เทพยุทธ์สะท้านภพ - บทที่ 377 ปกปิดจุดประสงค์

หลี่ลี่พุ่งเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยกเท้าขึ้นเตะชายร่างใหญ่ที่กำลังจะหันหลังหนีออกไปนอกประตูเหมือนลูกบอล

“อ๊าก!”

ในขณะเดียวกัน ชายร่างใหญ่แซ่เฉียนกลิ้งไปกับพื้น เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี จึงปีนกำแพงหนีออกไปทันที

ทั้งสี่คนร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด ไม่กล้าหยุดอยู่ พากันด่าเสียงดัง

“ไอ้หนุ่มเลว อย่าคิดว่าเจ้าฝึกฝนจนเป็นผู้ฝึกยุทธ์แล้วจะกล้าหยิ่งยโส”

“รอสักสองสามวัน เมื่อสำนักน้ำมรกตสงบลง เจ้าจะได้เห็นดี”

“เงินไม่เอาแล้ว แต่ต้องหักขาเจ้าทั้งสองข้างเพื่อชดเชยความอับอายวันนี้”

พวกนักเลงทั้งสี่ด่าเสียงดัง แต่หนีไปอย่างรวดเร็ว ชั่วครู่ก็หายไปไร้ร่องรอย

“ลี่เอ๋อร์ เจ้าฝึกฝนจนถึงขอบเขตพลังจริงหรือ?”

แม่สกุลจางร้องไห้ด้วยความดีใจ กอดลูกชายไว้ หวังชิงซานมีสีหน้าตกตะลึง แล้วดวงตาก็ชื้นขึ้น

“บรรพบุรุษคุ้มครอง บรรพบุรุษคุ้มครองแล้ว!”

“พวกนักเลงที่มาทวงหนี้ เกิดอะไรขึ้น?”

หลี่ลี่ถามทันที เมื่อเขาบังเอิญมาเจอเหตุการณ์เช่นนี้ ย่อมไม่มีเหตุผลที่จะไม่สนใจ

“พี่ชายของเจ้า โอ้ เขาได้รับบาดเจ็บที่สุสานบรรพบุรุษ…”

ที่แท้หวังเฉียง พี่ชายของหวังลี่ได้รับบาดเจ็บจากหินที่ตกลงมาระหว่างการก่อสร้างสุสานบรรพบุรุษ ต้องใช้เงินรักษา ไม่มีทางเลือก หวังชิงซานจึงไปยืมเงินดอกเบี้ยสูงจากนักเลงแซ่เฉียนคนนั้น

“จริง ๆ แล้ว… จริง ๆ แล้ว…”

ตอนนี้หลี่ลี่อยากจะบอกความจริงออกไป แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่ทั้งตกใจและตื่นเต้นของคนชราทั้งสอง หลี่ลี่จึงส่ายหน้า กลืนความจริงลงไปในท้อง

หลังจากแก้ปัญหาเรียบร้อย หลี่ลี่กลับเข้าห้อง หยิบเสื้อผ้าชุดหนึ่งออกมาจากถุงเก็บของเปลี่ยน แล้วนอนพักผ่อนบนเตียง

ความเหนื่อยล้าหลายวันที่ผ่านมาทำให้หลี่ลี่รู้สึกอ่อนเพลีย ไม่นานก็หลับไปอย่างสนิท

คืนนั้นผ่านไปอย่างเงียบสงบ เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่ลี่ตื่นแต่เช้า เดิมทีเขาคิดจะจากไปเลย แต่คิดอีกที แม้เขาจะช่วยหวังลี่ระบายความแค้นแล้ว แต่หลังจากนี้ล่ะ? หากไม่มีพลังอันแข็งแกร่งเป็นหลักประกัน หวังลี่ก็ยังคงถูกรังแกอย่างน่าสงสาร อีกทั้งครอบครัวของหวังลี่ก็ยากจนเหลือเกิน

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หลี่ลี่หยิบหินวิญญาณห้าร้อยก้อนจากอกเสื้อวางไว้บนโต๊ะในห้อง พร้อมกันนั้น ก็หยิบยาเม็ดเหนิ่งจิ่นออกมาจากถุงเก็บของอีกหลายเม็ด ยาเช่นนี้ศิษย์สำนักนอกอยากได้แม้เพียงเม็ดเดียวก็ยากเย็นแสนเข็ญ ทั้งหมดห้าเม็ด หลี่ลี่เชื่อว่าแม้หวังลี่จะมีพรสวรรค์แย่แค่ไหน หากขยันหมั่นเพียร การเข้าถึงขอบเขตพลังก็ไม่ใช่ปัญหา

การบรรลุถึงขอบเขตพลังทำให้สามารถเรียกได้ว่าเป็นศิษย์ที่แท้จริงของสำนักน้ำมรกต และแม้ว่าในอนาคตวิชาจะไม่สามารถพัฒนาต่อไปได้ อย่างน้อยก็สามารถหาตำแหน่งผู้ดูแลสำนักนอกในสำนักน้ำมรกตได้ สำหรับศิษย์ที่ไม่มีวันออกจากสำนักได้ นี่อาจเป็นจุดจบที่ดีที่สุด ยิ่งไปกว่านั้นยังมีหินวิญญาณห้าร้อยก้อนอีกด้วย

หลังจากแก้ไขความเสียใจในใจแล้ว หลี่ลี่ก็หันหลังออกจากห้องไป ตราบใดที่หลี่ลี่ไม่ต้องการให้คนชราทั้งสองพบ คนชราทั้งสองที่มีเพียงวรยุทธ์ขอบเขตปราณขั้นสามจะสามารถพบร่องรอยของหลี่ลี่ได้อย่างไร

ไม่นานหลังจากหลี่ลี่จากไป หวังลี่ก็เดินกลับมาที่ประตูใหญ่พลางนวดศีรษะ หญิงชราขณะนั้นกำลังเตรียมอาหารเช้า เมื่อเห็นลูกชายเดินกลับมาจากนอกบ้าน ก็รู้สึกสงสัย

“แม่ ทำให้ท่านเป็นห่วงแล้วสินะ! เมื่อวานข้าพักที่หอพัก”

หวังลี่เข้ามาเห็นมารดา เพื่อไม่ให้มารดาเป็นห่วง จึงโกหกเล็กน้อย นี่ทำให้มารดาของหวังยิ่งสงสัย จึงซักถามทันที แต่หวังลี่ซื่อสัตย์มาตั้งแต่เด็ก ไม่สามารถโกหกได้เลย เพียงไม่กี่ประโยคก็เล่าเรื่องเมื่อวานออกมาหมด ทำให้มารดาของหวังยิ่งสงสัย และเล่าเรื่องทั้งหมดเมื่อวานให้ฟัง

ตอนนี้บิดาของหวังก็เดินออกมา รู้สึกแปลกใจเช่นกัน ทั้งสามคนจึงเข้าไปในห้องของหวังลี่ และพบหินวิญญาณห้าร้อยก้อนกับยา

“เทพเจ้าดลบันดาล นี่คือเทพเจ้าดลบันดาลแล้ว!”

“เทพเซียนโปรดคุ้มครอง หวังลี่จะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง ข้าจะไม่อ่อนแอต่อไปอีกแล้ว”

“โอ้! นี่คือโชคชะตาที่เปลี่ยนแปลงทั้งครอบครัวของข้า เทพเซียนเอ๋ย! ทำไมท่านไม่ทิ้งนามไว้ ตระกูลหวังของข้าจะต้องสลักป้ายบูชา จุดธูปบูชาทุกวัน”

ทั้งสามคนในครอบครัวมองดูหินวิญญาณและยาลูกกลอนบนโต๊ะ แต่กลับไม่ได้เก็บมันไปทันที แต่พากันคุกเข่าลงตรงหน้าโต๊ะ ก้มกราบซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ในขณะนั้น หลี่ลี่ได้ออกจากสำนักระดับล่างเขาคนรับใช้ไปแล้ว กำลังมุ่งหน้าไปยังห้องโถงด้านใน

เส้นทางนี้ไม่นับว่าใกล้เลย สำนักระดับล่างเขาคนรับใช้แทบจะอยู่นอกเทือกเขาเทียนเหอแล้ว

หลี่ลี่ไม่ได้รีบร้อนในตอนนี้ พักผ่อนอย่างเต็มที่ เดินทางอย่างช้า ๆ เขาจึงได้ชื่นชมทิวทัศน์อันงดงามของเทือกเขาเทียนเหออย่างแท้จริง

แม่น้ำเทียนเหอเปรียบดั่งแถบหยกที่โอบล้อมเทือกเขาเทียนเหอทั้งหมด น้ำตกขนาดใหญ่มากมายมองไกล ๆ ดูเหมือนผ้าแพรสีขาวที่ประดับอยู่ท่ามกลางโขดหินและยอดเขาประหลาด เพิ่มความงามอันพร่าเลือนให้กับทิวทัศน์ มองไปที่ยอดเขาเหล่านั้น บางยอดดูเหมือนลิง บางยอดดูเหมือนดาบ รูปร่างแปลกตา เป็นสถานที่ที่มีทิวทัศน์งดงามอย่างแท้จริง

โดยไม่รู้ตัว หลี่ลี่ได้ก้าวเข้าประตูภูเขาแล้ว เดินมุ่งหน้าไปยังห้องโถงด้านใน ตอนนี้หลี่ลี่ได้กลับมาเป็นรูปลักษณ์เดิมของตนแล้ว แต่คนที่เคยเห็นรูปลักษณ์ของเขามีน้อยมาก แม้ว่าทั้งสำนักปี้สุ่ยจะกำลังตามหาร่องรอยของหลี่ลี่แต่ใครจะคิดว่าหลี่ลี่จะกลับมาอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้ ศิษย์ส่วนใหญ่ที่เห็นหลี่ลี่คิดว่าเขาเป็นเพียงศิษย์ใหม่เท่านั้น เพราะอายุของเขาไม่มากนัก

ด้วยหัวใจลี่สุ่ย หลี่ลี่ตอนนี้สามารถปรุงยาเต้งถังและยาตี้เหยียนได้แล้ว แน่นอนว่าการปรุงยาทั้งสองชนิดนี้ต้องทำในตำราวิหารแห่งราตรีและการปรุงยาจะใช้เวลาไม่น้อย หลี่ลี่จำเป็นต้องหาสถานที่ปลอดภัย