เทพยุทธ์สะท้านภพ - บทที่ 391 การกระตุ้น

“ไม่แต่ง ข้าขอตายดีกว่าแต่งกับจื่อยวี่”

สุ่ยเชียนเยียนเบิกตากว้าง ท่าทางเหมือนจะสู้จนตัวตาย แม้จะสู้ไม่ได้ หลี่ลี่ก็ยังกัดฟันแน่น ขวางตัวอยู่ตรงหน้าสุ่ยเชียนเยียน

“ไม่แต่ง? สตรีที่ราชวงศ์ต้าเหลียงของข้าเล็งไว้ ถึงไม่แต่งก็ไม่มีทางให้ผู้อื่นได้แต่งด้วย”

อาจารย์ใหญ่ตวนชิงแค่นเสียงเย็น มือขวาสั่นเบา ๆ ทันใดนั้น หลี่ลี่รู้สึกเหมือนถูกรถไฟชน แม้จะระดมพลังรูปลักษณ์ทั้งหมดก็ยังถูกกระแทกลอยออกไป พลางพ่นเลือดสดออกมาหนึ่งคำรบ

ระยะใกล้ไกลเพียงฝีก้าว!

ระยะห่างเพียงไม่กี่จั้ง อาจารย์ใหญ่ตวนชิงก้าวเพียงก้าวเดียวก็ถึง มือขวาคว้าในอากาศว่างเปล่า สุ่ยเชียนเยียนทันทีรู้สึกหมดแรงทั้งร่าง ราวกับถูกเชือกมัดไว้ ด้วยวรยุทธ์ขอบเขตสัจธรรมของนาง แม้แต่การดิ้นรนก็ยังทำไม่ได้

“ไม่ดื่มสุราที่เชิญก็ต้องดื่มสุราที่บังคับ”

อาจารย์ใหญ่ตวนชิงกวาดตามองสุ่ยอวิ๋นจื่ออย่างเย็นชา จากนั้นเท้าขวาก็เหยียบพื้น ร่างทั้งร่างลอยขึ้นสู่อากาศ ส่วนสุ่ยเชียนเยียนก็ลอยอยู่ข้างกาย ราวกับมีเชือกที่มองไม่เห็นดึงไว้

รองหัวหน้าหอเมฆและจื่อยวี่มหาบุรุษก็ลอยขึ้นสู่อากาศทันที ตามอาจารย์ใหญ่ตวนชิงเคลื่อนที่ไปอย่างรวดเร็ว

“เชียนเยียน เชียนเยียน!”

หลี่ลี่พยายามลุกขึ้นยืน แต่ด้วยวรยุทธ์ที่จำกัด เขาไม่สามารถลอยขึ้นสู่อากาศได้ ไม่ต้องพูดถึงการเคลื่อนที่ในอากาศ เห็นสุ่ยเชียนเยียนถูกพาไป นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกสิ้นหวังเช่นนี้

ขอบเขตราชาการต่อสู้ ขอบเขตราชาการต่อสู้ ทั้งยุคราชวงศ์เหลียงมีราชาขอบเขตราชาการต่อสู้เพียงสองคน เห็นร่างของสุ่ยเชียนเยียนและคนอื่น ๆ หายไปในท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ หลี่ลี่กำหมัดแน่น เบิกตากว้าง

“ไม่ว่าจะเป็นใคร แย่งหญิงของข้า ข้าจะทำให้เจ้าต้องจ่ายราคาอย่างหนัก” เขาคำรามด้วยความโกรธ ราวกับหมาป่าที่กำลังคำรามด้วยความโกรธ พลังรูปลักษณ์อันบ้าคลั่งระเบิดออกมา รอบ ๆ เกิดลมหมุนหลายสาย พัดพาเสียงของหลี่ลี่ที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังอันมหาศาล กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว

พื้นสั่นสะเทือน กำแพงโยกเยก ทั้งหอปี้สุ่ยได้ยินเสียงตะโกนด้วยความโกรธของหลี่ลี่นกบินตกใจ ศิษย์หอปี้สุ่ยทั้งหมดหยุดงานในมือ มองไปยังทิศทางที่เสียงดังมา

“หนุ่มน้อย ยอมแพ้เถอะ! นี่คือราชาขอบเขตราชาการต่อสู้ หมื่นคนที่ฝึกฝนก็ยากที่จะมีคนหนึ่งฝึกฝนถึงระดับนี้ ต่อหน้าราชาขอบเขตราชาการต่อสู้ ทุกคนล้วนเป็นเพียงมด แม้เจ้าจะฝึกฝนถึงขอบเขตสำนักก็ยังเป็นเพียงมดเท่านั้น อยากแก้แค้น ยากนัก!”

สุ่ยอวิ๋นจื่อค่อย ๆ เดินมาข้างหลี่ลี่ถอนหายใจยาว ตบไหล่หลี่ลี่เบา ๆ

พลังรูปลักษณ์อันบ้าคลั่งไม่มีผลต่อสุ่ยอวิ๋นจื่อแม้แต่น้อย

“ยอมแพ้? ในคำพูดของข้าไม่มีคำว่ายอมแพ้”

หลี่ลี่ใบหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาเต็มไปด้วยความแน่วแน่

อึก!

เลือดสดพุ่งออกมาอีกคำรบ ใบหน้าของหลี่ลี่ซีดขาวทันที มือที่กำแน่นก็คลายออกทันที ทั้งร่างล้มลงไปข้างหลังอย่างหนัก เหมือนเสาหยกล้ม

สุ่ยอวิ๋นจื่อยกมือขวาขึ้นรับร่างของหลี่ลี่ไว้ จากนั้นก็สั่งให้เมี่ยวฮวามหาบุรุษและคนอื่น ๆ เข้ามาพยุงหลี่ลี่

“หลานปิงซิน ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะเจ้า หัวหน้าหอที่สง่างาม กลับเห็นแก่ผลประโยชน์เช่นนี้ ตั้งแต่วันนี้ ให้หันหน้าเข้าหาผนังที่เขาหลังเป็นเวลาสามปี ตำแหน่งหัวหน้าหอให้มอบให้รองหัวหน้าหอคนอื่น เมี่ยวฮวามหาบุรุษเพื่อวรยุทธ์ถึงกับสละศิษย์ของตัวเอง ละเมิดกฎของสำนักในข้อศิษย์ร่วมสำนักทำร้ายกัน ให้ปิดตัวห้าปี ห้ามออกไปแม้แต่ก้าวเดียว”

สีหน้าของสุ่ยอวิ๋นจื่อยากจะดูมาก

“รับคำสั่ง”

เมื่อผู้อาวุโสสูงสุดออกคำสั่ง แม้แต่หลานปิงซินก็ไม่กล้าขัด แต่พวกนางทั้งสองก็ไม่ได้ประหลาดใจมากนัก

เสียงตะโกนสุดท้ายของหลี่ลี่ทำให้พวกนางทั้งสองตระหนักถึงความผิดร้ายแรงที่ตนได้ก่อ พวกนางไม่เคยคิดว่าหลี่ลี่กับสุ่ยเชียนเยียนมีความสัมพันธ์ลับมาก่อน และรักกันลึกซึ้งเช่นนี้

“ดูแลหลี่ลี่ให้ดี ถือว่าเป็นการไถ่บาปของพวกเจ้า”

สุดท้าย สุ่ยอวิ๋นจื่อสั่ง แค่นเสียงหนึ่งที หันหลังเดินเข้าไปในถ้ำฝึกฝนของตน

“ฮ่าย! ข้าไม่เคยเห็นเด็กที่ดื้อรั้นเช่นนี้มาก่อน น่าเสียดาย ราชาการต่อสู้ที่ไหนเจ้าจะต่อกรได้”

เดินเข้าไปในถ้ำของตน สุ่ยอวิ๋นจื่อส่ายหัว แต่เสียงคำรามสุดท้ายของหลี่ลี่ยังคงวนเวียนอยู่ในใจเขา ผ่านไปครู่หนึ่ง สุ่ยอวิ๋นจื่อจึงกลั้นลมหายใจ นั่งขัดสมาธิเริ่มฝึกฝน

เพียงแค่กวาดเบา ๆ ในอากาศว่างเปล่า วรยุทธ์ขอบเขตรูปลักษณ์ของหลี่ลี่ก็ไม่สามารถต้านทานได้เลย โล่ที่เกิดจากพลังรูปลักษณ์แตกออกเหมือนเปลือกไข่ในทันที ร่างของหลี่ลี่ก็ถูกโจมตีอย่างรุนแรงทันที

อาศัยพลังสุดท้าย หลี่ลี่จึงลุกขึ้นยืนได้ แต่เสียงคำรามหนึ่งครั้ง กลับทำให้อาการบาดเจ็บของเขาหนักขึ้น

หลังจากหมดสติไปถึงสามวันเต็ม หลี่ลี่ก็ฟื้นขึ้นมาในที่สุด ราวกับเพิ่งผ่านฝันร้าย หลี่ลี่ลุกพรวดขึ้นนั่งตัวตรงบนเตียง

เมื่อเหลือบมองเห็นเมี่ยวฮวามหาบุรุษที่ยืนอยู่ข้างเตียง หลี่ลี่ไม่แม้แต่จะสนใจ หันตัวจะลงจากเตียงทันที

เมี่ยวฮวามหาบุรุษมีสีหน้าละอายใจ ไม่ได้ขัดขวาง เพียงถอนหายใจเบา ๆ แล้วกล่าวว่า

“บนโต๊ะมียาเม็ดเต้งถังที่เจ้าวางไว้บนโต๊ะวันนั้น รวมถึงสมุนไพรวิเศษอีกสิบกว่าต้น เจ้าเอาไปทั้งหมดเถิด!”

“ช่างเถอะ นี่เป็นสิ่งที่ข้าสัญญากับชิงเยินไว้ ให้ท่านหนึ่งเม็ดเต้งถัง ถือว่าแทนชิงเยินตอบแทนบุญคุณที่ท่านเลี้ยงดูนาง ต่อจากนี้ สุ่ยชิงเยินไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับท่านอีก”

หลี่ลี่กล่าวเสียงเย็นชา ไม่แม้แต่จะมอง แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมา

ตลอดสามวันที่หมดสติ ตำหนักปี้สุ่ยก็ใช้ยาเม็ดชั้นดีไปไม่น้อย แม้ร่างกายของหลี่ลี่ยังมีอาการบาดเจ็บภายใน แต่ก็ดีขึ้นมาก อีกทั้งในช่วงสามวันนี้ ปราณยุทธ์อินหนาวในร่างของหลี่ลี่ยังหมุนเวียนไม่หยุด ซึ่งมีผลในการรักษาอาการบาดเจ็บด้วย

การช่วยสุ่ยชิงเยินกลับมาเป็นภารกิจสำคัญอันดับแรกของหลี่ลี่แต่เขาก็รู้ดีว่า เมื่อนางถูกราชันย์ต่อสู้พาตัวไป ด้วยวรยุทธ์ของเขาแม้จะหาประตูเข้าไปได้ก็ต้องตายแน่นอน