จิ้งจอกจอมซ่าส์ กับหม่ามี้หมอเทวดาพลิกสวรรค์ - บทที่ 1181-1185

บทที่ 1181 : ชายที่รักไป๋หนิง (2)
　　ใบหน้าของนางซีดเหงื่อบนหน้าผากของนางไหลย้อยลงมา นางกัดริมฝีปาก เพื่อไม่ให้เกิดเสียงร้องไห้
　　เหตุใด?
　　ท่านอาหนิงเจอเด็กคนนั้นเพียงครั้งเดียวไยนางถึงได้เอ็นดูเขามากเพียงนี้ ?
　　ข้าอยู่กับนางมานานกว่าสิบปีเวลายาวนานกว่าสิบปีไม่มีค่าพอจะเทียบกับเด็กชายคนนั้นได้เลยหรือ ?
　　ใบหน้าของหนิงเยี่ยซีดลงเรื่อยๆ นัยน์ตาของนางถูกย้อมด้วยประกายแสงสีแดง มือสองข้างที่ทิ้งลงข้างตัวกำหมัดแน่น ดูเหมือนหัวใจของนางจะถูกแทงด้วยดาบ ยามนี้ใบหน้าของนางแลดูเจ็บปวด กระทั่งบิดเบี้ยว
　　”เจ้าคอยดูเถอะข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่ !”
　　ผู้ใดคิดแย่งท่านอาหนิงจากข้าจะต้องตายสถานเดียว!
　　นางค่อยๆ ลุกขึ้นยืนจากพื้น ใบหน้าที่เคยสวยงาม และน่ารักของนาง ยามนี้กลับถูกปกคลุมไปด้วยความน่าหวาดกลัว นางมองตรงไปยังสถานที่ที่ซึ่งเป็นห้องพักของไป๋เสี่ยวเฉินอย่างเย็นชา รอยยิ้มล้ำลึกพลันปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของนาง
　　…
　　ทั่วทั้งหุบเขาเงียบงัน
　　ร่างสีแดงที่น่าหลงใหลหายตัววับอย่างรวดเร็วจากด้านหลังของหุบเขาร่างนั้นปรากฏกายขึ้นอีกครั้งภายใต้ท้องฟ้าสีคราม
　　“จากกลิ่นอายของหลงหยันเฉินเอ๋อน่าที่จะอยู่ไม่ไกลจากสถานที่แห่งนี้”
　　นัยน์ตาของไป๋หยานหรี่ลงเล็กน้อยมีแสงสว่างวาบจากดวงตาของนาง
　　”เฉินเอ๋อรอแม่ก่อนนะ อีกไม่ช้าแม่จะไปหาเจ้าแน่นอน … ”
　　ขณะที่ไป๋หยานกำลังจะก้าวไปข้างหน้าจู่ ๆ น้ำเสียงที่เฉยชาก็ดังขึ้นจากอากาศที่ว่างเปล่า เสียงนั้นมาพร้อมกับพลังที่น่าหวาดหวั่น
　　”แม่นางน้อยสถานที่แห่งนี้มิใช่ที่ที่เจ้าสมควรผ่านเข้ามา เจ้าควรเดินอ้อมไปอีกทาง หาไม่ก็อย่าตำหนิที่ข้าไม่สุภาพ”
　　ภายใต้ท้องฟ้าสีครามร่าง ๆ หนึ่ง ค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
　　เขาคือชายในชุดคลุมสีน้ำเงินเข้มที่มีใบหน้าหล่อเหลามือข้างหนึ่งไพล่อยู่ด้านหลัง แววตาคู่นั้นสงบนิ่ง ทว่าหลังจากที่เขาได้เห็นใบหน้าที่งดงามของไป๋หยาน เขาพลันจ้องเขม็งไม่วางตา
　　แน่นอนว่าไป๋หยานย่อมสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงชั่วขณะของชายผู้นั้น นัยน์ตาของนางหรี่ลงเล็กน้อย “ท่านรู้จักข้าหรือไม่ ?”
　　หลังจากได้ยินถ้อยคำของนางใบหน้าของชายผู้นั้นพลันเปลี่ยนไปจากตอนแรก รอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา
　　”ไม่รู้…เหตุใดข้า…หนิงหยวนจะต้องรู้จักเจ้าด้วยทว่า…ในเมื่อเจ้ากล้าบุกเข้ามาในอาณาเขตของข้า ข้าก็ไม่จำเป็นที่จะต้องเกรงใจเจ้า !”
　　ตูม!
　　ชั่วขณะนั้นกลิ่นอายของชายผู้นั้นก็แพร่กระจายออกมาครอบคลุมทั่วทั้งอาณาบริเวณ รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างของเขา จากนั้นก็พุ่งเข้าจู่โจมไป๋หยานราวกับคลื่นขนาดใหญ่
　　ไป๋หยานถอยหลังหลบอย่างรวดเร็วนัยน์ตาของนางหรี่ลง : “ท่านรู้จักไป๋หนิงหรือไม่ ?”
　　ปฏิกิริยาของชายผู้นี้หลังจากได้เห็นใบหน้าของนางต้องเกี่ยวข้องกับไป๋หนิง !
　　อาจเป็นเพราะพวกเขามีความเกลียดชังกันอย่างมากหรือบางทีเขาอาจต้องการเก็บเรื่องของไป๋หนิงไว้เป็นความลับไม่ให้นางมีโอกาสได้พบไป๋หนิง !
　　หนิงหยวนไม่ได้กล่าวคำใดเขาฉีกยิ้มเยาะเย้ย พร้อมเสียงดังฟ้าว เขาก็พุ่งตัวเข้าหาไป๋หยาน และไปปรากฏตัวอยู่ตรงหน้านางในทันที …
　　ปัง!
　　ฝ่ามือของเขาตบลงบนหน้าอกของไป๋หยานพร้อมกันนั้นร่างของไป๋หยานก็ก้าวถอยหลัง พร้อมกับรอยเลือดที่มุมปาก นัยน์ตาดำขลับของนางสั่นสะท้าน
　　”แน่นอนท่านน่าที่จะรู้จักไป๋หนิง ข้าไม่รู้ว่าท่านมีความแค้นกับนาง หรือท่านไม่อยากให้ข้าพบนางกันแน่ ?”
　　หลังจากเห็นใบหน้าของไป๋หนิงไป๋หยานก็สรุปว่านี่คือท่านแม่ที่นางติดตามหา ! และชายผู้นี้ต้องมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับท่านแม่ของนาง หาไม่เขาคงไม่อยากฆ่านาง !
　　”แม่นางน้อยการรู้มากก็ไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเจ้านักนะ หากแต่…ถือว่าเจ้าโชคดีมากที่ตกอยู่ในกำมือของข้า ทว่าข้าก็ไม่อาจปล่อยให้เจ้ามีชีวิตอยู่จนพบนางได้ !”
　　***จบบทชายที่รักไป๋หนิง (2)***
บทที่ 1182 : ชายที่รักไป๋หนิง (3)
　　เพราะนางจะสร้างความยุ่งยากให้กับการที่เขาจะอยู่เคียงข้างไป๋หนิง
　　เขาจะไม่มีวันยอมให้ผู้ใดมาทำลายความสุขของเขาเด็ดขาด!
　　แววตาของไป๋หยานเคร่งขรึม
　　ชายผู้นี้น่าที่จะมีความแข็งแกร่งอยู่ในระดับเทพส่วนนางเพิ่งทะลวงผ่านระดับเทพได้ไม่นาน หากต้องต่อสู้กัน นางก็ไม่มั่นใจว่าจะชนะ
　　ตอนนี้นางเหมือนหูหนวกตาบอดเพราะตอนนี้ป้านชิงเฉิงและหลงหยันก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ นางไม่เหลือตัวช่วยใด ๆ ทั้งดาบล่าเทวดาในมือของนางก็ไม่อาจทำร้ายเขาได้ …
　　ครั้นนึกถึงเรื่องนี้แล้วหัวใจของไป๋หยานพลันเคร่งเครียดขึ้นเล็กน้อย จู่ ๆ แสงสว่างก็วาบเข้ามาในดวงตาของนาง นางมองไปด้านหลังหนิงหยวนด้วยสายตาประหลาดใจ
　　“ไป๋หนิง?”
　　ไป๋หนิงรึ?
　　ว่าไงนะ?
　　หนิงหยวนตกใจเขารีบหันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว
　　อย่างไรก็ตามด้านหลังเขามีเพียงพื้นที่ว่างกับสายลมพัดหวิวผ่านหุบเขาอันว่างเปล่ายาวไกลไม่มีร่างใด ไม่มีแม้แต่แมลงสักตัว !
　　ชั่วขณะนั้นใบหน้าของหนิงหยวนพลันเปลี่ยนเป็นสีเขียว เขาหันกลับไปมองข้างหลังด้วยความโกรธ เขาทันได้เห็นว่าเพียงพริบตาร่างของไป๋หยานก็หนีไปไกลลิบแล้ว ร่างของนางเปลี่ยนเป็นจุดแสง หายไปต่อหน้าต่อตาของเขา
　　”ยายเด็กบ้านี่กล้าหลอกลวงข้า!”
　　เขากัดฟันด้วยความเกลียดชังนัยน์ตาของเขาเป็นสีแดงฉาน ราวกับเขาอยากจะฆ่านางให้ตายคามือ สายตาของเขายังคงจับจ้องมองตามทิศทางที่ไป๋หยานจากไป
　　หากเป็นอดีตถ้อยคำโกหกโง่ ๆ เหล่านั้นจะไม่สามารถหลอกลวงหนิงหยวนได้
　　ทว่า…
　　เพราะเขาให้ความสำคัญกับไป๋หนิงมากจนเกินไปตราบใดที่เป็นเรื่องเกี่ยวข้องกับไป๋หนิง เขาก็ไม่อาจไม่เชื่อได้
　　โดยเฉพาะอย่างยิ่งไป๋หนิงก็มักจะไม่ไปไกลจากที่นี่นัก เป็นไปได้ว่านางอาจจะย้อนกลับมากลางทาง นั่นทำให้ไป๋หยานสามารถใช้ประโยชน์จากเหตุนี้ได้
　　ครั้นคิดได้เช่นนี้หนิงหยวนก็ไม่อาจอยู่เฉยเช่นกัน เขาติดตามไล่ล่าร่างที่เลือนหายไปข้างหน้าทันที …
　　ไม่ไกลกันนักไป๋หยานก็กำลังรีบวิ่งไปข้างหน้าอย่างเต็มกำลัง ชั่วขณะนั้นนางก็เห็นหนิงหยวน ไล่ติดตามหลังมา หัวใจของนางพลันเคร่งเครียดเล็กน้อย นางรีบหยิบดาบล่าเทวดาในมือออกมาเพื่อใช้ป้องกันการโจมตีจากข้างหลัง
　　พร้อมเสียงดังปังหนิงหยวนก็ซัดฝ่าเข้ามือใส่หน้าอกของไป๋หยานทันที ทว่าไป๋หยานก็รวดเร็วมาก นางใช้ดาบล่าเทวดาปิดกั้นการโจมตีของเขา
　　ถึงกระนั้น…ไป๋หยานก็ยังถูกบังคับให้ถอยหลังไปสองสามก้าวเลือดพุ่งออกมาเต็มปากแทบจะไหลออกมาแล้ว ทว่านางก็ยังกลั้นไว้
　　”แม่นางด้วยพลังของเจ้าเพียงแค่นี้ ข้าอยากจะดูนักว่าเจ้าจะหนีไปไหนได้”
　　ไป๋หยานไม่ได้กล่าวคำใดใบหน้าของนางเคร่งขรึม ในมือของนางยังคงถือดาบล่าเทวดา นางจ้องมองหนิงหยวนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาระแวดระวัง
　　“ในเมื่อเจ้าไม่ยอมปล่อยข้าก็แล้วเหตุใดเจ้าไม่บอกข้าถึงความแค้นระหว่างเจ้ากับนาง ก่อนที่ข้าจะสิ้นใจล่ะ” ไป๋หยานกระพริบตาสองสามครั้งเอ่ยถามเสียงเยาะ
　　หนิงหยวนหัวเราะร่า”เอาเถิด บอกเจ้าก็ได้ อย่างไรเสียเจ้าก็ใกล้ตายแล้ว แม้จะบอกเจ้าไป เจ้าก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว”
　　เขาขยับก้าวเข้าไปใกล้ไป๋หยานอีกสองสามก้าวอย่างช้าๆ กลิ่นอายของเขาพุ่งกระจายออกไปครอบคลุมผืนฟ้าและแผ่นดิน
　　“ข้าไม่ได้มีความแค้นใดกับนางตรงกันข้ามนางยังเป็นสตรีที่ข้าชอบมากที่สุดอีกด้วย”
　　ครั้นเอ่ยถึงสตรีผู้นั้นสายตาของหนิงหยวนก็ค่อย ๆ อ่อนโยนลง ราวกับว่าไม่มีผู้ใดอื่นอีกแล้วในสายตาของเขา
　　มีเพียงไป๋หนิงเท่านั้นที่สามารถทำให้สายตาของเขาอ่อนโยนลงได้เช่นนี้
　　“นับแต่คราแรกที่ข้าได้เห็นนางข้าก็หลงรักนางจนหมดใจแล้ว ครั้งนั้นหลังจากที่นางคลอดบุตรสาวได้ไม่นาน บุตรสาวของนางก็ถูกส่งไปให้คนอื่น ดูเหมือนนางกำลังถูกไล่ล่า และข้าก็บังเอิญพบนางพอดี … ”
　　แววตาของหนิงหยวนเป็นประกายใบหน้าที่เย็นชาและเฉยเมยปรากฏขึ้นในความคิดของเขา
　　***จบบทชายที่รักไป๋หนิง (3)***
บทที่ 1183 : ชายที่รักไป๋หนิง (4)
　　“หากแต่นางกลับไม่เคยลืมใครบางคนข้าอยู่เคียงข้างนางมานาน ก็ยังไม่สามารถทำให้นางลืมใครคนนั้นได้ ทั้ง ๆ ที่ข้าไม่เคยนึกรังเกียจที่นางเคยแต่งงานกับผู้อื่น ทั้งไม่สนใจที่นางเคยมีลูกมาก่อนด้วย ก็แล้วเหตุใดนางถึงยังไม่ยอมรับข้าอีก ?”
　　ไป๋หยานยิ้มเยาะ”หากท่านชอบนาง นางก็ต้องยอมรับท่านใช่หรือไม่ ? นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้ยินตรรกะเช่นนี้ ข้าเองก็ไม่อาจยอมรับคนใจคอคับแคบเช่นท่าน !”
　　”หุบปาก!” หนิงหยวนโกรธ สายตาของเขาจับจ้องมองใบหน้าของไป๋หยานด้วยไฟโทสะ “เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นบุตรสาวของนาง แล้วนางจะเป็นเช่นเจ้ากระนั้นรึ ? ข้าทำเพื่อนางมากมายถึงเพียงนี้ เหตุใดนางถึงไม่หวั่นไหว ? ยิ่งไปกว่านั้นนางยังทำให้ข้า … ไปมีลูกกับหญิงอื่นอีก !”
　　ไป๋หยานเลิกคิ้วเอ่ยถามว่า”นางทำให้ท่านมีลูกกับหญิงอื่นกระนั้นรึ ?”
　　”ใช่แล้ว!” หนิงหยวนกำหมัดแน่น หัวใจของเขาเต็มไปด้วยไฟโทสะ หากแต่ยามที่เอ่ยถึงไป๋หนิง ใบหน้าของเขาก็อ่อนโยนลงอีกครั้ง “วันนั้นนางทำให้ข้าเสียใจมาก ข้าจึงดื่มสุราจนเมามาย กระทั่งมีสัมพันธ์กับหญิงอื่นโดยไม่ตั้งใจ แท้จริงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตกระไร หากแต่หญิงผู้นั้นกลับตั้งครรภ์ แล้วหนิงเอ๋อก็กล่าวหาว่าข้าไร้ความรับผิดชอบ ทำให้ข้าจำต้องรับผิดชอบหญิงผู้นั้น ! ข้าต้องแต่งงานกับหญิงผู้นั้นก็เพราะนาง ”
　　โชคดีที่หนิงเอ๋อสูญเสียความทรงจำทั้งหมดนางลืมสิ่งที่นางเคยกระทำ นางลืมกระทั่งหญิงผู้นั้น
　　เช่นนั้นเขาจึงคิดเสมอว่าเขายังมีโอกาสที่จะได้ครอบครองนาง !
　　ไป๋หยานยิ้มลึกล้ำขึ้นแววตาของนางแฝงอาการเยาะหยัน
　　”นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้ยินเรื่องไร้สาระเช่นนี้ท่านปัดความผิดในเรื่องการมีความสัมพันธ์ขณะเมาให้กับสตรีที่ไร้เดียงสาคนหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้น ภายหลังจากดื่มสุราท่านไม่จำเป็นต้องไปนอนกับหญิงคนนั้นก็ได้ ท่านไม่ได้นอนกับนางเพราะเมา ท่านเพียงอยากประชดมารดาของข้า ท่านคิดว่านางจะต้องหึงท่าน ทว่าก็อย่างที่รู้ท่านไม่เคยอยู่ในใจนางแม้แต่น้อย”
　　หนิงหยวนตัวแข็งทื่อเขาตะโกนออกมาด้วยความโกรธ “นางเด็กปากเสีย หากเจ้ากล้าพูดเพ้อเจ้ออีก ข้าจะสังหารเจ้าซะเดี๋ยวนี้ !”
　　ไป๋หยานยกยิ้ม”ข้าเพียงพูดความจริง ท่านเองก็รู้สึกผิด หากแต่ไม่กล้ายอมรับเท่านั้น”
　　ตูม!
　　แรงกดดันของหนิงหยวนแผ่กระจายออกมาอย่างรุนแรงเสื้อคลุมสีฟ้าของเขาปลิวไสวไปตามสายลมใบหน้าของเขาแลดูบ้าคลั่งและน่าเกลียด นัยน์ตาสีแดงของเขาจ้องมองไป๋หยานอย่างเย็นชา
　　“เจ้ารนหาที่ตายเองนะ!”
　　ไม่ว่าจะเป็นเพราะความสัมพันธ์ของนางกับไป๋หนิงหรือสิ่งที่นางเพิ่งกล่าวออกมา อย่างไรเสียวันนี้นางก็ต้องตาย !
　　ปัง!
　　ภายใต้พายุที่รุนแรงนี้ร่างของไป๋หยานกระเด้งกระดอนถอยหลัง กระทั่งกระแทกเข้ากับต้นไม้ที่อยู่ด้านหลัง ชั่วขณะนั้นความเจ็บปวดรวดร้าวพลันปรากฏขึ้นที่หลังของนาง คิ้วของนางขมวดมุ่นโดยไม่ตั้งใจ นางหายใจอากาศเย็น ๆ เข้าปอดด้วยความเจ็บปวด
　　ถึงกระนั้นไป๋หยานก็ยังไม่ได้ส่งเสียงใดออกมา นางเช็ดเลือดบริเวณมุมปาก ก่อนจะลุกขึ้นจากพื้นอีกครั้ง เผชิญหน้ากับลมพายุรุนแรงต่อหน้าหนิงหยวน
　　“เดิมทีข้ายังสงสัยอยู่ว่าไป๋หนิงใช่มารดาของข้าหรือไม่ ? หากแต่เพราะสิ่งที่ท่านเอ่ยกล่าวเมื่อครู่ ย่อมยืนยันความสัมพันธ์ของนางกับข้าได้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ข้าก็จะต้องมีชีวิตอยู่เพื่อพบกับนาง ! ต่อให้ชั่วชีวิตนี้ ท่านก็จะไม่มีวันได้นางเป็นแน่ !”
　　น้ำเสียงของไป๋หยานนั้นฟังดูมีอำนาจและเต็มไปด้วยแรงพลัง ภายใต้แรงกดดันอันทรงพลังของเขา นางกลับไม่มีความหวาดกลัวใด ๆ
　　”หุบปากหุบปากของเจ้าซะ !”
　　ร่างของหนิงหยวนสั่นสะท้านเขาคำราม พร้อมกับซัดพลังกระแทกเข้าที่หน้าอกของไป๋หยาน
　　ครานี้ฝีเท้าของไป๋หยานไม่ได้ถอยกลับ
　　***จบบทชายที่รักไป๋หนิง (4)***
บทที่ 1184 : ชายที่รักไป๋หนิง (5)
　　ราวกับว่านางเป็นดั่งต้นไม้ที่มีรากหยั่งลึกลงบนดินยืนต้นตะหง่านอย่างเงียบสงบบนผืนดิน รอยยิ้มเย้ยหยันพลันปรากฏที่มุมปากของนาง นัยน์ตาของนางจับจ้องมองหนิงหยวนอย่างไม่เกรงกลัว แววตาของนางช่างลึกล้ำ
　　หนิงหยวนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเขานิ่งงันไม่คาดคิดว่าหลังจากถูกพลังของเขาอัดกระแทกใส่ไป๋หยานจะยังคงสามารถยืนหยัดอยู่ได้ นั่นทำให้เขารู้สึกเสียดาย
　　”น่าเสียดายหากเจ้าไม่มีความสัมพันธ์กับหนิงเอ๋อ ข้าอาจรับเจ้าเป็นศิษย์ หากแต่ข้าจะไม่ยอมให้ญาติของหนิงเอ๋อมาปรากฏตัวที่นี่ ชั่วชีวิตนี้นางจะต้องเป็นของข้าตลอดไป !”
　　ท่าทางของเขาแลดูบ้าคลั่งเล็กน้อยเขาก้าวเข้าไปใกล้ไป๋หยานอีกสองสามก้าว
　　ไป๋หยานมองหนิงหยวนที่เดินเข้ามาหานางพลางเอ่ยปากเบา ๆ “นี่ท่านคิดอย่างนี้เองรึ คิดว่าจะทำให้นางไม่อาจกลับไปหาญาติของนางได้อีกเลยกระนั้นหรือ ? นอกจากข้าแล้วก็ยังมีญาติคนอื่น ๆ ที่กำลังตามหาตัวนาง วันหนึ่งนางก็จะได้พบกับท่านพ่อของข้า ถึงตอนนั้นท่านจะหยุดนางได้กระนั้นหรือ ?”
　　หนิงหยวนชะงักนัยน์ตาของเขาฉายประกายแดงวาบ พลันร่างก็กระพริบไปปรากฏเบื้องหน้าไป๋หยานทันที เขาคว้าจับสาบเสื้อของนางไว้แน่น
　　”บอกข้ามาสิว่าผู้ชายของนางอยู่ที่ใด? ขอเพียงข้าสังหารเขาได้ ก็จะไม่มีผู้ใดพรากนางไปได้อีก !”
　　ไป๋หยานยิ้มเยาะ
　　รอยยิ้มบนริมฝีปากของนางทำให้หนิงหยวนโกรธอย่างบอกไม่ถูก
　　”นังเด็กไร้ค่าหากเจ้าไม่บอกข้า ข้าจะทำให้เจ้าทรมานชนิดตายเสียดีกว่าอยู่ !”
　　ไป๋หยานหรี่ตานางกำลังถ่วงเวลา
　　ในขณะที่หนิงหยวนกำลังจะลงมือนั้น ไป๋หยานก็สามารถติดต่อหลงหยันได้ ขอเพียงหลงหยัน และป้านชิงเฉิงมาถึงทันเวลา นางก็จะมีกำลังมากพอที่จะจัดการชายผู้นี้ได้
　　ทว่าตอนนี้ชายผู้นี้กำลังโกรธมากเขาไม่ทันสังเกตเห็นพฤติกรรมของไป๋หยาน
　　“หากท่านอยากรู้ก็ควรถามนางเองจะดีกว่ากระมัง”
　　”ฮ่าฮ่า ฮ่า !”
　　หนิงหยวนหัวเราะเยาะหากหนิงเอ๋อเต็มใจที่จะบอก เขาคงจะรู้นานแล้วว่าชายผู้นั้นเป็นใคร
　　อย่างไรก็ตามก่อนหน้านี้นางไม่เต็มใจที่จะพูด มาถึงตอนนี้นางก็สูญเสียความทรงจำไปสิ้น นางลืมอดีตไปหมดแล้ว แล้วเขาจะหาชายผู้นั้นพบได้อย่างไร ?
　　”ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกสักครั้งบอกข้ามาว่าเขาอยู่ที่ใด ?” ท่าทางของหนิงหยวนยังคงบ้าคลั่ง “พูดมาสิ !”
　　ไป๋หยานยิ้มน้อยๆ นางเอนอิงพิงต้นไม้ที่อยู่ข้างหลัง จากนั้นก็หลับตาปล่อยให้หนิงหยวนที่อยู่ตรงหน้าคว้าคอเสื้อนาง แล้วแสดงความบ้าคลั่งต่อไป
　　นับแต่ต้นจนจบนางไม่กล่าวแม้ครึ่งคำ
　　“เด็กบ้า!”
　　ปัง!
　　หนิงหยวนยกกำปั้นขึ้นกระแทกใส่ไป๋หยานอีกครั้ง
　　ไป๋หยานพลันรู้สึกได้ถึงกระแสลมที่พุ่งเข้ามาจากด้านหน้านางลืมตาขึ้นทันที ขณะเดียวกันก็คว้าดาบล่าเทวดาขึ้นขวางหน้าปิดกั้นต่างโล่ป้องกันตัวนางไว้
　　ทันทีที่กำปั้นนี้จู่โจมเข้ามาไป๋หยานก็สั่นสะท้านไปทั้งร่าง มีเลือดไหลออกมาจากลำคอเต็มท่วมปากของนาง ชั่วขณะนี้ใบหน้าของนางก็ซีดลง
　　ด้วยพลังนี้ต้นไม้ที่อยู่ด้านหลังนางพลันพินาศย่อยยับเช่นกันหลังจากนั้นนางก็ไม่สามารถต้านทานพลังนี้ได้ นางก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว
　　ในตอนนี้หนิงหยวนก็รุกเข้ามาหานางอีกครั้ง…
　　แต่ทว่า…
　　ขณะที่หมัดของเขาใกล้เข้ามาจู่ ๆ มันก็สลายไป
　　อาภรณ์สีขาวปลิวไสวเบาๆ เรือนผมสีดำราวหมึกพาดผ่านแก้มของไป๋หยานตามสายลมพัด มือของชายคนนั้นกอดเอวของไป๋หยานไว้แน่น ลมหายใจที่เย็นเยียบราวกับฤดูหนาวที่ขมขื่นทำให้หุบเขาทั้งหมดโดยรอบดูราวกับตกอยู่ในห้วงชั้นน้ำแข็ง
　　ร่างของไป๋หยานแข็งทื่อนางค่อย ๆ หันหน้ากลับไปมอง
　　ทันใดนั้นใบหน้าที่งดงามหล่อเหลายากจะหาผู้ใดเทียบก็ปรากฏขึ้นในสายตาของนาง
　　ชายหนุ่มผู้นี้แลดูคล้ายเซียนสวรรค์ไม่แปดเปื้อนธุลีใดๆ ในโลก
　　***จบบทชายที่รักไป๋หนิง (5)***
บทที่ 1185 : ชายที่รักไป๋หนิง (6)
　　มือของเขากอดไป๋หยานไว้แน่นเขาปกป้องนางไว้ในอ้อมแขน หลังจากนั้นก็มองชายตรงหน้า ท่าทางเขาเปลี่ยนเป็นเฉยเมยทันที มุมปากของเขาโค้งงอเล็กน้อยอย่างเย็นยะเยือก
　　“อี้เฟิง…เหตุใดท่านถึงมาที่นี่ได้?”
　　ชายคนนี้เวลาเช่นนี้ ก็มาช่วยนางอีกครั้งแล้ว !
　　ไป๋หยานลดสายตาลงเล็กน้อยบางทีชีวิตนี้ นางอาจต้องติดค้างเขา โดยที่ไม่อาจชดใช้ได้ …
　　ฉู่อี้เฟิงปล่อยร่างของไป๋หยานจากนั้นก็ผลักนางไปไว้ด้านหลังตนเอง เสียงของเขาทุ้มต่ำทว่าก็ชัดเจนและไพเราะอย่างยิ่ง
　　”รอข้าที่นี่นะ”
　　หลังจากกล่าวจบชายรูปงามก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เขาจ้องมองไปที่ร่างของหนิงหยวน
　　หนิงหยวนยิ้มเยาะ”หนุ่มน้อย เจ้าอย่ายื่นจมูกเข้ามายุ่งเกี่ยวจะดีกว่า หาไม่ … ”
　　ดูเหมือนฉู่อี้เฟิงจะไม่ได้ยินถ้อยคำของหนิงหยวนเขาก้าวเข้าไปหาชายคนนั้นช้า ๆ
　　ทุกย่างก้าวที่เขาเดินหนิงหยวนรู้สึกได้ถึงแรงกดดัน
　　แรงกดดันเช่นนี้ทำให้เขาหรี่ตามอง มีแววประหลาดใจกะพริบวาบในดวงตาของเขา
　　ความแข็งแกร่งของเด็กคนนี้… ดูเหมือนจะไม่ธรรมดาเลย
　　”เจ้ารู้หรือไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคนที่ทำร้ายนาง ?” น้ำเสียงของฉู่อี้เฟิงเฉยเมยราวกับสายลมบางเบา ทว่าหนาวเหน็บ “ไม่ว่าใครก็ตามที่ทำร้ายนาง ข้าจะตามล่าจนสุดขอบฟ้า ไม่มีผู้ใดรอดพ้นจากเงื้อมมือของข้าไปได้ !”
　　ร่างของไป๋หยานเริ่มแข็งทื่อขึ้นเรื่อยๆ
　　ตลอดหลายปีที่ผ่านมาฉู่อี้เฟิงเคยให้สัญญากับนางเช่นนั้น และผู้ใดก็ตามที่ทำร้ายนาง แม้ว่าเขาจะต้องตามไปจนถึงสุดขอบโลกเขาก็ไม่ยอมรามือ…
　　หากแต่ในชีวิตนี้นางไม่อาจตอบแทนหนี้ความรักนี้ของเขาได้
　　ไป๋หยานเม้มริมฝีปากนางยืนอยู่ข้างหลังพลางจ้องมองบุรุษที่ราวกับเทพเซียนอมตะเบื้องหน้า สีหน้าของนางราวกับกำลังมึนงง
　　นางรู้สึกว่าฉู่อี้เฟิงที่นางพบในครั้งนี้ แตกต่างจากเดิมเล็กน้อย
　　ทว่านางไม่สามารถบอกได้ว่าแตกต่างกันอย่างไร?
　　ทันใดนั้นภาพของเฟิงลี่เฉินพลันปรากฏขึ้นในความคิดของไป๋หยาน ทำให้นางนิ่งงัน และพึมพำกับตนเอง
　　“อี้เฟิงความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับเฟิงลี่เฉินผู้นั้นคืออะไรกันแน่?”
　　ที่นางคล้ายกับไป๋หนิงอาจกล่าวได้ว่าเพราะเป็นแม่ลูกกัน
　　แต่หากเฟิงเฟิงลี่เฉินและฉู่อี้เฟิงไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกัน เหตุใดพวกเขาจึงเหมือนกันถึงเพียงนี้ล่ะ?
　　ไม่สิ! แม้ว่านาง และไป๋หนิงจะมีลักษณะคล้ายคลึง หากแต่ก็ยังสามารถแยกแยะได้ว่าใครเป็นใครอยู่ดี ส่วนฉู่อี้เฟิงและเฟิงลี่เฉินนั้น เว้นแต่สีผมของพวกเขาแล้ว ทั้งหมดที่เหลือราวแกะออกมาจากพิมพ์เดียวกัน
　　หากบอกว่าเป็นคนๆ เดียวกัน ก็ต้องมีคนเชื่อ …
　　ฝีเท้าของฉู่อี้เฟิงหยุดชะงัก
　　ไม่รู้ว่าเป็นเพียงภาพลวงตาของไป๋หยานหรือไม่นางรู้สึกว่า ชายหนุ่มแลดูแข็งกระด้างกว่าแต่ก่อนเล็กน้อย ทว่าเพียงไม่นานเขาก็กลับมาเป็นปกติทันที สายตาที่เฉยชาของเขาหันมาจับจ้องหนิงหยวนอีกครั้ง …
　　การแสดงออกของหนิงหยวนเปลี่ยนไปเขากัดฟันเปิดฉากโจมตีฉู่อี้เฟิงก่อน
　　เมื่อครู่เขาเล่าเรื่องให้นังตัวแสบฟังหมดแล้ว วันนี้ไม่ว่าจะอย่างไร คนทั้งสองก็ต้องตายที่นี่ !
　　ฉู่อี้เฟิงสะบัดแขนเสื้ออย่างไม่แยแสเขาหันหน้าไปทางหนิงหยวนที่จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหัน สีหน้าของเขายังคงเฉยเมยตลอดเวลา นอกเหนือจากอากาศเย็นยะเยือกรอบ ๆ ตัวเขาแล้ว การแสดงออกของเขาก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงใด ๆ
　　ตูม!
　　ชั่วขณะนั้นหมัดของคนทั้งสองก็ปะทะกันกลางอากาศพลังอันแข็งแกร่งทรงพลังพลันแผ่ออกมาจากคนทั้งสองทำลายต้นไม้โดยรอบ นอกจากนี้ยังทำให้หุบเขาทั้งหมดกลายเป็นพื้นดินราบ
　　”ฉู่อี้เฟิง!” ไป๋หยานตกใจ นางมองฉู่อี้เฟิงด้วยความรู้สึกร้อนรน นางเหลียวกลับไปมองด้านหลังด้วยความกังวลใจ ทว่าก็ไม่เห็นหลงหยันกับป้านชิงเฉิงติดตามมาเลย
　　***จบบทผู้ชายที่รักไป๋หนิง (6)***