เทพยุทธ์สะท้านภพ - บทที่ 386 เจ้าเรียกใครว่าลิง?
“ถือสามาก”
สุ่ยชิงเยียนไม่ได้พูด แต่หลี่ลี่กลับเบ้ปากอย่างดูแคลนและพูดเย็นชา
“เจ้าเป็นใคร? ข้ากำลังพูดกับน้องสุ่ย ไม่เกี่ยวกับเจ้า”
จื่อยวี่ถูกขัดจังหวะกะทันหัน จึงรู้สึกโกรธ กล่าวอย่างไม่พอใจ
“เจ้ากำลังพูดถึงหญิงของข้า ข้าย่อมต้องแทรก หรือจะให้ข้ายืนดูลิงอย่างเจ้าแย่งหญิงของข้าไป?”
หลี่ลี่เหลือบมองจื่อยวี่ พูดอย่างไม่เกรงใจเลย
“เจ้าเรียกใครว่าลิง? เจ้า… เจ้าช่างคุยโว กล้าบอกว่าน้องสุ่ยเป็นหญิงของเจ้า”
“หลี่ลี่แม้ว่าเจ้าจะเป็นทูตจากสำนักหมิงเยว่แต่ก็ต้องระวังคำพูดและการกระทำของเจ้า หากเจ้าทำให้ชื่อเสียงของสุ่ยชิงเยียนมหาบุรุษแห่งสำนักปี้สุ่ยของข้าเสื่อมเสียอีก ข้าจะขับเจ้าออกจากสำนักปี้สุ่ย”
ตอนนี้เมี่ยวฮวามหาบุรุษก็โกรธเช่นกัน กล่าวเย็นชา
“ฝีปากดีนัก ถ้าไม่ใช่อยู่ในคฤหาสน์ปี้สุ่ย พี่สุ่ยคงลงมือไปแล้ว”
“หน้าตาธรรมดา พลังธรรมดา ไร้ค่าโดยสิ้นเชิง ไม่รู้จักส่องกระจกดูตัวเองบ้างหรือ”
ไม่เพียงแต่เมี่ยวฮวามหาบุรุษจะโกรธ แม้แต่ศิษย์สองคนที่อยู่ด้านหลังนางก็แสดงความดูแคลน แสดงความสามารถในการเยาะเย้ยอย่างเต็มที่
ตอนนี้สุ่ยชิงเยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หลี่ลี่กลับเอียงหน้ามาทางนาง ส่งสัญญาณให้นาง
“ท่านหัวหน้าหลาน ข้าเป็นทูตพิเศษจากสำนักหมิงเยว่และยังเป็นมหาบุรุษกิตติมศักดิ์ของสำนักหมิงเยว่วันนี้มาขอสมรสกับสำนักปี้สุ่ย เพื่อแต่งงานกับสุ่ยชิงเยียนมหาบุรุษ”
หลี่ลี่พูดอย่างจริงจัง
“ฮึ! ขอสมรส เจ้าคิดว่ามันง่ายอย่างนั้นหรือ? แม้ว่าสิ่งของจะไม่ได้แทนใจจริง แต่อย่างน้อยก็แสดงถึงความจริงใจ ไม่ทราบว่าเจ้าจะเอาอะไรมา?”
จื่อยวี่มหาบุรุษแค่นเสียงพูด
“ไม่ทราบว่าจื่อยวี่มหาบุรุษเอาอะไรมาแสดงความจริงใจของท่าน?”
หลี่ลี่ยิ้มเล็กน้อย ย้อนถาม
“สมุนไพรวิเศษชั้นสูงสามต้น สมุนไพรวิเศษชั้นกลางสิบต้น สิ่งเหล่านี้แม้แต่หินวิญญาณก็ซื้อไม่ได้ ไม่ทราบว่ามหาบุรุษกิตติมศักดิ์อย่างเจ้าจะหยิบยกมาจากสำนักหมิงเยว่ของเจ้าได้กี่ต้นเพื่อเป็นสินสอด?”
จื่อยวี่มหาบุรุษใช้หลี่ลี่เป็นเวทีแสดงตัวเอง พูดพลางหยิบสมุนไพรวิเศษที่เตรียมไว้ออกมาจากถุงเก็บของ
สมุนไพรวิเศษไม่มาก แต่ทุกชิ้นล้วนหายาก มูลค่าแท้จริงไม่อาจวัดด้วยหินวิญญาณได้ ตอนนี้คนอื่น ๆ ในสำนักปี้สุ่ยก็เห็นว่าจื่อยวี่มหาบุรุษต้องการใช้หลี่ลี่เป็นหินรองเท้าเพื่อแสดงความแข็งแกร่งของตน แต่ถ้าเป็นเรื่องสมุนไพรวิเศษ…
จื่อยวี่มหาบุรุษไม่รู้ว่าหลี่ลี่เป็นใคร แต่ไม่มีใครในสำนักปี้สุ่ยที่ไม่รู้ที่มาของหลี่ลี่โดยเฉพาะผลงานในเขตลับเก้าวิญญาณ ในฐานะทูตพิเศษ สำนักปี้สุ่ยย่อมต้องรู้ข้อมูลของหลี่ลี่อย่างละเอียด
เมี่ยวฮวามหาบุรุษหัวหน้าหลาน แม้แต่ศิษย์สองคนด้านหลังเมี่ยวฮวามหาบุรุษก็แสดงสีหน้าประหลาดออกมา
“สมุนไพรวิเศษ? ข้าไม่ค่อยได้ใช้” หลี่ลี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยพูด
“เจ้าใช้ไม่ได้ต่างหาก สมุนไพรวิเศษ แม้แต่มหาบุรุษก็อาจได้รับแค่หนึ่งหรือสองเม็ด ไอ้หนุ่มขอบเขตรูปลักษณ์อย่างเจ้าคงแทบไม่เคยเห็นมาก่อนใช่ไหม!”
จื่อยวี่มหาบุรุษหัวเราะ พูดอย่างดูแคลน
ตึง!
การปฏิบัติจริงจะนำไปสู่ความรู้แท้ หลี่ลี่โยนซากมังกรดินเกราะทองเขาออกมาจากถุงเก็บของอย่างไม่ใส่ใจ พร้อมกับสมบัติล้ำค่าอื่น ๆ เช่น รังผลึกราชินีผึ้งมังกร
“มีสมบัติล้ำค่าแบบนี้แล้ว ใครจะไปใช้สมุนไพรวิเศษพวกนั้นที่เหมือนขยะ ประสิทธิภาพก็ไม่ดี ข้าเอาไปให้โรงยาของสำนักหมิงเยว่เกือบหมดแล้ว ให้พวกเขาเพาะปลูกไป” หลี่ลี่กล่าวเรียบ ๆ
เมื่อเห็นสมบัติล้ำค่าบนพื้น ใบหน้าของมหาบุรุษจื่อยวี่ก็แดงก่ำทันที แม้ในถุงเก็บของของเขาจะมีสมบัติล้ำค่าอยู่ชิ้นหนึ่ง แต่มันเป็นสิ่งที่เขาไม่อาจนำออกมาได้ และถึงแม้จะนำออกมา ก็ไม่มีทางเทียบได้กับหลี่ลี่ที่นำสมบัติล้ำค่าออกมาถึงสามสี่ชนิดในคราวเดียว
หลี่ลี่แบะปาก มือขวาของนางพลันเปลี่ยนจากฝ่ามือเป็นกรงเล็บ มีดเงาก่อตัวขึ้น จากนั้นสะบัดมือ มีดเงาหลายใบลอยลงมา ตัดเกล็ดมังกรดินเกราะทองออกมาหลายชิ้น รวมถึงเศษรังผลึกราชินีผึ้งมังกรขนาดเท่าเล็บมือสามชิ้น
“ท่านหัวหน้าสำนักหลาน ในฐานะของหมั้น ข้าจริงใจกว่ามหาบุรุษจื่อยวี่มากใช่หรือไม่!”
หลี่ลี่เก็บสมบัติล้ำค่าที่เหลือไว้ แล้วปัดมือขวา วัตถุดิบล้ำค่าสองชนิดลอยไปบนโต๊ะด้านข้าง วางอยู่ตรงหน้าสมุนไพรวิเศษหลายต้น
แสงสีทองวาบขึ้น เพียงแค่เกล็ดมังกรดินเกราะทองก็เหนือกว่าสมุนไพรวิเศษสิบกว่าต้นเหล่านั้นแล้ว
“ฮึ! ถึงมีสมบัติล้ำค่าแล้วจะทำอะไรได้? ต้องนำไปผลิตเป็นยาลูกกลอนถึงจะเกิดประโยชน์ น้องสาวสุ่ยมีพรสวรรค์เช่นนี้ หากความงามร่วงโรยไปจะไม่น่าเสียดายหรือ? ข้ามีไข่มุกรักษาโฉม เพียงแค่คาดไว้ที่เอว ใบหน้าจะไม่มีวันร่วงโรย นี่มีประโยชน์กว่าสมบัติล้ำค่าพวกนั้นมาก”
มหาบุรุษจื่อยวี่หยิบไข่มุกขนาดเท่ากำปั้นทารกที่เปล่งประกายเจ็ดสีออกมาจากถุงเก็บของ วางไว้บนฝ่ามือ พูดอย่างภาคภูมิใจ
เมื่อถูกหลี่ลี่ทำให้ด้อยลงกะทันหัน มหาบุรุษจื่อยวี่รู้สึกไม่ยอมแพ้ จึงนำสิ่งที่สุ่ยชิงเยียนต้องการมากที่สุดออกมา
แต่ปฏิกิริยาของสุ่ยชิงเยียนกลับเรียบเฉย แม้แต่มองยังไม่มอง ไม่เพียงแต่มหาบุรุษจื่อยวี่เท่านั้น แม้แต่มหาบุรุษเมี่ยวฮวาผู้รู้จักสุ่ยชิงเยียนดี และเพื่อนร่วมสำนักสองคนของสุ่ยชิงเยียนก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
“ไข่มุกใหญ่ขนาดนี้ ใช้เป็นเครื่องประดับก็ยังดี แต่หากต้องพกพาทั้งวันทั้งคืนก็ไม่สะดวก อีกอย่าง มันแก้ที่ปลายเหตุไม่ใช่ต้นเหตุ พูดว่าเป็นของไร้ค่าก็คงเป็นของไร้ค่าจริง ๆ ”
หลี่ลี่สะบัดมือขวาเบา ๆ ยาลูกกลอนเม็ดหนึ่งก็ปรากฏในมือของหลี่ลี่เปล่งประกายเจ็ดสีเช่นกัน
“ยาลูกกลอนรักษาโฉม รักษาความงามตลอดกาล ดีกว่าไข่มุกห่วย ๆ ของเจ้ามาก มหาบุรุษจื่อยวี่ เจ้าไม่ควรนำมันออกมาให้อับอายแล้ว”
“เจ้า…”
ใบหน้าของมหาบุรุษจื่อยวี่แดงก่ำทันที เขาแค่นเสียงเย็น แล้วชี้ไปที่ขวดยาบนโต๊ะพลางกล่าวว่า “ยาลูกกลอนเต้งถัง ไม่เพียงเป็นของหมั้น แต่ยังเป็นการแสดงความกตัญญูต่ออาจารย์เมี่ยวฮวาผู้เลี้ยงดูน้องสาวสุ่ย แม้เจ้าจะมีสมบัติล้ำค่า แต่ยาลูกกลอนเต้งถังนี้เป็นยาวิเศษ ยาวิเศษที่หายาก ในเก้าสำนักทางตะวันออกเฉียงใต้รวมกันก็มีไม่เกินสามเม็ด ความล้ำค่าของมันไม่จำเป็นต้องให้ข้าพูดใช่หรือไม่!”
มหาบุรุษจื่อยวี่เหมือนนักพนันที่แพ้ ตอนนี้ใบหน้าของเขาแดงก่ำ ราวกับกำลังทุ่มเดิมพันครั้งสุดท้าย
“ฮึ! ยังไม่ยอมแพ้ ดูเหมือนต้องทำให้เจ้าเจ็บปวดสักหน่อย เจ้าถึงจะจำบทเรียนวันนี้ได้”
หลี่ลี่แค่นเสียงในใจ แล้วแสดงรอยยิ้มบนใบหน้า กล่าวว่า
“มหาบุรุษจื่อยวี่มียาลูกกลอนเต้งถังชนิดนี้ จริง ๆ แล้วก็หายาก แต่ที่เจ้าบอกว่าทั้งเก้าสำนักทางตะวันออกเฉียงใต้มีเพียงสามเม็ด ข้าเกรงว่าเจ้าจะพูดเกินจริงเพื่อเน้นย้ำความล้ำค่าของยาลูกกลอนนี้ ในสายตาข้า มันก็ไม่มีอะไรพิเศษ”
“อะไรนะ? หากเจ้าไม่เข้าใจก็อย่าพูดส่งเดช ยาลูกกลอนเต้งถังมีกี่เม็ด ท่านหัวหน้าสำนักหลานและคนอื่น ๆ ล้วนรู้ดี อ้อ! ก็ถูก กับวรยุทธ์ระดับเจ้า แค่เคยได้ยินชื่อยาลูกกลอนเต้งถังก็นับว่าดีแล้ว จะไปรู้เรื่องลับเช่นนี้ได้อย่างไร”
เมื่อเห็นท่าทางของหลี่ลี่มหาบุรุษจื่อยวี่ก็คิดว่าหลี่ลี่แค่กำลังฝืนรักษาหน้า ยาลูกกลอนเต้งถังนี้ช่างล้ำค่า แม้แต่สำนักหมิงเยว่และสำนักรุ่นหลังอื่น ๆ ก็ไม่มี เขายิ่งเชื่อว่าแม้หลี่ลี่จะมีวัตถุดิบล้ำค่า ก็ไม่มีทางนำสิ่งที่มีค่าเทียบเท่าออกมาได้ ต้องรู้ว่านี่เป็นสิ่งที่มีค่าแต่หาซื้อไม่ได้ แม้แต่ทั้งสำนักก็จะคลั่งไคล้สมบัติชิ้นนี้
“ไอ้หนุ่ม เจ้าค่อย ๆ ติดกับดักของข้า ข้าจะให้เจ้ารู้ว่าการแย่งผู้หญิงกับข้ามีผลร้ายแรงเพียงใด”
หลี่ลี่หัวเราะเยาะในใจ แต่ภายนอกแสดงท่าทางตกใจเล็กน้อย
“เป็นไปไม่ได้ ยาลูกกลอนเต้งถังแม้จะหายาก แต่ตามที่ข้ารู้ มันมีมากกว่าสามเม็ดแน่นอน เจ้าพูดเท็จ”