Gate of God - ตอนที่ 780 เข้าพบ

　　”ข้ามีนามสกุลว่าหยุน…..”
　　”เจ้าชื่ออะไร?”เสียงของอสูรตนนั้นเริ่มเป็นกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ ต่างจากก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง
　　”หยุนชิงวู”
　　”หยุนชิงวู?!” อสูรตนนั้นมองนางอย่างถี่ถ้วน ก่อนที่เขาจะหายใจติดขัดและถามออกมา “ข้าจะเชื่อเจ้าได้ยังไง?”
　　หญิงนางนนั้นไม่ได้ตอบแต่นางค่อยๆดึงผ้าคลุมที่ปกปิดใบหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าอันงดงาม
　　คิ้วของนางโก่งได้รูปริมฝีปากบาง ดวงตาของนางสงบราวกับสายน้ำ นางเพียงยืนอยู่เงียบๆเท่านั้น
　　”ไม่มีดวงตาปีศาจ!”อสูรเบิกตากว้างขณะมองไปที่หน้าผากอันว่างเปล่าของ หยุน ชิงวู ร่างกายของเขาสั่นเทาทันที ราวกับเขาสามารถจำบางอย่างได้ “ทำไมราชาเซี่ยโหลวถึงไม่มากับเจ้าด้วย?”
　　”เขาตายแล้ว”หยุน ชิงวู พูดอย่างชัดเจน
　　”เป็นไปไม่ได้!เขาเป็นถึงราชาอสูร งานของเขาคือการปกป้องท่านอย่างเงียบๆ ตราบใดที่เขาไม่ก้าวเท้าเข้าไปในแดนศักสิทธิ์หรือยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของอาณาจักรต่างๆเขาไม่มีทางตาย?”
　　“เขาตายแล้วจริงๆ เขาตายในสงครามระหว่างอาณาจักรเซี่ยและจักรวรรดินักรบศักดิ์สิทธิ์”
　　”ราชาอสูรไม่มีทางไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนั้นเขารู้กฎดี ยกเว้นมันเป็นคำสั่งของท่าน?”
　　”ใช่”หยุน ชิงวู พูดพร้อมพยักหน้า
　　”ท่านรู้ไหมว่าเขาเป็นพี่ชายข้า?”เสียงของอสูรตนนั้นสั่นอย่างเห็นได้ชัดเจน
　　หยุนชิงวู ไม่ได้พูดอะไร อย่างไรก็ตามดวงตาของนางกลับส่องประกาย　　”ท่านสามารถบอกเหตุผลได้ไหม?”
　　”ศิลาเซียนทั้ง13ชิ้นของอาณาจักรเซี่ย”
　　”ศิลาเซียน…ข้าเข้าใจ การตายของพี่ชายข้าไม่ได้เปล่าประโยชน์” อสูรพยักหน้าด้วยความเข้าใจ ก่อนจะคุกเข่าลงทันที “เซี่ยยี่ แม่ทัพผู้เฝ้าทางเข้าเขตแดนอสูร ขอแสดงความเคารพต่อองค์จักรพรรดินีน้อย โปรดลงโทษที่ข้ากล้าสงสัยในตัวท่าน!”
　　หลังจากที่พูดจบเซี่ยยี่ก็พ่นไข่มุกสีฟ้าออกมาจากปาก มันลอยอยู่ในอากาศก่อนจะค่อยๆเคลื่อนที่ไปหา หยุน ชิงวู
　　มันเป็นไข่มุก?
　　นอกจากนั้นมันเป็นไข่มุกอสูรระดับสูง
　　ยังไงก็ตาอสูนตนอื่นไม่คิดจะหยุดเซี่ยยี่แม้แต่น้อยนอกจากนี้พวกเขามองด้วยสายตาราวกับเป็นเรื่องปกติ
　　”ตึง!”
　　”ตึง!”
　　”…”　　พวกเขาเริ่มคุกเข่าลงบนพื้น
　　ไม่มีแม้แต่ตนเดียวที่กล้าเงยหน้าขึ้นจากนั้นไข่มุกอสูรจำนวนมากก็ลอยขึ้นมาบนอากาศ
　　มันเป็นฉากที่น่าตกตะลึง
　　”เจ้าจะโทษตัวเองไม่ได้หรอกข้าเองก็ไม่ได้แจ้งว่าจะมาที่นี่ ช่วยพาข้าไปพบท่านแม่ที” หยุน ชิงวู กล่าว
　　”ขอเวลาสักครู่องค์จักรพรรดินีน้อย!” ร่างของเซี่ยยี่สั่นเล็กนอย จากนั้นเขาค่อยๆถอยหลังและหายไปในหมอกหนา
　　อย่างไรก็ตามไข่มุกอสูรจำนวนมากยังคงลอยอยู่กลางอากาศ
　　จากนั้นไม่นานเรือลำเล็กสองลำก็ปรากฎขึ้นลำหนึ่งว่างเปล่าอีกลำมีเก้าอี้นั่ง ผ้าคลุมสีเงินถูกปูลงบนเก้าอี้พวกนั้นอย่างดี
　　จากนั้นเซี่ยยี่ก็คุกเข่าลงบนพื้นอีกครั้ง
　　”ทำไมเจ้าไม่เอาไข่มุกอสูรของเจ้ากลับไป?”หยุน ชิงวู ไม่ได้ขึ้นเรือในทันที แต่นาง　　พวกเขาเริ่มคุกเข่าลงบนพื้น
　　ไม่มีแม้แต่ตนเดียวที่กล้าเงยหน้าขึ้นจากนั้นไข่มุกอสูรจำนวนมากก็ลอยขึ้นมาบนอากาศ
　　มันเป็นฉากที่น่าตกตะลึง
　　”เจ้าจะโทษตัวเองไม่ได้หรอกข้าเองก็ไม่ได้แจ้งว่าจะมาที่นี่ ช่วยพาข้าไปพบท่านแม่ที” หยุน ชิงวู กล่าว
　　”ขอเวลาสักครู่องค์จักรพรรดินีน้อย!” ร่างของเซี่ยยี่สั่นเล็กนอย จากนั้นเขาค่อยๆถอยหลังและหายไปในหมอกหนา
　　อย่างไรก็ตามไข่มุกอสูรจำนวนมากยังคงลอยอยู่กลางอากาศ
　　จากนั้นไม่นานเรือลำเล็กสองลำก็ปรากฎขึ้นลำหนึ่งว่างเปล่าอีกลำมีเก้าอี้นั่ง ผ้าคลุมสีเงินถูกปูลงบนเก้าอี้พวกนั้นอย่างดี
　　จากนั้นเซี่ยยี่ก็คุกเข่าลงบนพื้นอีกครั้ง
　　”ทำไมเจ้าไม่เอาไข่มุกอสูรของเจ้ากลับไป?”หยุน ชิงวู ไม่ได้ขึ้นเรือในทันที แต่นางหันไปมองไข่มุกที่ลอยอยู่กลางอากาศ
　　”การที่ข้าสงสัยในตัวท่านถือเป็นความผิดร้ายแรง!” เซี่ยยี่ตอบ
　　”ถ้าข้าเหยียบหัวเจ้าเพื่อขึ้นเรือนั่นจะเพียงพอให้เจ้ามีชีวิตรอดหรือไม่?” เมื่อ หยุน ชิงวู ได้ยินเช่นนั้น นางก็พยักหน้า
　　”ข้ามีโอกาสรอดชีวิตหนึ่งในสองส่วน”เซี่ยยี่ตอบ
　　”อืมข้าเข้าใจ” หยุน ชิงวู พูดพร้อมถอยไปหา หยิงเต๋า จากนั้นก็เอื้อมมือออกไป
　　หยิงเต๋าเข้าใจเจตนาของนางในทันทีเขาส่งมีดให้นางทันที
　　หลังจากหยุน ชิงวู รับมีดมาแล้วนางก็เดินไปหาเซี่ยยี่ จากนั้นนางก็แทงลงไปที่ฝ่ามือของเซี่ยยี่ทันที
　　”ฉึก!”มือของเซี่ยยี่ถูกตอกลงไปที่พื้น
　　เขาขมวดคิ้วอย่างไรก็ตามเขาไม่ได้พูดอะไรออกมาหรือทำอะไร
　　จากนั้นหยุน ชิงวู ก็ค่อยๆยกขาขึนและเหยียบไปที่หัวเซี่ยยี่ จากนั้นก็ค่อยๆก้าวขึ้นไปบนเรือและนั่งลง
　　”ข้าได้ลงโทษเจ้าแทนท่านแม่ของข้าแล้วตอนนี้เจ้านำทางข้าไปได้แล้ว!”เสียงของ หยุน ชิงวู ดังขึ้น มันไม่ดังมากแต่อสูรทุกตัวได้ยินชัดเจน
　　เซี่ยยี่มองด้วยความไม่เชื่อก่อนจะก้มลงมองมือที่ถูกมีดปักอยู่
　　”ขอบคุณสำหรับการลงโทษองค์จักรพรรดินีน้อย!”
　　”ไปได้แล้ว!”
　　”รับทราบ!”เซี่ยยี่พยักหน้า จากนั้นเขาก็กลืนไข่มุกอสูรกลับเข้าไปและหันไปมองกลุ่มคนในชุดดำ ก่อนที่จะชี้ไปที่เรืออีกลำ”เชิญ!” “ขอบคุณ!”
　　หยิงเต๋าพยักหน้าก่อนจะถอยหลังเข้าไปรวมกลุ่มกับคนอื่นๆทันที
　　ก่อนที่พวกเขาทั้งหมดจะรีบตรงไปที่เรืออีกลำทันที　　”สิบผู้อาวุโสของดินแดนปีศาจ?”สายตาของเซี่ยยี่มองไปที่พวกเขาที่กำลังค่อยๆก้าวลงเรือ
　　”เก้า”เสียงแหบๆตอบกลับ
　　”้เข้าใจแล้ว”เซี่ยยี่ไม่ได้ถามอะไรอีกต่อไป เขารีบเดินไปยังเรือที่ หยุน ชิงวู นั่งอยู่อย่างรวดเร็ว เขาเคาะท้องเรือเบาๆด้วยเท้าของเขาก่อนที่มันจะหายไปในหมอกหนาทันที
　　ถาใครสังเกตุดีๆที่ท้ายเรือทั้งสองลำมีโซ่สีดำผูกไว้อยู่
　　เรือไม่ได้เคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว
　　อย่างไรก็ตามมันหายไปอย่างรวดเร็วในหมอกสีเทาจากนั้นก็มีสิบร่างขนาดใหญ่ราวกับภูเขาที่ค่อยๆเดินตามไป
　　สำหรับอสูรจำนวนมากที่ปรากฎตัวขึนมาก่อนหน้านี้พวกมันค่อยๆหายเข้าไปในหมอกดังเดิมเช่นกัน
　　…
　　บึงน้ำยักษ์นันได้ชื่อว่าเป็นดินแดนของเหล่าอสูร
　　ใจกลางบึงมีเกาะเล็กๆไม่มีหมอกหนาปกคลุม บนเกาะแทนที่จะมีต้นไม้แต่มันกลับเต็มไปด้วยแผ่นหินที่สลักเป็นลวดลายต่างๆ
　　พวกมันวางเรียงเป็นทางไปจนถึงปราสาทสีดำขนาดใหญ่
　　หยุนชิงวู กระโดดลงจากเรือลำเล็ก
　　เซี่ยยี่เดินนำหน้าทุกคนไป จนถึงหน้าปราสาทที่มีอสูรจำนวนหนึ่งยืนรักษาการอยู่
　　ปราสาทหลังนี้ไม่ได้ตกแต่งอะไรมากมายอย่างไรก็ตามเหนือปราสาทสามารถเห็นหยกสีขาวขนาดใหญ่วางอยู่ มันถูกแกะเป็นร่างของอสูรตัวหนึ่ง
　　จิ้งจอกขาวเก้าหาง
　　เซี่ยยี่คุกเข่าลงให้รูปสลักนั้นก่อนที่จะยืนขึ้น “เชิญองค์จักรพรรดินีน้อย!”
　　”อืม”หยุน ชิงวู พยักหน้า จากนั้นนางก็เดินเข้าไปในปราสาทสีดำ
　　ตามด้วยผู้อาวุโสจากแดนปีศาจทั้งเก้า　　หยุนชิงวู เดินผ่านรูปปั้นหินทั้งเก้าจนมาถึงหน้าโถงใหญ่ภายในปราสาทดำ
　　”ยินดีที่ได้พบจักรพรรดินีน้อย!”อสูรสองตนเป็นทหารคุ้มกันทางเข้าต่างโค้งคำนับกล่าวทักทาย จากนั้นพวกเขาก็รีบเปิดประตู
　　หยุนชิงวู พยักหน้าตอบรับแล้วเข้าไปในโถงใหญ่
　　มันเป็นโถงที่สว่างไสวเมื่อเทียบกับด้านนอกแล้วมันสว่างกว่ามาก บนผนังกำแพงขอโถงเต็มไปด้วยลวดลายแกะสลักมากมาย พวกมันส่องประกายระยิบระยับ
　　แถวกลางโถงมีเก้าอี้ที่ทำจากหยกขาวตั้งอยู่บนเก้าอีกมีหญิงสาวนางหนึ่งนั่งอยู่ นางสวมชุดกระโปรงและพาดขนสัตว์ขาวไว้บนไหล่
　　ดูจากภายนอกนางอายุราวๆยี่สิบปีใบหน้าของนางคมเข้มและดวงตาสีดำสนิท คิ้วของนางอ่อนบาง ผิวขาวนวลราวกับหิมะ
　　นางสวยกว่าหญิงทั่วๆไปสง่างามเป็นเอกลักษณ์
　　”มาแล้วหรือ”ผู้หญิงคนนั้นพูด เสียงของนางเต็มไปด้วยความชั่วร้ายเพียงคำพูดไม่กี่คำทำให้สั่นเทาไปถึงกระดูก
　　”ข้ามาแล้ว”หยุน ชิงวู พยักหน้า
　　”เขาเป็นไงบ้าง?”
　　”ท่านพ่อสบายดี”
　　”หัวหน้าดินแดนปีศาจมาที่นี่ถึงเก้าคนข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมาที่นี่เพื่อมองดูข้าใช่ไหม?”หญิงคนนั้นถาม ดวงตาสีดำของนางจ้องเขม็ง
　　”ท่านพูดถูก!ข้าหวังว่าท่านแม่จะทำตามสัญญาพันธมิตรที่ให้ไว้” หยุน ชิงวู ดูเคารพหญิงสาวคนนี้มาก นางเป็นแม่ของ หยุน ชิงวู
　　”พันธมิตร?ฮ่าฮ่า …มันเป็นสัญญาที่ไร้ประโยชน์สำหรับพวกเราทั้งสองฝ่าย เจ้าควรจะรู้ไว้ เจ้าเป็นความผิดพลาดจากการแต่งงานครั้งนั้น” นางพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม
　　”อย่างไรก็ตามเลือดของอสูรยังอยู่ในตัวข้า”
　　”เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น!”เสียงของหญิงสาวเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
　　”แม้จะแค่ครึ่งเดียวแต่ก็ดีกว่าอีกครึ่ง!”เสียงของ หยุน ชิงวู เปลี่ยนไป นางตอบอย่างเด็ดเดี่ยว
　　”ใช่ดีกว่าอีกครึ่งแต่ก็ยังคงล้มเหลว เจ้าไม่มีดวงตาปีศาจที่เป็นสัญลักษณ์ของเผ่าปีศาจนอกจากนี้เจ้าไม่มีร่างกายที่เป็นอสูร ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของเผ่าอสูรอีก เจ้าเป็นเพียงขยะที่เกิดจากจักรพรรดิปีศาจและจักรพรรดินีอสูรเท่านั้น ช่างน่าขัน! ถ้าข้าคิดถูก เผ่าปีศาจเองก็ปฏิเสธเจ้าใช่ไหม?”หญิงสาวพูดออกมาอย่างไม่ใยดี
　　”ราชาเซี่ยโหลวไม่ได้ส่งข้อความให้ท่านหรือ?”
　　”ไม่เขาไม่ได้ทำ หลังจากที่เจ้าถูกไล่ออกจากเมืองเงาเลือด ข้าก็ออกคำสั่งว่าเราจะไม่รับข่าวสารจากเขา อะไรกัน…? จากน้ำเสียงของเจ้า มันดูเหมือนเจ้าได้กลับไปที่เมืองเงาเลือดแล้ว?”
　　”ใช่”
　　”ฮ่าฮ่า…ถึงแบบนั้นแล้วยังไง? เผ่าปีศาจนั้นแข็งแกร่ง และเคารพในพลัง แม้เจ้าจะได้กลับไปที่เมืองเงาเลือด เจ้าก็เป็นแค่เครื่องมือที่พ่อเจ้าใช้ทำสัญญาระหว่างเผ่าพันธ์” หญิงคนนั้นยังคงพูดอย่างไม่ใยดี
　　……………………………………..