ระบบสังหาร จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 623 พาไป
พวกจางเมิ่งและคนอื่นๆ มองดูหลี่เต้าที่ไม่กล้าต่อต้าน แล้วพยักหน้ารับคำพูดของเหยียนซื่อไหอย่างเงียบๆ พวกเขายืนอยู่กับที่ไม่ขยับเขยือน ไม่รู้ว่าทำไม แต่เมื่อมองดูกองทัพหมาป่าผู่ถูที่ว่านอนสอนง่ายตรงหน้าแล้ว เหยียนซื่อไหก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่เมื่อคิดดูอย่างละเอียด เขากลับรู้สึกว่าทุกอย่างปกติ
ทุกสิ่งราบรื่นเกินไป
ทว่าคิดดูให้ดีก็ถูกต้องแล้ว เพราะในมือของเขา มีตัวประกันอยู่ การที่คนพวกนั้นแสดงท่าทีเช่นนี้ก็สมควรแล้ว เมื่อหัวหน้าร่างเตี้ยเห็นกองทัพหมาป่าผู่ถูไม่เข้ามาใกล้ เขาก็รีบออกคำสั่งว่า “รีบออกเรือออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้!”
“ขอรับ!”
แม้จะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ลูกน้องของหัวหน้าร่างเตี้ยก็เชื่อฟังคำสั่ง นำเรือออกจากท่าเรืออย่างช้าๆ ทันที ขณะที่เรือกำลังเคลื่อนที่ สายตาของเหยียนซื่อไหก็ยังคงจับจ้องไปที่กลุ่มกองทัพหมาป่าผู่ถู พวกเขายืนนิ่งอยู่ริมฝั่งแล้วมองดูอย่างเงียบๆ จนกระทั่งเรือห่างจากชายฝั่งไปกว่าร้อยจั้ง เหยียนซื่อไหจึงได้รู้สึกผ่อนคลายลง
จากนั้นเขาก็หันไปพูดกับหัวหน้าร่างเตี้ยที่อยู่ด้านข้างว่า “ช่วยเอาของมามัดตัวเขาไว้ที”
ไม่นานนัก หัวหน้าร่างเตี้ยก็หาโซ่ขนาดเท่าหัวแม่มือมาพันรอบตัวหลี่เต้าหลายรอบ หลังจากตรวจสอบว่าโซ่รัดตึงแน่นหนาดีแล้ว เหยียนซื่อไหจึงปล่อยมือที่จับคอหลี่เต้าออก
“ฟู่”
เหยียนซื่อไหถอนหายใจยาว แต่ไม่นานในแววตาของเขาก็ฉายแววสับสนอยู่บ้าง ใครจะคิดว่าไม่นานก่อนหน้านี้ เขายังเป็นเจ้าเมืองซานไหอย่างมั่นคง แต่เวลาผ่านไปไม่เท่าไหร่ เขากลับกลายเป็นผู้ร้าย ที่จับตัวขุนนางขั้นกงแห่งราชสำนักเป็นตัวประกันเสียแล้ว
หัวหน้าร่างเตี้ยที่อยู่ข้างๆ ดูเหมือนจะเห็นความคิดของเหยียนซื่อไห จึงเอ่ยปากปลอบใจว่า “ท่านเหยียน ที่จริงแล้วการเป็นเช่นนี้ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนัก ต่อไปพวกเราก็จะได้ร่วมงานกันจริงๆ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหยียนซื่อไหก็ได้สติกลับมา เขากรี่ตามองหัวหน้าร่างเตี้ยข้างกายแวบหนึ่ง แล้วค่อยๆ เอ่ยว่า “ครั้งนี้สูญเสียคนไปมากมาย เจ้าไม่เสียดายหรือ?”
พอได้ยินคำถามนั้น สีหน้าของหัวหน้าร่างเตี้ยก็หมองลงก่อนจะเอ่ยว่า “เสียดาย แน่นอนว่าเสียดาย แต่เมื่อเทียบกับข้าแล้ว สถานการณ์ของท่านเหยียนดูจะย่ำแย่กว่า”
“ยิ่งไปกว่านั้น…”
ทันใดนั้น หัวหน้าร่างเตี้ยก็ชาเลืองมองไปยังหลี่เต้าที่ถูกลูกน้องสองคนคุมตัวอยู่ไม่ไกล ก่อนจะหัวเราะแห้งๆ กล่าวว่า “ท่านเหยียน ไม่ทราบว่าจะขอปรึกษาเรื่องหนึ่งได้หรือไม่?”
“เรื่องอะไร?”
“หลังจากให้ข้าพาท่านไปพบกับองค์ราชาแล้ว ท่านช่วยแบ่งความดีความชอบให้ข้าสักส่วนได้หรือไม่ เห็นแก่ที่พวกเราร่วมงานกันมาหลายปี”
เมื่อได้ยินดังนั้น เหยียนซื่อไหก็ลังเลเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าตกลง หลังออกจากต้าเฉียน ตอนนี้เขาก็มีแค่แคว้นหมู่เกาะเท่านั้นที่จะไปได้
เรื่องบางอย่างหลังขึ้นเกาะแล้วก็ต้องพึ่งพาอาศัยเขา งั้นแบ่งให้สักส่วนไปเถอะ ไม่ได้มีผลกระทบอะไรกับเขามากนัก
“ขอบคุณมาก”
หัวหน้าร่างเตี้ยดีใจมาก เมื่อเทียบกับบรรดาลูกน้องพวกนั้นแล้ว เขาก็เข้าใจดีว่าขุนนางกงแห่งต้าเฉียนมีคุณค่ามากเพียงใด เมื่อเผชิญหน้ากับวิกฤตตรงหน้านี้ หลี่เต้าถูกมัดให้นั่งอยู่บนดาดฟ้าเรืออย่างเงียบๆ เขาทำเพียงแค่รอคอยอย่างสงบ
ในเวลาเดียวกันอีกด้านหนึ่ง หลังจากหลี่เต้าถูกพาตัวไป เหล่าขุนนางเมืองซานไหที่เหลืออยู่บนฝั่งต่างก็พากันตื่นตระหนก รองเจ้าเมืองก้าวออกมามองดูผู้คนจากกองทัพหมาป่าผู่ถู รวบรวมความกล้าเอ่ยว่า “พวกเจ้าจะปล่อยให้ท่านผู้นั้นถูกพาตัวไปเฉยๆ อย่างนี้หรือ?”
เว่ยอวิ๋นไม่ได้พูดอะไรมาก เขาเพียงแต่มองไปไกลๆ ครู่หนึ่ง แล้วหันกลับมาพูดว่า “แล้วจะให้ทำอย่างไรเล่า?”
รองเจ้าเมืองพูดอย่างร้อนรน “ก็ต้องรีบคิดหาวิธีช่วยท่านผู้นั้นสิ”
ช่วย?
พวกจางเมิ่งมองหน้ากันไปมา แล้วทันใดนั้นพวกเขาก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน ก่อนหน้านี้เพราะไม่ใช่จังหวะที่เหมาะสม พวกเขาจึงต้องอดกลั้นเอาไว้ แต่ตอนนี้ไม่จำเป็นแล้ว พวกเขาจะวิ่งไปช่วยใครกัน?
ให้ไปช่วยพวกคนจากแคว้นหมู่เกาะนั้นหรือ?
เสียงหัวเราะที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันนี้ได้ทำให้เหล่าขุนนางที่อยู่ในที่นั้นต่างมีสีหน้างุนงง คนพวกนี้เสียสติไปแล้วหรือ?
เหตุใดจึงหัวเราะอย่างสนุกสนานเช่นนี้ หรือว่าพวกเขาคิดจะก่อกบฏกัน?
หลังจากหัวเราะไปครู่หนึ่ง เสียงหัวเราะนั้นก็ค่อยๆ เงียบลง เว่ยอวิ๋นหยุดหัวเราะแล้วโบกมือให้กับรองเจ้าเมืองและเหล่าขุนนาง “เอาละ เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องให้พวกท่านจัดการแล้ว ดูแลเมืองซานไหที่อยู่ใต้การปกครองของพวกท่านให้ดีก็พอ”
หลังพูดจบ เว่ยอวิ๋นก็หันไปมองเสิ่นซานที่อยู่ในกลุ่มคน “ของที่หัวหน้าจัดเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ใกล้จะมาถึงหรือยัง”
เมื่อได้ยินคำถามนั้น เสิ่นซานก็หยุดหัวเราะเช่นกัน แล้วจึงค่อยตอบว่า “ของพวกนั้นเพิ่งสร้างเสร็จได้ไม่นาน อีกทั้งระยะทางก็ไกลพอสมควร คงต้องใช้เวลาอีกสองสามวัน”
“สองสามวันงั้นหรือ…”
เว่ยอวิ๋นลูบคางพลางพึมพำ “หัวหน้าไปทั้งแบบนั้นแล้ว คงจะไม่สามารถจัดการเรื่องทางนั้นได้เร็วขนาดนั้นกระมัง”
พอคิดดูแล้วก็รู้ว่าคงไม่จบเร็วขนาดนั้น เว่ยอวิ๋นกล่าวว่า “ได้ งั้นก็รออีกสองสามวันแล้วกัน ช่วงนี้ก็ลองติดต่อหัวหน้าก่อน ดูว่าที่นั่นมีการจัดการใหม่อย่างไรบ้าง”
เดิมทีตามแผนเดิมแล้ว ทุกอย่างควรจะเริ่มต้นโดยการนำทางของคนแคระสามคนที่ถูกจับได้ก่อนหน้านี้ แล้วพวกเขาก็จะหาทางไปยังแคว้นหมู่เกาะและจัดการกับที่นั่นโดยตรง ไม่มีใครคิดว่าหลังจากมาถึงอี้โจวแล้ว ปัญหาแรกที่เกิดขึ้นกลับเป็นความขัดแย้งภายในของต้าเฉียนเอง จากนั้นการกระทำของเหยียนซื่อไหก็ได้ทำให้แผนการเกิดการเปลี่ยนแปลง
อีกด้านหนึ่ง รองเจ้าเมืองยังไม่ยอมแพ้ เขาพูดต่อๆ “ท่านทั้งหลาย เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องแจ้งให้ทางราชสำนักทราบหรือ”
ขุนนางขั้นหนึ่ง หากได้รับการเลื่อนขั้นอีกก็จะได้เป็นอ๋องแล้ว แม้แต่ในเมืองหลวง บุคคลระดับนี้ก็ถือเป็นผู้มีอำนาจขั้นสูง
“แจ้งราชสำนักหรือ?”
จางเมิ่งและคนอื่นๆ คิดในใจ จะให้แจ้งราชสำนักไปทำไมกัน?
จะให้บอกพวกเขาวา อู่อันกงผู้สูงศักดิ์แห่งต้าเฉียน ผู้มีวรยุทธระดับเทพมนุษย์ ถูกจับตัวไปโดยคนที่มีพลังแค่ระดับเซียนเทียนขั้นสูงสุดงั้นหรือ ใครจะเชื่อเรื่องเช่นนี้กัน
“เอาละ ข้าบอกว่าไม่ต้องยุ่งก็ไม่ต้องยุ่ง จงคิดหาวิธีจัดการความวุ่นวายในเมืองซานไหก่อนเถิด”
เรื่องของหมู่เกาะต้องจัดการ เมืองซานไหเองก็เช่นกัน หากเหยียนซื่อไหเป็นเพียงคนเดียว พวกเขาไม่เชื่อว่าความวุ่นวายที่นี่ ผู้คนในอี้โจวจะไม่รู้ เมื่อภัยจากภายนอกถูกกำจัดแล้ว จากความเข้าใจที่พวกเขามีต่อหัวหน้า ปัญหาภายในของอี้โจวก็จะถูกจัดการตามไปด้วย เพียงแต่ไม่รู้ว่าตอนนั้นจะมีคนตายเท่าไหร่
เวลาหนึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังจากผ่านไปหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มๆ ผู้คนบนเรือของพวกคนแคระก็ได้มองเห็นเกาะที่อยู่ไกลลิบๆ ผ่านทะเลกว้างใหญ่แล้ว และเพราะระยะห่างระหว่างต้าเฉียนกับแคว้นหมู่เกาะนี้เอง มันจึงกลายเป็นเกราะป้องกันตามธรรมชาติของแคว้นหมู่เกาะ การจะข้ามทะเลไปถึงแคว้นหมู่เกาะนั้นจะต้องใช้ทั้งกำลังคนและทรัพยากรมากมายมหาศาล
เหยียนซื่อไหมองไปที่หัวหน้าคนแคระที่อยู่ด้านข้างแล้วถามว่า “พอขึ้นเกาะแล้วจะได้พบองค์ราชาเลยหรือไม่?”
หัวหน้าคนแคระตอบว่า “เป็นไปไม่ได้หรอก องค์ราชาไม่ใช่ว่าจะพบได้ง่ายๆ”
“ตอนนี้พวกเราจะไปแค่เกาะเล็กๆ เท่านั้น หากต้องการไปพบองค์ราชาที่เกาะใหญ่ ยังต้องผ่านการรายงานอีกหลายซอย”
“แต่เจ้าวางใจได้ ในเมื่อมีขุนนางขั้นกงแห่งต้าเฉียนอยู่ด้วย องค์ราชาจะต้องออกมาพบด้วยพระองค์เองแน่นอน”
หัวหน้าคนแคระมองเกาะที่ค่อยๆ ใกล้เข้ามาแล้วพูดต่อว่า “เอาละ ไม่ต้องพูดมากแล้ว ได้เวลาขึ้นเกาะ”
ไม่นานนัก เรือก็เข้าเทียบฝั่ง หลี่เต้าถูกพาออกมาจากในเรือ เมื่อมองเห็นเรือที่จอดอยู่รอบๆ ได้ชัดเจนแล้ว เทียบกับเรือที่จอดอยู่ริมทะเลนอกเมืองซานไหแล้ว มันช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
แต่ก็สมเหตุสมผล เพราะแคว้นหมู่เกาะที่ดำรงชีพด้วยทะเลย่อมทุ่มเทศึกษาวิจัยเรื่องเรือเป็นสำคัญ แต่ความแตกต่างเช่นนี้มีเพียงในอดีตเท่านั้น ตอนนี้…
หลี่เต้ามองไปยังเกาะ ปล่อยให้เขาสำรวจเส้นทางก่อนค่อยว่ากัน