เทพยุทธ์สะท้านภพ - บทที่ 359 ความสุข

หลี่ลี่ยิ้มบาง ๆ ไม่ได้เกรงใจย่าหลิวแต่อย่างใด แต่ย่าหลิวก็ไม่ใช่คนที่ไม่รู้กาลเทศะ นางมองดูหลี่ลี่แวบหนึ่ง แล้วมองไปที่หลิวเหมยเอ๋อร์ที่เริ่มรู้ตัวและใบหน้าเริ่มแดงเรื่อ ย่าหลิวส่ายหน้าพลางยิ้ม แล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องของหลิวเหมยเอ๋อร์ไป

ทันใดนั้นห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ หลิวเหมยเอ๋อร์ก้มหน้า ใบหน้าแดงก่ำ นางรู้ว่ามีบางสิ่งกำลังจะเกิดขึ้น แม้จะถูกขัดจังหวะไปหลายครั้ง แต่วันนี้เขาจะได้สมปรารถนา และนางก็พร้อมที่จะมอบทุกอย่างให้อย่างเต็มที่

ในตอนนี้หลี่ลี่ราวกับโจรขโมยของ เงี่ยหูฟัง ทั้งซ้ายและขวา เมื่อรู้สึกว่าไม่มีคนอยู่นอกห้อง เขาจึงวางใจ หัวเราะคิกคัก แล้วค่อย ๆ ขึ้นเตียง นั่งลงข้าง ๆ หลิวเหมยเอ๋อร์

หลังจากความร้อนแรงครั้งหนึ่ง หลี่ลี่กับหลิวเหมยเอ๋อร์ก็กลับมาร้อนแรงดั่งเปลวไฟอีกครั้ง ใกล้จะถึงจุดสุดยอดอยู่แล้ว แต่ในช่วงเวลานั้นเอง เสียงตะโกนก็ดังมาจากนอกห้องอีกครั้ง

ตุบ!

หลี่ลี่ตอนนี้แม้แต่แรงที่จะโกรธก็ไม่มีแล้ว เขาทิ้งตัวลงบนเตียง ใบหน้าซีดเซียวราวกับเถ้าถ่าน

หลิวเหมยเอ๋อร์ก็ไม่คิดว่าเรื่องจะพัฒนามาถึงขั้นนี้ มองดูหลี่ลี่นางหดคอเล็กน้อย แลบลิ้น แล้วรีบจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะพูดเสียงดังว่า

“เชิญเข้ามา!”

“น้องเหมย ข้ามาเยี่ยมเจ้า” คนที่เข้ามากลับเป็นปี้ชิงหลวน

เมื่อเห็นหลี่ลี่ใบหน้าของปี้ชิงหลวนก็ยิ้มบาง ๆ ทันที แม้จะทักทายหลิวเหมยเอ๋อร์แต่ดวงตาทั้งสองกลับจับจ้องอยู่ที่หลี่ลี่ตลอดเวลา

หลิวเหมยเอ๋อร์ไม่ใช่คนโง่ นางย่อมรู้ถึงความรู้สึกของปี้ชิงหลวนที่มีต่อหลี่ลี่ก่อนหน้านี้นางไม่ได้สนใจ ตอนนี้ก็ไม่ได้สนใจเช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้น ในช่วงสามเดือนที่หลี่ลี่จากไป ปี้ชิงหลวนก็มาหาหลิวเหมยเอ๋อร์เพื่อพูดคุยเป็นระยะ แน่นอนว่าหลิวเหมยเอ๋อร์รู้ดีว่าปี้ชิงหลวนกำลังสอบถามข่าวของหลี่ลี่ทางอ้อม

“อย่างไร? เห็นข้าแล้วจำไม่ได้หรือ?”

เมื่อเห็นหลี่ลี่มองตนแต่ไม่พูดอะไร ปี้ชิงหลวนก็ยิ้มบาง ๆ พูด สิ่งที่หลี่ลี่กลัวที่สุดคงเป็นสถานการณ์เช่นนี้ ความรู้สึกนี้ราวกับถูกจับได้ว่ากำลังมีชู้ ทำให้หลี่ลี่รู้สึกอึดอัดและไม่สบายใจอย่างมาก

“พี่ปี้รีบมาสิ ความสามารถในการฝึกฝนของข้าพัฒนาขึ้นมากเลยนะ” หลิวเหมยเอ๋อร์กับปี้ชิงหลวนไม่มีอะไรต้องกังวล นางหัวเราะคิกคักพลางโบกมือเรียก

ตอนนี้ปี้ชิงหลวนก็สังเกตเห็นใบหน้าแดงก่ำของหลิวเหมยเอ๋อร์จึงรู้สึกว่าตนมาผิดเวลา ทำให้รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

แต่เมื่อปี้ชิงหลวนรู้ข่าวว่าหลี่ลี่กลับมาที่สำนักหมิงเยว่นางก็รีบมาทันที แต่ไม่ได้พบหลี่ลี่ตอนนี้เมื่อรู้ร่องรอยของหลี่ลี่จากในโถงใน นางก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบตามมาทันที

สามเดือนที่ผ่านมาปี้ชิงหลวนไม่รู้ว่าทำไม ในหัวของนางมักจะปรากฏภาพของหลี่ลี่อยู่เสมอ ภาพที่เขาช่วยนางในตอนนั้นมักจะปรากฏในความฝันบ่อยครั้ง แต่ความรู้สึกนั้นไม่ใช่ความหวาดกลัว แต่กลับมีความหวานชื่นอยู่ด้วย

ทุกครั้งที่คิดถึงมากเกินไป ปี้ชิงหลวนมักจะเดินไปที่โรงยาโดยไม่รู้ตัว ไปหาหลิวเหมยเอ๋อร์เพื่อพูดคุย เพื่อสอบถามข่าวของหลี่ลี่แม้ปี้ชิงหลวนจะรู้ดีถึงความสัมพันธ์ระหว่างหลิวเหมยเอ๋อร์กับหลี่ลี่นางก็รู้ว่าการทำเช่นนี้จะทำให้อึดอัด แต่ทุกครั้งก็เหมือนมีอะไรบังคับ แม้ทุกครั้งที่กลับไปนางจะรู้สึกเสียใจ แต่ผ่านไปไม่กี่วันก็ยังคงทำเช่นเดิม

“ข้ามาผิดเวลาหรือไม่? หรือว่าข้าควรมาใหม่พรุ่งนี้?” ปี้ชิงหลวนถามอย่างลังเล

“พี่ปี้พูดอะไรกัน! พี่หลี่ลี่แค่ช่วยเหมยเอ๋อร์ฝึกฝนเท่านั้นเอง” หลิวเหมยเอ๋อร์หน้าแดง

“พี่ปี้มาแล้ว ข้าก็จะช่วยฝึกฝนให้เจ้าด้วย!”

หลี่ลี่รู้ว่าบางสิ่งไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ตอนนี้สถานการณ์ช่างอึดอัด เขาจึงไม่คิดอะไรมาก รีบพูดหยอกล้อทันที เพื่อไม่ให้บรรยากาศอึดอัดมากไปกว่านี้

“คนเลว!” หลิวเหมยเอ๋อร์แอบบิดหลี่ลี่เบา ๆ ใบหน้ายิ่งแดงก่ำ

“ข้านึกขึ้นได้แล้ว ข้ายังมีธุระที่โถงในที่ยังไม่เสร็จ ข้าต้องไปแล้ว วันหลังค่อยมาใหม่”

เมื่อเห็นความหวานชื่นระหว่างหลิวเหมยเอ๋อร์กับหลี่ลี่หัวใจของปี้ชิงหลวนก็เจ็บปวดโดยไม่มีสาเหตุ นางจึงหมุนตัวใช้วิชาตัวเบาหนีออกไปทันที

“พี่หลี่ลี่สีหน้าพี่ปี้ไม่ดีเลย เจ้าควรจะตามนางกลับมาไหม?” หลิวเหมยเอ๋อร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย จับมือหลี่ลี่อย่างเป็นห่วงพูด

“นี่…”

หลี่ลี่ลังเลเล็กน้อย การที่จะตามหญิงที่รักตนไปต่อหน้าหญิงที่ตนรัก หลี่ลี่รู้สึกว่าช่างแปลกประหลาดเหลือเกิน

“หลี่ลี่เจ้ารีบไปเถิด! ข้ารู้ดีถึงความรู้สึกที่พี่ปี้มีต่อเจ้า ในช่วงสามเดือนที่เจ้าไม่อยู่ พี่ปี้มักจะมาหาข้าทุกครั้งที่มีเวลาว่าง มาพูดคุยกับข้า แท้จริงแล้วนางเพียงต้องการรู้ข่าวคราวของเจ้าเท่านั้น เจ้าไม่ควรทำให้นางผิดหวัง” หลิวเหมยเอ๋อร์กล่าวอย่างจริงจัง

หลี่ลี่รู้สึกอึดอัดใจอย่างยิ่ง ที่ไหนกันเล่าจะมีภรรยาเอกบังคับให้สามีของตนไปหาภรรยาน้อย

“รีบไปเถิด! หากพี่ปี้เสียใจ ข้าก็จะอารมณ์ไม่ดีด้วย”

หลิวเหมยเอ๋อร์ออดอ้อนพลางดึงหลี่ลี่ให้ลุกขึ้น

“ได้ ๆ ๆ ข้าจะไป” หลี่ลี่ถึงกับพูดไม่ออก เขายังไม่ทันได้ทำอะไร แต่หลิวเหมยเอ๋อร์กับปี้ชิงหลวนกลับรวมตัวเป็นพันธมิตรกันเสียแล้ว

“ข้าจะไปหาหญิงอื่น เจ้าไม่โกรธหรือ?”

หลี่ลี่ทำท่าจะจากไป แต่ยังอดไม่ได้ที่จะหันกลับมาถาม

“พี่ปี้ช่างเป็นคนที่เพียบพร้อม การได้รับความชื่นชอบจากนางเป็นเรื่องที่ทุกคนต่างยินดี เหมยเอ๋อร์นอกจากการปรุงยาแล้วก็ไม่มีความสามารถอื่นใด มีพี่ปี้เป็นเพื่อนก็เป็นเรื่องดีนะ!”

หลิวเหมยเอ๋อร์ตอบอย่างใจดี แล้วเดินเข้าไปผลักหลี่ลี่ออกจากห้องของนางอย่างแรง

เมื่อเห็นหลี่ลี่หายไปแล้ว หลิวเหมยเอ๋อร์ถอนหายใจยาว ร่างทั้งร่างพิงกำแพงถ้ำที่ประตู ความรู้สึกในใจช่างซับซ้อนยิ่งนัก