Gate of God - ตอนที่ 712 เจ้าแม่หนี่วา

　　เทียนซิงไม่เข้าใจว่าทำไม ฉือ กูเหยียน ถึงใช้วิธีการสลับที่แบบฉับพลัน เขายิ่งสับสนมากยิ่งขึ้นเมื่อนางบอกว่าเขาถูกหลอกแล้ว
　　จนกระทั่งเขาเห็นฉือ กูเหยียน กระอักเลือดออกมาและกระเด็นไปบนท้องฟ้า นางพุ่งขึ้นไปหา ฟาง เจิ้งจือ ที่ถูก เทียนซิง ต่อยกระเด็นขึ้นมา
　　ทันใดนั้นเอง…
　　ในที่สุดเขาก็เข้าใจความหมายของนาง
　　”แม้หลังจากที่ข้าทำให้เจ้าบาดเจ็บเจ้าก็ยังคงเลือกที่จะเข้ามาขวางเพื่อรับการโจมตีแทน ฟาง เจิ้งจือ งั้นรึ?!” นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกอิจฉา ฟาง เจิ้งจือ
　　ทั้งไร้ยางอายทั้งอายุสั้น แต่นางถึงกลับเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้อง ต่อให้ตายไป ฟาง เจิ้งจือ จะมีอะไรต้องเสียใจอีก?
　　นี่คือสิ่งที่เทียนซิง คิด
　　แต่อย่างไรก็ตามด้วยความรวดเร็ว ดวงตาของ เทียนซิง เบิกกว้าง
　　เพราทันใดนนั้นร่างของฟาง เจิ้งจือ ก็ส่งแสงสีทองออกมา
　　มันต่างจากก่อนหน้านี้เพราะนี่คือข้อความศักดิ์สิทธิ์ สัญลักษณ์สีทองจำนวนมากหมุนวนไปทั่วตัวของ ฟาง เจิ้งจือ
　　เทียนซิงตกตะลึง
　　และสิ่งที่น่าตกตะลึงยิ่งกว่าคือลำแสงสีทองที่ส่องลงมาจากสวรรค์ได้ตกกระทบเข้ากับร่างของฟาง เจิ้งจือ แต่มันไม่มีท่าทีจะหยุด หลังจากแสงนั้นโอบล้อม ฟาง เจิ้งจือ เสร็จ มันก็ค่อยๆไหลผ่านไปหา ฉือ กูเหยียน ที่กำลังพุ่งเข้ามาหา ฟาง เจิ้งจือ ด้วยเช่นกัน
　　”ตูม!”
　　สวรรค์และโลกถูกเชื่อมโยงเข้าด้วยกัน
　　ลำแสงสีท่องพุ่งผ่านทั้งฉือ กูเหยียน และ ฟาง เจิ้งจือ มาที่พื้น
　　ราวกับสะพานที่เชื่อมสวรรค์และโลกเข้าไว้ด้วยกัน　　ท้องฟ้าสว่างไสวไปทั่วเสียงเพลงอันไพเราะและแปลกประหลาดก็ดังขึ้นมาอย่างลึกลับ
　　ทุกคนต่างยืนนิ่ง
　　นี่เป็นการมาถึงของคำพยากรณ์สวรรค์และเป็นการชี้ให้เห็นถึงผู้ที่ถูกเลือก
　　”มันเกิดขึ้นได้ยังไง?เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทาง… “เทียนซิง ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น
　　และไม่เพียงแต่เขาเท่านั้น ทุกคนก็ไม่เชื่อเช่นกัน
　　มู่ฉิงเฟิง เองก็เช่นกัน ตอนนี้เขายืนอยู่ห่างจาก เทียนซิง ประมาณสิบก้าว สายตาของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความตื่นเต้น รวมถึงความรู้สึกอีกหลากหลาย
　　เขาตกใจแต่ก็งุนงง เพราะไม่ใช่ ฉือ กูเหยียน เท่านั้นที่อยู่ในลำแสงสีทอง
　　เหตุใดฟาง เจิ้งจือ ถึงอยู่ในนั้นด้วย?
　　นี่เป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่?
　　หรือมันเป็นโชคชะตา? 　　…
　　ฟางเจิ้งจือ เองก็สับสนเช่นกัน
　　เขาไม่ได้สังเกตุเห็นแสงที่ส่องออกมารอบๆตัวเขาสิ่งที่เขารู้คือเขาถูกชกขึ้นมาบนท้องฟ้า
　　แต่ในขณะที่เขากำลังลอยขึ้นไป…
　　เขาก็เห็นฉือ กูเหยียน พุ่งเข้ามาหาเขา
　　ชุดสีชมพูเปื้อนเลือดขัดกับดวงตาอันสดใสที่เขาจำได้ดีฟาง เจิ้งจือ กางแขนรับนางเข้ามาในอ้อมแขน
　　จากนั้นเขาก็รู้สึกว่าร่างของเขาถูกปกคลุมด้วยออร่าอันอบอุ่น
　　ร่างของฉือ กูเหยียน ที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาก็เปล่งแสงสีทองออกมาเช่นกัน อักษรสีทองมากมายปรากฎขึ้นมาบนตัวนาง
　　”เกิดอะไรขึ้น?”ฟาง เจิ้งจือ มีปัญหาในการเข้าในสถานการณ์ในตอนนี้เล็กน้อย เขามีเวลาทำความเข้าใจน้อยเกินไป
　　ในความเป็นจริงเมื่อเขาเห็นตัวอักษรและสัญญลักษณ์สีทองปรากฎขึ้นบนตัวฉือ กูเหยียนเขารู้สึกแปลกประหลาด
　　ราวกับว่าทุกอย่างได้หยุดนิ่งลง
　　จากนั้นทุกอย่างก็หายไป
　　ไม่มีตัวอักษรสีทองหรือแสงสีทองอยู่อีกแม้แต่ ฉือ กูเหยียน ก็หายไป มันกลายเป็นดินแดนแห่งความเงียบสงัด
　　”ข้าอยู่ที่ไหน?”ฟาง เจิ้งจือ เคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อน ตอนที่เขาเข้าไปในกลืนกินโลก
　　อย่างไรก็ตามตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในกลืนกินโลกแน่นอนมันราวกับเขาอยู่ในอวกาศที่ไร้ขอบเขต
　　มีดาวนับไม่ถ้วนส่องแสงอยู่รอบตัวเขา
　　นอกจากนั้นยังมีเหล่าอุกาบาตลอยอยู่รอบๆฟาง เจิ้งจือ สามารถเห็นพวกมันได้ชัดเจน
　　เขาอยู่ที่ไหน?
　　หรือเขาจะอยู่ในอวกาศจริงๆ?
　　แต่ฟาง เจิ้งจือ ไม่เคยได้ยินว่าในอวกาศจะมีโซ่แบบนั้น
　　นอกจากนี้ยังมีพวกมันจำนวนมาก
　　พวกมันไม่สะท้อนแสงและเป็นสีดำสนิทโซ่ยักษ์จำนวนมากถูกเชื่อมโยงไปมาระหว่างดวงดาว
　　พวกมันมีรูปแบบที่ซับซ้อน
　　สิ่งที่น่าแปลกที่สุดคือมีก้อนหินขนาดใหญ่อยู่บนโซ่เหล่านั้น
　　ไม่
　　ไม่ได้มีหินเพียงก้อนเดียว
　　ฟางเจิ้งจือ ไม่รู้ว่ามันมีกี่ก้อน อย่างไรก็ตามเขาเห็นหินดำอีกก้อนหนึ่งอยู่บนโซ่ เมื่อเขามองออกไปไกล
　　ห่างออกไปเล็กน้อยเขาสามารถเห็นหินอีกก้อนที่จุดตัดของโซ่สีดำ
　　มันปล่อยบรรยกาศอันเก่าแก่และน่าสะพรึงกลัวออกมา
　　”แกรก!”ทันใดนั้นเสียงหนึ่งดังขึ้นที่ข้างหูฟาง เจิ้งจือ
　　เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงมีเสียงในอวกาศ
　　แต่เขาสามารถสัมผัสมันได้ราวกับเสียงนั้นมาจากหินก้อนสีดำที่อยู่ใกล้ๆเขา เขาหันไปมองทันที
　　จากนั้นเขาเห็นรอยแตกในหินนั้น
　　ไม่ได้มีรอยแตกเพียงอันเดียว
　　มีทั้งหมดเจ็ดรอยแตก
　　ฟางเจิ้งจือ สังเกตุเห็นว่ารอยแตกนั้นขยายตัวมากขึ้นเรื่อยๆ
　　”ตูม!”
　　ทุกอย่างหายไปอีกครั้งทั้งอวกาศ ดวงดาวและอุกาบาต ทุกอย่างได้หายไป
　　ในสายตาของฟาง เจิ้งจือ ตอนนี้เขาเห็นเพียงสีทองเท่านั้น
　　ในอ้อมกอดของเขาฉือ กูเหยียน ลืมตาขึ้น
　　ฟางเจิ้งจือ รู้สึกราวกับตัวเองประสาทหลอน เขาสามารถมองเห็นดวงดาว ห้วงอวกาศ ในดวงตาของ ฉือ กูเหยียน ทั้งหมดเหมือนกับที่เขาได้เห็นมาก่อนหน้านี้
　　อย่างไรก็ตามมันมีสีสันที่ต่างกน Aileen-novel
　　”ข้าเห็นภาพหลอนงั้นรึ?”ฟาง เจิ้งจือ ไม่แน่ใจ แต่ตอนนี้เขารู้สึกว่า ฉือ กูเหยียน แข็งแกร่งขึ้นมาก
　　โดยเฉพาะหางงูยาวของนางเกล็ดสีชมพูเริ่มส่องแสงออกมาต่างไปจากเดิม
　　เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
　　แล้วทำไมฉือ กูเหยียน ถึงเป็นแบบนี้?
　　ฟางเจิ้งจือ ตัวสั่นในทันทีเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ แน่นอนว่าเขารู้จักเจ้าแม่หนี่วา แต่เขาไม่ได้นึกถึงความเป็นไปได้นี้แม้แต่น้อย
　　เพราะเรื่องนี้นั้นเป็นตำนานจากโลกเก่าของเขา
　　ณจุดเริ่มต้นทุกอย่างนั้นว่างเปล่า หญิงสาวคนหนึ่งที่มีหางเหมือนงู หรือก็คือเจ้าแม่หนี่วา ได้เป็นผู้ให้กำเนิดมนุษย์ขึ้น…
　　แต่มันไม่ควรจะเป็นเพียงตำนานหรอกหรือ?ทำไมดูมันเหมือนจะมีจริงในโลกนี้?
　　ถ้าฉือ กูเหยียน เป็นเจ้าแม่หนี่วา แล้วเขาควรเป็นอะไรงั้นรึ? ราชาของมวลมนุษย์? หรือคนใช้ของเจ้าแม่หนี่วา?
　　ไม่มีทาง!
　　เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องในตำนานที่นานมาแล้วเท่านั้น
　　ดังนั้นไม่น่าเป็นไปได้ที่ฉือ กูเหยียน จะเป็นเจ้าแม่หนี่วา
　　แต่ทำไมเมื่อพลังนางตื่นขึ้นถึงปรากฎหางออกมากัน?
　　สายเลือด…ข้าเข้าใจแล้ว!
　　ฉือกูเหยียน ไม่ใช่เจ้าแม่หนี่วา แต่นางสีบเชื้อสายมาจากเจ้าแม่หนี่วา!
　　ดาราจักรรวมถึงโซ่และหินสีดำ…
　　ฟางเจิ้งจือ ไม่รู้ว่าทำไม แต่เขาสัมผัสได้ว่าเรื่องเหล่านี้ต้องมีความเชื่อมโยงกัน
　　อย่างไรก็ตามตอนนี้เขาไม่มีเวลาคิดอะไรมากกว่านี้
　　เพราะมีใครบางคนกำลังพุ่งมาที่พวกเขาเป็นร่างสีขาวที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง
　　สีขาว?
　　ตอนแรกเขาคิดวาเทียนซิง จะเป็นคนที่พุ่งเข้ามา แต่เขาสวมชุดสีดำนี่?
　　หรือจะเป็นมู่ ฉิงเฟิง?
　　ไม่
　　ร่างที่พุ่งเข้ามานั้นดูเด็กมากที่สำคัญเขาถือดาบที่โปร่งใสราวกับแก้ว
　　หนานกงเฮา!
　　…
　　ทางตอนเหนือสายลมอันรุนแรงได้ปะทะเข้ากับแนวเขาขนาดใหญ่
　　ทะเลตอนเหนือโหมกระหน่ำไปด้วยคลื่นอันบ้าคลั่งภูเขาหยินถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ
　　ประโยคทั้งสองนี้สามารถอธิบายฤดูหนาวที่รุนแรงในอาณาจักรเซี่ยได้เป็นอย่างดี　　ในสุสานที่มีความกว้างประมาณห้ากิโลเมตรบนจารึกเหนือหลุมฝังศพนั้นถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ
　　ที่แห่งนี้นั้นหนาวเย็นตลอดเวลา
　　ที่นี่คือสุสานตระกูลหนานกงตระกูลที่มีชื่อเสียงที่สุดในอาณาจักรเซี่ย
　　ไม่มีใครรู้ว่าทำไมตระกูลหนานกงถึงเลือกที่จะตั้งบ้านประจำตระกูลอยู่ที่นี่
　　แต่ความจริงก็เป็นดังที่เห็น…
　　ตระกูลหนานกงตั้งอยู่ในบริเวณนี้ราวกับพวกเขาได้ตัดขาดจากโลกภายนอกทั้งหมดคนทั่วไปจะได้เห็นคนจากตระกูลหนานกง ในช่วงของการทดสอบกฎแห่งเต๋าเท่านั้น
　　รวมถึงคนของตระกูลหนานกงนั้นไม่มีใครเข้ารับตำแหน่างเป็นเจ้าหน้าที่ทั้งนั้น
　　แต่พวกเขาก็ยังคงได้รับการขนานามว่าตระกูลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในอาณาจักรเซี่ยเทียบเท่าได้กับสิบสามกองตรวจการ หรือตระกูลเหยียนผู้ปกครองดินแดนเหลียงตะวันตก　　กระนั้นพวกเขาไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับการปกครองหรือส่งส่วย หรืออยู่ภายใต้กฎของอาณาจักรเซี่ยแม้แต่น้อย
　　พวกเขาอยู่ที่นี่คอยเฝ้ามองสุสานขนาดใหญ่อย่างเงียบสงบตัดขาดจากโลกภายนอก
　　และในขณะนี้ในสุสานมีชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมเล็กน้อยยืนอยู่
　　”นายท่าน!”ร่างหนึ่งได้ปรากฎตัวขึ้นจากหลังสุสาน ก่อนจะเดินเข้ามาหาชายวัยกลางคนแล้วคุกเข่าลงข้างหนึ่ง
　　”อืม!”ดวงตาที่หลับอยู่ของชายวัยกลางคนค่อยๆเปิดขึ้น ขอบตาของเขาแดงก่ำบอกได้ถึงความเหนื่อยล้า แต่สีหน้าของเขากลับนิ่งสงบ
　　”นายท่านคำพยากรณ์ได้เดินทางมาถึงแล้ว!” ร่างที่เข้ามาใหม่กล่าว
　　”โอ้มันถึงเวลาแล้วหรือ?”ชายวัยกลางค่อยๆเงยหน้ามองท้องฟ้า ที่ไม่มีอะไรนอกจากหิมะที่ตกลงมาอย่างต่อเนื่อง
　　แต่สายตาของเขากลับยังคงมองขึ้นไปบนท้องฟ้าราวกับกำลังมองงานศิลปะอยู่
　　”ใช่แล้วเหล่าผู้อาวุโสได้ขอให้ท่านช่วยเป็นเจ้าภาพ ของต้อนรับได้เตรียมไว้แล้ว” ร่างนั้นพูดออกมา
　　”เข้าใจแล้วเจ้าไปได้แล้ว” ชายวัยกลางคนพยักหน้า
　　”รับทราบ!”ร่างนั้นพยักหน้า ก่อนจะหายตัวไปในทันที
　　จากนั้นชายวัยกลางคนหันไปอีกทิศทางหนึ่งก่อนจะพึมพีมขึ้นมา”เป็นเวลากี่ปีแล้วนะ มันนานจนข้าลืมที่จะนับ… มันนานมาก สุสานแห่งนี้เองก็ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ … ”
　　จากนั้นเขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก
　　เขาก้าวไปข้างหน้าจากนั้นก็ได้ยินเสียงแตกมันเป็นรอยแตกของน้ำแข็ง บนพื้นสามารถเห็นได้ถึงพื้นสุสานที่ไร้หิมะ
　　มันแสดงให้เห็นว่าชายวัยกลางคนยืนอยู่ตรงนี้มานานแล้ว
　　นานจนบนพื้นหิมะเป็นรูปรอยเท้าสองข้าง　　และแน่นอนเมื่อเขาเดินจากไปไม่นานหิมะก็ค่อยๆปกคลุมรอยเท้านั้นจนกลายเป็นพื้นสีขาวเหมือนรอบๆอีกครั้ง
　　……………………………………..