม่ลืมหันไปมองและทำหน้าเยาะเย้ยใส่เหวินหวู่เหว่ย
　　ฝ่ายเหวินหวู่เหว่ยเองเมื่อเห็นเช่นนั้นเขาก็อยากวิ่งไปตบหน้าชายชราให้รู้แล้วรู้รอด เสียดายก็แต่ตอนนี้อยู่ต่อหน้าไป๋หยาน แม้จะตะคอกใส่หน้าอีกฝ่ายเขาก็ยังไม่กล้าเลย
　　“เจ้าว่าไงก็ว่าตามนั้นข้าตามใจเจ้า” เหวินหวู่เหว่ยยิ้มประจบ ด้วยท่าทีเกรงอกเกรงใจ
　　เพราะอย่างไรหากมิใช่เพราะเขา ตอนนั้นมารดาของไป๋หยานก็คงจะไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ทั้งไป๋หยานก็ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ในบ้านสกุลไป๋ ส่วนไป๋หนิงก็ไม่ต้องหายตัวไปหลายปีเช่นนี้ …
　　ดังนั้นด้วยความผิดนี้ จึงทำให้เหวินหวู่เหว่ยพยายามเอาใจนางอย่างดีที่สุด
　　ไป๋ฉางเฟิ่งทำเสียงฮึดฮัด “หลานรัก อย่าใส่ใจตาเฒ่านี่เลย”
　　แม้ว่าไป๋หยานกับไป๋เสี่ยวเฉินจะให้อภัยไอ้แก่นี่ทว่าสำหรับเขาไม่มีทางให้อภัยได้
　　เขาไม่เคยลืมว่าเขาต้องใช้ชีวิตรันทดอย่างไรเมื่อบุตรสาวหายตัวไปเขายังจำได้ชัดเจนถึงภาพของภรรยาที่นอนอยู่บนเตียงขณะใกล้จะตาย นางยังจับมือของเขาร่ำไห้ขอร้องให้เขาตามหาไป๋หนิงให้พบ
　　เพราะไอ้ตำหนักเซียนพยับหมอกเฮงซวยนี่แหละที่ทำให้ฮูหยินของเขานอนตายตาไม่หลับ
　　และเพราะตำหนักเซียนพยับหมอกนี่แหละที่ทำให้หยานเอ๋อต้องพบความอยุติธรรมและอัปยศอดสูภายนอก
　　แล้วเขาจะให้อภัยไอ้เฒ่านี่ง่ายๆ ได้อย่างไร ?
　　แท้ที่จริงไป๋ฉางเฟิ่งไม่ได้ใส่ใจเรื่องแซ่ของไป๋หยานนักหรอก เพียงเขาไม่อยากให้เหวินหวู่เหว่ยสมหวังก็เท่านั้น ที่เขามางานวันเกิดครั้งนี้ก็เพราะไป๋หยาน และจุนเทียนเยว่เองก็ไม่มีความผิดใด ๆ เรื่องทั้งหมดมันเกิดจากเหวินหวู่เหว่ยคนเดียวเท่านั้น
　　ไป๋หยานเองก็ใช่จะไม่รู้ปมในใจของไป๋ฉางเฟิ่งนางจึงได้แต่ยิ้มขม ๆ บนใบหน้า
　　นางยอมรับเหวินหยุนเฟิงและจุนเทียนเยว่ทว่าสำหรับเหวินหวู่เหว่ยนางยังไม่อาจทำใจใกล้ชิดสนิทสนมได้เท่าไป๋ฉางเฟิ่งกับท่านผู้เฒ่าเจ้าบ้านหลาน
　　บางทีหากวันใดวันหนึ่งที่หาตัวไป๋หนิงพบ วันนั้นความสัมพันธ์ระหว่างตำหนักเซียนพยับหมอก และสำนักเวชโอสถอาจจะดีขึ้น
　　ไป๋หยานลดสายตาลงประกายแห่งความมั่นคงฉายวาบในดวงตาของนาง
　　ไม่ว่าหนทางไปสู่ดินแดนสวรรค์จะยากเย็นเพียงใดนางก็จะไม่ย่อท้อ
　　”ท่านเจ้าตำหนัก…”
　　ในที่สุดบรรดาแขกก็กลับมารู้สึกตัวพวกเขากลืนน้ำลาย และพยายามพูดออกมา “แม่นางไป๋เป็นบุตรสาวของเจ้าตำหนักน้อยหยุนเฟิงกระนั้นหรือ ?”
　　“ถูกต้องแล้วนางเป็นหลานสาวของข้า” เหวินหวู่เหว่ยเชิดคาง
　　แม้ไป๋หยานจะไม่เคยเรียกเขาว่าท่านปู่แม้สักครั้งเดียวทว่าอย่างไรเสีย พวกเราก็สายเลือดเดียวกัน เขายังมีเวลาทั้งชีวิตเพื่อแก้ไขปมในใจของนาง
　　แขกเหล่านี้ต่างก็คาดคะเนคำตอบไว้แล้วถ้อยคำของเหวินหวู่เหว่ยก็ยิ่งย้ำความมั่นใจ หลังจากได้รับคำตอบที่ชัดเจน ใบหน้าของพวกเขาก็ยิ่งขมขื่น
　　ยังจะมีผู้ใดไหนอีกที่กล้าคิดจะส่งลูกหลานหรือตัวเองมาเชื่อมสัมพันธ์โดยการสมรสกับตำหนักเซียนพยับหมอก?
　　ก็ในเมื่อนางคือ…ไป๋หยาน!
　　กล้ากว่านี้สักร้อยเท่าก็ไม่กล้าคิดเรื่องนางแน่
　　ยิ่งเมื่อมองไปยังบุรุษเรือนผมสีเงินที่นั่งข้างกายไป๋หยานพวกเขาก็กลัวจนตัวสั่น รีบหลบสายตากันเป็นแถบ ทั้งไม่กล้ามองนางอีกต่อไป !
　　“เจ้าตำหนักเจ้าตำหนัก !”
　　ทันใดนั้นเองก็มีเสียงร้อนรนดังมาจากด้านนอกประตู
　　ทำให้เหวินหวู่เหว่ยและคนอื่นๆ หันมองตาม แล้วพวกเขาก็เห็นยามคนหนึ่งรีบร้อนเข้ามา กระทั่งล้มลงกับพื้นที่หน้าประตู ยามผู้นั้นลนลานคลานมาข้าง ๆ เหวินหวู่เหว่ยเพื่อรายงาน
　　“มีคนมาหาท่านเจ้าตำหนักชายคนนั้นอ้างว่ามาจากอาณาจักรวิญญาณ เป็นไปได้ว่าเขาจะเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มคนที่โจมตีเราครั้งก่อน”
　　สมาชิกของสำนักใหญ่ทั้งสามต่างตกใจกับข่าวนี้ทั้งหมดลุกขึ้นยืนทันที
　　สำหรับแขกคนอื่นต่างก็มองหน้ากันไปมาไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
　　เพราะเรื่องที่สามสำนักใหญ่โดนโจมตีกระทั่งเสียหายหนักนั้นนอกจากคนในสำนักทั้งสาม พวกเขาก็ไม่ได้เปิดเผยให้สาธารณะชนคนอื่นในโลกนี้รับรู้
　　***จบบทคนจากอาณาจักรวิญญาณ (3)***

บทที่ 909 : คนจากอาณาจักรวิญญาณ (4)
　　ดังนั้นหลังจากที่ได้ยินยามรายงาน พวกแขกก็ซุบซิบพูดคุยเรื่องนี้กัน
　　“อาจารย์ใหญ่อาจารย์รอง อาจารย์สาม” ไป๋หยานกล่าว แววตาของนางส่องประกายแสงเย็นยะเยือก “หากเกิดการต่อสู้กัน ข้าต้องการให้พวกท่านช่วยข้าปกป้องบ้านสกุลหลาน”
　　“ศิษย์รัก…” เจิ้งฉีขมวดคิ้ว ทว่าหลังจากเห็นสีหน้าแน่วแน่ของนาง เขาก็ถอนหายใจ “เอาล่ะเราจะปกป้องสมาชิกของบ้านสกุลหลาน จะไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นกับพวกเขาเป็นแน่ !”
　　หลังจากเจิ้งฉีกล่าวจบเสียงหัวเราะคิกคักเบา ๆ ก็ดังทะลุผ่านประตูเข้ามา แม้เสียงนั้นจะเบาบาง ทว่าเหมือนกับเสียงที่มีเวทมนตร์ขลังสามารถทะลุทะลวงผ่านแก้วหูทุกคน ก่อให้เกิดความรู้สึกอึดอัดจนสีหน้าของพวกเขาแลดูน่าเกลียดมาก
　　ครั้นไป๋หยานแลเห็นใบหน้าซีดขาวของสมาชิกบ้านสกุลหลานและคนอื่นๆ นางก็รีบไปที่สมาชิกตระกูลหลาน เพื่อมอบขวดยาให้แก่พวกเขา
　　“ท่านตาแจกยาเม็ดเหล่านี้ให้แก่ทุกคนในครอบครัวของเรา หลังจากกินยานี่แล้ว การกระทำใด ๆ ของพวกเขาก็จะไม่ส่งผลอะไรกับบ้านสกุลหลานของเรา”
　　ยาที่นางแจกให้นั้นสามารถทำให้ผู้กินต้านทานแรงกดดันได้ในระดับหนึ่งนั่นน่าจะเพียงพอที่จะป้องกันไม่ให้คนบ้านสกุลหลานบางคนที่อ่อนแอเป็นลมหรือล้มตายง่าย ๆ
　　“ศัตรูพวกนี้แข็งแกร่งมากถึงเพียงนั้นเลยหรือ?” ท่านผู้เฒ่าเจ้าบ้านหลานทำหน้านิ่วคิ้วขมวด รับขวดยามาเทกินอย่างไม่เกรงใจ
　　“ไม่ต้องกังวลท่านตาข้ารับมือเองได้”
　　หลังจากไป๋หยานมอบยาให้ชายชรานางก็เดินมาอยู่ตรงกลางห้องโถง
　　ชั่วขณะนั้นทั่วทั้งห้องโถงพลันเงียบสงบลงอีกครั้ง
　　ในความเงียบสงบนี้จู่ ๆ ฝนดอกไม้ก็โปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า หล่นลงมาปกคลุมทั่วทั้งพื้นดิน
　　ท่ามกลางดอกไม้ที่ร่วงหล่นลงมาหญิงสาวผู้หนึ่งสวมอาภรณ์สีขาวร่อนลงมาจากท้องฟ้า ราวกับเทพธิดา นางสวย งามสง่า แลดูบริสุทธิ์ ด้านหลังนางมีสาวใช้ในชุดขาวคล้าย ๆ กันจำนวนมากมายนับไม่ถ้วน ….
　　“ดูเหมือนว่าสมาชิกของสำนักใหญ่ทั้งสามตำหนักเซียนพยับหมอก ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ และสำนักเวชโอสถ จะมารวมตัวกันที่นี่แล้ว”
　　เสียงของหญิงสาวนางนั้นช่างเต็มไปด้วยความภาคภูมิเส้นผมดำขลับราวไหมสะบัดพลิ้วล้อลม เรือนผมของนางประดับด้วยขนนกสีขาว ยิ่งบริสุทธิ์และสวยงามกว่าดอกบัวขาว
　　“เจ้าคือพวกเดียวกับคนที่เคยมาสร้างปัญหาที่นี่หรือไม่?” ใบหน้าของเหวินหวู่เหว่ยเปลี่ยนเป็นดำคล้ำ เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดุดันสีหน้าเคร่งเครียด
　　หญิงสาวในอาภรณ์สีขาวหัวเราะขันๆ “เจ้าหมายถึงพวกตระกูลหวู่งั้นหรือ? พวกเขาเป็นเพียงสุนัขรับใช้ข้า ข้าหลิวชิงหยูไม่สนใจสุนัขพวกนั้นหรอก”
　　“แล้วเจ้ามาที่นี่ทำไม?”
　　“ก็ไม่มีอะไรพิเศษที่ข้ามาเพราะ ข้าต้องการสถานที่สามแห่งเท่านั้น ตำหนักหลักของตำหนักเซียนพยับหมอก เกาะศักดิ์สิท์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ และประตูสำนักเวชโอสถ
　　เกาะศักดิ์สิทธิ์?
　　ไป๋หยานหรี่ตาลงเล็กน้อยเกาะศักดิ์สิทธิ์เกี่ยวข้องอะไรกับอาณาจักรวิญญาณ ?
　　ยิ่งไปกว่านั้นเหวินหวู่เหว่ยก็เปรยว่ามีบางเรื่องที่จะบอกนางเกี่ยวกับสามสำนักใหญ่ ทว่าต้องรอให้คนจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์กับสำนักเวชโอสถมาถึงที่นี่เสียก่อน
　　เรื่องนี้จะต้องเกี่ยวข้องกับสำนักใหญ่ทั้งสามแห่งใช่หรือไม่?
　　ฉู่หรานไม่แสดงท่าทีใดๆ นับแต่ต้นตนกระทั่งถึงยามนี้ ไม่ว่าผู้ใดจะทะเลาะกันอย่างไร ยามนี้ เขาจิบน้ำชาจากถ้วยในมือ ใบหน้าหล่อเหลาของเขายังคงแลดูไร้อารมณ์
　　“ไม่สำคัญว่าเจ้าจะตัดสินใจยังไงหากแต่ข้าจะให้เวลาพวกเจ้าสามวันในการตัดสินใจและให้คำตอบข้า หาไม่อย่าหาว่าพวกเราอาณาจักรวิญญาณไม่มีน้ำใจ”
　　สตรีในอาภรณ์สีขาวสะบัดแขนเสื้อขณะบอกคนข้างหลังของนางพร้อมรอยยิ้ม
　　“ไปกันเถอะ”
　　“ช้าก่อน!”
　　น้ำเสียงดุดันหยุดพวกเขากลางครัน
　　หลิวชิงหยูหันกลับมาอย่างเฉยเมยนางมองไป๋หยานพร้อมรอยยิ้ม
　　“แม่นาง…ผู้นี้เจ้ามีปัญหาใดงั้นหรือ ? หรือว่าเวลาสามวันไม่นานพอใช่หรือไม่ ?”
　　“ไม่…ข้าต้องการแจ้งให้เจ้าทราบเพียงว่าตำหนักเซียนพยับหมอกนี้ไม่ใช่สถานที่ที่เจ้าอยากจะมาก็มา อยากจะไปก็ไป” ไป๋หยานกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “เมื่อเจ้ามาถึงที่นี่ เจ้าก็ไม่อาจกลับไปได้ง่าย ๆ !”
　　***จบบทคนจากอาณาจักรวิญญาณ (4)***

บทที่ 910 : คนจากอาณาจักรวิญญาณ (5)
　　หลิวชิงหยูผงะนิ่งงันไปชั่วครู่ก่อนจะย่นคิ้วพลางเอ่ยถามว่า “นี่เจ้ากำลังพูดกับข้างั้นหรือ ?”
　　นับตั้งแต่แดนอสูรถูกผนึกก็เท่ากับแดนวิญญาณก็ถูกปิดกั้นทางเข้าออกสู่โลกภายนอกไปด้วยเช่นกัน ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีปรากฏผู้คนของอาณาจักรวิญญาณนานหลายปี ทว่าการที่ในวันนี้คนในโลกภายนอกเย่อหยิ่งยโสถึงเพียงนี้นับเป็นสิ่งที่เกินความคาดหมายของนางเป็นอย่างมาก
　　“เจ้ารู้จักเหอฉูฉู่หรือไม่?”
　　ไป๋หยานเอ่ยถามด้วยท่าทีสงบไม่แยแส
　　“เจ้ารู้หรือว่าเหอฉูฉู่อยู่ที่ใด?”
　　“แน่นอนข้าย่อมรู้” ไป๋หยานกล่าวพร้อมรอยยิ้มเยาะ “เมื่อไม่นานมานี้ ผนึกในแดนอสูรถูกทำลายเช่นนั้นอาณาจักรวิญญาณของเจ้าจึงผ่านมาสู่โลกภายนอกได้ และเหอฉูฉู่ก็นำกลุ่มคนของนางมาโจมตีอาณาจักรอสูร ทั้งนางก็ยังต้องการปราบสวามีของข้าให้ได้ นางต้องการทำให้เขาเชื่อง ทว่าน่าเสียดาย สุดท้ายนางก็ถูกสวามีของข้าฝังดินไปกับมือ”
　　การที่ไป๋หยานเรียกตี้คังว่า’สวามี’ มันช่างระรื่นหูราชาอสูรยิ่งนัก กระทั่งนิ้วเรียวยาวของเขาที่กำลังถือถ้วยสุรากระตุก สุราใส ๆ กระฉอกหกลงบนโต๊ะ ดีที่ไม่มีผู้ใดเห็น
　　นี่หากพวกเขาอยู่ในห้องนอนเขาจะกระโดดคร่อมร่างนาง บรรเลงเพลงรักในทันที ! ทว่าน่าเสียดายเวลานี้มิใช่โอกาสที่เหมาะสมนัก
　　และเขาก็ต้องการจะดูว่าภรรยาที่น่ารักของเขาจะจัดการกับคนจากอาณาจักรวิญญาณพวกนี้เช่นไร…?
　　ข่าวนี้ทำให้สีหน้าของหลิวชิงหยูมืดมนลงทันทีแม้ว่านางกับเหอฉูฉู่จะไม่ถูกกันสักเท่าไร ทว่าอย่างไรเสียเหอฉูฉู่ก็เป็นน้องสาวของนาง !
　　เป็นเพราะนางเป็นลูกติดแม่นางจึงไม่ได้ใช้แซ่เหอเหมือนเหอฉูฉู่
　　“เจ้าต้องการบอกอะไรข้า?” สตรีในอาภรณ์สีขาวหรี่ตาลง ประกายวาววับปรากฏในแววตา
　　“โอ้…ข้าเพียงอยากจะถามเจ้าว่าเจ้าอยู่ในระดับเฉินเจี่ยใช่หรือไม่ ?” ไป๋หยานถูคางของนางด้วยท่าทางไตร่ตรอง พลางยิ้มให้หลิวชิงหยู
　　หลิวชิงหยูหัวเราะเยาะเบาๆ ในน้ำเสียงของนาง “เจ้าคิดว่าระดับเฉินเจี่ยนั้นสามารถเข้าถึงได้ง่าย ๆ กระนั้นหรือ ? เหตุใดผู้คนที่มาจากอาณาจักรสวรรค์ถึงได้หยิ่งยโสนัก นั่นเป็นเพราะพวกเขามีสถานที่ฝึกฝนที่สามารถบุกทะลวงผ่านไปยังระดับเฉินเจี่ยได้ไงล่ะ”
　　ไม่ว่าจะเป็นอาณาจักรอสูรหรืออาณาจักรวิญญาณพวกเขาล้วนแล้วแต่มีปัญหาในการบุกทะลวงไปถึงระดับนั้นมาหลายพันปีแล้ว
　　ซึ่งนั่นก็หมายความว่า
　　ในอาณาจักรอสูรหลังจากสงครามครั้งใหญ่ครานั้น ยอดฝีมือที่บรรลุถึงระดับเฉินเจี่ยต่างก็ตายสิ้น เหลือเพียงผู้อาวุโสใหญ่ และท่านราชครูเท่านั้น ทั้งในช่วงเวลาหลายพันปีที่ผ่านมาก็ไม่มีผู้ใดบรรลุถึงขั้นนั้นได้อีก
　　ทว่าสำหรับอาณาจักรวิญญาณนั้นแตกต่าง… พวกเขาอาจได้รับผลกระทบบ้างจากสงครามระหว่างอาณาจักรสวรรค์กับอาณาจักรอสูร ทว่าพวกเขายังคงเหลือยอดฝีมือที่ทรงพลังอยู่ไม่น้อย
　　เห็นได้จากผู้ที่ไปโจมตีอาณาจักรอสูรพวกนั้นอยู่ในระดับเฉินเจี่ย ทั้งอายุของคนเหล่านั้นก็ไม่เกินพันปีแน่ ๆ
　　นั่นอาจเป็นเช่นเดียวกับแดนอสูรอาณาจักรวิญญาณก็มีสถานที่ลับเพื่อฝึกฝน ? และสถานที่ลับนั้นก็มีพลังเพียงพอให้บรรลุถึงขั้นเฉินเจี่ยได้
　　ขณะที่ไป๋หยานยังคงครุ่นคิดเสียงของหลิวชิงหยูก็ดังขึ้นอีกครั้ง “เจ้าพูดจบแล้วใช่หรือไม่ ?”
　　“อืม”ไป๋หยานยิ้ม “ในเมื่อเจ้ายังไม่ถึงระดับเฉินเจี่ย เช่นนั้นก็จัดการง่ายหน่อย”
　　ว่าไงนะ?
　　หลิวชิงหยูนิ่งอึ้งนางมองไป๋หยานด้วยความประหลาดใจ ดูเหมือนนางจะไม่เข้าใจสิ่งที่ไป๋หยานพูด
　　“หยานเอ๋อ!”
　　ไป๋ฉางเฟิ่งและเหวินหวู่เหว่ยต่างก็ตกตะลึงพวกเขาเข้าใจว่าหลานเขามีความแข็งแกร่งขึ้นอย่างมากจากครั้งสุดท้ายที่พวกเขาพบกัน หากแต่พวกเขาก็เห็นเต็มตาว่าสตรีที่อยู่เบื้องหน้า สตรีซึ่งเป็นศัตรูกับพวกเขานั้นก็แข็งแกร่งไม่ต่างจากผู้มาบุกรุกสำนักของเขาเลย คนพวกนี้มีระดับฝีมือสูงมาก …
　　ทว่าไป๋หยานเหมือนไม่ได้ยินเสียงเรียกของพวกเขานางเหยียดตัวยืดร่างของนางขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่จะหงายมือหนามแหลม ๆ พลันปรากฏขึ้นในมือ
　　สิ่งที่นางเอาออกมาก็คือกระโดงมังกรที่ทำร้ายนางในระหว่างการฝึกฝนอันยาวนานในอาณาเขตศักดิ์สิทธิ์ทันใดนั้นอุณหภูมิของห้องก็ลดลงจนเย็นยะเยือก ทำให้ทุกคนรู้สึกราวอยู่ในห้องใต้ดิน
　　ตี้คังกำถ้วยสุราแน่นนัยน์ตาเรียวคมเปล่งประกายวาววับยามจับจ้องมองกระดูกหนามมังกรในมือไป๋หยาน
　　กระดูกหนามมังกรของมังกรหลังกระโดงไม่คาดคิดว่าหยานเอ๋อจะมีของสิ่งนี้ในมือด้วย ?
　　***จบบทคนจากอาณาจักรวิญญาณ (5)***