ระบบสังหาร: จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 450 องค์ชายห้าที่แตกต่าง

ในขณะที่จาวคังและจาวหยงกำลังพยายามสร้างความสัมพันธ์กับเถียซานเหนียงไม่หยุดอยู่นั้น

ที่ด้านนอก เหล่าขุนนางและชนชั้นสูงที่ส่งของขวัญให้จวนอู่อันกงก็ยังคงมาอย่างไม่ขาดสาย ผู้คนหลั่งไหลมามากมาย

ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลังฝูงชน รถม้าอีกคันหนึ่งพร้อมด้วยองครักษ์สองนาย กำลังแล่นมาจากที่ไกลๆ มุ่งหน้าสู่จวนอู่อันกง

สิ่งที่แตกต่างจากรถม้าทั่วไปคือ รถม้าคันนี้นั้นเป็นสีทองสว่างไสวทั้งคัน ส่องประกายระยิบระยับยามต้องแสงตะวัน ราวกับว่าสร้างขึ้นจากทองคำบริสุทธิ์

ส่วนม้าที่ลากรถก็ไมใช่ม้าธรรมดาเช่นกัน พวกมันมีทั้งหมดสี่ตัว แต่ละตัวไม่มีขนตามลำตัวเลย มีเพียงเกล็ดสีดำเล็กๆ เท่านั้น ดูแปลกตาเป็นพิเศษ

ในฝูงชนมีคนหนึ่งเห็นภาพนี้แล้วก็พลันสีหน้าแข็งค้าง เอ่ยปากว่า “นั่นคือม้าเกล็ดดำ นี่เป็นรถม้าขององค์ชายห้า”

องค์ชายห้า?

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลายคนก็ต่างแสดงสีหน้าหวาดระแวงออกมา เพียงไม่กี่ลมหายใจทางเดินก็ถูกเปิดออกทันที

หลังจากรถม้าหยุดลง ม้าเกล็ดดำทั้งสี่ตัวก็สะบัดแผงคอแสดงท่าทางภาคภูมิใจ

ในชั่วขณะถัดมา ม่านสีทองก็ถูกเปิดขึ้นโดยคนขับรถม้าที่อยู่ด้านหน้า จากนั้นชายหนุ่มคนหนึ่งก็ก้าวออกมา

สายตาของชายหนุ่มผู้นั้นกวาดมองไปรอบๆ ทุกคนที่ถูกสายตาของชายหนุ่มกวาดผ่าน ต่างพากันหลบสายตาโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเห็นภาพนี้ ใบหน้าอันเย่อหยิ่งของชายหนุ่มพลันปรากฏรอยยิ้มบางขึ้นมา

ชายหนุ่มผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นองค์ชายห้านามว่า จาวเชียว

“องค์ชายโปรดลงจากม้าเถิด”

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด คนขับรถม้าได้ก้มหน้าลงกับพื้น ทำตัวเป็นบันไดมนุษย์

จาวเชียวเองก็ไม่ได้เกรงใจแต่อย่างใด เขายกเท้าเหยียบบนศีรษะของคนขับรถม้าโดยตรงแล้วลงจากรถม้า

หลังจากนั้นเขาก็มองประตูใหญ่สีแดงชาดของจวนอู่อันกงแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

คนขับรถม้าที่ด้านข้างสังเกตเห็นสีหน้าขององค์ชายตน จึงลุกขึ้นทันทีและตะโกนไปทางประตูใหญ่ว่า

“อู่อันกงอยู่ที่ใด องค์ชายของข้าเสด็จมาถึงแล้ว เหตุใดอู่อันกงจึงยังไม่มาต้อนรับ”

เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น ทั้งลานพลันเงียบกริบทันที

ทุกคนต่างมองไปที่องค์ชายห้าจาวเชียวก่อน แล้วจึงเบนสายตาไปที่เสวี่ยปิงและคนอื่นๆ ที่อยู่นอกจวนอู่อันกง

หลังจากเห็นจาวเชียวแล้ว คนจากจวนไท่ผิงกงที่มาช่วยงานคนหนึ่งก็เข้าไปกระซิบบางอย่างที่ข้างหูเสวี่ยปิง

เสวี่ยปิงจึงลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวว่า “เจ้าไปแจ้งท่านเถิด ข้าจะไปดูสถานการณ์ก่อน”

“ครับ”

ณ ห้องโถงใหญ่ของจวนอู่อันกง

ภายใต้การเอาอกเอาใจอย่างไม่หยุดหย่อนของจาวคังและจาวหยง ในที่สุดเถียซานเหนียงก็ทนไม่ไหวแล้ว

ขณะที่นางกำลังเตรียมจะทำอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นก็มีคนหนึ่งวิ่งเข้ามาจากด้านนอก

“ใต้เท้าแย่แล้วขอรับ”

การปรากฏตัวของผู้มาเยือนได้ดึงดูดความสนใจของคนทั้งสี่ไปหมด

หลีเต้าถามว่า “มีอะไรแย่?”

“องค์ชายห้าเสด็จมาขอรับ พระองค์ยังระบุชื่อให้ท่านไปต้อนรับที่หน้าประตูจวนด้วย”

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น หลีเต้าก็พลันขมวดคิ้ว

แตยังไม่ทันที่เขาจะได้คิดอะไรมาก ก็สังเกตเห็นว่าสีหน้าของจาวคังและจาวหยงที่อยู่ด้านข้างพลันเปลี่ยนไป

เนื่องจากทั้งสองคนเป็นองค์ชาย พวกเขาจึงน่าจะคุ้นเคยกัน ดังนั้นหลีเต้าจึงเอ่ยถามขึ้น “องค์ชายสาม ไม่ทราบว่าองค์ชายห้าผู้นี้…”

“ท่านอู่อันกง หากท่านเชื่อใจข้า ท่านควรออกไปต้อนรับด้วยตัวเองสักครั้ง”

ทันใดนั้นองค์ชายสี่จาวหยงก็พลันเอ่ยขึ้น

เมื่อองค์ชายสามจาวคังได้ยินคำพูดนี้แล้วก็ไม่ได้คัดค้าน ทำเพียงแค่พยักหน้า ทั้งสองคนเห็นพ้องต้องกันอย่างหาได้ยาก

และสิ่งที่ทำให้หลีเต้าสงสัยมากที่สุดก็คือ พวกเขาทั้งสองซึ่งเป็นองค์ชายเหมือนกัน ไม่ได้ให้หลีเต้าออกไปต้อนรับพวกเขาด้วยตัวเอง แต่กลับแนะนำให้เขาไปต้อนรับองค์ชายห้าผู้นี้

พฤติกรรมเช่นนี้ไม่ควรถือว่าเป็นการตบหน้าพวกเขาหรอกหรือ?

หลีเต้าไม่ได้รู้สึกถึงความเป็นปฏิปักษ์จากองค์ชายทั้งสอง แต่กลับรู้สึกว่าพวกเขากำลังตักเตือนด้วยความหวังดี

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หลีเต้าก็พยักหน้าและกล่าวว่า “ได้ ขอให้ทั้งสามท่านรออยู่ที่นี่สักครู่ ข้าจะออกไปข้างนอก”

ทันใดนั้นจาวคังและจาวหยงพลันลุกขึ้นพร้อมกัน

“อู่อันกง พวกเราจะออกไปพร้อมท่านด้วย”

สุดท้ายเถียซานเหนียงก็พูดตาม “ข้าก็จะไปด้วย”

หลีเต้ามองจาวคังและจาวหยงอย่างแปลกใจแล้วพยักหน้า พูดว่า “งั้นก็ไปด้วยกันเถอะ”

จาวคังและจาวหยงเดินออกไปก่อน หลีเต้าและเถียซานเหนียงเองก็ตามไปอย่างใกล้ชิด

เมื่อนึกถึงพฤติกรรมแปลกๆ ของจาวคังและจาวหยง หลีเต้าจึงเอียงหน้าถามเสียงเบาว่า “ซานเหนียง เจ้ารู้จักองค์ชายห้าผู้นี้หรือไม่”

เถียซานเหนียงเล่าข้อมูลเกี่ยวกับองค์ชายห้าให้ฟังอย่างรวดเร็ว

หลังจากฟังจบ หลีเต้าก็สรุปสถานการณ์ขององค์ชายห้าผู้นี้ได้อย่างรวดเร็ว

เขาเป็นองค์ชายที่อายุน้อยที่สุดของต้าเฉียน และยังเป็นองค์ชายที่ได้รับความโปรดปรานมากที่สุดด้วย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเทียบกับองค์ชายอีกสี่พระองค์ ไทเฮาองค์ปัจจุบันนั้นพระนางโปรดปรานองค์ชายห้าผู้นี้มากที่สุด

ในขณะเดียวกัน ตาของจาวเชียวก็เป็นจวิ้นอ๋องได้รับการแต่งตั้งจากฮ่องเต้องค์ก่อนของต้าเฉียน วรยุทธของเขาได้บรรลุระดับมหาราชาปรมาจารย์ตั้งแต่ห้าสิบปีก่อนแล้ว

เขายังมีลุงอีกสองคนที่เป็นแม่ทัพผู้ควบคุมสองมณฑลของต้าเฉียนอีกด้วย มารดาผู้ให้กำเนิดยังเป็นถึงกุ้ยเฟยแห่งราชสำนักปัจจุบัน หนึ่งในสนมที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานมากที่สุด

โดยสรุปแล้ว องค์ชายห้าผู้นี้ก็คือผู้ที่มีภูมิหลังครบถ้วนในทุกด้าน

หลังจากนั้น หลีเต้าก็ได้ทำความเข้าใจเกี่ยวกับภูมิหลังขององค์ชายสามและองค์ชายสี่อย่างคร่าวๆ

และพบว่าถึงแม้จะมีภูมิหลังที่มั่นคงพอสมควร แต่เมื่อเทียบกับองค์ชายห้าแล้วนั้น กลับด้อยกว่าอยู่มาก แทบจะไม่มีจุดใดที่เทียบกันได้เลย

ต่อให้เอาสองคนมารวมกัน ก็ยังไม่พอที่จะต่อกรกับองค์ชายห้าคนเดียวด้วยซ้ำ

จึงไม่น่าแปลกใจที่ทั้งสองคนมีท่าทีต่อองค์ชายห้าที่แตกต่างกัน แม้ว่าในนามของทั้งสองคนจะเป็นพี่ชายขององค์ชายห้าจาวเชียวก็ตาม แต่เพราะความแตกต่างของภูมิหลังที่มากเกินไป พวกเขาจึงไม่สามารถวางท่าทีเป็นพี่ชายได้จริงๆ

ที่หน้าประตูใหญ่จวนอู่อันกง

“เจ้านับเป็นอะไร กล้าดียังไงถึงมาต้อนรับองค์ชายของพวกข้าแทนอู่อันกง ไปให้พ้น”

เมื่อเห็นเสวี่ยปิงที่อยู่ตรงหน้า คนขับรถม้าขององค์ชายจาวเชียวก็แสดงท่าทีหยิ่งยโส ก้าวเข้าไปจะผลักอีกฝ่ายให้ถอย

เพียงชั่วครู่ มือของคนขับรถม้าก็ถูกจับไว้

“ปล่อยขานะ!” เมื่อเห็นเช่นนั้น คนขับรถม้าจึงตะโกนเสียงแข็ง

เสวี่ยปิงขมวดคิ้วพลางกล่าวว่า “ข้าเพียงแค่ต้องการมาต้อนรับองค์ชายห้าแทนนายของข้าเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาร้ายแต่อย่างใด”

“องค์ชายของพวกข้าเป็นใคร เจ้าเป็นเพียงยามประตูต่ำต้อย จะมีคุณสมบัติใดมาต้อนรับได้”

พอพูดจบเขาก็มองมือที่ถูกจับเอาไว้ คนขับรถม้าจึงเริ่มโต้กลับ ในชั่วขณะถัดมา…

กรอบ!

หลังจากเสียงดังลั่นนั้น คนขับรถม้าก็มองแขนที่หักงอของตัวเองด้วยความไม่อยากเชื่อ จากนั้นก็คุกเข่าลงกับพื้นพลางร้องด้วยความเจ็บปวด

เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ จาวเชียวพลันขมวดคิ้ว ใบหน้าที่เคยดูดุดันกลับชะงักไป เขาไม่คิดว่าจะมีคนกล้าทำร้ายคนของเขาต่อหน้าต่อตาเช่นนี้

“บังอาจนัก!” หลังจากได้สติกลับมา จาวเชียวก็ตวาดเสียงดัง

แม้จะเป็นเพียงคนขับรถม้าธรรมดา แต่คนขับรถม้าเป็นคนของเขา เมื่ออยู่ภายนอกก็คือหน้าตาของเขา เขาจะปฏิบัติอย่างไรก็ได้ แต่หากคนอื่นลงมือด้วยก็เท่ากับตบหน้าเขาแล้ว

เมื่อเสียงของจาวเชียวเงียบลง องครักษ์ที่ติดตามอยู่ด้านหลังของจาวเชียวก็ลงมือทันที

อีกฝ่ายยกมือขึ้นและพุ่งเข้ามาจับตัวเสวี่ยปิง

เมื่อเห็นเช่นนั้นเสวี่ยปิงก็ย่อมไม่นั่งรอความตาย เขาตัดสินใจลงมือโต้กลับทันที แต่เมื่อปะทะกันแล้ว สีหน้าของเสวี่ยปิงก็พลันเปลี่ยนไปทันที

องครักษ์พวกนี้กลับเป็นยอดฝีมือระดับปรมาจารย์

เขาติดตามหลีเต้าและได้รับเลือดวิเศษเพื่อพัฒนาศักยภาพมา หลังจากบำเพ็ญอย่างหนักมาหลายปี เขาได้ยกระดับวรยุทธขึ้นสู่ระดับเซียนเทียนขั้นกลาง

หากรวมกับวิชาหลอมกายแล้ว เขาก็สามารถต่อสู้กับผู้ฝึกยุทธเซียนเทียนขั้นปลายได้ แต่ในการต่อสู้เดี่ยวกับผู้ที่อยู่ในระดับปรมาจารย์นั้น เขายังคงด้อยกว่าอยู่มาก

ดังนั้นทั้งสองฝ่ายปะทะกันไม่ถึงห้ารอบ เขาก็ถูกอีกฝ่ายฉวยโอกาสจับตัวได้