Black Tech Internet Cafe System - ตอนที่ 482 : อธิบายให้ชัด
ตอนที่ 482 : อธิบายให้ชัด
“เพื่อนถึงเจ้ามีความคิดเห็นอย่างไร?” ในห้องโดยสารเรือจิตวิญญาณ ชายที่อยู่ในชุดหรูต่างจ้องมองไปยังสำนักสวรรค์ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “วังดาบกำลังเผยตัวตน”
“ข้าก็ไม่แน่ใจ!” ชายชุดดำพูดพร้อมกำหยกสื่อสารในมือ “ข้าส่งข้อความไปแล้วต้องรอการตัดสินใจของหลายฝ่ายด้วย!”
“อาณาเขตอันยิ่งใหญ่ของาสำนักสวรรค์ถูกทำลายได้ด้วยเพียงพลังดาบแค่ครั้งเดียว ข้าเกรงว่าเขาจะเป็นคนนั้น!” ชายอีกคนในชุดม่วงทองพูดกับคนรอบข้าง
“เป็นไปได้ยังไง คนผู้นั้นตายไปแล้วไม่ใช่หรือ!?”
ผู้อาวุโสของวังดาบที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาหัวเราะเยาะให้ความโง่เขลา
“วังดาบของท่านต้องการอะไร?”
ใบหน้าของผู้อาวุโสเปลี่ยนเป็นสีเข้ม “เจ้าไม่เห็นสิ่งที่เรากำลังทำอยู่ตอนนี้หรอ?”
“หลังจากวันนี้คนบนโลกนี้จะมีเพียงสองประเภท” น้ำเสียงของเขาเยือกเย็น “เจ้าจะยอมจำนนต่อเราหรือตาย!?”
ขณะเดียวกันเรือจิตวิญญาณขนาดใหญ่ก็ลอยขึ้นมาจากส่วนลึกของหุบเขาภายในสำนักสวรรค์
บนเรือจิตวิญญาณของวังดาบ เผยให้เห็นรูปแบบการตกแต่งที่มีหัวมังกรอ้าปากออกข้างในปากมีหยกสี่เหลี่ยมแกะสลักรูปดาวเจ็ดดวง นอกจากนี้ช่วงลำตัวยังมีดวงดาวหลายตัวที่เปล่งประกายแสงในคืนอันมืดมิด แต่ถึงอย่างนั้นทุกคนสามารถสัมผัสได้ว่ามันเปล่งราศรีอันน่ากลัวรวมตัวและเคลื่อนที่อยู่
วิญญาณอาฆาตกำลังปกคลุมท้องฟ้า
“วิ่ง!” ผู้เฒ่าหยูตะโกนขณะที่แสงแวบวาบปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า “วิ่งให้เร็วที่สุด!”
เสี้ยววิ ลำแสงจำนวนมากตกลงมาจากฟ้า
ราวกับของมีคมพื้นดินถูกเจาะ พลังมหาศาลหลั่งไหลลงมาทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนราวกับคลื่น ภายใต้แรงกดดันกระเบื้องแตกแยกออกเป็นเสี่ยงๆ ทำให้เกิดฝุ่นคลุ้งทั่วถนน
สำนักสวรรค์ทั้งหมดถูกล่าแสงทำลายและกลืนกิน คล้ายว่าที่นั้นอยู่ในวันโลกาวินาศ! เรือจิตวิญญาณที่เพิ่งลอยขี้ยฟ้าเองก็ถูกลำแสงเจาะไปตามๆ กัน มันแตกและหล่นลง
“โกรธเรอะ หนานกงหลิน!” ผู้อาวุโสทัก “สาวกของเราอยู่ที่นั่น!”
“เจ้ากล้าโจมตีสานักสวรรค์ บ้าไปแล้ว” ชายชุดม่วงพูดด้วยความโกรธ
เขาทุบลงบนโต๊ะ “เจ้าจะให้ข้ายืนดูอย่างนี้ต่อไปหรอ ตลกน่า!”
“เจ้าทำมันให้ยากขึ้นนะ” ผู้เฒ่าของวังดาบเย้ยหยัน “เจ้าคิดว่าเจ้าจะสามารถขึ้นลงเรือของเราได้ตามต้องการ?”
ผู้ฝึกฝนชุดม่วงพูดเยาะ “หนานกงจ่าว เจ้าอยู่คนเดียวจะทำอะไรข้าได้”
ผู้อาวุโสข้างหลังเหลือบมองไปที่ผลไม้จิตวิญญาณ รู้สึกตัวเหมือนกับว่าพวกเขากำลังถูกวางยา
ก่อนที่ผู้ฝึกฝนชุดม่วงจะเดินออกไป ผู้เฒ่าของหนานกงก็ปล่อยวิญญาณอาฆาตออกมาด้วยสีหน้าชั่วร้าย
การปรากฏตัวของความมืดมนและเย็นชาแผ่ไปทั่ว “จงลืมตาดู! ข้าหนานกงจ่าวขออัญเชิญดาบ!”
แสงสีม่วงวาบขึ้น ชายชุดม่วงพบว่าไหล่ของเขาไร้แขน เลือดพุ่งกระฉูด!
ผู้เฒ่าเอ่ย “มีใครอยากลองอีกมั้ย?”
ไรที่สุดการออกปฏิกิริยาของสำนักสวรรค์ก็ได้เริ่มขึ้น แสงพุ่งออกจากสำนักสวรรค์ก่อตัวเป็นเมฆก้อนยักษ์สีท้องเพื่อปกคลุมสำนัก อาคารและพื้นดินส่วนใหญ่ถูกทำลายไปเป็นส่วนมาก สาวกจำนวนมากได้รับบาดเจ็บบางคนถึงกับเสียชีวิตผู้รวดชีวิตได้รับการคุ้มครองโดยชั้นสีทอง
“รีบไปรับผู้อาวุโส! เราถ่วงเวลาได้ไม่นาน!” ชายชราผมขาวสามคนยืนปกป้อง พวกเขาใช้พลังจิตวิญญาณเพื่อเชื่อเข้ากับใต้ดิน เห็นได้ชัดว่าพวกเขายืมพลังธรรมชาติเพื่อขัดขวางการโจมตี
“ท่านปรมาจารย์อยู่ที่ไหน?”
“เขาบอกว่าเขาอยู่ที่ร้านต้นกำเนิดอินเตอร์เน็ตคาเฟ เขากำลังมาที่นี่!” ผู้เฒ่าหมูตอบ
ทางด้านผู้อาวุโสเขากำาลังรีบอย่างเร่งด่วนเพื่อกลับมายังสำนักสวรรค์
บนเรือจิตวิญญาณของวังดาบ
“ความแข็งแกร่งของสานักสวรรค์นั้นยอดเยี่ยมมาก”
บนเรือจิตวิญญาณผู้คนในตระกูลโบราณไม่พอใจพวกเขานัก ชายชราชุดเขียวหยิบจานใส่ผลไม้ขึ้นมา “กินสักอันมันอาจจะช่วยอาการบาดเจ็บของเจ้า”
“พวกปีศาจ!”
“ดูตรงนั้น!”
เจ้านายของตระกูลโบราณมองดูหนานกงชูวที่กำลังลงจอดเรือบนชั้นสีทองกลางอากาศ เขาดูเย็นชาและเพิกเฉยต่อทุกสิ่งราวกับไม่เดือดไม่ร้อน
“อุ้ย!” ชายชราสามคนที่อยู่ใกล้เมฆสีทองถมน้ำลายออกมา ชั้นเมฆสีทองตอนนี้เหมือนกำลังถูกกลืนด้วยความมืด
“แหวะ!” ชายทั้งสามพ้นเลือดออกมา “เป็นไปได้ยังไง?”
ผู้คนในวังดาบโห่ร้อง “นหรือปรมาจารย์ผู้ไม่มีใครเทียบ”
“…” ผู้คนจากตระกูลใหญ่ที่ร่วมอยู่ในเรือมองดูเหตุการณ์ บางคนถึงกับแอบทอดใจและเข้าข้างตระกูลหนาน
“บล็อคมัน!” ริมฝีปากของเขาโค้งขึ้น
ตุ้ม!
ภูเขาข้างหลังถูกเจาะ ปรากฎรอยร้าว
“หึม!” ฟางฉีลืมตาขึ้นทันที เขาพบว่าเขานอนอยู่บนเตียงตัวของเขาเต็มไปด้วยเหงื่ออาบตัว หน้าผากเย็นเฉียบ
เขาหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินลงบันไดพลางเช็ดหน้าผาก
“หือ?” เขาพบว่าชั้นล่างกำลังวุ่นวาย
“มีอะไรผิดปกติกับพวกเจ้า?”
“เจ้านาย มีบางอย่างเกิดขึ้น!” หลินเอ่อกล่าวด้วยเสียงกังวล
“ปัญหาใหญ่!” หลี่ว์หยาคร่ำครวญ
“เจ้านาย เสียวหยูอยู่ที่สำนักสวรรค์”
“พี่หลันเหลียวก็เช่นกัน”
“แน่สิพวกเขาต้องอยู่ที่นั่น” ฟางฉีกล่าว “พวกเขาอยู่ในโรงเรียนถูกมั้ยละ?”
“ไหนอธิบายให้ชัดเจนกว่านี้ได้มั้ย?”