เทพยุทธ์สะท้านภพ - บทที่ 416 สำนักศึกษาชางหลาน

พลังแท้สีดำมืดทะมึน ปกคลุมท้องฟ้าและแผ่นดิน ผู้ที่อยู่ในนั้นแทบจะยกมือขึ้นมาดูนิ้วตัวเองยังไม่เห็น ในพื้นที่นี้ ไม่ว่าจะเป็นการโจมตีแบบซุ่มหรือการเผชิญหน้า อาจารย์หลวี่ล้วนได้เปรียบอย่างสมบูรณ์

อาจเป็นเพราะคุ้นเคยกับการโจมตีของอาจารย์หลวี่เป็นอย่างดี เสียงตะโกนเบา ๆ ดังขึ้น อาจารย์อีกสามคนก็พุ่งเข้ามาในทันที เข้าสู่ความมืดที่ไร้ขอบเขตราวกับว่างเปล่านี้

ในสภาพที่ยกมือขึ้นมาดูนิ้วตัวเองยังไม่เห็น เงาดำที่ลอบสังหารก็นับว่าอันตรายมากแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงนักรบผู้แข็งแกร่งระดับขอบเขตสัจธรรมทั้งสี่คน

ตอนนี้หลี่ลี่เหมือนนกในกรงทอง แรงกดดันโถมเข้ามาไม่หยุด ก่อตัวเป็นคุกขังเธอไว้ข้างใน

แต่ความได้เปรียบของทั้งสี่คนนี้สำหรับหลี่ลี่แล้วแทบไร้ความหมาย แม้จะมองไม่เห็นอะไรเลย แต่หลี่ลี่เคยฝึกวิชาเห็นกลางคืน แม้ในความมืดสนิทก็สามารถผ่านไปได้อย่างง่ายดาย ไม่ต้องพูดถึงการฝึกฝนเป็นพิเศษ ภายในระยะสิบกว่าจั้งเห็นได้ชัดเจนราวกับกลางวัน การเคลื่อนไหวของทั้งสี่คนไม่อาจปิดบังสายตาของหลี่ลี่ได้เลย

กระบวนท่าสี่ทิศควบคุมแผ่นดิน เป็นกระบวนท่าที่ฝึกฝนทั้งสี่คนโจมตีศัตรูพร้อมกัน แต่พลังที่เกิดขึ้นไม่ใช่แค่พลังจริงของพวกเขา แต่เพิ่มขึ้นหลายเท่า และยังเสริมซึ่งกันและกัน

ราวกับทำลายฟ้าดินได้ ทั้งสี่คนร่วมมือโจมตี พลังรุนแรงเหลือคณา พลังต่อสู้สีดำที่แผ่ซ่านไปทั่วท้องพระโรงของสำนักศึกษาชางหลานราวกับกลายเป็นสัตว์ร้ายยักษ์ที่มีพลังเท่ากัน ตอนนี้มันได้กัดหลี่ลี่เข้าไปในปากแล้ว พร้อมจะฉีกร่างเป็นชิ้น ๆ ได้ทุกเมื่อ

แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้ามา เหมือนภูเขาสูงหมื่นจั้งทับอยู่บนอกของหลี่ลี่

“อยากสั่งสอนข้า อยากให้ข้ายอมแพ้ พวกเจ้ายังไม่มีคุณสมบัติพอ ทำลาย!”

หลี่ลี่คำรามเสียงดัง ใช้วิชาฤทธิ์เทพมังกรสวรรค์และวิชาปีศาจราตรีปราบมารพร้อมกัน พลังต่อสู้ทั่วร่างพลุ่งพล่านออกมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับคลื่นยักษ์ในทะเล ม้วนตัวไม่หยุด ต่อเนื่องไม่ขาดสาย พลังต่อสู้อันรุนแรงถึงขั้นทะลุการพันธนาการของพลังแท้โดยรอบ ราวกับสัตว์ร้ายโบราณที่ดื้อรั้น คำรามด้วยความโกรธ ต่อสู้ดิ้นรน

ฉีกความว่างเปล่า!

ทันใดนั้น พลังต่อสู้ด้านหลังร่างเขาก่อตัวเป็นวังวน การโจมตีเดิมถูกเรียกกลับ นิ้วทั้งสามกลายเป็นมือใหญ่

มือยื่นออกมา จู่ ๆ ก็กำเป็นหมัด แต่พลังที่มุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้งนี้พุ่งออกไป พลังต่อสู้แท้โดยรอบต่างหลีกทางให้

ราวกับฉีกพื้นที่ว่าง พลังแท้ที่เหมือนม่านดำถูกฉีกขาดในทันที เสียงกระแสลมดังขึ้นไม่หยุด เผยให้เห็นความสว่างไสว

หลังจากฉีกทุกอย่างแล้ว ฝ่ามือยักษ์ก็แตกออกเป็นสี่ส่วนทันที ฝ่ามือเปลี่ยนเป็นกระแสพลังห้าสายหนาเท่าเอวคน แต่ละสายโจมตีคนละคน

อ๊าก!

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น นอกจากอาจารย์หลวี่แล้ว อาจารย์อีกสามคนเหมือนตุ๊กตาที่ถูกโยนทิ้ง ลอยกระเด็นออกไป พ่นเลือด หน้าซีด แม้แต่แขนขาก็ไร้เรี่ยวแรง ลอยหลังออกไปตรง ๆ

ตกตะลึง ทันใดนั้นฝึกฝนที่ดูอยู่นอกสำนักศึกษาชางหลานต่างอ้าปากค้าง ตาเบิกโพลงมองทุกอย่างตรงหน้า

“นี่…นี่เป็นเรื่องจริงหรือ ถึงกับเอาชนะอาจารย์ผู้ทดสอบทั้งหมดได้”

“อาจารย์สี่คนร่วมมือกัน กลับไม่ใช่คู่ต่อสู้ นี่ไม่ใช่อัจฉริยะที่สวรรค์ประทาน ต้องเป็นผู้อาวุโสคนหนึ่งที่ย้อนวัยกลับมาเป็นหนุ่ม ไม่อย่างนั้นจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ได้อย่างไร”

“ล้อเล่น ล้อเล่น นี่มันล้อเล่นชัด ๆ บอกว่ายุคราชวงศ์เหลียงล่มสลาย ข้าเชื่อ บอกว่าสิ่งที่ข้าเพิ่งเห็นเป็นเรื่องจริง ข้าไม่เชื่อ”

“นี่ต้องเป็นปีศาจยักษ์อายุหมื่นปีแปลงร่างเป็นมนุษย์มาก่อกวนแน่ ๆ ต้องเป็นอย่างนั้นแน่”

“แม้แต่ปีศาจเข้าร่างก็ยังสู้ไม่ได้ นี่มันปาฏิหาริย์ชัด ๆ ”

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงวิพากษ์วิจารณ์ก็ระเบิดออกมาจากฝูงชนที่มาดูราวกับคลื่นสึนามิ เสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายเหมือนน้ำเดือดพล่าน เสียงดังมากจนดึงดูดผู้คนโดยรอบให้เข้ามาดู

“หลงเสี้ยวเทียนเป็นอสูรร้าย อสูรใหญ่ร้ายกาจ มีอสูรใหญ่กำลังจะมาโจมตีเมืองชางหลานแล้ว”

“เมืองชางหลานกำลังจะถูกทำลาย หลงเสี้ยวเทียนเป็นคนของหลงเหมิน และหลงเหมินล้วนเป็นอสูรที่มีพลังแข็งแกร่ง”

“มหายุคราชวงศ์เหลียงกำลังจะจบสิ้น ไปยั่วโมโหหลงเหมินเข้า นี่เป็นภัยที่จะทำให้ราชวงศ์ล่มสลาย”

“ทุกคนรีบหนีเถิด! การคัดเลือกอะไรกัน ชีวิตสำคัญกว่า หลงเหมินได้หมายตามหายุคราชวงศ์เหลียงหมายตาเมืองชางหลาน”

“ข้าได้ยินว่ามีราชวงศ์หนึ่งถูกทำลายล้างเพราะไปยั่วโมโหสำนักลึกลับแห่งหนึ่ง หรือว่าจะเป็นหลงเหมินนี่ จบแล้ว จบแล้ว ข้าเพิ่งแต่งภรรยาไป เพิ่งซื้อบ้านในเมืองชางหลานนี้เอง!”

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นเรื่อย ๆ คลื่นเสียงแผ่ขยายออกไป แทบจะครอบคลุมครึ่งเมืองชางหลาน

ภายในมหาศาลาของสำนักชางหลาน หลี่ลี่ยืนตัวตรงพร้อมล่ำพังด้านหลัง มองดูอาจารย์ทั้งสี่ที่มีระดับขอบเขตสัจธรรมที่นอนอยู่บนพื้น ใบหน้าเขามีรอยยิ้ม

ตอนนี้หลี่ลี่รู้สึกเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ไม่นานมานี้ เมื่อเห็นผู้ที่สามารถบินได้ในอากาศที่มีระดับขอบเขตสัจธรรมเขายังรู้สึกอิจฉามาก แต่ตอนนี้ ผู้ที่เคยยิ่งใหญ่ในใจเขากลับนอนอยู่ตรงหน้า ความรู้สึกนี้ช่างดีเหลือเกิน