เทพยุทธ์สะท้านภพ - บทที่ 412 มองด้วยสายตาใหม่
“ต่อสู้…ขอบเขตอาคม? อัจฉริยะที่สวรรค์ประทานผู้นี้มีวรยุทธ์ระดับขอบเขตอาคม?”
“ยอดฝีมือขอบเขตอาคมที่อายุเพียงสิบกว่าปี นี่เป็นอัจฉริยะระดับสุดยอดที่ไม่เคยปรากฏมาหลายร้อยปีในยุคยุคราชวงศ์เหลียง”
“น่าเข้าใจที่เขาจะหยิ่งผยองเช่นนี้ อัจฉริยะเช่นนี้หาได้ยากแม้แต่ทั่วทั้งทวีป”
“แม่ง อายุสิบกว่าก็ถึงขอบเขตอาคมแล้ว ข้าอายุสามสิบแล้วเพิ่งจะทะลวงถึงขอบเขตรูปลักษณ์คนเปรียบกับคนช่างทำให้คนโมโหจริง ๆ !”
“ปีศาจ เป็นปีศาจจริง ๆ ข้าอายุสิบกว่าบรรลุถึงขอบเขตรูปลักษณ์ก็นับว่าเป็นอัจฉริยะที่สวรรค์ประทานแล้ว เป็นความภาคภูมิใจของสำนัก แต่เมื่อเทียบกับเด็กคนนี้ ข้าช่างไม่มีค่าอะไรเลย”
เมื่อหลี่ลี่ปล่อยพลังต่อสู้ออกมา ทันใดนั้นก็เกิดเสียงอุทานแห่งความประหลาดใจ พวกฝึกฝนที่อยู่นอกสำนักหนังสือชางหลานต่างเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง แม้แต่ผู้ที่คิดว่าตนเองเป็นอัจฉริยะส่วนใหญ่ก็ไม่อยากเชื่อในความจริงนี้
ทันใดนั้นร่างของหลี่ลี่ในสายตาของพวกฝึกฝนเหล่านี้ดูสูงใหญ่ราวกับยอดเขาที่ทะลุฟ้า ส่วนในท้องพระโรงของสำนักหนังสือชางหลาน สายตาของพวกคนแก่ที่เคยมองด้วยความพิจารณาก็เปลี่ยนเป็นความตกตะลึง พวกเขามองตากันไปมา ไม่ได้ปิดบังความโลภและความระแวดระวังบนใบหน้าแต่อย่างใด
“เจ้า! ข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นชิ้น!”
อู๋อวิ๋นฮั่นแทบไม่อยากเชื่อในความพ่ายแพ้ของตน เขาหยิ่งผยองมาตลอด ไม่เคยเห็นใครอยู่ในสายตา แต่บัดนี้กลับพ่ายแพ้ต่อคนที่อายุน้อยกว่า อีกทั้งยังถูกแย่งชิงความโดดเด่น ถูกเหยียบบนบ่าเพื่อรับเกียรติยศ ความอัดอั้นนี้ช่างรุนแรงเหลือเกิน เขาจึงมองหลี่ลี่เป็นศัตรูที่ไม่อาจอยู่ร่วมฟ้าเดียวกันได้ทันที
“โซ่น้ำแข็ง! ล่ามทุกสรรพสิ่ง!”
ทันใดนั้นอู๋อวิ๋นฮั่นคำรามด้วยความโกรธ พลังต่อสู้แห่งความหนาวเย็นทั่วร่างค่อย ๆ ลอยขึ้นมา แล้วรวมตัวอย่างรวดเร็ว กลายเป็นโซ่คริสตัลน้ำแข็งขนาดเท่าแขน บนโซ่นั้น พลังความหนาวเย็นยังรวมตัวเป็นหนามแหลมมากมาย ทั้งโซ่และหนามต่างแผ่รังสีความเย็นออกมาเป็นระลอก ราวกับจะทำให้อากาศรอบข้างแข็งตัวทั้งหมด
ในชั่วพริบตา รัศมีสิบกว่าจั้งโดยรอบกลายเป็นโลกแห่งความหนาวเย็นสุดขั้ว ไม่เพียงแต่น้ำหยดเดียวกลายเป็นน้ำแข็ง แม้แต่ลมหายใจก็กลายเป็นน้ำค้างแข็ง
“ไอ้หนู เจ้ากล้าเหยียบบนเกียรติยศของข้าเพื่อสร้างความรุ่งโรจน์ให้ตัวเอง นี่เป็นบาปใหญ่ ทิ้งความอัปยศที่ล้างไม่ออกไว้ให้ข้า หลังจากวันนี้ เจ้าไม่มีความจำเป็นต้องมีชีวิตอยู่อีกต่อไป ข้าจะเผาวิญญาณของเจ้า ให้เจ้าร่ำร้องในความเจ็บปวดตลอดกาล ขอตายก็ไม่ได้ ขอเป็นก็ไม่ได้ เจ้าจะเป็นคนแรกที่ได้เห็นโซ่น้ำแข็งแห่งวิชาเสวียนปิงอู่จี๋ของข้า ที่ทำลายทุกสิ่ง”
อู๋อวิ๋นฮั่นใบหน้าบิดเบี้ยว พลังต่อสู้แห่งความหนาวเย็นทั่วร่างพุ่งสูงขึ้นไม่หยุด ปล่อยออกมาและรวมตัวรอบกาย ท่าทางเหมือนจะสู้ถึงตาย
“โซ่น้ำแข็ง วิชาเสวียนปิงอู่จี๋! นี่เป็นวิชาเด็ดของตระกูลอู๋ ไม่ใช่วิชากำลังภายในของสำนักเทียนเว่ยของพวกเรา”
“ตระกูลอู๋เป็นหนึ่งในสิบตระกูลโบราณของยุคราชวงศ์เหลียงตามตำนาน บรรพบุรุษของพวกเขามีวรยุทธ์ระดับต่อสู้เซียนที่หาได้ยาก แม้แต่ราชวงศ์เหลียงก็ให้ความเคารพตระกูลอู๋แห่งหลิงหนานอย่างมาก วิชาเสวียนปิงอู่จี๋นั้นเป็นคัมภีร์ระดับสวรรค์ที่บรรพบุรุษผู้มีวรยุทธ์ระดับต่อสู้เซียนตามตำนานเคยฝึกฝนและปรับปรุง เป็นความลับที่ตระกูลอู๋ไม่ถ่ายทอดให้ผู้อื่น พลังของมันแข็งแกร่งอย่างไร้เทียมทาน
วิชาเสวียนปิงอู่จี๋มีทั้งหมดเจ็ดบท หากฝึกฝนทั้งเจ็ดบทจนถึงขั้นสมบูรณ์ จะสามารถทำให้ฟ้าดินกลายเป็นน้ำแข็ง แต่หลังจากความวุ่นวายนับไม่ถ้วนผ่านไป วิชาเสวียนปิงอู่จี๋ได้สูญหายไปสองบทสุดท้าย ทำให้ผู้ฝึกฝนไม่สามารถบรรลุถึงขั้นสมบูรณ์ได้ แต่แม้จะเหลือเพียงห้าบทในปัจจุบัน พลังของมันก็ยังแข็งแกร่งกว่าผู้ฝึกฝนที่มีวรยุทธ์ระดับเดียวกันหลายเท่า พลังอันร้ายกาจ”
“เด็กคนนี้มาจากที่ไหน? ดูการแต่งกาย ช่างมีกลิ่นอายของนักปราชญ์ ไม่คิดว่าวรยุทธ์จะลึกล้ำถึงเพียงนี้ สามารถผลักไสอู๋อวิ๋นฮั่นได้?”
“อู๋อวิ๋นฮั่นหยิ่งผยองเกินไป ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะโกรธจริง ๆ ใช้วิชาเด็ดของตระกูล นักเรียนคนนี้คงไม่ตายก็บาดเจ็บสาหัส น่าสงสารอัจฉริยะที่สวรรค์ประทาน”
“ทั้งสองคนต่างมีวรยุทธ์ระดับขอบเขตอาคมดิน อัจฉริยะที่หาได้ยากเช่นนี้ อาจารย์ในสำนักหนังสือชางหลานคงไม่ปล่อยให้พวกเขาต่อสู้ถึงตาย ต้องออกมาห้ามแน่นอน การสูญเสียคนใดคนหนึ่งในสองคนนี้ ล้วนเป็นความสูญเสียอันใหญ่หลวงของสำนักหนังสือชางหลาน”…
พวกฝึกฝนที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ ดวงตาเปล่งประกายแวววาว ต่างมองหลี่ลี่ด้วยสายตาใหม่
“พอแล้ว!”
ในขณะที่อู๋อวิ๋นฮั่นกำลังเร่งโซ่น้ำแข็งให้ถึงขีดสุด ณ ส่วนลึกของหอประชุมใหญ่ของสำนักเซียงหลาน ชายชราผู้หนึ่งลุกขึ้นยืน จู่ ๆ ก็ชี้นิ้วออกไป ทันใดนั้นก็เกิดเป็นเตาไฟขึ้นมา ร้อนระอุอย่างรวดเร็ว ทำให้พลังน้ำแข็งอันน่าสะพรึงกลัวลดลงไปมาก
ฉึก!
โซ่น้ำแข็งสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
พลังสังหารน้ำแข็งนั้นถูกดึงกลับเข้าไปในร่างของอู๋อวิ๋นฮั่นอีกครั้ง เพียงแค่หนึ่งกระบวนท่าก็บีบให้เขาต้องหยุดมือ หลี่ลี่หัวเราะเยาะในใจ
“ขอบเขตสัจธรรมขั้นหลังกำเนิด!”
“อาจารย์ลู่ ท่านมีอะไรจะพูดหรือ?”
“อู๋อวิ๋นฮั่น อาจารย์ลู่เรียกให้หยุดแล้ว เจ้าไม่ต้องดื้อดึงอีก คราวนี้ไอ้หนุ่มคนนี้บังอาจบุกเข้ามาในสำนักเซียงหลาน ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นอัจฉริยะที่สวรรค์ประทานมา แต่นี่เป็นความผิดที่ต้องถูกประหารทั้งเก้าตระกูล อาจารย์ลู่คงจะลงโทษเขาเอง ไม่จำเป็นต้องให้พวกเราศิษย์สำนักเซียงหลานลงมือแล้ว”
เมื่อเห็นอาจารย์ลู่ผู้นี้ลงมือ หลายคนต่างตกใจ แล้วพากันห้ามอู๋อวิ๋นฮั่น เห็นได้ชัดว่า อาจารย์ลู่ผู้นี้มีตำแหน่งไม่ต่ำในสำนักเซียงหลาน และได้รับความรักจากเหล่าศิษย์ แม้แต่ศิษย์ที่มีวรยุทธ์ขั้นสังหารก็ไม่กล้าที่จะหยิ่งยโสเกินไป
“พลังแท้จริงที่ทรงพลัง ความร้อนทั้งหมดรวมเป็นจุดเดียว เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คัมภีร์ฝึกฝนธรรมดาที่จะเทียบได้ สำนักเซียงหลานนี้เป็นที่ซ่อนของมังกรและเสือจริง ๆ อาจารย์คนหนึ่งก็มีพลังแกร่งกล้าถึงเพียงนี้ ดูเหมือนวันนี้คงต้องใช้ความพยายามอย่างมาก”
หลี่ลี่คิดคำนวณในใจ
“เงียบ!”
อาจารย์ลู่ที่เพิ่งลงมือกวาดตามองสมาชิกกลุ่มศิษย์สำนักเซียงหลานที่กำลังพูดคุยกันอยู่รอบ ๆ
“ทุกคนใจเย็น ๆ เรื่องวันนี้ยุติแค่นี้” ขณะพูด เขาถามหลี่ลี่
“เจ้าชื่ออะไร?”
“ข้าชื่อหลงเสี่ยวเทียน ขอบเขตอาคมขั้นดินสังหาร เป็นอะไรหรือ? ท่านมีธุระอะไรหรือ”
ท่าทีของหลี่ลี่หยิ่งยโสที่สุด แม้แต่เฒ่าผู้นี้ก็ไม่แม้แต่จะมอง
อัจฉริยะที่มีพลังแกร่งกล้าและฝึกฝนมาอย่างดีมักจะมีนิสัยแปลก ๆ นี่เป็นที่ยอมรับกันทั่วไป แต่เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ลี่อาจารย์ลู่และอาจารย์คนอื่น ๆ ที่รับผิดชอบการทดสอบก็ขมวดคิ้ว แต่ด้วยความเป็นอัจฉริยะที่ไม่เคยมีมาก่อนของหลี่ลี่อาจารย์เหล่านี้จึงระงับความโกรธของตนไว้
“อืม เจ้ามีขอบเขตอาคมขั้นดินสังหารจริง ๆ และวิชาต่อสู้ที่แสดงออกมาก็ทรงพลังมาก เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนที่มีแต่พลังแต่ไร้ฝีมือ พรสวรรค์ของเจ้าไม่มีใครเทียบได้จริง ๆ พวกท่านคิดเห็นอย่างไร?”
อาจารย์ลู่มองอาจารย์คนอื่น ๆ รอบ ๆ
“คำพูดของอาจารย์ลู่ถูกต้อง ข้าก็สังเกตเด็กคนนี้มาระยะหนึ่งแล้ว เขามีขอบเขตอาคมขั้นดินสังหารจริง ๆ ไม่มีใครสงสัยได้ แต่พวกเราควรทำตามกฎ ตรวจสอบเขาสักหน่อย”
ชายชราอีกคนหนึ่งลุกขึ้นยืน
“อาจารย์หลัวหยาง อาจารย์หวังเฉียน อาจารย์ซุนห่าวจง พวกเราลงมือพร้อมกัน ตรวจสอบจุดชี่ไห่ของเด็กคนนี้กันเถอะ”
ทันใดนั้นชายชราหลายคนก็ลุกขึ้นยืน มองหน้ากันแล้วพยักหน้า