ระบบสังหาร จักรพรรดิไร้พ่ายแห่งสมรภูมิ - บทที่ 431 ความโอหัง

เนื่องจากการสนทนาระหว่างฮองเต้กับจ้าวจงเป็นไปอย่างเปิดเผย องค์หญิงหมิงเยวและเถียซานเหนียงที่อยู่ด้านข้างจึงได้ยินบทสนทนานั้น

องค์หญิงหมิงเยวคิดในใจว่า คนผู้นั้นแข็งแกร่งถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?

เนื่องจากนางเคยทำการบำเพ็ญเพียรมาก่อน จึงเข้าใจดีถึงพลังความสามารถของโม่อู๋หมิงที่จ้าวจงกล่าวถึง องค์หญิงหมิงเยวหันไปมองเถียซานเหนียง แต่กลับพบว่าบนใบหน้าของอีกฝ่ายไม่มีความกังวลอยู่เลยแม้แต่น้อย

ซุนเชียนพาคนคลั่งกระบี่โม่อู๋หมิงเดินออกมาก่อนจะประสานมือคำนับฮองเต้หนึ่งครั้ง แล้วหันไปกล่าวว่า

“ทำตามที่พวกเราตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ เพียงแค่ทำให้พิการ ไม่ฆ่า”

โม่อู๋หมิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยของเขาใต้หมวกไม้ไผ่ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองซุนเชียน ทำให้เขารู้สึกเจ็บแปลบไปทั่วทั้งร่างกายทันที

โม่อู๋หมิงเอ่ยปากกล่าวเสียงเรียบว่า

“ข้าจดจำข้อเรียกร้องของพวกเจ้าไว้แล้ว แต่หวังว่าพวกเจ้าจะจดจำคำสัญญาที่ให้ไว้กับข้าเช่นกัน”

ซุนเชียนฝืนทนต่อความกดดันจากร่างของโม่อู๋หมิงพลางกัดฟันกล่าวว่า

“เรื่องนี้ท่านวางใจได้ หลังจากวันนี้ท่านผู้สูงศักดิ์ผู้นั้นจะจัดหาปรมาจารย์กระบี่ให้ท่านตามอย่างที่ต้องการ เพราะหากท่านสามารถก้าวข้ามขั้นนั้นได้ มันก็จะไม่เพียงเป็นประโยชน์ต่อตัวท่านเอง แต่ยังเป็นประโยชน์ต่อท่านผู้สูงศักดิ์ผู้นั้นด้วย”

เมื่อเห็นโม่อู๋หมิงละสายตากลับไป ซุนเชียนก็ถอนหายใจโล่งอก จากนั้นเขาก็หันไปมองหลี่เตาที่อยู่ไม่ไกล แล้วกล่าวเสียงดังว่า

“อู่อันป๋อ ข้าได้นำคู่ต่อสู้ที่เลือกให้ท่านมาแล้ว ท่านก็ควรออกมาได้แล้วกระมัง”

หยางหลินมองดูคนคลั่งกระบี่โม่อู๋หมิงแวบหนึ่ง จากนั้นเอียงหน้าพูดว่า

“คนผู้นั้นไม่ธรรมดา เจ้ามั่นใจหรือว่าจะรับมือไหว?”

หลี่เตาทําเพียงแค่ยิ้มบาง เขาไม่ได้พูดอะไร แต่เดินมาหยุดข้างๆ เสี่ยวเฮย เขาถอดเกราะที่สวมอยู่แล้วนำไปแขวนไว้ มันจึงเผยให้เห็นชุดรัดรูปสีดำที่อยู่ด้านใน จากนั้นเขาก็ใช้มือเดียวหยิบง้าวมังกรทมิฬที่อยู่บนเสี่ยวเฮยมา แล้วเดินไปอีกฝั่งหนึ่งของลานประลองภายใต้สายตาของทุกคน ยืนเผชิญหน้ากับโม่อู๋หมิง

เมื่อทั้งสองคนเข้าประจำที่แล้ว ความสนใจของทุกคนก็จดจ่ออยู่ที่พวกเขา กลัวว่าจะพลาดฉากอันน่าตื่นตาตื่นใจไป

ฝ่ายหนึ่งคือชายหนุ่มอัจฉริยะที่สร้างชื่อเสียงเกรียงไกรในกองทัพตั้งแต่อายุยังน้อย ส่วนอีกด้านหนึ่งคือผู้ที่มีชื่อเสียงในยุทธภพมาสามสิบปี เป็นหนึ่งในยอดฝีมือระดับสูงสุดของยุทธภพที่สามารถสังหารศัตรูข้ามระดับได้

หากพูดกันตามตรงแล้ว ก่อนที่คนคลั่งกระบี่โม่อู๋หมิงจะเปิดเผยตัวตน อันที่จริงคนส่วนใหญ่มองว่าหลี่เตามีโอกาสชนะมากกว่า เพราะเมื่อสามปีก่อนเขาได้บุกเข้าชนเผ่าเป่ยหมานแล้วสังหารปรมาจารย์หลายคนตกตายไป และในช่วงสามปีมานี้เขายังสามารถจัดการปัญหาดินแดนทางใต้ที่ทำให้ทั้งราชสำนักปวดหัวได้เป็นอย่างดี แต่หลังจากที่ตัวตนของคนคลั่งกระบี่โม่อู๋หมิงถูกเปิดเผยแล้ว ความคาดหวังก็เปลี่ยนไป

ท้ายที่สุดแล้วเมื่อสามสิบปีก่อน โม่อู๋หมิงก็อยู่ในระดับปรมาจารย์ขั้นปลายแล้ว และเขายังสามารถสังหารศัตรูข้ามระดับได้อีกด้วย แล้วอีกสามสิบปีต่อมาละ? การที่เขาสมัครใจปรากฏตัวออกมาเช่นนี้นั้น แสดงว่าเขาต้องแข็งแกร่งกว่าเมื่อสามสิบปีก่อนอย่างแน่นอน

โม่อู๋หมิงเงยหน้าขึ้นอย่างเชื่องช้า ดวงตาคมกริบคู่หนึ่งจับจ้องไปที่ร่างของหลี่เตา ความประทับใจแรกคือความหนุ่มแน่น ความรู้สึกต่อมาคือความแปลกหน้า แต่เมื่อสังเกตเห็นง้าวใหญ่ในมือของหลี่เตา เขาก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เขายังคงชอบท้าทายปรมาจารย์กระบี่มากกว่า อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเป็นคำสัญญาเขาจึงต้องลงมือตามที่ควรจะเป็น

เมื่อคิดถึงตรงนี้ โม่อู๋หมิงก็ค่อยๆ คว้าด้ามกระบี่ด้วยมือขวา ในชั่วขณะถัดมา แสงสว่างวาบผ่านไป

ฉัวะ!

เมื่อกระบี่ยาวมีประกายสีเขียวถูกชักออกมา ปราณกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งก็ไหลออกมาจากตัวกระบี่โดยธรรมชาติ ทิ้งรอยแยกยาวร้อยวาไว้บนพื้นทางด้านขวาของเขา รอยนั้นลึกจนมองไม่เห็นก้น

เมื่อจ้าวจงที่อยู่ด้านข้างฮองเต้เห็นภาพนั้นแล้ว พลันอุทานในใจ

‘ปราณกระบี่ที่เกิดขึ้นเอง คนคลั่งกระบี่ผู้นี้สามารถบ่มเพาะอาวุธคู่กายได้ถึงขั้นนี้แล้วหรือ?’

องค์หญิงหมิงเยวเอ่ยถามขึ้น

“ผู้เฒ่าจ้าว อะไรคือปราณกระบี่ที่เกิดขึ้นเองหรือ?”

จ้าวจงก้มคำนับอธิบายว่า

“ทูลองค์หญิง ที่เรียกว่าปราณกระบี่ที่เกิดขึ้นเองนั้น หมายถึงการที่กระบี่ถูกบ่มเพาะใช้งานมาเป็นเวลานาน จนปราณกระบี่สามารถหลอมรวมเข้ากับตัวกระบี่ที่ใช้งานได้เอง ในกรณีนี้แม้ว่าจะไม่ได้ใช้พลังปราณแท้ แต่เพียงแค่จับกระบี่ยาว ปราณกระบี่ก็จะปรากฏขึ้นโดยธรรมชาติ”

“ยิ่งเป็นผู้ที่มีวรยุทธ์สูงส่ง อาวุธที่ใช้ก็จะเป็นเช่นนี้มากขึ้น เมื่อพิจารณาจากปราณกระบี่ที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากกระบี่ยาวของคนคลั่งกระบี่ผู้นั้นเมื่อครู่ กระหม่อมคาดว่าเพียงแค่ปราณกระบี่อย่างเดียว ก็สามารถสังหารผู้ฝึกยุทธ์ระดับเซียนเทียนส่วนใหญ่ได้แล้ว”

เมื่อได้ยินดังนั้น องค์หญิงหมิงเยวก็พยักหน้าแล้วถามต่อทันที

“ถ้าเช่นนั้น ผู้เฒ่าจ้าว ท่านเก่งกาจเช่นนี้ ท่านพอที่จะบอกได้หรือไม่ว่าระหว่างอู่อันป๋อกับคนคลั่งกระบี่ผู้นั้นใครเก่งกว่ากัน?”

เมื่อได้ยินคำถามนั้น จ้าวจงพลันส่ายหน้า

“เมื่อมีวรยุทธ์ระดับโม่อู๋หมิงและอู่อันป๋อแล้ว หากไม่ได้ลงมือจริงๆ ก็ยากที่จะบอกว่าผู้ใดมีพลังมากกว่ากัน”

ในขณะที่โม่อู๋หมิงมองมายังหลี่เตา เขาเองก็กำลังพิจารณาอีกฝ่ายเช่นกัน หลังจากครู่หนึ่งผ่านไป โม่อู๋หมิงก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นก่อน ดวงตาเย็นชาของเขากวาดมองไปรอบๆ แล้วพูดอย่างเชื่องช้าว่า

“ข้าให้โอกาสเจ้า เจ้าลงมือก่อนเถิด”

แม่น้ำเสียงนั้นจะราบเรียบ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความหยิ่งทะนง เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เตาก็ชะงักไปเล็กน้อยแล้วจึงส่ายหน้า

พอเห็นดังนั้น โม่อู๋หมิงพลันขมวดคิ้ว

“เจ้าต้องการยอมแพ้หรือ?”

เนื่องจากเขารู้ว่าตัวตนถูกเปิดเผยแล้ว เพราะนึกถึงผู้คนหรือเหตุการณ์บางอย่างที่ได้พบในยุทธภพเมื่อสามสิบปีก่อน จึงทำให้เขาอดคาดเดาเช่นนี้ไม่ได้

หลี่เตาส่ายหน้าอีกหน

“เจ้าหมายความว่าอย่างไรกันแน่?”

เมื่อได้ยินคำถาม หลี่เตาจึงกล่าวเรียบๆ เบาๆ

“ข้ารู้สึกว่า เจ้าควรจะลงมือก่อนดีกว่า”

“เจ้า!”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ กระแสพลังอันเฉียบคมที่แผ่ออกมาจากร่างของโม่อู๋หมิงก็พลันพวยพุ่งขึ้นทันที ในขณะนี้เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายหยิ่งผยองยิ่งกว่าตนเองเสียอีก พอคิดมาถึงตรงนี้แล้ว ความเย็นชาในสายตาของโม่อู๋หมิงก็ค่อยๆ มีมากขึ้น ในชั่วขณะถัดมาเขาพลันเคลื่อนไหว

ฟุ่บ!

ในสถานการณ์ที่ทุกคนยังไม่ทันมองได้ชัดเจน โม่อู๋หมิงก็ตวัดกระบี่ออกไปหนึ่งครั้งแล้ว เพียงพริบตา ปราณกระบี่สีเขียวอันน่าสะพรึงกลัวก็ข้ามระยะทางหลายร้อยวามาปรากฏตรงหน้าหลี่เตา กระแสลมอันเฉียบคมทิ้งรอยยาวเป็นทางไว้บนพื้นดิน

เมื่อปราณกระบี่พุ่งเข้ามาปะทะ กระแสลมแรงก็พัดใส่หน้าหลี่เตา อาภรณ์ของหลี่เตาพลิวสะบัดไปตามสายลม ผมหางม้าสูงก็ถูกพัดเช่นกัน แต่เขายังคงยืนนิ่งไม่ขยับ มองดูปราณกระบี่ที่พุ่งเข้ามาหาด้วยดวงตาสงบนิ่ง

ขณะที่ทุกคนคิดว่าปราณกระบี่กำลังจะตกลงบนร่างของหลี่เตานั้น ในที่สุดเขาก็เริ่มขยับ เห็นเพียงมือขวาที่กำง้าวมังกรทมิฬของเขาเบี่ยงเล็กน้อย เข้าขวางกั้นปราณกระบี่ที่โจมตีเข้ามาได้พอดี

ในชั่วพริบตา ปราณกระบี่สีเขียวนั้นก็ตกลงบนง้าวมังกรทมิฬอย่างหนักหน่วง ปราณกระบี่กับง้าวมังกรทมิฬต่างปะทะกันค้างไว้ แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจมากกว่าคือสีหน้าของหลี่เตา ในตอนนี้สีหน้าของเขายังคงไม่เปลี่ยนแปลง ง้าวมังกรทมิฬในมือไม่ขยับแม้แต่น้อย ไม่ว่าปราณกระบี่จะรุนแรงเพียงใดแต่ก็ไม่อาจสั่นคลอนเขาได้เลย

ทันใดนั้น หลี่เตาก็สะบัดข้อมือเบาๆ ส่งพลังไปยังง้าวมังกรทมิฬ ในชั่วขณะถัดมา ปราณกระบี่อันหนักหน่วงนั้นพลันสลายไปอย่างกะทันหัน กลายเป็นประกายสีเขียวเล็กๆ จางหายไปตรงหน้าหลี่เตา

หลี่เตามองไปยังโม่อู๋หมิงที่อยู่ห่างออกไปแล้วเอ่ยเสียงเบา

“ความแม่นยำใช้ได้ แต่พลังยังอ่อนไปหน่อย”

ภาพเหตุการณ์นี้ ประโยคนี้ ทำให้ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างตะลึงงัน พวกเขาไม่เคยเห็นคนที่หยิ่งผยองเช่นนี้มาก่อน หากแสดงท่าทีเช่นนี้กับคนธรรมดาก็คงไม่เป็นไร แต่คู่ต่อสู้กลับเป็นโม่อู๋หมิง คนคลั่งกระบี่ที่มีชื่อเสียงโด่งดังเมื่อสามสิบปีก่อน ฝีมือของเขาอย่างน้อยก็อยู่ในระดับปรมาจารย์ขั้นสูงสุด นับว่าเป็นยอดฝีมือระดับสูงสุดในยุทธภพ