เป็นทาสอยู่ดีๆ ดันเจอคัมภีร์เทพในหอตำ - บทที่ 334 อดไม่ได้

บทที่ 334 อดไม่ได้

เมื่อเห็นสายปราณยุทธ์ที่ปล่อยออกมายังคงรุนแรงเกินไป หลี่ลี่ก็ส่ายหน้าอย่างอดไม่ได้ หลิวเหมยเอ๋อร์คนนี้ช่างไม่มีพรสวรรค์ในการฝึกฝนจริง ๆ

แต่ที่ไหนเลยหลี่ลี่จะรู้ว่า ต่อหน้าเขาแล้ว แม้แต่อัจฉริยะก็กลายเป็นคนโง่ไปได้ จะมีใครที่ฝึกฝนได้น่ากลัวเหมือนเขา หลิวเหมยเอ๋อร์ไม่ใช่อัจฉริยะ พรสวรรค์ในการฝึกฝนของนางเรียกได้เพียงว่าธรรมดาเท่านั้น และการฝึกฝนของหลิวเหมยเอ๋อร์ต่างหากที่เป็นความเร็วปกติของผู้ฝึกฝนทั้งหลาย

ขณะนี้หลิวเหมยเอ๋อร์กำลังมีสมาธิอย่างมาก มีสมาธิจนถึงขั้นไม่รู้สึกเลยว่ามีคนเพิ่มขึ้นมาอีกคนที่ด้านหลัง

หลี่ลี่ไม่ได้รบกวนหลิวเหมยเอ๋อร์เขานั่งลงบนพื้น มองเงาหลังที่ทำให้เขาคิดถึงอย่างเงียบ ๆ หลี่ลี่ถึงกับมองเห็นในเงาหลังนั้นว่า ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา หลิวเหมยเอ๋อร์คอยรอเขากลับมาอย่างเงียบ ๆ ราวกับภรรยาน้อย บางทีอาจจะนึกถึงใบหน้าของเขาทุกวัน

ความรัก ไม่จำเป็นต้องมีการสัมผัสทางร่างกาย บางครั้งเพียงแค่สายตา คำทักทาย หรือแม้แต่ความรู้สึกก็สามารถทำให้คนรู้สึกซาบซึ้งได้อย่างมาก

เวลาผ่านไปราวหนึ่งถ้วยชา หลิวเหมยเอ๋อร์ก็ขยับตัวทันที นางยื่นมือเล็กขาวดั่งหยกทั้งสองข้างออกไป จากนั้นพลังแข็งกร้าวสองสายก็เริ่มรวมตัวบนมือ แล้วพุ่งเข้าใส่เตาหลอมยาอย่างรุนแรง

“บ่มยา!”

เสียงตะโกนเบา ๆ แต่ชัดเจนดังขึ้น หลิวเหมยเอ๋อร์ลุกขึ้นยืนทันที พลังแข็งกร้าวพุ่งออกจากมือทั้งสองข้างอย่างต่อเนื่อง ในเวลาเพียงสิบกว่าลมหายใจ ร่างของหลิวเหมยเอ๋อร์ถึงกับสั่นเล็กน้อยเพราะปล่อยปราณยุทธ์ออกมามากเกินไป

หลี่ลี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาต้องการจะเข้าไปช่วยทันที แต่ในตอนนั้นเอง หลิวเหมยเอ๋อร์ก็เคลื่อนไหวอีกครั้ง

“เลี้ยงยา!”

เสียงตะโกนเบา ๆ ดังขึ้นอีกครั้ง หลิวเหมยเอ๋อร์ดึงมือทั้งสองกลับอย่างรวดเร็ว จากนั้นเตาหลอมยาทั้งใบก็สั่นอย่างรุนแรง ฝาเตาเปิดออก ยาสามเม็ดขนาดเท่าลูกตาของมังกรลอยขึ้นมาทันที

ทันใดนั้น กลิ่นหอมก็โชยมาปะทะจมูก และเหนือเตาหลอมยา กลิ่นหอมเหล่านี้รวมตัวกันโดยไม่กระจายออก กลายเป็นสัตว์อสูรจิ๋วน่ารักหลายตัว

สิงโตเปลวไฟขนแหลม เสือบินปีกขาว…

สัตว์อสูรเหล่านี้หากได้พบเห็นในยามปกติ แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตพลังก็จะขาอ่อนทันที เพราะพวกมันไม่ใช่สัตว์อสูรที่พวกเขาจะต่อกรได้ นับว่าเป็นสัตว์อสูรที่ดุร้ายที่สุด แต่ตอนนี้กลับน่ารักเช่นนี้ ทำให้หลี่ลี่พบว่าบางสิ่งยังมีอีกด้านหนึ่ง

ไม่นานสัตว์อสูรทั้งสามตัวก็กลืนยาทั้งสามเม็ดเข้าไปในท้องของพวกมัน

“ยาวิเศษสำเร็จ ย่อมมีปรากฏการณ์แปลก สัตว์อสูรทรงพลังทั้งสามตัวนี้ปรากฏขึ้น แสดงว่ายานี้ไม่ธรรมดาแน่”

ดวงตาของหลี่ลี่เป็นประกายขึ้นมา แม้เขาจะไม่รู้วิธีปรุงยา แต่เมื่อได้กลิ่นหอมของยาที่ซึมเข้าสู่ปอด หลี่ลี่ก็รู้ว่ามันเป็นยาระดับวิเศษอย่างแน่นอน

“ดีจัง ยามังกรเสือสำเร็จแล้ว พี่หลี่ลี่ฝึกฝนเร็วแค่ไหนก็ไม่ต้องกลัวโรคแฝงอีกต่อไป” เมื่อเห็นยาวิเศษทั้งสามเม็ด หลิวเหมยเอ๋อร์ก็ตื่นเต้นมาก นางพูดพลางยกมือขวาขึ้นจะแตะที่หน้าอกของตัวเอง

ปราณยุทธ์ถูกปล่อยออกมา แตะที่หน้าอก แม้หลี่ลี่จะไม่รู้วิธีปรุงยา แต่เขาก็ได้อ่านตำราเกี่ยวกับยามามากมาย เขาย่อมรู้ว่านี่คือการที่หลิวเหมยเอ๋อร์กำลังจะใช้เลือดและพลังของตัวเองเพื่อทำให้ยาสมบูรณ์

ยาธรรมดาเพียงแค่ใส่สมุนไพรลงในเตาหลอม ควบคุมไฟ ผ่านไประยะหนึ่งก็จะกลายเป็นยาโดยธรรมชาติ ยาสำเร็จขึ้นอยู่กับการผสมผสานของสมุนไพรต่าง ๆ และสรรพคุณของมันเอง แต่ยาวิเศษจำเป็นต้องผ่านสามขั้นตอนคือ บ่มยา เลี้ยงยา และทำให้ยาสมบูรณ์ จึงจะทำให้สรรพคุณของยาวิเศษชัดเจนยิ่งขึ้น

การเติมปราณยุทธ์คือการบ่มยา การดึงพลังกลับคือการเลี้ยงยา การผสานเลือดและพลังคือการทำให้ยาสมบูรณ์ ยาวิเศษที่เพิ่งสำเร็จ สรรพคุณของมันแทบจะมีพลังแย่งชิงการสร้างสรรค์ของสวรรค์และพิภพ

“เหมยเอ๋อร์ผู้โง่เขลา”

ในชั่วขณะนั้น ดวงตาของหลี่ลี่ชื้นขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ หลิวเหมยเอ๋อร์เพื่อหลี่ลี่ถึงกับทุ่มเทความพยายามเช่นนี้อย่างเงียบ ๆ จะไม่ให้หลี่ลี่ซาบซึ้งได้อย่างไร

น้ำกามคือรากฐานของมนุษย์ คนธรรมดาที่สูญเสียน้ำกามเพียงหนึ่งหยด เทียบเท่ากับการป่วยหนัก หรืออาจทำให้อายุสั้นลงถึงสิบปี ส่วนผู้ฝึกฝนที่สูญเสียน้ำกามหนึ่งหยด เบาสุดคือวิชาจะไม่ก้าวหน้าในสามถึงห้าปี หนักสุดคือวิชาถดถอย หรืออาจไม่มีโอกาสก้าวหน้าอีกต่อไป

หลี่ลี่ใช้วิชาตัวเบาเย่เหมย พุ่งเข้าไปทันที มือหนึ่งจับมือขวาของหลิวเหมยเอ๋อร์อีกมือโอบนางเข้าสู่อ้อมอกของตน

เมื่อรู้สึกถึงการถูกจู่โจม หลิวเหมยเอ๋อร์ดิ้นทันที แต่เมื่อได้กลิ่นคุ้นเคยเข้าจมูก และได้ยินเสียงเรียกแผ่วเบาของหลี่ลี่หลิวเหมยเอ๋อร์ไม่จำเป็นต้องหันกลับก็รู้ว่าพี่ชายหลี่ลี่ที่นางคิดถึงทั้งวันทั้งคืนกลับมาแล้ว ดวงตาของนางชื้นขึ้นทันที

“พี่ชายที่ดี ปล่อยเหมยเอ๋อร์เร็ว ยาลูกกลอนนี้กำลังจะสำเร็จ ไม่อาจเสียเวลาได้!”

หลิวเหมยเอ๋อร์ดิ้นเล็กน้อยพลางกล่าว

“เหมยเอ๋อร์โง่ จำไว้ ต่อไปนี้มีเพียงข้าเท่านั้นที่จะดีกับเจ้า ไม่อนุญาตให้เจ้าทำร้ายตัวเองเพื่อข้าเด็ดขาด มิเช่นนั้นข้าจะไม่ให้อภัยเจ้าตลอดไป”

หลี่ลี่กล่าวอย่างเด็ดขาด จากนั้นมือขวาก็คว้ายาลูกกลอนสามเม็ดเข้ามือ

หลี่ลี่หยิบถุงหอมบัวเซียนออกมา แล้วใส่ยาลูกกลอนสามเม็ดลงไปอย่างจริงจัง

“เหมยเอ๋อร์ นี่คือหัวใจของเจ้า ข้าจะเก็บรักษาไว้ตลอดไป”

หลี่ลี่โอบกอดหลิวเหมยเอ๋อร์พลางกระซิบข้างหูนาง เมื่อรู้สึกถึงความซ่านที่ข้างหู ใบหน้าของหลิวเหมยเอ๋อร์แดงก่ำทันที แต่นางก็เพลิดเพลินกับความรู้สึกนั้น หลับตาลงครึ่งหนึ่ง และทิ้งตัวอ่อนระทวยในอ้อมกอดของหลี่ลี่

หลี่ลี่โอบกอดหลิวเหมยเอ๋อร์เงียบ ๆ หลับตาลงเล็กน้อย เพลิดเพลินกับช่วงเวลาอันแสนอบอุ่นนี้ เขารู้สึกว่านี่คือการกลับบ้าน และมีภรรยาน้อยที่งดงามรอคอยอยู่ ความอบอุ่นนั้นมาจากส่วนลึกในใจ

ห้องอบอุ่นคือหลุมฝังวีรบุรุษ หลี่ลี่เข้าใจประโยคนี้อย่างลึกซึ้ง เมื่อมีความอบอุ่นเช่นนี้ หลี่ลี่ก็ไม่อยากจากไปไหน เขาเพียงต้องการกอดหลิวเหมยเอ๋อร์ไปตลอดชีวิตก็พอใจแล้ว

“พี่หลี่ลี่ช่วงที่พี่จากไป เหมยเอ๋อร์ไม่ได้ขี้เกียจเลย ตอนนี้เหมยเอ๋อร์สามารถปรุงยาลูกกลอนระดับวิเศษได้แล้ว ต่อไปจะต้องช่วยพี่หลี่ลี่ได้แน่นอน”

หลิวเหมยเอ๋อร์กอดเอวของหลี่ลี่นอนในอ้อมกอดของเขา เอียงหน้าเล็กน้อย ยกจมูกเชิดขึ้น กล่าวอย่างภาคภูมิใจ

“เหมยเอ๋อร์เก่งมาก เหมยเอ๋อร์เป็นอัจฉริยะด้านการปรุงยา ต่อไปถ้าพี่ชายบาดเจ็บก็ต้องพึ่งเจ้าแล้ว” หลี่ลี่หัวเราะพลางกล่าว

“ไม่เอา เหมยเอ๋อร์ยอมให้วิชาที่เรียนมาสูญเปล่า ยังดีกว่าให้พี่หลี่ลี่บาดเจ็บ หากเป็นเช่นนั้น หัวใจของข้าจะเจ็บปวดมาก” หลิวเหมยเอ๋อร์ส่ายหน้า จากนั้นราวกับรวบรวมความกล้า ยกปลายเท้าขึ้น หมุนตัวกะทันหัน ใช้ริมฝีปากแดงของนางประทับลงบนปากของหลี่ลี่

กลิ่นหอมหวานแผ่ซ่าน หลี่ลี่โอบกอดเหมยเอ๋อร์แน่นอีกครั้ง ลิ้มรสความหอมหวานอันไม่สิ้นสุด ส่วนหลิวเหมยเอ๋อร์ก็ละทิ้งความเขินอายทั้งหมด สองแขนโอบรอบเอวอันแข็งแกร่งของหลี่ลี่อย่างแน่นหนา

ทั้งสองราวกับต้องการหลอมรวมเข้าด้วยกัน ค่อย ๆ ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มหนักหน่วงขึ้น ใบหน้าของหลิวเหมยเอ๋อร์ก็ยิ่งแดงระเรื่อขึ้น