Gate of God - ตอนที่ 475-476

ตอนที่ 475 ชีวิตบัดซบ
　　ค่ำคืนกลับสู่ความเงียบสงบอีกครั้งเสียงกรีดร้องของการสังหารได้หายหมดไป
　　มีเพียงแสงสีทองบนท้องฟ้าเท่านั้นแสงของเขาปิดกั้นแสงของดวงดาวและดาวจันทร์จนหมดสิ้น
　　ในขณะนั้นเองทุกคนต่างมองดูเสาแสงสีทองผู้คนเกิดความรู้สึกตกใจ ยินดี หวาดกลัว และเศ้ราโศก
　　และแน่นอนอีกหนึ่งอารมณ์
　　นั่นก็คือ…
　　”ชีวิตข้ามันบัดซบ!”่
　　นี่เป็นโชคร้ายอย่างมากแต่ ฟาง เจิ้งจือ ไม่มีคำพูดไหนจะอธิบายอารมณ์ของเขาออกมาได้
　　สิ่งที่เขาเห็นคืออะไร?
　　เชี่ยนั่นมันคืออะไร?
　　นี่เป็นโลกที่แปลกประหลาดและเขารู้ตั้งแต่ตอนที่เขาเคยเข้ามาแล้วมันเต็มไปด้วยสิ่งไม่คาดฝัน
　　อย่างไรก็ตามนี่มันต่างไปอย่างสิ้นเชิง!
　　ชายชราที่ใกล้ตายกลับมาเป็นวัยหนุ่มอีกครั้ง?นี่มันเรื่องเชี่ยอะไรกัน?
　　นกฟินิกซ์ที่เกิดใหม่จากเถ้าถ่านงั้นหรือ?หรือผีเสื้อที่แง้มปีกออกจากรังไหม?
　　ที่สำคัญยิ่งกว่า…
　　แสงสีทองตรงนั่นมันเชี่ยอะไรกัน?
　　มันเปลี่ยนแปลงทุกอย่างภายในพริบตา
　　ฟางเจิ้งจือ ไม่อยากจะเชื่อว่า คังหยาง สามารถเปลี่ยนแปลงกฎของโลกที่เขาควบคุมอยู่ได้
　　เขารู้สึก…
　　อัปยศเป็นอย่างมาก!
　　ฟางเจิ้งจือ โกรธแค้นเช่นกัน
　　หาได้ยากที่เขาจะไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ไว้ได้เขายังจำได้ถึงตอนที่เขาถือดาบไร้ร่องรอยในโลกแห่งเซียน
　　เขารู้สึกผ่อนคลาย
　　ราวกับว่าเขายืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกที่สามารถควบคุมชีวิตของทุกคนได้เขาล้ม หยิง ชาน ที่อยู่ในระดับอภินิหารลงได้ภายในการโจมตีเพียงครั้งเดียว
　　ในตอนนี้เขาได้รู้สึกแบบนั้นเช่นกัน…
　　เขารู้สึกตื่นเต้นมากที่ได้ครอบครองกลืนกินโลกเขาคิดว่าเขาควบคุม …
　　แต่…
　　ความตื่นเต้นนั้นอยู่ได้ไม่นานนัก
　　ฟางเจิ้งจือ ตั้งใจจะสั่งสอนพวกปีศาจก่อนที่จะคุยเรื่องข้อตกลงกับ ฉาน หลิง
　　เขาต้องการยืนยันวันเวลาในการส่งมอบอัญมณีเหล่านั้น
　　…
　　เขารู้สึกว่าเขาได้เปรียบมาก
　　อนาคตของเขาสดใสมาก
　　อย่างไรก็ตามก่อนที่เขาจะได้ยืนยันเรื่องข้อตกลงคังหยางกลับทำลายมันจนหมดสิ้น
　　ยิ่งไปกว่านั้นเขารู้สึกเหมือนมองเห็นทุกอย่าง
　　ใช่แล้ว…
　　ตอนที่คังหยางพุ่งขึ้นไปบนสวรรค์ราวกับเขามองเห็นทุกอย่าง
　　เรื่องนี้ไม่สมเหตุสมผล
　　ตามปกติแล้วตำแหน่งของฟาง เจิ้งจือ ไม่ควรถูกเปิดเผยเพราะเขาเป็นผู้ควบคุมกลืนกินโลก
　　”ลงไป!”่
　　…
　　”ลงไปซะ!”่
　　เสียงของฟาง เจิ้งจือ ดังขึ้นบนท้องฟ้า แสงสีม่วงพุ่งลงมาใส่คังหยางที่กำลังทะยานร่างขึ้นไปด้านบน
　　”ตูม!”กระแสไฟฟ้าสีม่วงล้อมรอบแสงสีทองเอาไว้อย่างสมบูรณ์
　　อย่างไรก็ตามเสาแสงยังคงนิ่งเฉยมันแข็งแกร่งมาก
　　ตั้งตรงขึ้นไปสู่สวรรค์…
　　ทุกคนต่างมองดูด้วยความหวาดกลัว
　　เซียน!
　　นั่นคือระดับพลังที่ถูกเคารพจากทั้งมนุษย์และเหล่าปีศาจ
　　การเข้าถึงระดับเซียนหมายถึงความสามารถและพลังที่ไร้ขีดจำกัดนี่คือระดับพลังขั้นสูงสุดและแสดงให้เห็นถึงความสามารถของการฝึกฝนทุกอย่าง
　　สิ่งนี่ต่างเป็นความใฝ่ฝันของทั้งมนุษย์และปีศาจ
　　สำหรับประโยชน์ของการเป็นเซียนนั้น…
　　เซียนนั้นอยู่ในระดับเดียวกับจักรพรรดิแม้แต่องค์จักรพรรดิที่มีทหารนับล้าน หรือเจ้าปีศาจก็ยังต้องเคารพเซียน
　　1ศาลา4เซียน 13กองตรวจการศักดิ์สิทธิ์
　　นั่นเป็นคำพูดที่ได้ยินทัวไปในอาณาจักรเซี่ย
　　ศาลามาจากศาลาเต๋าสวรรค์ที่ควบคุมการสรรค์สร้างและทำตามประสงค์ของสวรรค์ 4 เซียน คือผู้ที่มีพลังอำนาจมากที่สุดในโลก
　　พวกเขาอยู่ในระดับเดียวกันกับจักรพรรดิผู้นำของ 13 กองตรวจการ
　　นี่เป็นสิ่งพิสูจน์จุดยืนของเขา
　　ตอนนี้แสงสีทองที่พุ่งขึ้นมามันมีชื่อว่า
　　แสงแห่งเซียน!
　　ไม่มีใครรู้ว่าทำไมคังหยางพัฒนาไปได้อย่างกระทันหัน
　　แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอน
　　เมื่อหน้าผากของเขาส่องแสงขึ้นมาเขาได้กลายเป็นเซียนไปแล้ว
　　”ท่านพ่อฟาง เจิ้งจือ… ” ซิง ฉิงซุย กำมือแน่นด้วยความกังวลขณะที่มองดูคังหยางท่ามกลางแสงแห่งเซียน
　　”เห้อมันคงเป็นความประสงค์ของสวรรค์ …” ซิง หยวนกัว ถอนหายใจออกมาเมื่อเขามองดู
　　คังหยาง
　　สู้กับเซียน?
　　ไม่อย่างแน่นอน
　　เขาทำได้เพียงแต่รอและกัดฟันรอต่อไป!
　　”ประสงค์ของสวรรค์…” ฉาน หลิง พึมพำกับตัวเองเขาไม่สามารถยอมรับความจริงนี้ได้
　　…
　　ฟางเจิ้งจือ รู้สึกไม่ค่อยดีเมื่อเห็นคังหยางพุ่งขึ้นมา เขาไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น …
　　เขารู้อยู่เรื่องหนึ่ง…
　　ความสามารถของคังหยางเพิ่มขึ้น
　　”ไม่มีทาง!เขาเลือกที่จะจบชีวิตตัวเองอย่างนั้นหรือ?”ฟาง เจิ้งจือ ถอนหายใจ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้เห็น
　　หยิงชาน ก็เลือกที่จะจบชีวิตตัวเองเพื่อพลังที่เพิ่มขึ้น
　　ความสามารถของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมากในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต
　　ที่ทางเข้าถิ่นฐานวานรน้ำแข็งเขาพบกับปีศาจตนหนึ่งที่ใช้พลังดวงตาปีศาจ
　　แต่เขาไม่คิดเลยว่าคังหยางจะใช้วิธีนี้
　　อย่างที่พูด
　　เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ…
　　ฟางเจิ้งจือ มองไปที่คังหยางและสัญลักษณ์ที่ซับซ้อนบนหน้าผาก…
　　คังหยางไม่ได้ดูเหมือนกำลังจะตายเลยแม้แต่น้อย!
　　ฟางเจิ้งจือ ไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับการดึงพลังจากดวงตาปีศาจออกมาเท่าไรนัก ระดับพลังปัจจุบันของคังหยาง ไม่เหมือนกับการทำลายตัวเองที่เขาเคยเจอมาก่อนเลย
　　พลังของปีศาจถูกรวมอยู่ในดวงตาปีศาจของพวกเขานั่นคือแหล่งที่พวกเขาจะดึงพลังออกมา
　　ตอนที่พวกเขาเข้าสู่การทำลายตัวเอง…
　　พวกเขาจะดึงพลังออกมาจากดวงปีศาจ
　　จะไม่มีพลังงานเหลือในดวงตาปีศาจมันจะเปลี่ยนเป็นสีเทา …
　　แต่…
　　สิ่งที่เกิดขึ้นกับคังหยางดูแตกต่างออกไป
　　คังหยางแข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อพลังของเขาถูกรวมเอาไว้ในสัญลักษณ์บนหน้าผากฟาง เจิ้งจือ รู้สึกถึงพลังที่แผ่กระจายออกมาจากสัญลักษณ์
　　”เขาไม่ได้ทำลายตัวเองงั้นหรือ?”ฟางเจิ้งจือ สับสนเล็กน้อย
　　ถ้าคังหยางเลือกที่จะจบชีวิตตัวเองก็พอจะเข้าใจได้อยู่แต่ถ้าเขาไม่ได้ทำ แล้วคังหยางกลายเป็นผู้ที่ทรงพลังแบบนั้นได้ยังไงกัน?
　　กลืนกินโลกเป็นเหมือนมิติที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง
　　มันเป็นสถานที่ที่มีกฎในตัวเอง
　　ฟางเจิ้งจือ รู้สึกว่า …
　　ตอนที่คังหยางถูกดูดกลืนเข้ามาในกลืนกินโลกฟาง เจิ้งจือ รู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่ง อย่างไรก็ตามหลังจากที่สัญลักษณ์บนหน้าผากเขาเปลี่ยนไป …
　　ฟางเจิ้งจือ รู้สึกเหมือนกับว่าคังหยางไม่อยู่ในกฎของกลืนกินโลกอีกต่อไป
　　ไม่ใชเรื่องที่ดีเลย
　　หมายความว่าคังหยางสามารถลบตัวเองออกจากกลืนกินโลกได้ทุกเมื่อ
　　ถ้าเขาไม่ได้ทำลายตัวเอง…
　　และแข็งแกร่งขึ้น…
　　นั่นอาจหมายถึง…
　　การเข้าถึง!
　　”โอ้… มันเป็นการเข้าถึงพลัง … ” ฟาง เจิ้งจือ ถอนหายใจอย่างโล่งอก และตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ
　　เดี๋ยวก่อน
　　คังหยางเป็นครึ่งเซียน…
　　ครึ่งเซียนจะเข้าถึงพลัง…
　　อะไรกัน?
　　”เขากลายเป็นเซียนงั้นเหรอ?”สีหน้าของฟาง เจิ้งจือ เปลี่ยนไปทันที
　　สิงที่เขาอยากจะตะโกนออกมาในตอนนี้คือ…
　　ชีวิตข้าช่างบัดซบเหลือเกิน!
　　…
　　คังหยางยังพุ่งขึ้นมาด้านบนเรื่อยๆ
　　ในขณะเดียวกันพื้นดินก็เริ่มสั่นคลอนมีรอยแตกขยายออกไปทั่วทุกทิศทาง
　　เมื่อพื้นแตกออกหินยักษ์ก็พุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า
　　พวกมันลอยขึ้นไปด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ
　　หินเริ่มรวมตัวกันณ จุดเดียวราวกับว่ามีภูเขาขนาดใหญ่ขวางกั้นคังหยาง
　　”ตูม!่
　　ราวกับดาบได้ตัดผ่านคังหยางพุ่งผ่านหินเหล่านั้นไปเรื่อยๆ
　　แสงสีทองเปล่งประกายไปทั่ว
　　หินไม่ได้แตกเป็นเสี่ยงๆพวกมันสลายไปราวกับร่างเงาสีดำก่อนหน้านี้มันมันสลายหายไป
　　ทุกคนบนพื้นกำลังเฝ้าดูเหตุการณ์นี้เกิดขึ้น
　　พวกเขาตกใจแต่พวกเขาคิดไว้อยู่แล้ว นี่เป็นพลังของเซียน ไม่มีอะไรมาขวางทางเซียนได้
　　ภูเขาหายไปและค่ำคืนยังคงเงียบสงบ
　　ในที่สุดคังหยางก็หยุดกลางอากาศเขามองไปรอบๆ หน้าผากของเขายังคงส่องสว่าง
　　”แตกสลาย!”เขาพูดเบาๆ
　　ทันทีที่เขาพูดรอยแตกขนาดใหญ่ก่อตัวขึ้นข้างหน้าเขา
　　มันเป็นรอยแตกสีดำ…
　　ราวกับว่าพื้นที่นั้นกำลังแตกสลาย
　　รอยแตกที่ไม่คาดคิดเมื่อใดก็ตามที่มีบางสิ่งที่รวดเร็วมากหรือทรงพลังมากๆ รอยแตกนี้จะก่อตัวขึ้น
　　อย่างไรก็ตาม…
　　ผู้ทึ่จะทำได้ต้องมีพลังเป็นอย่างมากด้วย
　　ความสามารถที่จะสร้างรอยแตกได้ด้วยคำพูดนั้นหาได้ยากมากยิ่งไปกว่านั้นหลังจากที่รอยแตกปรากฎขึ้น มันไม่มีทีท่าจะหายไปแม้แต่น้อย
　　แต่มันกลับแผ่ขยายไปอย่างต่อเนื่อง
　　หากท้องฟ้าเปรียบดั่งแผ่นแก้ว…
　　แผ่นแก้วนี้เพิ่งถูกหินทุบอย่างจัง
　　ท้องฟ้ามืดครึ้ม…
　　รอยแตกร้าวแผ่ขยายออกไปเรื่อยๆกลืนกินดวงดาวบนท้องฟ้า
　　จากนั้นมันก็เริ่มกลายเป็นหลุมขนาดใหญ่ที่สามารถกลืนกินท้องฟ้าได้
　　…
　　ฟางเจิ้งจือ อยากจะโยนกลืนกินโลกในมือให้ ปิง หยาง แล้วพูดว่า “ข้าให้เจ้า ขอตัวล่ะ!”
　　พูดตรงๆ
　　เมื่อกลืนกินโลกถูกเปิดใช้งาน!
　　เขาสงสัยว่าคังหยางมีความลับอื่นอีกหรือไม่…
　　เขาคิดว่าคังหยางอาจมีสมบัติที่ทรงพลังหรือคังหยางอาจดึงพลังจากดวงตาปีศาจ
　　แต่เขาไม่คิดเลยว่าคังหยางจะเข้าถึงพลังใหม่
　　เขาต้องมีพลังอีกมากขนาดไหน?
　　ครึ่งเซียนก็ทรงพลังมากพอแล้ว!
　　แต่นี่กลับเป็นเซียน!
　　เซียน!
　　ฟางเจิ้งจือ กำลังจะจบสิ้น
　　เขาไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไรอีกแล้วถ้าเป็นไปได้เขาอยากจะมอบกลืนกินโลกให้กับคนอื่น
　　แต่มันก็สายเกินไป
　　เขารู้ว่ามันสายเกินไปก็ตอนที่รอยแตกปรากฏขึ้น
　　ท้องฟ้าแตกสลาย
　　โลกก็แตกเป็นเสี่ยงๆ ผงฝุ่นและก้อนหินมากมายกระจายทั่วท้องฟ้า
　　นี่คือความพินาศ…
　　ทุกสิ่งถูกทำลาย
　　ฟางเจิ้งจือ รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก นอกจากนี้เขายังรู้อีกด้วยว่าถ้ากลืนกินโลกถูกทำลาย เขาต้องตายแน่
　　เขาควรทำอะไรดี?
　　เขาทำอะไรได้บ้าง?
　　เขาปล่อยให้กลืนกินโลกพังไม่ได้
　　โอ้ใช่…
　　กลืนกินโลกสามารถกลืนกินได้…
　　ใช่แล้ว… เขาสามารถเชื่อมโยงมิติพิเศาของเขาเข้ากับมันได้!
　　”เชื่อมมิติพิเศษของเขา!”
　　”มิติพิเศษ…”
　　ฟางเจิ้งจือ พูดซ้ำๆกับตัวเอง จากนั้นแววตาของเขาก็เริ่มเปล่งประกาย
　　”เชื่อมมิติพิเศษเข้ากับกลืนกินโลก!”
　　เสียงดังก้องทั่วท้องฟ้าทุกๆคนต่างได้ยินอย่างชัดเจน
　　พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง…
　　…
　　ต้นไม้ใหญ่ปรากฏขึ้นมันเป็นต้นไม้ที่หนาและสูงมาก และเต็มไปด้วยใบไม้และดอกผลนับไม่ถ้วน
ตอนที่ 476 บ้า
　　คำเดียวที่จะพออธิบายลักษณะของต้นไม้นี้ได้คือ…
　　มันใหญ่มาก!
　　เมื่อต้นไม่เริ่มเป็นรูปเป็นร่างกิ่งก้านมากมายแตกหน่อยืดออกไปสูงเสียดฟ้า
　　มันเต็มไปด้วยกิ่งไม้นับไม่ถ้วน…
　　ที่สำคัญคือบนตนไม้นั้นเต็มไปด้วยผลไม้ที่ส่องแสงออกมามากมาย
　　มีสีแดงสีเขียว สีฟ้า สีน้ำเงิน สีม่วง …
　　ลวดลายที่ซับซ้อนปรากฎอยู่บนเปลือกของผลไม้เหล่านี้
　　”ตูม!”
　　โลกถูกทำให้สั่นสะเทือนขณะที่ก้อนหินกระจายไปทั่วทุกทิศทาง
　　ทุกคนต่างจ้องมองไปที่ต้นไม้
　　”มันคืออะไรกัน?!”
　　”อาจจะเป็นไปได้ว่าฟาง เจิ้งจือ … ”
　　”มันจะต้องเป็น!นี่คือแหล่งพลังงานของมิติพิเศษของเขา!”
　　พวกเขามองต้นไม้ที่กำลังเติบโตด้วยความตกใจ…
　　ตอนที่พวกเขาอยู่นอกถิ่นฐานวานรน้ำแข็ง….
　　ฟางเจิ้งจือ บอกว่าเขามีเต๋านับร้อยในมิติพิเศษ พวกเขาทั้งหมดไม่เชื่อ …
　　แต่ตอนนี้…
　　เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความเป็นจริงพวกเขาทำได้แค่หวาดกลัว
　　…
　　คังหยางยืนอยู่กลางอากาศ ชุดสีฟ้าของเขาพัดไปตามสายลม
　　รอยแตกรอบๆเขาเริ่มหายไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
　　เขาขมวดคิ้ว…
　　ไม่มีใครรู้ว่าเพราะเขาเห็นต้นไม้ที่สูงใหญ่หรือรู้สึกได้ว่ารอยแตกได้หายไป อย่างไรก็ตามทุกคนสามารถสัมผัสได้ว่าคังหยางไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก
　　อย่างไรก็ตามในพริบตา…
　　ต้นไม้ก็ปรากฎตัวหน้าคังหยางราวกับพวกมันมีเป้าหมายที่เขา
　　”ขาด!”คังหยาง ตะโกน
　　ทันใดนั้นแสงสีทองก็ปรากฏขึ้นบนมือเขามันมีรูปร่างคล้ายจันทร์เสี้ยว ก่อนที่เขาจะเขวี้ยงมันใส่เถาวัลย์ที่พุ่งเข้ามา
　　”ตูม!”เถาวัลย์ขาดเป็นสองส่วน…
　　ก่อนที่จะตกลงไปที่พื้น
　　ไม่นานเถาวัลย์ก็ถ่งเข้ามาอีกครั้ง
　　”ขาดไปซะ!”เขาตะโกนอีกครั้ง
　　เถาวัลย์ขาด…
　　แต่เถาวัลย์อื่นก็พุ่งเข้ามาอีกครั้งอีกครั้งและอีกครั้ง…
　　แม้แต่กิ่งไม้และใบไม้ก็โจมตีใส่คังหยาง
　　กิ่งไม้และเถาวัลย์ราวกับเป็นแส้…
　　ใบไม้อันแหลมคมราวกับมีดที่พุ่งใส่คังหยางราวกับคังหยางยืนอยู่กลางสายฝนที่ตกหนัก
　　แสงสีทองตัดกับแสงสีเขียว
　　มันดูบ้าคลั่งมาก
　　”บ้าชัดๆ!ผู้ชายคนนี้บ้าไปแล้ว!”
　　ทุกคนจ้องมองการต่อสู้ที่เกิดขึ้นพวกเขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน
　　”ตูม!เสียงระเบิดดังก้องไปทั่วท้องฟ้า
　　แสงสีทองนับไม่ถ้วนกลายเป็นดาบพุ่งเข้าใส่ต้นไม้พวกมันตัดกิ้นก้าน เถาวัลย์ออกเป็นสองส่วน ใบไม้ร่วงหล่นกับพื้น
　　ซิงหยวนกัว มองไปที่ฉากตรงหน้า ท่าทีของเขาซับซ้อน ไม่รู้ว่าควรคิดยังไงกับสิ่งที่เกิดขึ้นดี
　　”ฟางเจิ้งจือ ฟาง เจิ้งจือ !เจ้าต้องการให้ข้าทำอะไรกันแน่?!” ซิง หยวนกัว กัดฟันแน่น
　　ฉานหลิง เองก็มองไปที่ต้นไม้แต่เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา อย่างไรก็ตามมือของเขากลับกำแน่น
　　หัวหน้าถิ่นฐานเองก็ต่างมองหน้ากัน
　　ดวงตาของหนาน กงเฮา เป็นประกาย เขากำดาบแน่นก่อนจะปล่อยมัน ก่อนจะจับไปที่ดาบอีกครั้ง….
　　ดูเหมือนว่าเขากำลังพบกับตัวเลือกที่ตัดสินใจได้ยากอยู่
　　ปิงหยาง จ้องมองการต่อสู้ด้วยดวงตาอันเป็นกังวล
　　”พี่เหยียนชายคนนั้นกำลังทำอะไร… ”
　　”เขาเชื่อมโยงมิติพิเศษเข้ากับกลืนกินโลกด้วยการทำแบบนี้เขาจะแข็งแกร่งขึ้นมาก ที่สำคัญที่สุดคือต้นไม้ต้นนั้น มันไม่ใช่สิ่งที่เกิดจากการสรรค์สร้าง!”ริมฝีปากของ ฉือ กูเหยียน สั่นเล็กน้อย นางเต็มไปด้วยความสับสน
　　”มีสิ่งที่ไม่ได้เกิดจากการสรรค์สร้างด้วยงั้นหรือ?”
　　”ใช่มันเกิดจากแหล่งพลังงานของ ฟาง เจิ้งจือ ต่อให้คังหยานเป็นเซียนก็ไม่สามารถควบคุมมันได้!”่
　　”นั่นหมายความว่าฟาง เจิ้งจือ จะชนะ?!”
　　”ไม่แต่นี่เป็นวิธีเดียวที่เขาจะสามารถสู้กับเซียนได้… แต่ … ”
　　”แต่อะไร?”
　　”เมื่อกลืนกินโลกพังทลายเขาจะ … ” ฉือ กูเหยียน กำหมัดแน่น นางไม่สามารถพูดต่อได้…
　　”เขาจะตาย!”เสียงของ หยุน ชิงวู ดังขึ้น
　　”ตาย?”ปิง หยาง เบิกตากว้างด้วยความตกใจ
　　หยุนชิงวู พยักหน้า นางมองไปบนท้องฟ้า ไม่มีใครรู้ว่านางมองไปที่คังหยางหรือต้นไม้
　　ฉือกูเหยียน ไม่พูดอะไรเช่นกัน
　　นางมองไปบนท้องฟ้าขณะที่มือของนางเคลื่อนไหวนางดูเหมือนกำลังจะหาบางอย่างจาก ปิง หยาง
　　…
　　การต่อสู้บนท้องฟ้ายังคงดำเนินต่อไป..
　　มันทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
　　แสงสีทองตัดต้นไม้และใบ
　　”เชี่ยเอ้ย!”ทันใดนั้นเสียงก็ดังก้องไปทั่ว
　　จากนั้นสายเลือดก็ไหลลงมาจากท้องฟ้ามันสามารถเห็นได้อย่างชัดเจน
　　”บาดเจ็บ?่
　　”เขาไม่สามารถสู้กับคังหยางได้…”
　　ทุกคนมองดูสายเลือดที่เกิดขึ้น
　　ในฐานะมนุษย์…
　　พวกเขาหวังว่าฟาง เจิ้งจือ จะชนะ
　　อย่างไรก็ตาม…
　　พวกเขารู้ว่าต่อให้ฟาง เจิ้งจือ พยายามแค่ไหนก็ไม่สามารถเอาชนะเซียนได้อยู่ดี
　　คังหยางเป็นเซียน…
　　สิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก
　　ท้องฟ้าสีขาวและดาวเริ่มหายไปแสงสีแดงปรากฎขึ้นที่ขอบฟ้า
　　รุ่งอรุณกำลังมาถึง…
　　อย่างไรก็ตามมีเซียนยืนอยู่ท่ามกลางแสงแห่งวันใหม่
　　”ตูม!”
　　ทันใดนั้นเสียงระเบิดดังก้องไปทั่ว
　　ในเวลาเดียวกันคลื่นพลังอันรุนแรงก็เกิดขึ้น
　　มันเป็นพายุหมุน…
　　พายุขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยคมดาบสีเขียวพร้อมโจมตีใส่คังหยาง
　　”ตายซะ!”
　　เสียงตะโกนที่เต็มไปด้วยความโกรธ
　　มันเป็นเสียงของฟาง เจิ้งจือ
　　ไม่มีใครคิดว่าฟาง เจิ้งจือ โหดร้ายที่ทำแบบนี้
　　แม้แต่…
　　ปีศาจ…
　　พวกเขาก็ไม่สามารถว่าอะไรฟาง เจิ้งจือ ได้ เพราะถ้าพวกเขาอยู่ในตำแหน่งเดียวกัน พวกเขาก็จะทำแบบนี้
　　แต่คังหยางสามารถป้องกันพายุได้กิ่งไม้ค่อยๆล่วงหล่น
　　คังหยางมองไปยังกิ่งไม้ที่ตกลงไปที่พื้นหัวใจของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเช่นกัน
　　อย่างไรก็ตามเขาตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว
　　ท่าทีของเขาเต็มไปด้วยความเยือกเย็น
　　ก่อนที่เขาจะเคลื่อนไหวเขาไปอยู่ด้านในต้นไม้ภายในชั่วพริบตา
　　”ตูม!”เสียงดังขึ้น
　　คังหยางถืออผลไม้สีแดงไว้ในมือ
　　”ตูม!”เสียงระเบิดดังขึ้น
　　เสาเพลิงพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าและเผาไหม้รอบๆไปในเวลาเดียวกัน
　　ขณะเดียวกันแขนของคังหยางสั่นเล็กน้อย แสงสีทองบนหน้าผากของเขาจางไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเป็นแบบเดิมอย่างรวดเร็ว
　　ด้านล่าง…
　　ทุกคนมองเสาเพลิงที่เกิดขึ้น
　　พวกเขามีท่าทีแตกต่างกันไปบางคนตกใจกลัว บางคนยินดี
　　ทุกคนรู้ว่าคังหยาง กำลังทำอะไรอยู่
　　และรู้ว่าทำไม
　　”ฟางเจิ้งจือ ข้าจะทำลายเจ้าซะ!” เสียงของคังหยาง ดังก้อง
　　หลังจากที่เขาพูดจบ…
　　ร่างกายของเขาก็กลายเป็นลำแสงก่อนจะปรากฎขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับผลไม้สองลูกในมือ
　　มือของคังหยางเคลื่อนไหว
　　เขาพยายามดึงผลไม้ออกมา
　　อย่างไรก็ตามไม่มีเสียงผลไม้ที่หลุดออกมาเพราะผลไม้ได้หายไปจากมือเขา
　　ท่าทีของคังหยางแข็งค้าง
　　คนอื่นๆที่เห็นก็ตกใจเช่นกันพวกเขารู้ว่าผลไม้คือเต๋า
　　พวกมันเติบโตบนต้นไม้
　　แล้วพวกมันจะเคลื่อนไหวเองได้ยังไง?
　　นั่นคือคำถาม
　　คังหยางก็สับสนเช่นกัน
　　อย่างไรก็ตามคำตอบถูกเฉลยออกมาในเวลาไม่นานมีใครบางคนอยู่ด้านหน้าคังหยาง
　　ชายคนนั้นยืนอยู่บนกิ่งไม้…
　　เขาสวมเสื้อแขนยาวสีน้ำเงิน
　　แสงแดดส่องกระทบใบหน้าของเขา
　　”ฟางเจิ้งจือ!”
　　”เขาดึงผลไม้ของตัวเองออกมา!”
　　”เขาจะทำอะไรกัน?”
　　ไม่มีใครเข้าใจสิ่งที่ฟาง เจิ้งจือ ทำ
　　เขาพยายามจะทำอะไร?
　　ฟางเจิ้งจือ ไม่รู้ว่าใครคิดอะไรอยู่ ต่อให้รู้ก็ไม่คิดจะตอบคำถามเหล่านั้น เพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าผลลัพธ์ของสิ่งที่เขาทำจะเป็นยังไง
　　แต่นั่นเป็นการตัดสินใจของเขา
　　”ข้าจะกินมัน!”ฟาง เจิ้งจือ มองไปที่คังหยาง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและบ้าคลั่ง
　　เขาอ้าปาก…
　　จากนั้นก็เอาผลไม้เข้าปากและกลืนลงไปท่ามกลางสายตาอันตกใจของผู้คน
　　ทันใดนั้น…
　　ทั้งโลกเงียบสนิท
　　ทุกคนมองไปยังฟาง เจิ้งจือ ที่กำลังเคี้ยวผลไม้ พวกเขาไม่เชื่อสายตาตัวเอง
　　แต่นั่นไม่สำคัญ
　　ที่สำคัญกว่า…
　　ฟางเจิ้งจือ พึ่งกินผลไม้แห่งเต๋าไป?!
　　ไม่มีใครเคยทำแบบนี้มาก่อน
　　การที่จะทำแบบนี้นั้นหมายความว่าคนคนนั้นสิ้นหวังแล้ว
　　พวกเขาต้องเชื่อมโยงมิติพิเศษเข้ากับกลืนกินโลกจากนั้นก็ต้องอาศัยความบ้าในการทำแบบนี้
　　ไม่มีใครเคยทำมาก่อน
　　บ้าไปแล้ว…
　　แต่
　　เขาต้องการทำอะไร?
　　ไม่มีใครรู้หรือ ฟาง เจิ้งจือ จะเสียสติไปแล้ว
　　จากนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นเป็นเสียงที่ค่อนข้างพอใจ
　　”โอ้?มันค่อนข้างอร่อยอยู่นะ”
　　เพจหลัก: Gate of god TH