เทพยุทธ์สะท้านภพ - บทที่ 370 นี่คือกลไกกับดัก

ลมแรงพัดขึ้นมาเป็นระลอก ราวกับกำลังแสดงพลังให้หลี่ลี่เห็น

“แม่ง ไม่เข้าถ้ำเสือจะได้ลูกเสือได้อย่างไร ถ้าตกลงไปพร้อมน้ำตก ก็คงไม่ตกไปที่อื่น”

หลี่ลี่จ้องมองน้ำตกอย่างเขม็ง หากต้องการตกลงไปในแอ่งน้ำ ก็ต้องไปพร้อมกับน้ำตก

สูดลมหายใจลึกอีกครั้งหลี่ลี่ระดมพลังเต๋าทรงต่อสู้ในร่างกายจนถึงขีดสุด ตะโกนเสียงดัง รอจังหวะที่ลมแรงพัดผ่านไปหลี่ลี่ใช้ปลายเท้าแตะพื้น ใช้วิชาเคลื่อนไหวยามราตรีจนถึงขีดสุด ทั้งร่างพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

โครม!

หลี่ลี่พุ่งเข้าไปในน้ำตกในชั่วพริบตา แต่ในขณะนั้นเองหลี่ลี่รู้สึกราวกับมีภูเขาใหญ่กดลงมาบนอกทันที แรงปะทะอันรุนแรงทำให้กระดูกทั่วร่างเกือบแตก หากไม่ใช่เพราะหลี่ลี่ได้ใช้พลังเต๋าทรงต่อสู้ป้องกันจนถึงขีดสุด การปะทะครั้งนี้อาจทำให้เขาแหลกเป็นผุยผง

แรงกดดันมหาศาลพาหลี่ลี่พุ่งลงไปอย่างรวดเร็ว ความเร็วนั้นเกินกว่าที่หลี่ลี่จะจินตนาการได้มากนัก ในชั่วพริบตาหลี่ลี่ไม่สามารถมองเห็นแสงสว่างเหนือศีรษะได้อีกต่อไป

ฉึบ! ฉึบฉึบ!

เสียงแหลมคมดังขึ้นข้างหูทีละเสียง ลมกังหันเหล่านั้นราวกับรู้ถึงการมีอยู่ของหลี่ลี่ต่างพากันพัดผ่านข้างหูของเขา น้ำตกที่มีแรงปะทะมหาศาลถูกแบ่งออกเป็นช่องเล็ก ๆ

“ห้ามขยับ ห้ามขยับ ห้ามขยับ”

หลี่ลี่เตือนตัวเองไม่หยุด เมื่อครู่นี้ ลมกังหันสายหนึ่งพุ่งตรงมาจากด้านล่างของเขา แต่ในขณะที่กำลังจะปะทะร่างของหลี่ลี่มันกลับเลี่ยงออกไป ไม่ได้ทำอันตรายต่อหลี่ลี่แม้แต่น้อย

ในขณะนี้หลี่ลี่เข้าใจแล้วว่า นี่คือการทดสอบของผู้กล้าอย่างแท้จริง ไม่ต้องพูดถึงว่าจะมีใครกล้ากระโดดลงไปในเหวลึกมหึมาและน้ำตกที่มีแรงปะทะรุนแรงนี้หรือไม่ แค่ลมกังหันนี้ก็ทำให้ผู้แข็งแกร่งหลายคนต้องหยุดฝีเท้าแล้ว

ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นในใจของหลี่ลี่ทันใดนั้น แรงปะทะย้อนกลับอันทรงพลังก็โถมเข้าใส่ ในพริบตา หลี่ลี่รู้สึกเหมือนตกลงไปในหล่มโคลน ความเร็วของร่างกายช้าลงอย่างรวดเร็ว

เงยหน้ามองไปรอบ ๆ รอบข้างเป็นสีเขียวมรกตทั้งหมด ราวกับหยก หากมีใครบอกหลี่ลี่ว่าตอนนี้เขาถูกหุ้มอยู่ในหยกเขียว เขาก็คงเชื่อโดยไม่สงสัย

สีเขียวมรกต เขียวมรกตเกินไป และไม่มีลักษณะของน้ำเลยแม้แต่น้อย ราวกับเป็นของแข็ง

ค่อย ๆ ความเร็วในการดิ่งลงของหลี่ลี่เริ่มคงที่ ร่างกายของเขาค่อย ๆ ลอยขึ้น ในตอนนี้หลี่ลี่จึงสามารถขยับแขนขาได้จริง ๆ

อากาศ?

หลี่ลี่อยากว่ายน้ำโดยสัญชาตญาณ อย่างน้อยก็ต้องออกจากบริเวณที่น้ำตกกระแทกลงมาเพื่อให้โผล่พ้นน้ำได้ แต่เมื่อแขนขาเคลื่อนไหว หลี่ลี่พบว่าสีเขียวมรกตรอบตัวเหมือนอากาศ ไม่มีน้ำหนักเลยแม้แต่น้อย ราวกับอยู่ท่ามกลางเมฆสีเขียวมรกต

เบาหวิวเหมือนเมฆในอากาศ แต่กลับสามารถลดความเร็วของแรงปะทะอันรุนแรงของหลี่ลี่ได้

เพิ่งเข้ามาในเหวลึกนี้ หลี่ลี่ก็เจอกับเรื่องประหลาดและแปลกประหลาดแล้ว

การว่ายน้ำของหลี่ลี่กลายเป็นการดิ้นรน และไม่ว่าเขาจะดิ้นรนอย่างไร แม้แต่การใช้พลังต่อสู้ก็ไม่มีผล ราวกับคนที่จมน้ำตาย เขากำลังค่อย ๆ ร่วงลงไปข้างล่าง

“ถ้าเหมือนอากาศ งั้นนี่จะหายใจได้หรือไม่”

หลี่ลี่มองไปรอบ ๆ ขยับแขนขาอีกครั้ง แล้วจึงค่อย ๆ อ้าปากอย่างระมัดระวัง

หากไม่หายใจเป็นเวลานาน หลี่ลี่ยังสามารถทนได้ประมาณหนึ่งถ้วยชา แต่ยิ่งเวลาผ่านไป พลังที่หลี่ลี่สามารถแสดงออกมาก็จะยิ่งน้อยลง

สมบัติล้ำค่าของสวรรค์และดิน มักมีสัตว์ประหลาดคอยปกป้อง ในบันทึกสัตว์ล้ำค่าแห่งสมบัติสวรรค์และดิน หัวใจน้ำที่นี่เป็นสมบัติที่ได้รับความนิยมมากที่สุด และสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งส่วนใหญ่สามารถฝึกฝนใกล้กับหัวใจน้ำได้ ในบันทึกสัตว์ล้ำค่าแห่งสมบัติสวรรค์และดิน สัตว์อสูรที่ติดอันดับ 30 อันดับแรกล้วนอยู่ในรายชื่อ แต่จะเจอกับสัตว์อสูรชนิดใด คงต้องรอจนกว่าจะเจอจึงจะรู้

หลี่ลี่อ้าปาก สิ่งที่เข้าปากเป็นอากาศจริง ๆ แต่ความรู้สึกที่หลี่ลี่ได้รับกลับหนักเหมือนหยดน้ำ ที่นี่อากาศกลายเป็นของแข็ง กลืนอากาศสีเขียวมรกตเข้าไปหนึ่งอึก หลี่ลี่แทบไม่ต้องหายใจต่อก็สามารถทนได้ระยะหนึ่ง

มหัศจรรย์จริง ๆ !

ในขณะที่หลี่ลี่รู้สึกประหลาดใจ เขาก็สังเกตสิ่งรอบตัวอย่างตั้งใจ ตอนนี้ร่างกายของเขาค่อย ๆ ร่วงลง ไม่อยู่ภายใต้การควบคุมของเขาเลย แต่ถ้าหากมีสัตว์อสูรอะไรมาในตอนนี้ ในสภาพที่ไม่ทันตั้งตัว หลี่ลี่คงจะเสียเปรียบอย่างมาก

ไม่นานหลี่ลี่ก็ลงถึงพื้น

พื้นเต็มไปด้วยทรายสีเขียวมรกต เมื่อเหยียบลงไปรู้สึกเหมือนเหยียบเมฆ เบาหวิว ราวกับไม่มีอะไรอยู่ใต้เท้าเลย

ทรายสีเขียวมรกตปล่อยแสงสีเขียวมรกต ในบ่อลึกอันน่าพิศวงนี้ กลับไม่มีความรู้สึกมืดมิดเลย

เมื่อลงถึงพื้น หลี่ลี่ยิ่งระมัดระวังมากขึ้น เขาเติมพลังต่อสู้เข้าไปในหูและตาทั้งสอง สำรวจทุกซอกทุกมุมอย่างละเอียด พยายามหาเสียงผิดปกติท่ามกลางเสียงคำรามอันดังกึกก้อง

แม้ว่าก้นบ่อจะสว่างมาก แต่เพราะสีเขียวมรกต หลี่ลี่จึงไม่รู้ว่าตัวเองมองเห็นได้ไกลแค่ไหน อย่างไรก็ตาม ทุกอย่างที่เห็นล้วนเป็นสีเขียวมรกต

ค่อย ๆ เดินสำรวจไปข้างหน้า หลี่ลี่จึงพบว่าก้นบ่อลึกนี้ใหญ่มาก เขาเดินตามเส้นตรงแต่ก็ยังไม่ถึงขอบเลย

ทันใดนั้นหลี่ลี่ตัดสินใจเปลี่ยนทิศทางแล้วเดินไปอย่างรวดเร็ว

เวลาดื่มชาหนึ่งถ้วย มันคือแนวคิดอะไรกัน ด้วยฝีเท้าของหลี่ลี่อย่างน้อยก็เดินออกไปไกลหลายลี้แล้ว แต่หลี่ลี่เดินไปทุกทิศทุกทางไกลขนาดนี้ ไม่เพียงแต่ไม่ได้สัมผัสถึงขอบเขต แม้แต่ความขรุขระของพื้นดินก็ยังไม่รู้สึก

บ่อน้ำจะใหญ่ขนาดนี้เชียวหรือ?หลี่ลี่รู้สึกไม่เชื่อ ถึงแม้ว่าเขาอาจจะเข้าไปในแม่น้ำใต้ดินที่ปลายเทือกเขาเทียนเหอ แต่อย่างน้อยพื้นดินใต้เท้าก็ควรจะมีความรู้สึกสูงต่ำบ้าง นี่คือเส้นทางที่กระแสน้ำต้องไหลผ่าน จะเป็นไปได้อย่างไรที่ราวกับว่ากำลังเดินวนอยู่กับที่

คิดถึงตรงนี้หลี่ลี่ก็ตื่นตัวขึ้นทันที แล้วหันไปมองพื้นดิน

ก้าวเท้าทีละรอย เดินผ่านรอยเท้าไม่หาย แต่มองไปมองมา ข้างหน้าหลี่ลี่มีรอยเท้า ข้างหลังก็มีรอยเท้า ส่วนที่อื่น ๆ ไม่มีรอยเท้าใด ๆ เลย เขาเดินวนอยู่กับที่จริง ๆ

ลองพยายามเดินไปอีกทิศทางหนึ่ง แต่เรื่องแปลกก็เกิดขึ้น ยังคงเหมือนเมื่อครู่ เท้าของหลี่ลี่ก้าวลงไป พอดีกับรอยเท้าที่มีอยู่แล้ว

“กลไกกับดัก นี่คือกลไกกับดัก”

หลี่ลี่เข้าใจทันที