Gate of God - ตอนที่ 765 ความช่วยเหลือ

　　”ฟางเจิ้งจือ เจ้าเด็กเลว ข้าอุส่ารีบมา ข้ายังไม่ได้กินอะไรเลย บ้าจริง ทั้งสามสำนักมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? …ศาลาเต๋าสวรรค์ เก้าขึุนเขา และศาลาหยินหยาน ข้าจะรอดไปได้ยังไง?
　　เมื่อเซียนสวรรค์พักพิงปรากฎตัวขึ้นเขามองไปที่ ฟาง เจิ้งจือ ในทันที เห็นได้ชัดว่าเขาไม่พอใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
　　”ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่?”ปากของฟาง เจิ้งจือ กระตุกอีกครั้ง
　　”…ข้ามาเพื่อดูเรื่องสนุก นอกจากนี้ ถ้าข้าช่วยเจ้า เจ้าจะให้อะไรข้า? ข้าเดิมพันอนาคตของนิกายเงากับเรื่องนี้ เจ้าก็รู้ ถ้าข้าช่วยเจ้าตอนนี้เท่ากับข้าเป็นปฏิปักษ์ต่อศาลาเต๋าสวรรค์ รวมไปถึงเก้าขุนเขาและศาลาหยินหยานพูดถูกไหม? นิกายเงาเป็นสำนักเล็กๆ เทียบไม่ได้กับสำนักทั้งห้าของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เจ้าควรจะรู้ไว้ นอกจากนี้ ข้าต้องสู้กับพวกเขา!”ใบหน้าของเซียนสวรรค์พักพิงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
　　”อาจารย์เจิ้งจือสัญญาจะแต่งงานกับข้าที่หมู่บ้านภูเขาทางเหนือ รีบช่วยเขาเร็วเข้า!”เมื่อ วู่ จวี้เอ๋อ ได้ยินเช่นนั้น นางก็รีบพูดทันที ในขณะเดียวกันนางก็มองไปที่ ฟาง เจิ้งจือ
　　เมื่อเซียนสวรรค์พักพิงได้ยินเขาเองก็ไม่อยากเชื่อ เขามองไปที่ ฟาง เจิ้งจือ
　　”หืม?จริงรึ?ทำไมข้าถึงไม่รู้?”
　　”บ้าหรือไงข้าไปสัญญาตอนไหนกัน? ตาเฒ่าสวรรค์พักพิง ถ้าอยากจะช่วยข้า ก็ไม่มีอะไรต้องคุยแล้ว ข้าสามารถหนีได้ด้วยตัวเอง ยังไงก็ตามถ้าถ่วงเวลาได้สักหนึ่งก้านธูปล่ะก็ ข้าจะเข้าร่วมนิกายเงา เลือกมา!”ฟาง เจิ้งจือ ไม่ได้โง่ ไม่สำคัญว่าทั้งสองฝ่ายจะตบตากันได้มากแค่ไหน เขาไม่มีทางหลงกลอย่างแน่นอน
　　”ก้านธูป?”เซียนสวรรค์พักพิงขมวดคิ้วแล้วมองไปที่ผู้อาวุโสสองและผู้อาวุโสสี่พร้อมกับศิษย์นับร้อยเขาสงสัยว่า “เจ้าเด็กนั่น ข้าอุส่ารีบมา ข้าไม่ได้มีกำลังคนมากมายขนาดนั้น ครึ่งก้านธูป?”
　　”แค่ครึ่งก้านธูป?นั่นก็พอแล้ว!”ฟาง เจิ้งจือ มองไปที่ หยวนหรงที่มีเลือดท่วมไหล่
　　”ได้ข้าขอพนันด้วยชื่อของนิกายเงา เพื่อถ่วงเวลาให้เจ้าเพียงครึ่งก้านธูป!”เมื่อเซียนสวรรค์พักพิงได้ยินเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นแสงไฟก็ส่องสว่างในดวงตาของเขา จากนั้นเขาก็ยกพัดขึ้นมาและชี้ไปด้านหน้า
　　เซีนยสวรรค์พักพิงโบกพัดไปทางผู้อาวุโสสองและผู้อาวุโสสี่ปากของเขาออกเสียงชัดเจน
　　”จู่โจม!”
　　”ตูมตูม ตูม!”ด้วยเสียงที่เขาพูด ป่าทั้งผืนเริ่มส่งเสียง สามารรู้สึกได้ถึงแรงสะเทือนที่รุนแรง คลื่นบนผิวทะเลสาบสั่นไหว
　　ในเวลาเดียวกันมีเงามากมายกระโจนออกมาจากผืนป่าพวกเขาแต่ละคนสวมผ้าคลุมหน้าสีดำ
　　ทันใดนั้นท้องฟ้าก็มืดลง
　　เงาสีดำบดบังท้องฟ้าราวกับเมฆสีดำมันคือกลุ่มคนประมาณสองถึงสามพันคน
　　มันเป็นฉากที่น่าตกใจมากแม้ศาลาเต๋าสวรรค์จะเป็นหนึ่งในห้าสำนักในดินแดนศักดิ์สิทธิ์แต่ยังมีศิษย์เพียงแค่พันกว่าคน
　　แต่ด้านหน้าของพวกเขามีประมาณสองถึงสามพันคน!
　　”ตาเฒ่าท่านหลอกข้าอีกแล้ว ไหนท่านบอกรีบมา แล้วคนจำนวนมากขนาดนี้คืออะไรกัน?” ฟาง เจิ้งจือ สบถออกมา เมื่อเห็นคนจำนวนมากเดินออกมา
　　”หึก็ในเมื่อข้าบอกว่าจะถ่วงเวลาให้เจ้า เจ้าคิดจะให้ข้ามาตัวเปล่าๆหรือไง?”
　　”….”
　　ขณะที่เซียนสวรรค์พักพิงกับฟาง เจิ้งจือ กำลังเถียงกันอยู่นั่นเอง คนจำนวนมากก็ได้จัดทัพเสร็จเรียบร้อยแล้ว
　　พวกเขาดึงดาบออกมา
　　”ตาย!”
　　”ตาย!”
　　”…”
　　เสียงของพวกเขาดังสะเทือนสวรรค์
　　เมื่อฉือฟ่าน,หยวนหรง และผู้อาวุโสสองจากกเกาะจันทราสีดำเห็นฉากที่เกิดขึ้น สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปทันที
　　ไม่ใช่แค่พวกเขาแม้แต่ผู้อาวุโสและศิษย์ของศาลาเต๋าสวรรค์ก็เช่นกัน
　　”นิกายเงา…พวกเขามีคนจำนวนมากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?!”ผู้อาวุโสสี่มองกลุ่มคนจำนวนมากด้านหน้าด้วยความตกใจ
　　”เป็นไปไม่ได้พวกเขาไม่มีทางที่จะมีจำนวนมากขนาดนี้!”ผู้อาวุโสหกเองก็ไม่เชื่อเช่นกัน
　　”มีคนจำนวนมากแล้วยังไง?ก็แค่กลุ่มคนที่อ่อนแอ คิดว่าจะทำอะไรพวกเราอะไรได้งั้นรึ?” ผู้อาวุโสสองพูดออกมา
　　”พี่สองพูดถูก!”ผู้อาวุโสสี่เห็นด้วย
　　”อืม!”ผู้อาวุโสหกสงบใจลงเช่นกัน
　　”ฟังขึ้นศิษย์ศาลาเต๋าสวรรค์!จัดทัพพร้อมสู้! วันนี้ ฟาง เจิ้งจือ, เหยียน เฉียนหลี่ กับคนของนิกายเงา จะไม่ได้ออกไปที่นี่แบบมีชีวิต!” เสียงของผู้อาวุโสสองเต็มไปด้วยความเยือกเย็น
　　ในฐานะของผู้อาวุโสสองเขามีสิทธิ์ที่จะพูดจายังไงก็ได้ที่นี่เป็นดินแดนของพวกเขา นอกจากนี้พวกเขายังมันใจในความแข็งแกร่งของตัวเองเป็นอย่างมาก
　　พวกเขามีประสบการณ์ในการต่อสู้เป็นอย่างมากศิษย์ที่อ่อนแอที่สุดของพวกเขาอย่างน้อยอยู่ในระดับอภินิหาร พวกเขาไม่มีทางกลัวฝ่ายตรงข้ามแน่นอน
　　แม้พวกเขาจะมีเซียนสวรรค์พักพิงและเหยียน เฉียนหลี่ อยู่ก็ตาม　　ไม่มีอะไรต้องกลัว
　　”ฆ่า!”
　　”ฆ่า!”
　　ในที่สุดศิษย์ศาลาเต๋าสวรรค์ก็เริ่มเคลื่อนไหวพวกเขาเข้าปะทะกันทันที
　　มันกลายเป็นฉากนองเลือดทันที
　　ร่างกายของพวกเขาเปล่งแสงและจิตสังหารออกมาในหมู่พวกเขา มีอย่างน้อยร้อยคนที่อยู่ในระดับจุติ
　　หมาป่าจะรู้สึกอย่างไรเมื่อเข้าไปในฝูงแกะ?
　　มันจะฆ่าแกะทุกตัวที่มันเห็น?
　　นั่นคือสิ่งที่ศิษย์ศาลาเต๋าสวรรค์คิดอย่างไรก็ตามความคิดของพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเพราะศัตรูจำนวนมากด้านหน้าของพวกเขาก็สามารถเปล่งแสงออกมาจากร่างได้เช่นกัน
　　ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขามีจำนวน… 　　อย่างน้อยสองถึงสามร้อยคน!
　　”ตาย!”
　　สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ศิษย์ศาลาเต๋าสวรรค์ที่คิดว่าตัวเองเป็นผู้ล่าตกใจมากเพราะตอนนี้พวกเขาไม่รู้แล้วว่าใครคือหมาป่าใครคือลูกแกะ
　　ผู้ที่อยู่ในระดับจุติสองถึงสามร้อยคน?
　　มันไม่เห็นเหมือนที่ผู้อาวุโสสองพูดแม้แต่น้อย
　　”เป็นไปได้ยังไง?”
　　”ทำไมพวกเขาถึงแข็งแกร่งขนาดนี้?!”
　　”เมื่อเทียบกับศิษย์ศาลาเต๋าสวรรค์แล้วพวกเขาไม่ได้อ่อนแอกว่าแม้แต่น้อย!”
　　เมื่อทั้งสองฝ่ายเข้าปะทะกันในที่สุดศิษย์ศาลาเต๋าสวรรค์ก็ได้รู้ว่ากลุ่มคนด้านหน้าพวกเขาแข็งแกร่งขนาดไหน
　　”เป็นไปไม่ได้!”ผู้อาวุโสสองมองศิษย์เต๋าสวรรค์ที่ล้มลงบนพื้นจำนวนมากราวกับแมลงวันด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
　　ฝั่งตรงข้ามมีนักรบชั้นสูงสองถึงสามร้อยคนเมื่อเทียบกับศาลาเต๋าสวรรค์แล้ว
　　ตอนนี้พวกเขามีประมาณร้อยคนเท่านั้น ไอลีนโนเวล
　　พวกเขาจะชนะได้ยังไง?
　　ผู้อาวุโสสองไม่เชื่อผู้อาวุโสสี่และผู้อาวุโสหกก็เช่นกัน แม้แต่ฉือฟ่านและหยวนหรงก็มีสีหน้าไม่ดีเท่าไรนัก
　　อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่สามารถปฏิเสธความจริงได้
　　”เฒ่าเหยียนทำไมท่านไมไปนำตัวหลานชายท่านกลับมาก่อนล่ะ? ท่านอยากหาเรื่องตายหรือไง?” เซียนสวรรค์พักพิงมองไปที่การต่อสู้ด้านหน้า พร้อมกับโบกมืออย่างมีความสุขให้ เหยียน เฉียนหลี่
　　”ท่านคิดว่าข้าเป็นคนที่กลัวตายหรือไง?อย่าเอาข้าไปเปรียบกับท่าน! ข้า เหยียน เฉียนหลี่ ไม่เคยหวาดกลัวความตาย ในเมื่อข้าอยู่ที่นี่แล้วก็ไม่มีอะไรต้องกังวลอีก!” เหยียน เฉียนหลี่ สวนกลับเซียนสวรรค์พักพิงทันที
　　”เหอะท่านจะบอกว่าข้าขี้ขลาดงั้นรึ? ข้าแค่จะพยายามรักษาพลังงานไว้เท่านั้น? หากไม่ใช่เพราะข้าทำงานหนักมาหลายปี พวกเราจะมีวันที่ยิ่งใหญ่แบบนี้ไหม? พวกเราคงถูกฆ่าตายจนหมดนานแล้ว!”
　　”ไปให้พ้นข้าจะสั่งการที่นี่เอง ไม่หลบอยู่ข้างสนามรบ!” เหยียน เฉียนหลี่ ไม่คิดจะเปลืองคำพูดอีก เขาดึงธงสีทองออกมาจากเสื้อทันที จากนั้นก็มองไปที่ ฟาง เจิ้งจือ “ข้าให้เวลาหนึ่งก้านธูป ถ้าเจ้าไม่สามารถฆ่าพวกมันและลางแค้นให้หลานชายข้าได้ เจ้าก็ลืมเรื่องจะเข้าร่วมนิกายเงาของข้าไปได้เลย!”
　　”เอ๊ะ…ท่านหมายความว่ายังไง’นิกายเงาของข้า’?พวกเราไม่ได้ตกลงกันแล้วงั้นรึว่าผู้นำของนิกายเงาคือศิษย์ของข้า? ” เมื่อเซียนสวรรค์พักพิงได้ยิน เขาก็พูดขัดขึ้นมาทันที
　　”ท่านอาจารย์ช่วยเลือกเถียงกับท่านปู่เหยียนได้ไหม?พวกท่านเถียงกันมาตลอดสิบปีนี้แล้วนะ…”วู่ จวี้เอ๋อ พูดพร้อมกับส่ายหน้าอย่างเหนื่อยหน่าย
　　”…”
　　”เหยียนเฉียนหลี่ เป็นเพราะเหยียน เฉียนหลี่!” ในที่สุดผู้อาวุโสสองก็ได้สติ ใบหน้าของเขาพลันอัปลักษณ์ขึ้นมาทันที
　　”เหยียนเฉียนหลี่ งั้นหรือ? พี่สองท่านหมายความว่าเซียนสวรรค์พักพิงกับเหยียน เฉียนหลี่…”สีหน้าของผู้อาวุโสสี่ก็ไม่ดีเท่าไรนัก
　　”ใช่แล้วพวกเราลืมเรื่องนั้นไปจริงๆ! ข้าน่าจะนึกเรื่องนี้ออกตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ที่อาณาจักรเซี่ยนได้ถูกก่อตั้งขึ้นดินแดนเหลียงตะวันตกถือว่าเป็นเขตแดนพิเศษที่ไม่ได้ถูกควบคุมโดยอาณาจักรเซี่ย และอาณาจักรเซี่ยก็ไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวการพัฒนาดินแดนเหลียงตะวันตกแต่อย่างใด ข้าสงสัยเรื่องนี้มานาน แต่ตอนนี้ข้าพอจะเข้าใจแล้ว” ผู้อาวุโสสองอธิบาย
　　”พวกเขาต้องการเวลา!”ในที่สุดผู้อาวุโสหกก็เข้าใจ
　　”ต้องการเวลา?ตระกูลเหยียนของพวกเราไม่เคยคิดจะก่อตั้งอาณาจักรเป็นของตัวเอง เพราะแม้พวกเราจะสามารถสร้างอาณาจักรได้ แต่ก็ต้องถูกควบคุมโดยสำนักทั้งห้าจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์อยู่ดี ตระกูลเหยียนมีความภูมิใจและเด็ดเดี่ยวเป็นอย่างมาก พวกเราปฏิเสธที่จะเข้าร่วมดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ถ้าพวกเราจะเข้าร่วมก็ต่อเมื่อพวกเราพร้อมเท่านั้น!” เมื่อ เหยียน เฉียนหลี่ ได้ยินผู้อาวุโสสองพูด เขากขัดขึ้นมาทันที
　　”หึอย่างไรก็ตาม มันคงเป็นไปไม่ได้ที่อยู่ดีๆตระกูลเหยียนจะสามารถสร้างนักรบชั้นยอดออกมาเป็นจำนวนมากขนาดนี้ใช่หรือไม่?” น้ำเสียงของผู้อาวุโสสองเต็มไปด้วยความเย็นชา
　　”ข้าถึงบอกไงว่าความดีความชอบครึ่งหนึ่งเป็นของข้า!”เซีนสวรรค์พักพิงพูดขึ้นมาอีกครั้ง “ด้วยความรูและศาสตร์ในการปรุงยา รวมถึงการล่าสมบัติ มันไม่ใชเรื่องแปลกใช่ไหมล่ะที่ตาเฒ่าเหยียนจะสามารถสร้างขุมกำลังชั้นยอดออกมาได้?”
　　”เป็นแบบนี้นี่เอง!”ในที่สุดผู้อาวุโสสองก็เข้าใจ
　　ด้วยความช่วยเหลือจากยาและสมุนไพรต่างๆมันเป็นไปได้ที่ดินแดนเหลียงจะฝึกนักรบชั้นยอดออกมา
　　ดังนั้นแม้ดินแดนเหลียงจะอยู่ในเขตแดนของอาณาจักรเซี่ยแต่อาณาจักรเซี่ยนก็ไม่กล้าเข้าไปยุ่มย่ามอะไร แม้แต่สิบสามกองตรวจการก็ตาม เป็นเพราะพวกเขารู้ว่าในดินแดนเหลียงนั้นมีทหารชั้นยอดอยู่
　　……………………………………..