จิ้งจอกจอมซ่าส์ กับหม่ามี้หมอเทวดาพลิกสวรรค์ - บทที่ 1061-1065

บทที่ 1061 : ปีศาจน้อยไป๋เสี่ยวเฉิน (4)
　　ตงฟางเฉียนหลบสายตา”ราชาไม่ได้ประทับอยู่ที่นี่ เช่นนั้นราชินีควรเสด็จไปตามหาในที่อื่น ๆ ดู”
　　แม้ว่านางจะพยายามปกปิดความตื่นตระหนกในแววตาอย่างรวดเร็วทว่าไป๋หยานก็จับสังเกตได้โดยบังเอิญ
　　นางพยักหน้าอย่างใจเย็น”เอาล่ะ เช่นนั้นฝากเจ้าหน่อยก็แล้วกัน หากมีข่าวจากตี้คัง อย่าลืมแจ้งให้ข้าทราบด้วย”
　　ครั้นกล่าวจบนางก็หันหลังกลับก้าวจากไปในทิศทางที่นางมา
　　หากสังเกตดีๆ จะเห็นว่ายามนี้ฝีเท้าของไป๋หยานนั้นช้ามาก ดูราวกับว่านางกำลังรออะไรบางอย่าง
　　แน่นอนว่าตงฟางเฉียนไม่ได้สนใจไป๋หยานนางหันหน้ากลับไปยังโรงน้ำชา
　　หลังจากที่นางเดินเข้าไปในโรงน้ำชาฝีเท้าของไป๋หยานก็หยุดลง แววตาที่ล้ำลึกของนางมองไปยังทิศทางที่ตงฟางเฉียนจากไป นางกล่าวอย่างเคร่งขรึม “เผ่าหมาป่าอสูรนี้จะต้องมีปัญหาใดเป็นแน่ …
　　ทันใดนั้นมือเล็กๆ ก็ยื่นออกมาจากด้านข้าง พลางดึงแขนเสื้อของไป๋หยาน
　　ไป๋หยานขมวดคิ้วพร้อมกับลดสายตาลงมอง ทว่าสิ่งที่นางเห็นก็คือเด็กน้อยที่รูปร่างบอบบางมาก สวยงามไม่ต่างจากเด็กผู้หญิง
　　”สิ่งที่ท่านพูดเมื่อครู่นี้เป็นความจริงหรือไม่? ท่านเป็นราชินีแห่งแดนอสูรจริง ๆ กระนั้นหรือ ?”
　　เด็กน้อยตวัดนัยน์ตากลมโตพลางมองไป๋หยานอย่างระแวดระวัง
　　ไป๋หยานพยักหน้า”เจ้ามีอะไรจะบอกข้างั้นหรือ ?”
　　จากแววตาของเด็กน้อยเห็นได้ชัดว่าหนูน้อยจะต้องมีบางอย่างต้องการบอกนาง…
　　เด็กน้อยพยักหน้าอย่างหดหู่”ท่านเป็นราชินีแห่งแดนอสูร เป็นแม่ที่เฉินเฉินพูดถึงใช่หรือไม่ ?”
　　หัวใจของไป๋หยานบีบรัดแน่นนางรีบจับไหล่เด็กน้อยไว้ แววตาของนางเต็มไปด้วยความสุขใจ
　　”เจ้าเคยพบเฉินเอ๋องั้นหรือ? เขาอยู่ที่ใด ?”
　　เด็กน้อยเหลือบมองไปยังทิศทางที่ตงฟางเฉียนเดินจากไปอย่างขลาดๆ “ คนพวกนั้นหลอกเฉินเฉินมา และให้ยาแก่เฉินเฉินเพื่อให้เฉินเฉินสูญเสียความทรงจำโชคดีที่เฉินเฉินไม่ได้ตกหลุมพรางพวกเขา แต่พวกเขาก็อ้างว่าเฉินเฉินเป็นลูกชายของพวกเขาอย่างไร้ยางอาย”
　　ไป๋หยานกำหมัดแน่นนางกระพริบตา “คนที่เจ้าพูดถึงนั้นเป็นคนของเผ่า หมาป่าอสูรใช่หรือไม่ ?”
　　”ใช่…พวกเขาเหล่านั้นไม่เพียงแต่แสร้งทำตัวเป็นพ่อแม่ของเฉินเฉินเท่านั้นแต่พวกเขายังบอกอีกว่าราชาแห่งแดนอสูรเป็นศัตรูของเฉินเฉิน และราชาแห่งแดนอสูรนี่แหละที่เป็นคนทำร้ายเฉินเฉินจนความจำเสื่อม”
　　เด็กน้อยกัดริมฝีปากของตนพลางดึงแขนเสื้อของไป๋หยานอย่างน่าสงสาร
　　”เฉินเฉินอยากพบองค์ราชาจึงยอมรออยู่ที่คฤหาสน์บ้านสกุลซางท่านป้าช่วยเฉินเฉินด้วยนะได้หรือไม่ ?”
　　อกของไป๋หยานอัดแน่นด้วยเพลิงโทสะทว่าชั่วขณะนั้นเองตงฟางเฉียนก็เดินออกมาจากโรงน้ำชาอย่างรวดเร็ว ข้างกายนางยังมีชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาติดตามออกมาด้วย
　　ครั้นนางเห็นเสือดาวน้อยยืนอยู่ข้างกายไป๋หยานตงฟางเฉียนก็ตกใจมาก ร่างของนางสั่นสะท้าน
　　แรกเห็นซางหยูถึงกับผงะจากนั้นเขาก็ตั้งสติได้ เขารีบก้าวเข้าไปหาไป๋หยาน พลางลากตัวเสือดาวน้อยออกมา เขาโค้งคำนับไป๋หยานพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า
　　”ราชินีเดินทางมาไกลกระหม่อมผิดเองที่ไม่ได้ถวายการต้อนรับอย่างสมพระเกียรติ ขอราชินีได้โปรดอภัยโทษให้กระหม่อมด้วย เด็กคนนี้เป็นเพื่อนเล่นของบุตรชายกระหม่อม เขาอาจทำเรื่องโง่เง่ากระทั่งทำให้ราชินีทรงขุ่นพระทัย ขอราชินีโปรดเห็นแก่ความเป็นเด็กของเขา กระหม่อมจะนำเขากลับไปอบรมเองดีหรือไม่ ?”
　　ไป๋หยานระงับความโกรธในใจพลางแสยะยิ้มที่มุมปาก “ข้าคิดว่าเด็กคนนี้ดูคุ้นมาก ทว่าข้าก็ชอบเขามาก”
　　ซางหยูตกตะลึงเขาก้มลงมองเสือดาวน้อยที่ยามนี้มีหยาดน้ำตาเอ่อคลอ พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย
　　เด็กคนนี้ความจำเสื่อมคงไม่สามารถบอกอะไรกับราชินีได้ พวกเขาควรยอมนางตามมารยาทจะดีกว่า
　　นอกจากนี้ราชินีก็ยังไม่เคยเห็นเด็กคนนี้มาก่อน

บทที่ 1062 : ความโกรธของไป๋หยาน (1)
　　“ในเมื่อราชินีต้องพระทัยเขาเช่นนั้นพรุ่งนี้กระหม่อมจะพาเขาไปเข้าเฝ้าพระองค์ด้วยตนเอง”
　　ตอนนี้เขายังไม่สามารถควบคุมองค์ชายน้อยได้อย่างสมบูรณ์เช่นนั้นในเวลานี้เขายังไม่อาจให้ราชินีพบองค์ชายน้อยได้
　　ไป๋หยานมองเสือดาวน้อยที่ถูกซางหยูดึงตัวออกไปนัยน์ตาของนางกระพริบน้อย ๆ “ไม่…ตอนนี้ข้าเองก็เหนื่อยเช่นกัน เหตุใดเจ้าไม่นำทางข้าไปพักผ่อนที่คฤหาสน์ บ้านสกุลซางของเจ้าล่ะ ?
　　สีหน้าของซางหยูเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันเขาสูดลมหายใจเข้าลึก “กราบทูลราชินี บิดาของกระหม่อมไม่อยู่บ้าน คงไม่เป็นการดีหากพระองค์จะเสด็จไปที่บ้านของกระหม่อม … รอให้บิดาของกระหม่อมกลับมาก่อนเถิด เมื่อนั้นกระหม่อมจะมาทูลเชิญเสด็จราชินีไปที่บ้านกระหม่อมเอง”
　　ตราบเท่าที่เขายื้อเวลาไว้ได้อีกสองสามวันเขาก็จะสามารถควบคุมองค์ชายน้อยได้อย่างสมบูรณ์ เมื่อถึงเวลานั้นแม้ว่าราชินีจะพบองค์ชายน้อย นางก็ไม่อาจทำอะไรได้
　　”หาก… ” ไป๋หยานหรี่ตาลงเล็กน้อย พลางยิ้มเยาะที่มุมปาก “ข้าจะไปให้ได้ล่ะ ?”
　　ใบหน้าของซางหยูซีดเซียวเขากัดฟันแน่น “ราชินี…กระหม่อมให้ความเคารพพระองค์ หากแต่ทรงคิดว่าแดนอสูรนี้เป็นของพระองค์จริง ๆ งั้นหรือ ? พระองค์เป็นเพียงมนุษย์ หากพระองค์มิได้ให้กำเนิดองค์ชาย พระองค์คิดหรือว่าตำแหน่งราชินีจะตกเป็นของพระองค์ได้ ?”
　　เผ่าหมาป่าอสูรไม่เคยออกจากดินแดนลับแห่งนี้เช่นนั้นพวกเขาจึงไม่เข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันของแดนอสูร นับประสาอะไรจะรู้คำสั่งที่ตี้คังประกาศ
　　เขาเชื่อเสมอว่าที่มนุษย์นางนี้ขึ้นมาดำรงตำแหน่งราชินีได้ก็เนื่องเพราะนางให้กำเนิดองค์ชายน้อยหาไม่ราชาอสูรจะอภิเษกสมรสกับมนุษย์ ยกขึ้นดำรงตำแหน่งราชินีได้อย่างไร ?
　　“เจ้าไม่ให้ข้าไปที่คฤหาสน์ของเผ่าหมาป่าอสูรงั้นหรือ? “ไป๋หยานยิ้มเยาะอีกครั้ง และอีกครั้ง นางก้าวไปข้างหน้าสองก้าว เข้าใกล้ซางหยูมากขึ้นเรื่อย ๆ นัยน์ตาของนางส่องประกายแสงข่มขู่ ขณะจ้องใบหน้าของซางหยูเขม็ง สายตาของนางแหลมคมราวกับใบมีด
　　ซางหยูก้าวถอยหลังไปสองก้าวความประหลาดใจฉายผ่านแววตาของเขาหากแต่เขาก็ไม่เข้าใจว่า เหตุใดภายใต้สายตาที่ดึงดูดใจของสตรีผู้นี้ กลับทำให้ในใจของเขารู้สึกหวาดกลัวได้ถึงเพียงนี้ ?
　　”ราชินีได้โปรดเสด็จกลับไปก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”
　　ซางหยูกัดฟันกล่าวอีกครั้ง
　　ตอนนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ตามก็ไม่อาจให้ราชินีเสด็จไปที่บ้านสกุลซางได้
　　ชั่วขณะนั้นเสือดาวน้อยก็ยื่นมือออกมาผลักซางหยูออก จากนั้นเขาก็รีบวิ่งไปหาไป๋หยาน ก่อนจะหันกลับมาจ้องมองกลุ่มคนเหล่านั้นอย่างดุร้าย
　　”พวกเจ้าหลอกเฉินเฉินดูหมิ่นท่านป้า ท่านป้า เฉินเฉินอยู่ในคฤหาสน์ซาง คนพวกนี้คุมตัวเฉินเฉินไว้ ทั้งไม่ยอมให้ท่านไปช่วยเฉินเฉิน !”
　　ถ้อยคำของเสือดาวตัวน้อยทำให้สีหน้าของซางหยูและภรรยาของเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก เขาตะโกนขึ้นด้วยความโกรธ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโมโห “เจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร ?”
　　”ข้าไม่ได้พูดเรื่องไร้สาระ”ใบหน้าบอบบางของเสือดาวน้อยแสดงออกถึงความโกรธ “ท่านป้าไปช่วยเฉินเฉินกันเถอะ”
　　เขาจับมือของไป๋หยานจูงไปยังทิศทางมุงสู่บ้านสกุลซาง
　　ซางหยูโกรธมากเขารวบรวมชั้นพลังห่อหุ้มหมัดของตนเอง ก่อนจะกระแทกเข้าใส่ใบหน้าที่บอบบางของเสือดาวตัวน้อย
　　ขณะที่กำปั้นของเขากำลังจะเข้าใกล้เสือดาวน้อยมือเรียวงามราวหยกก็บีบกำปั้นของเขาแน่น ชั่วขณะนั้นพลังที่ห่อหุ้มไว้ในหมัดพลันสลายหายไปทันที …
　　”นี่มัน… ” ซางหยูเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ
　　ราชินีเป็นมนุษย์มิใช่หรือ? มนุษย์นั้นอ่อนแอมาก จะทำเช่นนี้ได้อย่างไร …?
　　เขาพยายามใช้พลังลมปราณจากร่างของตนครั้งแล้วครั้งเล่าทว่าความแข็งแกร่งของเขาก็ถูกไป๋หยานสะกัดกั้นไว้ เขาไม่สามารถแม้แต่จะดึงกำปั้นออกจากฝ่ามือของนางได้ด้วยซ้ำ
　　จากนั้น…
　　กระแสลมแรงก็พัดมาอาภรณ์สีแดงพลันปลิวสะบัด งดงามหาผู้ใดเทียบได้
　　เปรี้ยง!
　　พร้อมเสียงอันดังร่างของซางหยูก็ถูกกระแทกลอยไกลออกไป ก่อนจะตกลงท่ามกลางฝูงชนอย่างน่าอับอาย
　　ตงฟางเฉียนรีบยกมือขึ้นปิดปากตนนางมองซางหยู ผู้ซึ่งยามนี้โดนหมัดของไป๋หยาน ด้วยประกายตื่นตระหนกในดวงตา …
บทที่ 1063 : ความโกรธของไป๋หยาน (2)
　　”ซีซี…เจ้ากลับไปก่อน”
　　ซางหยูไอแห้งๆ เขาตะกายขึ้นจากพื้น ใบหน้าของเขาเย็นชา และเคร่งเครียด
　　ตงฟางเฉียนมองซางหยูอย่างเป็นกังวลที่สุดนางก็หันศีรษะบ่ายหน้าไปยังคฤหาสน์สกุลซางอย่างรวดเร็ว …
　　ไป๋หยานมองตามทิศทางที่ตงฟางเฉียนจากไปโดยไม่แสดงทีท่าใดๆ นางดึงเสือดาวน้อยขึ้นจากพื้น และเมื่อเสือดาวน้อยทรงตัวได้ นางก็ไล่ติดตามตงฟางเฉียนไป
　　ซางหยูกัดฟันเขารีบวิ่งตามหลังไป๋หยานไปห่างกันเพียงสองสามก้าว เขาก็ซัดกำปั้นใส่นาง
　　อย่างไรก็ตามไป๋หยานก็รับมืออย่างมีสติ นางเตะเข้าที่หน้าอกของซางหยู และการเตะครั้งนี้ก็ทำให้เขาปลิวไปกว่า 10 ก้าว เลือดพุ่งออกมาจากปากของเขาไม่หยุด
　　”ไปให้พ้น!”
　　ไป๋หยานตวาดออกมาอย่างเย็นชาชั่วขณะนั้น นางไม่ได้หันกลับไปมองเขาอีก นางรีบพุ่งตัวไปตามทิศทางที่ตงฟางเฉียนจากไป กระทั่งบนถนนสายนี้เหลือเพียงภาพเงา …
　　ณคฤหาสน์บ้านสกุลซาง
　　ภายในลานบ้านนิ้วมือของไป๋เสี่ยวเฉินไฟลุกเป็นชั้น ๆ เขามองลานบ้านพร้อมรอยยิ้ม แววเจ้าเล่ห์ส่องประกายวาวในดวงตากลมโตของเขา
　　“คราวนี้ควรจุดไฟเผาตรงไหนดีน้า?”
　　ขณะที่มืออีกข้างของเขากดคางดูราวกับว่าเขากำลังครุ่นคิดบางอย่างอยู่
　　บรรดาสาวใช้และยามที่อยู่ข้างๆ พวกเขาทั้งหมดพากันคุกเข่าลงกับพื้นตัวสั่นงันงก พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าเด็กแสนน่ารักคนนี้จะเป็นปีศาจน้อย
　　”คุณชายเฉินอย่าจุดไฟอีกเลย หากยังขืนทำต่อคงได้เผาคฤหาสน์นี้วอดวายทั้งหลังเป็นแน่”
　　ไป๋เสี่ยวเฉินทำปากงุ้มเอ่ยกล่าวอย่างไม่พอใจ “พวกเจ้าไม่ยอมให้ข้าออกไปเที่ยวเล่น ทั้งยังไม่ยอมให้ข้าจุดไฟเล่นอีก จะให้ข้าอยู่ที่นี่อย่างเบื่อ ๆ แบบนี้ตลอดเวลางั้นหรือ ?”
　　”คุณชายเฉินเป็นคำสั่งของนายน้อยไม่ให้ท่านออกจากคฤหาสน์ เพราะข้างนอกอันตรายเกินไป ผู้ที่ทำร้ายท่านครั้งก่อนก็ยังจับตัวไม่ได้ หากเขาพบท่านเข้าตอนที่ท่านออกไปข้างนอก ท่านจะมิตกอยู่ในอันตรายงั้นหรือ ?”
　　สาวใช้ตัวสั่นพลางเกลี้ยกล่อม
　　ไป๋เสี่ยวเฉินตะคอก”ในเมื่อไม่ให้ข้าออกไป ก็อย่าขัดขวางการวางเพลิงของข้า พวกเจ้าหลีกไปนะ ไม่งั้นข้าจะเผาพวกเจ้าเสียด้วย”
　　เหล่าสาวใช้พากันตัวสั่นงันงกต่างมองหน้ากัน ก่อนจะหลบหลีกไปยืนข้าง ๆ
　　“เฉินเอ๋อ!”
　　ทันใดนั้นเองน้ำเสียงตื่นตระหนกก็ดังมาจากด้านนอกประตูก่อนที่ไป๋เสี่ยวเฉินจะได้จุดไฟ เขาก็ถูกเสียงนี้ขัดจังหวะเสียก่อน
　　ใบหน้าเล็กๆ ของเขาเคร่งขรึมลงทันที
　　”ท่านตามหาข้ามีอะไรหรือ?”
　　ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ไป๋เสี่ยวเฉินไม่แสดงสีหน้าดี ๆ เลย เมื่อเห็นตงฟางเฉียน ทว่ายามนี้ตงฟางเฉียนก็ไม่ใส่ใจมากนักแล้ว ใบหน้าของนางแลดูตื่นตระหนก
　　”เฉินเอ๋อไปกับข้า”
　　นางเอื้อมมือออกมาด้วยหวังคว้าตัวไป๋เสี่ยวเฉิน
　　อย่างไรก็ตามไป๋เสี่ยวเฉินกลับหลบเลี่ยงมือของตงฟางเฉียน
　　ตงฟางเฉียนไม่มีเวลาคิดว่าเหตุใดไป๋เสี่ยวเฉินถึงหลบเลี่ยงได้ว่องไวปานนี้ นางรู้เพียงว่า หากนางไม่รีบพาเขาไปอาจจะสายเกินการก็เป็นได้
　　”เฉินเอ๋อ…ฟังแม่นะศัตรูที่ทำร้ายเจ้าครั้งก่อนกำลังมาที่นี่ ตอนนี้เจ้าต้องรีบไปซ่อนตัวกับแม่ แม่เป็นแม่ของเจ้า แม่ไม่ทำร้ายเจ้าแน่”
　　แววตาของตงฟางเฉียนตื่นตระหนกนางกัดริมฝีปากตนเองแน่น
　　ทว่า…
　　ถ้อยคำของนางกลับทำให้แววตาของไป๋เสี่ยวเฉินสว่างไสวขึ้น
　　ป๊ะป๋าวายร้ายจะมาที่นี่งั้นรึ?
　　แน่นอนไป๋เสี่ยวเฉินไม่ยอมเดินตามนางไป นัยน์ตากลมโตของเขากลอกไปมาสองสามครั้ง ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงงงงวย “เจ้าพูดเสมอว่า มีศัตรูต้องการทำร้ายข้า หากแต่เราไม่มีความแค้นใจต่อกัน เหตุใดพวกเขาถึงต้องทำร้ายข้าด้วยล่ะ ?”
　　ตงฟางเฉียนสะดุ้ง”เพราะว่า … เพราะพวกเขาเห็นว่า เจ้าน่ารักพวกเขาจึงต้องการพรากเจ้าไปจากอกพ่อแม่ แต่พ่อกับแม่จะทิ้งเจ้าได้อย่างไร ในเมื่อพวกเราก็รักเจ้ามาก ? คนเหล่านั้นจึงต้องการทำร้ายเจ้าทันทีที่พวกเขาได้พบเห็นเจ้าแทน”

บทที่ 1064 : ความโกรธของไป๋หยาน (3)
　　”งั้นรึ?”
　　ในระยะที่ห่างไปไม่ไกลนักไป๋เสี่ยวเฉินเห็นสตรีในอาภรณ์สีแดงที่กำลังร่อนลงมาจากอากาศว่างเปล่า นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความสุข เขามองภาพนั้นพร้อมกับรอยยิ้มไร้เดียงสาบนใบหน้าสีชมพู และน่ารักของเขา
　　”หม่ามี้”
　　ตงฟางเฉียนไม่ทันสังเกตเห็นการมาของไป๋หยานเลยคิดว่าคำเรียกขานแม่ของไป๋เสี่ยวเฉินนั้นคือเขาเรียกหานาง พลันหัวใจของนางก็พองโตด้วยความดีใจเป็นอย่างมาก
　　นับแต่ปีศาจน้อยตัวนี้มาถึงบ้านสกุลซางเขาก็ไม่เคยคิดจะเรียกขานนางว่าแม่เลย
　　ดูเหมือนว่าความพยายามของนางจะไม่สูญเปล่าในที่สุดเด็กน้อยคนนี้ก็ยอมรับตัวตนของนางจากก้นบึ้งของหัวใจเขาแล้ว …
　　ขณะที่ตงฟางเฉียนกำลังลิงโลดด้วยความดีใจอยู่นั้นไป๋เสี่ยวเฉินก็ปัดมือของนางออกอย่างแรง ร่างเล็ก ๆ ของเขาวิ่งไปที่ประตูลานบ้าน
　　มือของตงฟางเฉียนยังคงค้างอยู่กลางอากาศใบหน้าของนางแข็งทื่อ นางค่อย ๆ หันกลับไปมอง ทันใดนั้นใบหน้าที่งดงามของไป๋หยานก็สะท้อนเข้าสู่คลองสายตาของนาง …
　　หลังจากที่ได้เห็นเด็กน้อยนุ่มนิ่มขี้อ้อนอีกครั้งใบหน้าที่เคยไร้ความรู้สึกของไป๋หยานก็เผยรอยยิ้มงดงาม
　　ทันทีที่นางอ้าแขนออกรับเจ้าตัวเล็กก็พุ่งเข้าหาอ้อมกอดของนาง
　　“หม่ามี้เฉินเอ๋อคิดถึงหม่ามี้มากเลย ทำไมหม่ามี้เพิ่งมาหาเฉินเอ๋อได้ล่ะ หรือว่าป๊ะป๋าวายร้ายไม่ให้มา ?”
　　ไป๋เสี่ยวเฉินเงยหน้าขึ้นมองไป๋หยานนัยน์ตาของเขาเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตา มุมปากของเขางองุ้มเล็กน้อย ขณะเอ่ยถามอย่างน่าสงสาร
　　ในหัวใจดวงเล็กๆ ของไป๋เสี่ยวเฉินคิดว่า ป๊ะป๋าวายร้ายคงไม่ยอมให้แม่มาหาเขา ! เพราะกลัวว่าเขาจะพรากแม่ไป !
　　ไป๋หยานรู้สึกแคลงใจนี่ตี้คังทำอะไรให้เด็กน้อยคิดว่าเขาเป็นคนใจแคบถึงเพียงนั้นได้นะ …
　　”เฉินเอ๋อแม่ก็มาที่นี่แล้วไง” ไป๋หยานกอดเด็กน้อยไว้ในอ้อมแขนแน่น ริมฝีปากของนางเผยอขึ้น
　　ช่างดีจริงๆ ที่มีลูกชายอยู่เคียงข้างข้า …
　　ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของตงฟางเฉียนเย็นยะเยียบนางตัวสั่นอย่างไม่สามารถควบคุมได้ พลันดวงตาของนางก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
　　จะเป็นไปได้อย่างไร?
　　เด็กนี่ไม่ได้สูญเสียความทรงจำไปแล้วหรอกหรือ? เหตุใดเด็กคนนี้ถึงยังจำมารดาของตัวเองได้ล่ะ ?
　　ตงฟางเฉียนกัดริมฝีปากตนเองแน่นใบหน้าซีดเซียวของนางโปร่งใสราวกับกระดาษบาง ๆ ยามถูกแสงแดดส่อง แผ่นหลังของนางเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็น เพียงสายลมพัดผ่านบางเบา ร่างของนางก็สั่นสะท้านราวกับหนาวยะเยือก
　　ที่สุดไป๋เสี่ยวเฉินก็ยอมผละออกจากอ้อมกอดของไป๋หยาน เขาหันหน้าไปมองตงฟางเฉียน พร้อมรอยยิ้มขันในแววตา
　　”เอ่อ…ข้าลืมบอกไปว่าหม่ามี้ให้ข้ากินยาอาวุวัฒนะตั้งแต่ข้ายังเล็ก ข้าเลยอยู่ยงคงกระพัน ทั้งข้าก็ไม่ได้รับผลกระทบจากยาที่เจ้าให้ข้าเลยแม้แต่น้อย”
　　ตงฟางเฉียนถอยหลังไปสองสามก้าวนางส่ายศีรษะพลางมองใบหน้าสีชมพูงดงามราวหยกนั้นด้วยความตกใจ
　　สิ่งที่เขาหมายถึงก็คือที่เขาทำเป็นสูญเสียความทรงจำก่อนหน้านี้นั้น เป็นเพียงการเสแสร้งกระนั้นรึ ?
　　”เหตุใดเจ้าถึงทำเช่นนี้…เหตุใด?” ตงฟางเฉียนตะโกนด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ที่สุดนางก็เข้าใจแล้วว่า เหตุใดที่ผ่านมาการแสดงออกของเด็กคนนี้ถึงเต็มไปด้วยความเกลียดชัง นั่นเป็นเพราะเขารู้ทุกอย่าง เขาไม่สูญเสียความทรงจำใด ๆ เลย
　　ไป๋เสี่ยวเฉินยกยิ้ม”แล้วเจ้าไม่ได้ต้องการใช้ข้าจัดการกับท่านพ่อของข้าหรอกหรือ ? เมื่อเป็นเช่นนั้นไม่ช้าก็เร็วท่านพ่อของข้าก็จะมารับข้าเอง แทนที่จะไปตามหาเขาแบบสะเปะสะปะ ข้าควรรอให้เจ้าพาเขามาพบข้าเองมากกว่าไม่ใช่หรือ”
　　ตงฟางเฉียนชี้นิ้วไปที่ไป๋เสี่ยวเฉินนิ้วของนางสั่นระริกตลอดเวลา นางไม่สามารถกล่าวคำใดออกเลย
　　น้ำตาของนางเอ่อท้นแววตาของนางมีแต่ความสิ้นหวัง
　　นับแต่ต้นจนจบพวกนางโดนเด็กคนนี้หลอก !
　　”เฉินเอ๋อ…เจ้ารอแม่ที่นี่ก่อนนะ”
　　ไป๋หยานลดสายตาลงพลางกดจูบเบา ๆ บนหน้าผากของไป๋เสี่ยวเฉิน นางยิ้มมุมปากเอ่ยกล่าวเบา ๆ
บทที่ 1065 : ความโกรธของไป๋หยาน (4)
　　ไป๋เสี่ยวเฉินพยักหน้าอย่างเชื่อฟังเขายืนอยู่ด้านหลังไป๋หยานโดยไม่ขยับเขยื้อน นัยน์ตาของเขาสว่างไสวราวกับดวงดาว ขณะจ้องมองแผ่นหลังของนาง
　　ตงฟางเฉียนสั่นสะท้านไปทั้งร่างภายใต้สายตาทรงอำนาจนั้น นางถึงกับก้าวถอยหลังอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว
　　ทว่าด้านหลังก็มีกำแพงสีขาวตั้งอยู่ทำให้นางไม่อาจถอยต่อไปได้อีกแล้ว
　　อย่างไรก็ตามชั่วขณะนั้นเอง…
　　ตงฟางเฉียนก็เห็นซางหยูวิ่งผ่านประตูเข้ามานัยน์ตาของนางพลันสว่างไสวขึ้นมาทันที นางรีบกล่าวว่า “พี่หยูช่วยข้าด้วย เด็กคนนี้แสร้งทำเป็นความจำเสื่อม เขาไม่ได้หลงกลแผนการของเราเลย ?”
　　“กระไรนะ?”
　　ซางหยูตัวสั่นเขาเกือบจะล้มลงกับพื้น เขาเงยหน้าขึ้นด้วยความตื่นตระหนก พลันสายตาของเขาก็สบเข้ากับใบหน้าสีชมพูของไป๋เสี่ยวเฉิน
　　ไป๋เสี่ยวเฉินเงยหน้าขึ้นเขาแลดูทรงอำนาจตั้งแต่อายุยังน้อย น้ำเสียงที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะของเขาก็ดังก้องไปทั่วลานบ้าน
　　”คนโง่เอ๊ย! เจ้าดูถูกข้าเกินไปหรือเปล่า ? ข้าเพียงเล่นกลเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น ทว่าโชคดี กลลวงของข้าได้ผลมาก ที่สุดหม่ามี้ก็มาหาข้าแล้ว”
　　รอยยิ้มของไป๋เสี่ยวเฉินช่างสดใสเมื่ออยู่ต่อหน้าไป๋หยาน เขาไม่เหมือนปีศาจน้อยที่จุดไฟเผาคฤหาสน์บ้านสกุลซาง ทว่าเขาเป็นเทพบุตรตัวน้อยน่ารักเสียมากกว่า
　　ซางหยูเซถอยหลังด้วยความสิ้นหวัง“เป็นไปได้ยังไง…จบสิ้นแล้ว มันจบสิ้นแล้ว !”
　　เขารู้แล้วว่าเขาควรเชื่อฟังถ้อยคำของบิดา ยอมใช้ชีวิตอย่างสงบในดินแดนลับแห่งนี้ แทนที่จะคิดไขว่คว้าในสิ่งที่ไม่ได้เป็นของตน
　　หาไม่ครั้งนี้เขาคงจะไม่นำหายนะมาสู่ตระกูลซางเช่นนี้ …
　　ปัง!
　　ไป๋หยานถีบไหล่ของตงฟางเฉียนอย่างหนักหน่วงและด้วยลูกถีบนี้ส่งผลให้ร่างของตงฟางเฉียนถึงกับโน้มไปข้างหน้า ก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้น
　　ตงฟางเฉียนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดสีหน้าของนางซีดลงกว่าเดิม นางกัดริมฝีปากแน่นน้ำตาไหลพรากออกมาจากสองตาของนาง
　　แม้จะเห็นท่าทางที่น่าสังเวชของตงฟางเฉียนซางหยูก็ไม่คิดจะยื่นมือช่วยเหลือนาง ทว่ากลับหันหลังต้องการที่จะหลบหนี
　　แต่ทว่า…
　　ในขณะที่เขาหันหลังกลับไป๋หยานก็หันหน้ามา พร้อมกับสะบัดนิ้วปล่อยพลังซัดเข้าใส่ข้อเท้าของซางหยู
　　ซางหยูล้มลงกับพื้นทว่าก็ยังพยายามที่จะลุกขึ้นยืน ในขณะที่เขายืนขึ้นได้นั้น ลมปราณที่ทรงพลังก็พุ่งมาจากด้านหน้ากดทับลงบนร่างของเขาราวกับร่างของเขาถูกภูเขาขนาดใหญ่กดทับ
　　ไป๋เสี่ยวเฉินหันหน้ากลับไปมองตามทิศทางที่ลมปราณนั้นพุ่งมาทันใดนั้นเองบุรุษเรือนผมสีเงินในอาภรณ์สีม่วงก็ปรากฏขึ้นในคลองสายตาของเขา
　　บุรุษผู้นี้เปี่ยมเสน่ห์รูปงามราวกับเทพบุตรอสูรที่คอยครอบงำทุกสรรพสิ่งที่มีชีวิตบนโลกกระทั่งทุกสิ่งขาดสีสันไปในบัดดล
　　เรือนผมสีเงินปลิวไสวไปในสายลมทรงอำนาจ เปี่ยมด้วยเสน่ห์ เขาแต่งกายด้วยอาภรณ์สีม่วงสง่างามและภาคภูมิ กลิ่นอายที่ทรงพลังของเขาราวกับข่มทั้งสวรรค์และโลก พร้อมที่จะทำให้ทุกผู้คนลุ่มหลง
　　ไป๋หยานกวาดตามองตามชั่วขณะนั้นสายตาของพวกเขาพลันสบกัน ความประหลาดใจพลันปรากฏขึ้นในดวงตาเรียวคมของชายหนุ่ม และทันใดนั้นความโกรธก็พลุ่งพล่านออกมาจากนัยน์ตาของเขา
　　แล้ว…
　　ทุกคนต่างก็เห็นชัดว่าบุรุษที่อยู่บนท้องฟ้ากำลังร่อนลงมาอย่างกระวนกระวาย เขารีบเข้าไปหาสตรีในอาภรณ์สีแดงที่อยู่ด้านล่าง
　　สายลมกระโชกแรงโอบล้อมรอบตัวเขาทำให้ทุกคนรู้สึกได้ถึงความโกรธเกรี้ยวของเขา
　　ซางหยูและตงฟางเฉียนดูจะมีความสุขขึ้นดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ระหว่างราชา และราชินีจะไม่ค่อยดีนัก หาไม่ทั้งสองคงจะไม่โกรธกันเช่นนี้
　　บางที… พวกเขาอาจจะยังมีโอกาสรอดชีวิตสินะ ?
　　”เป็นตี้เสี่ยวอวิ๋นใช่หรือไม่?” ชายหนุ่มเดินเข้าไปหาไป๋หยาน พลันเมฆดำแห่งความโกรธก็ผุดออกจากร่างของเขาอย่างต่อเนื่อง นัยน์ตาของเขาราวกับพ่นเปลวไฟได้ เขาเอ่ยถาม พร้อมกับกัดฟันกรามกรอด ๆ
　　ไป๋หยานนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ”อะไรงั้นรึ ?”