เทพยุทธ์สะท้านภพ - บทที่ 375 ความอบอุ่นของบ้าน
การรังแกคน อันดับแรกต้องกดข่มเขาให้ได้ก่อน เฟยเสวียนเข้าใจหลักการนี้ดี คนที่เขากดข่มได้ เขาย่อมไม่ปล่อยให้หลุดมือไปง่าย ๆ
เมื่อเห็นเฟยเสวียนที่ดูดุร้ายราวกับปีศาจ หลี่ลี่ส่ายหน้าอย่างอดไม่ได้ แล้วหัวเราะเย็นชา
“โอ้โฮ ได้ยินว่ามีคนนามสกุลเฟย (废) ที่แปลว่าขยะ ไม่นึกว่าจะมีนามสกุลแบบนี้ด้วย! เก่งแต่ปาก ไม่กล้าลงมือ!”
“เจ้า! ไอ้เลว!”
เฟยเสวียนขมวดคิ้ว ชกหมัดใส่ พลังใสแทบมองไม่เห็นพุ่งออกมาก่อนหมัดจะถึงตัว ขอบเขตปราณแปดผันแปรระดับเสริมแกร่งกายาหลี่ลี่มองออกทันทีถึงวรยุทธ์ของเฟยเสวียน เฟยเสวียนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
“ไอ้หนู ลองชิมรสชาติของระดับเสริมแกร่งกายาดูซะ!”
หวังลี่หัวเราะเย็นชา
“ฮึ อายุสี่สิบแล้วฝึกฝนถึงแค่ขอบเขตปราณแปดผันแปรระดับเสริมแกร่งกายาก็คิดว่ายอดเยี่ยมแล้วหรือ? จะสั่งสอนข้า? เจ้ามีฝีมือขนาดนั้นหรือ?”
ชงเปิ่งเฉวียน!
หวังลี่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน ไม่แม้แต่จะมองเฟยเสวียนสักนิด ยังกดระดับปราณยุทธ์ลงมาเท่ากับขอบเขตปราณแปดผันแปรระดับเสริมแกร่งกายายกมือขวาขึ้นชกออกไปหนึ่งหมัด
โครม!
เสียงดังสนั่น หมัดปะทะฝ่ามือ หวังลี่ไม่ได้ถูกกระแทกกระเด็น แต่ยืนนิ่งอยู่กับที่ ส่วนเฟยเสวียนกลับถอยหลังไปสามจั้ง
ดวงตาเล็กของเฟยเสวียนเปล่งประกายเย็นชา
“ไอ้เด็กเวร เจ้าฝึกฝนถึงขอบเขตปราณแปดผันแปร ระดับเสริมแกร่งกายาแล้วหรือ? ฮึ น่าแปลกที่เจ้าจองหองนัก!”
ในตอนนั้นเสียงดังสนั่นดึงดูดนักเรียนที่ชอบดูเรื่องสนุกมากมาย พวกเขาพากันมาดู เห็นสถานการณ์ตรงหน้าแล้วพากันวิพากษ์วิจารณ์
โดยเฉพาะเสียงหนึ่งที่แสบหูเป็นพิเศษ
“หวังลี่ เจ้ากล้าต่อกรกับอาจารย์ นี่มันหาตายชัด ๆ ข้าว่าเจ้ากลับไปดูดนมที่บ้านเถอะ อย่ามาทำให้อับอายที่นี่!”
หลี่ลี่เพิ่งจะต่อสู้กับคนกว่าสิบคน พวกนั้นส่วนใหญ่มีฐานะร่ำรวย ในสำนักสำนักระดับสูงนี้ก็มีที่พักส่วนตัว มีเพียงหม่าจินคนนี้ที่ฐานะไม่ค่อยดีนัก แต่มีความคิดชั่วร้ายไม่แพ้พวกคุณชายเหล่านั้น พอร่างกายดีขึ้นเล็กน้อย เดินผ่านมาทางนี้ ทั้งหัวเราะเยาะเสียงดังด้วยความสะใจ ทั้งยุแยงตะแคงรั่ว กลัวว่าเฟยเสวียนจะไม่ใช้กำลังเต็มที่ อยากให้เฟยเสวียนฆ่าหลี่ลี่เสียให้ได้
เฟยเสวียนได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้าง ความกล้าเพิ่มขึ้น ใบหน้ายิ่งเย็นชาเจ้าเล่ห์
“หวังลี่ ‘พลังทำลายกระดูก’ ของข้าไม่ได้ใช้มานานแล้ว วันนี้ ข้าจะทำลายเจ้า ศิษย์อกตัญญูที่กล้าท้าทายอาจารย์!”
“อย่างนั้นหรือ? เจ้าก็นับเป็นอาจารย์ด้วยหรือ? แต่ก่อนมีคนรังแกข้าเสมอ วันนี้ ข้าจะระบายความแค้นกับเจ้าก่อน!”
หลี่ลี่เบื่อหน่ายที่จะวุ่นวายกับคนพวกนี้แล้ว ร่างกายเหนื่อยล้า เขาแค่อยากเปลี่ยนเสื้อผ้าและพักผ่อนสักหน่อย
เท้าขยับ ฉึบ! ก้าวเดียวข้ามระยะหกจั้ง พื้นดินปรากฏรอยเท้าในทันที หวังลี่กระโดดออกไป ชั่วพริบตา โจมตีก่อน พุ่งไปอยู่ตรงหน้าเฟยเสวียนในทันใด จากนั้นปล่อยพลังหมัด
ชงเปิ่งเฉวียน!
ปั้ก! ปั้ก! ปั้ก!
แรงหมัดที่พัดผ่านทำให้ใจสั่น
“ไม่ดีแล้ว!”
เฟยเสวียนกำลังจะลงมือ ทันใดนั้นรู้สึกว่าตาพร่ามัว หวังลี่พุ่งเข้ามาโจมตีก่อน เขาตกใจอย่างมาก
พลังทำลายกระดูกบีบหัวใจ! ในความตื่นตระหนก เขาใช้วิชาต่อสู้ระยะประชิดที่โหดเหี้ยมที่สุด แต่ว่าพลังของหลี่ลี่ยังแรงกว่าเขา ทุกฝ่ามือล้วนทำลายวิชาจับของเขาโดยตรง จากนั้น
ปัง ปัง ปัง ปัง! สามฝ่ามือติดต่อกัน ฟาดลงบนร่างของเขา
“อ๊ะ!”
ร่างใหญ่ของเฟยเซียนถูกซัดกระเด็นเหมือนว่าวขาดสาย ร่วงลงพื้น เลือดพุ่งกระฉูด น้ำลายปนเลือดที่พ่นออกมาจากปากเหมือนปลาทองกำลังเป่าฟองอากาศ
“หลี่ลี่แค่วรยุทธ์ระดับนี้ก็กล้ามาอวดดีต่อหน้าข้าเชียวรึ?”
หลังจากที่ตบฝ่ามือเดียวส่งเฟยเซียนลอยไป นางก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
ทุกคนตกตะลึง!
ผู้คนที่อยู่ในที่นั้น รวมถึงนักเรียนบางคนที่อยู่ในระดับขอบเขตปราณเก้าแปรสภาพระดับเสริมแกร่งจิตวิญญาณต่างก็อึ้งไปตาม ๆ กัน ไม่มีใครคาดคิดว่าคนที่เคยเป็นไร้ประโยชน์ที่มีชื่อเสียงในอดีตจะสามารถซัดอาจารย์ของสถาบันกระเด็นได้
แม้แต่นักเรียนระดับขอบเขตปราณเก้าแปรสภาพระดับเสริมแกร่งจิตวิญญาณเหล่านี้ก็ไม่กล้าพูดว่าพวกเขาจะสามารถจัดการอาจารย์ระดับขอบเขตปราณแปดแปรสภาพระดับเสริมแกร่งกายาได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้
“หม่าจิน! เมื่อครู่เจ้าเป็นคนที่บอกให้ข้ากลับไปดื่มนมที่บ้านใช่ไหม?”
หลี่ลี่ฉวยโอกาสในขณะที่ทุกคนยังคงตกตะลึง ร่างของนางเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเหมือนลิง พุ่งไปอยู่ตรงหน้าหม่าจิน แล้วคว้าผมของเขาไว้
หากเป็นการยั่วยุครั้งเดียว หลี่ลี่คงไม่อยากสนใจ แต่หม่าจินคนนี้ถูกสั่งสอนไปครั้งหนึ่งแล้ว กลับไม่รู้จักสำนึกผิด ซ้ำยังร้ายกาจเช่นนี้ หลี่ลี่จึงต้องให้บทเรียนอันเจ็บปวดที่เขาจะจดจำได้อย่างลึกซึ้ง
“อ๊า! อ๊า! อ๊า!”
หม่าจินร้องโหยหวนอย่างน่าสยดสยอง หนังศีรษะของเขาเกือบจะถูกหลี่ลี่กระชากออกมา เขาดิ้นรนอย่างสุดกำลัง
“ไอ้ลูกสุนัข! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ เจ้ากล้าตีข้า ข้าจะฆ่าทั้งตระกูลเจ้า!”
คำสาปแช่งมากมายหลั่งไหลออกมาจากปากของหม่าจิน
“อะไรนะ?”
หลี่ลี่สะบัดมืออย่างแรง หม่าจินร่วงลงพื้นทันที จากนั้นนางก็เหยียบลงไป เหยียบตรงใบหน้าของหม่าจินอย่างรุนแรง ทุกคนเห็นว่าใบหน้าของหม่าจินเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำในทันที! ฟันหลุด เลือดไม่หยุดพุ่งออกมาจากปาก
แกร๊ก!
หลี่ลี่เหยียบลงไปอีกครั้ง เหยียบกระดูกมือข้างหนึ่งของหม่าจินจนได้ยินเสียงกรอบแกรบ ภาพอันน่าสยดสยองนี้ทำให้ทุกคนตกใจกลัว
“หม่าจิน เจ้าคงไม่คิดว่าตอนนี้ข้ามีพลังแล้วสินะ? เฟยเซียน บางทีเจ้าคงคิดว่าข้าไร้ประโยชน์? ไม่ผิด ข้าเคยไร้ประโยชน์ พวกเจ้ารังแกข้า ตอนนี้ข้าแข็งแกร่งแล้ว พวกเจ้าก็จะได้รับผลลัพธ์เช่นนี้!”
ขณะพูด หลี่ลี่ก้าวไปข้างหน้าอย่างดุดันแล้วเตะอีกครั้ง เหยียบมือข้างหนึ่งของเฟยเซียนจนหักทันที
“แม้จะไม่รู้ว่าต่อไปจะเป็นอย่างไร แต่อย่างน้อยข้าก็ได้แก้แค้นให้หวังลี่สักครั้ง ฮึ ๆ ถือว่าเป็นดอกเบี้ยสองเท่าแล้วกัน” หลี่ลี่อดคิดในใจไม่ได้
“กล้าด่าข้า ข้าจะทำให้เจ้ามือหักขาหัก!”
“ความรู้สึกที่มีพลัง ช่างดีจริง ๆ !”