เป็นทาสอยู่ดีๆ ดันเจอคัมภีร์เทพในหอตำ - บทที่ 342 ดื้อดึงไม่ยอมรับ

บทที่ 342 ดื้อดึงไม่ยอมรับ

“ฮึ เด็กเขลา ยังกล้าลงมือกับข้าอีกหรือ?”

ฉินโซ่วเฉิงมองดูหลี่ลี่อย่างเย็นชา

“ตามที่หัวหน้าหอชินกล่าวไว้ ถ้าไม่ได้โจมตีถูกร่างกายก็ไม่นับว่าเป็นการโจมตี ไม่ทราบว่ารองหัวหน้าหอชินจะทดลองกับข้าสักหน่อยได้หรือไม่ ดูว่าเด็กเขลาอย่างข้ากล้าลงมือจริงหรือไม่”

มุมปากของหลี่ลี่ยกขึ้นเล็กน้อย ย่างก้าวแม้จะช้าแต่มั่นคง เมื่อเขาเริ่มใช้วิชาเย่เม่ยเจี่ยงโม่กง พลังรูปดาวก็ล้อมรอบโล่ฟูกวง ทันใดนั้นก็แผ่รัศมีสีขาวอ่อน ๆ ส่องใบหน้าของหลี่ลี่ให้ดูซีดขาว ประกอบกับรอยยิ้มบาง ๆ ทำให้ดูช่างชั่วร้ายเหลือเกิน ฉินโซ่วเฉิงไม่เชื่อเลยว่าหลี่ลี่จะกล้าลงมือกับเขา แต่เมื่อเห็นหลี่ลี่เดินมาข้างหน้าโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาก็อดขมวดคิ้วไม่ได้

ในเวลานี้ หัวหน้าหอเยว่กลับมีใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม มองการแสดงของหลี่ลี่ด้วยความชื่นชม ส่วนมหาบุรุษที่เหลือก็มองดูหลี่ลี่อย่างสนุกสนาน

หากหลี่ลี่กล้าลงมือจริง การแลกศิษย์แก่นแท้ของหอในที่มีพลังขอบเขตรูปลักษณ์หนึ่งคน กับชีวิตของผู้เฒ่าระดับขอบเขตวิหารของหอเฟินเทียน นี่เป็นการค้าที่กำไรมหาศาล แต่ถ้าหลี่ลี่ไม่กล้าลงมือ ภายใต้แรงกดดันอันยิ่งใหญ่ หากฉินโซ่วเฉิงกล้าลงมือสังหารหลี่ลี่จริง ๆ เรื่องนี้จะไม่จบลงง่าย ๆ อย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นหลี่ลี่ได้ใช้คำพูดจับผิดฉินโซ่วเฉิงไว้แล้ว ไม่ว่าอย่างไรสำนักหมิงเยว่ก็ได้เปรียบอยู่แล้ว ตวนเทียนหงขมวดคิ้วลึกขึ้น เขาไม่เคยคิดว่าเพราะการมาถึงของหลี่ลี่ทุกอย่างจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างน่าทึ่ง หลี่ลี่สามารถสร้างสถานการณ์ที่ทั้งสองฝ่ายต่างได้ประโยชน์ในเวลาอันสั้น

ตวนเทียนหงแอบจ้องเชียนหมิงชวนด้วยสายตาดุดัน ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงก้าวออกไปข้างหน้าพูดว่า

“หัวหน้าหอเยว่ ศิษย์ตัวเล็ก ๆ ที่มีแค่พลังขอบเขตรูปลักษณ์คนนี้ก่อความวุ่นวายในศาลาหมิงเยว่ เกรงว่าจะทำลายภาพลักษณ์ของสำนักหมิงเยว่นะ!”

“ฮ่า ๆ รองหัวหน้าหอตวนคิดมากเกินไป แม้จะมีผลกระทบบ้าง แต่เมื่อเทียบกับชีวิตของศิษย์คนหนึ่ง สิ่งเหล่านี้ก็ไม่สำคัญแล้ว หลี่ลี่เพียงแค่ต้องการพิสูจน์เท่านั้น”

หัวหน้าหอเยว่ผู้เฒ่าเจ้าเล่ห์ แน่นอนว่าจะไม่เรียกหลี่ลี่กลับมา

“ช่างเถอะ เรื่องนี้ก็แล้วกันไป บางทีอาจเป็นบ่าวของข้าที่ลงมือก่อนจริง ๆ ให้เรื่องนี้ผ่านไปเถอะ!” ตวนเทียนหงพูดอย่างเด็ดขาด

เพราะความโกรธของบ่าวไม่กี่คนและรองหัวหน้าหอที่มีพลังแค่ขอบเขตรูปลักษณ์จะให้ผู้เฒ่าที่มีพลังขอบเขตวิหารแท้ ๆ เสี่ยงอันตราย นี่ชัดเจนว่าไม่คุ้มค่า ตวนเทียนหงจึงตัดสินใจเลือกอย่างเด็ดขาด

ฉินโซ่วเฉิงจ้องมองหลี่ลี่ด้วยสายตาดุร้าย ดวงตาเล็กเท่าเมล็ดถั่วเหลืองของเขาเปล่งประกายคมกริบราวกับดาบ หากสายตาสามารถฆ่าคนได้ หลี่ลี่คงตายไปแล้วไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง แต่ในตอนนี้ฉินโซ่วเฉิงก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชีวิตของเขา ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเห็นหลี่ลี่ก้าวเดินอย่างมั่นคงพร้อมรอยยิ้มประหลาด เขาก็ไม่กล้ามั่นใจว่าหลี่ลี่จะลงมือจริงหรือไม่ หากหลี่ลี่เข้ามาใกล้ตัวเขาและโจมตีทันที ตราบใดที่ไม่สัมผัสร่างกายของเขา ก็ไม่นับว่าเป็นการโจมตี แต่ถ้าสัมผัสได้ แม้จะเป็นเพียงผู้แข็งแกร่งระดับขอบเขตรูปลักษณ์แต่หากโจมตีสุดกำลัง ฉินโซ่วเฉิงก็ไม่กล้ารับรองว่าจะป้องกันด้วยพลังธาตุได้

“เมื่อรองหัวหน้าหอตวนและรองหัวหน้าหอชินต่างเห็นว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของศิษย์สำนักหมิงเยว่ของข้า ก็ให้เรื่องนี้จบลงแค่นี้หลี่ลี่กลับมาเถอะ ไม่ต้องทดลองอะไรแล้ว”

หัวหน้าหอเยว่ผู้เฒ่าหัวเราะในใจ แต่ภายนอกพูดอย่างเรียบ ๆ

หอเฟินเทียนแข็งแกร่ง สำนักหมิงเยว่อ่อนแอ ต่อหน้าหอเฟินเทียน สำนักหมิงเยว่ต้องจบลงด้วยความอับอายทุกครั้ง จนนำไปสู่การเพิ่มความรุนแรงในปัจจุบัน ที่จริงรวมถึงหัวหน้าหอเยว่ผู้เฒ่า มหาบุรุษคนไหนบ้างที่ไม่มีความโกรธต่อหอเฟินเทียนเต็มท้อง น่าเสียดายที่พวกเขามีความกังวลมากเกินไป จึงไม่กล้าทำตามใจชอบเท่านั้น

หลี่ลี่ไม่มีความกังวลเหล่านี้ เมื่อครู่ตอนที่เขาเดินออกไปข้างหน้า เขาตัดสินใจแล้วว่าจะลงมือสุดกำลังเพื่อสังหารฉินโซ่วเฉิง หลังจากนั้นหลี่ลี่จะออกจากสำนักหมิงเยว่ตัดขาดจากสำนักหมิงเยว่อย่างสิ้นเชิง เพื่อรวมความขัดแย้งทั้งหมดมาที่ตัวเอง

หลี่ลี่ไม่ใช่คนที่เมตตาไปทั่วทั้งใต้หล้า แต่สำนักหมิงเยว่ก็เป็นสำนักของเขา อีกทั้งหากสำนักหมิงเยว่ล่มสลาย หลิวชิงซานก็จะต้องร่วมชะตากรรมกับสำนักหมิงเยว่อย่างแน่นอน ดังนั้นจุดประสงค์ของหลี่ลี่จึงเรียบง่าย เรื่องปกป้องสำนักล้วนเป็นเรื่องไร้สาระ หลี่ลี่เพียงแค่ไม่อยากให้หลิวชิงซานตาย ทำให้หลิวเหมยเอ๋อร์เสียใจร้องไห้เท่านั้น

หลี่ลี่ได้ยินหอเฟินเทียนยอมรับผิดเป็นครั้งแรก และได้ยินคำสั่งของหัวหน้าหอเยว่ผู้เฒ่า แต่หลี่ลี่ยังคงทำเหมือนไม่ได้ยินอะไร เดินช้า ๆ ไปข้างหน้าต่อไป ในตอนนี้ สีหน้าของหัวหน้าหอเยว่ผู้เฒ่าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ศิษย์ที่ไม่เชื่อฟังคำสั่งของตนเช่นนี้ ช่างกล้าหาญบ้าบิ่นจริง ๆ

หลิวชิงซานก็ไม่เข้าใจว่าหลี่ลี่ต้องการทำอะไร เขาได้แต่จ้องมองหลี่ลี่อย่างตั้งใจ ดูว่าเขาจะใช้วิธีการอะไร ฉินโซ่วเฉิงยิ่งเริ่มใช้วิชา เตรียมพร้อมที่จะลงมือทันทีเมื่อหลี่ลี่เข้าใกล้ตัวเขา

ในช่วงเวลานั้นเอง หลี่ลี่หมุนร่างกาย แล้วใช้วิชาเคลื่อนไหวแบบปีศาจราตรี ทำให้ความเร็วเพิ่มขึ้นในทันที พุ่งไปอีกทิศทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว

เสียงกังวานดังขึ้น หลี่ลี่เคลื่อนไหวเร็วราวกับไม่ได้ขยับแม้แต่นิดเดียว จากนั้นก็หมุนตัวเดินไปหาท่านประมุขเยว่