เป็นทาสอยู่ดีๆ ดันเจอคัมภีร์เทพในหอตำ - บทที่ 347 ตัดสินผลลัพธ์แล้ว

บทที่ 347 ตัดสินผลลัพธ์แล้ว

การต่อสู้เดี่ยว แม้ว่าประมุขเยว่จะอายุเก้าสิบกว่าปี แต่ก็ไม่ใช่คนที่ฉินโซ่วเฉิงหรือต้วนเทียนหงคนใดคนหนึ่งจะต่อกรได้

หากทั้งสองร่วมมือกัน พลังของประมุขเยว่ก็ด้อยกว่ามาก แต่เมื่อเพิ่มหลิวชิงซานเข้ามา ถือเป็นปัจจัยที่ไม่แน่นอน แต่สำหรับทั้งสองแล้วไม่มีผลกระทบใด ๆแต่หากสำนักหมิงเยว่มีผู้เคารพระดับขอบเขตวิหารอีกคน แม้เพิ่งเข้าสู่ระดับขอบเขตวิหารเพียงแค่ปราณยุทธ์เปลี่ยนเป็นพลังธาตุ ก้าวเข้าสู่ระดับสูง พลังของเขาก็ไม่ใช่สิ่งที่หลิวชิงซานจะเทียบได้ หากเป็นเช่นนั้น แม้ว่าฉินโซ่วเฉิงกับต้วนเทียนหงทั้งสองจะเป็นผู้เคารพระดับขอบเขตวิหารก็อาจไม่เพียงแต่ไม่ได้ประโยชน์ แต่ยังอาจติดกับที่นี่

หากไม่สามารถพิชิตสำนักหมิงเยว่ได้ แต่กลับตายที่นี่ แม้แต่สำนักเฟิงเทียนก็คงทนต่อการสูญเสียผู้เคารพระดับขอบเขตวิหารสองคนไม่ได้ เป็นความสูญเสียใหญ่หลวงที่ไม่อาจชดเชยได้ มิฉะนั้นหากพวกเขาไม่สนใจความสูญเสียเช่นนี้ เก้าสำนักใหญ่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของยุคราชวงศ์เหลียงส่วนใหญ่คงถูกสำนักเฟิงเทียนพิชิตไปแล้ว

“ไป!”

หลังจากวิเคราะห์ข้อดีข้อเสีย ต้วนเทียนหงยังคงระมัดระวังกว่า มองฉินโซ่วเฉิงแวบหนึ่ง แล้วกล่าวเสียงทุ้มทันที ฉินโซ่วเฉิงในตอนนี้ก็ไม่กล้าแน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับหลี่ลี่กันแน่ และจนถึงตอนนี้ พลังกดดันของผู้แข็งแกร่งยังคงเพิ่มขึ้นไม่หยุด เกินกว่าที่หลี่ลี่จะควบคุมได้นานแล้ว

โอ้!

ทันใดนั้น เสียงคำรามของมังกรดังขึ้น พายุหมุนอันรุนแรงแยกออกเป็นสองในทันที กลายเป็นมังกรเขียวสองตัวในพริบตา

มังกรเขียวยาวเพียงสี่ห้าจั้ง หนาเท่าขาคน จะเรียกว่างูเหลือมที่มีกรงเล็บก็ไม่เกินจริง แต่พลังกดดันที่แผ่ออกมาจากมังกรเขียวสองตัวนี้กลับเป็นของจริง แม้แต่มหาบุรุษของสำนักหมิงเยว่ก็ต้องใช้พลังแท้ต้านทานอย่างยากลำบาก

“รีบไป!”

เมื่อมังกรเขียวปรากฏ ยิ่งทำให้ต้วนเทียนหงมั่นใจในการตัดสินใจจากไป เขาตะโกนเสียงดัง แล้วยื่นมือคว้าเชียนหมิงชวนที่อยู่ด้านหลัง ก่อนหมุนตัวใช้วิชาตัวเบาหนีไปอย่างรวดเร็ว

“ไอ้แก่ ในยามสิ้นหวัง เจ้ายังจะดื้อรั้นไปเพื่ออะไร? ข้าจะให้เวลาสำนักหมิงเยว่ของเจ้าสักหน่อย ภายในสามเดือน หากสำนักหมิงเยว่ของเจ้าไม่มาประกาศยอมจำนนที่สำนักเฟิงเทียน พวกเราจะชำระล้างสำนักหมิงเยว่ของเจ้าด้วยเลือด”

พร้อมเสียงตะโกนอย่างไม่ยอมแพ้ ฉินโซ่วเฉิงก็ใช้วิชาตัวเบาจากไปอย่างรวดเร็ว ในพริบตา ผู้เคารพระดับขอบเขตวิหารทั้งสองก็หายไปจากตำหนักหมิงเยว่อย่างสิ้นเชิง

ฮู่!

ไม่มีใครคาดคิดว่า วิกฤตของทั้งสำนักหมิงเยว่ที่ดูเหมือนจะตัดสินผลลัพธ์แล้ว กลับมีการเปลี่ยนแปลงอย่างน่าทึ่งเพราะการเข้ามาของหลี่ลี่ซึ่งเป็นปัจจัยที่ไม่แน่นอน เมื่อเห็นว่าวิกฤตคลี่คลาย มหาบุรุษสามคนที่ตัดสินใจร่วมเป็นร่วมตายกับสำนักหมิงเยว่ต่างถอนหายใจยาว แม้แต่หลิวชิงซานก็รู้สึกโล่งอก แต่เมื่อเห็นว่าหลี่ลี่ยังไม่มีทีท่าจะหยุด เขาก็ขมวดคิ้วเดินเข้าไปใกล้อย่างกังวล

อึก!

เมื่อบรรยากาศตึงเครียดผ่านไป ใบหน้าของประมุขเยว่กลับแดงก่ำในทันที เลือดสดพุ่งออกมา ทั้งร่างทรุดลงทันที ผมและหนวดเคราที่เคยขาวโพลนกลับเหี่ยวแห้ง เมื่อลมพัดมา ก็ร่วงหล่นเป็นกลุ่ม จากนั้น ร่างกายและใบหน้าของประมุขเยว่ก็แก่ชราลงอย่างรวดเร็ว ราวกับซากศพแห้ง

“ประมุข!”

มหาบุรุษสามคนไม่สนใจหลี่ลี่อีกต่อไป ต่างวิ่งไปหาประมุขผู้ชรา ส่วนมหาบุรุษสี่คนที่ถอยไปก้าวหนึ่งลังเลเล็กน้อย ก่อนก้มหน้าวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

“ชิงซาน อย่าแตะต้องหลี่ลี่นี่คือพลังภายในที่หมุนวนออกสู่ภายนอก พลังภายนอกไม่มีผลใด ๆ จะเพิ่มความสูญเสียเท่านั้น เจ้าเพียงแค่อยู่ที่นี่คอยดูแลเขาก็พอ ชะตากรรมของเด็กคนนี้จะเป็นอย่างไร ได้แต่ปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตาเท่านั้น”

แม้ร่างกายจะผอมแห้งและไม่มีแม้แต่แรงที่จะลุกขึ้นนั่ง แต่หัวหน้าสำนักเยว่ก็ยังเป็นห่วงหลี่ลี่รีบสั่งการอย่างเร่งด่วน

หัวหน้าสำนักผู้เฒ่าฝึกฝนมากว่าเก้าสิบปี แน่นอนว่าท่านเคยเห็นมามาก สำหรับสถานการณ์เช่นของหลี่ลี่นี้ ท่านเคยได้ยินมาก่อน แต่ว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้ เกรงว่าจะมีคนน้อยมากที่สามารถอธิบายได้

หลิวชิงซานแน่นอนว่าเชื่อในคำพูดของหัวหน้าสำนักผู้เฒ่าอย่างยิ่ง จึงไม่เข้าไปใกล้อีก เพียงแค่ยืนอยู่ที่เดิมมองดูหลี่ลี่ที่มีมังกรเขียวสองตัววนเวียนอยู่เหนือศีรษะด้วยความตึงเครียดเล็กน้อย

ขณะนี้หลี่ลี่นั่งขัดสมาธิ หลับตาสนิท ใบหน้าสงบน่าเลื่อมใส หากไม่ใช่เพราะยังมีลมหายใจ หลิวชิงซานอาจคิดว่าเขาสิ้นชีวิตไปแล้ว ภายใต้การคุ้มครองของเหล่ามหาบุรุษหัวหน้าสำนักผู้เฒ่าเยว่ถูกทุกคนหามออกจากตำหนักหมิงเยว่

“สั่งการลงไป ตำหนักหมิงเยว่ถูกประกาศให้เป็นเขตหวงห้ามเด็ดขาด นอกจากหลิวชิงซานแล้ว แม้แต่พวกเจ้าที่เป็นมหาบุรุษก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปโดยเด็ดขาด มิฉะนั้นหากพบเห็น จะถูกสังหารทันที นอกจากนี้ หากหลิวชิงซานหรือหลี่ลี่ส่งข่าวมาว่าต้องการสิ่งใด ตราบใดที่สำนักหมิงเยว่มี ให้จัดหาให้ทันที แม้ไม่มี ก็ต้องหาทุกวิถีทางให้ได้มา”

ฝืนร่างกายที่อ่อนแอ หัวหน้าสำนักผู้เฒ่าออกคำสั่งด้วยใบหน้าเคร่งขรึม หัวหน้าสำนักผู้เฒ่าไม่เคยออกคำสั่งที่ชัดเจนอย่างจริงจังเช่นนี้มาก่อน บรรดามหาบุรุษเหล่านี้จะกล้าขัดคำสั่งได้อย่างไร จึงรีบพยักหน้ารับคำทันที

“หาก… หากสำนักหมิงเยว่สามารถประคับประคองไปได้อีกสามถึงห้าปี ไม่เพียงแต่จะไม่ล่มสลาย แต่จะยิ่งรุ่งเรืองมากขึ้น หลิวชิงซานหลี่ลี่ล้วนเป็นคนมีความสามารถ เป็นคนมีพรสวรรค์ที่หลายร้อยปีจะพบสักครั้ง มีหลี่ลี่สำนักหมิงเยว่ของข้าจะมีวันพรุ่งนี้ที่รุ่งโรจน์ยิ่งขึ้น!”

หัวหน้าสำนักผู้เฒ่าตอนนี้จิตใจอ่อนล้า ค่อย ๆ จะหลับไป แต่บนใบหน้าของท่านกลับปรากฏรอยยิ้ม รอยยิ้มที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจ