เข็มเงินพลิกตระกูล - บทที่ 479 วีรบุรุษตกต่ำ (ตอนจบ)
บทที่ 479 วีรบุรุษตกต่ำ (ตอนจบ)
เหอเจ๋อรู้สึกถึงพลังมหาศาลที่กำลังแผ่ซ่านอยู่ เขาหันกลับไปมองทันที สายตาฉายแววประหลาดใจอย่างมาก
มันคือพลังงานที่แข็งแกร่งมาก กระแสพลังนั้นราวกับสามารถทำลายคนให้สูญสิ้นได้ ทั้งยังมีแรงปะทะที่รุนแรง เหอเจ๋อรีบระดมพลังสร้างโล่ป้องกันรอบตัวเพื่อต้านทานพลังนี้
แต่สิ่งที่ทำให้เหอเจ๋อประหลาดใจยิ่งกว่าคือ ผู้ที่ปล่อยพลังนี้ออกมากลับเป็นชายชราในชุดขาดวิ่นหลายคน
เมื่อชายชราเหล่านั้นปรากฏตัว บรรยากาศก็เปลี่ยนไปทันที เหอเจ๋อรู้สึกถึงกลิ่นอายอันทรงพลังที่แผ่ออกมาตอนพวกเขาปรากฏตัว ราวกับมีผู้แข็งแกร่งสี่คนมาปรากฏตัวต่อหน้า ให้ความรู้สึกยิ่งใหญ่น่าเกรงขาม
แม้พวกเขาจะสวมใส่เสื้อผ้าขาดวิ่น แต่เหอเจ๋อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอหังการที่แผ่ออกมาจากร่างของพวกเขาได้อย่างชัดเจน กลิ่นอายนั้นสร้างแรงกดดันที่มองไม่เห็นจนแทบหายใจไม่ออก
“หลงอ้าวเทียน ไอ้พวกคนแก่สี่คนนี้เป็นคนที่นายเรียกมาใช่ไหม?”
นอกจากนี้ เหอเจ๋อยังเห็นหลงอ้าวเทียนยืนอยู่ข้าง ๆ ชายชราทั้งสี่
ถ้าเหอเจ๋อเดาไม่ผิด ชายชราทั้งสี่คนนี้คงเป็นคนที่หลงอ้าวเทียนเรียกมา
“ฮึเหอเจ๋อวันนี้คือวันตายของแก รู้ไหมว่าคนพวกนี้เป็นใคร? พวกเขาคือผู้อาวุโสผู้พิทักษ์ตระกูลของพวกเรา เมื่อพวกเขาออกโรง วันนี้นายต้องตายแน่!”
“ดีเลย ฉันอยากดูนักว่านายจะเอาชีวิตฉันไปได้ยังไง”
สำหรับท่าทีอหังการของหลงอ้าวเทียนเหอเจ๋อกลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย เพราะในความคิดของเขา ตัวเองคงไม่อ่อนแอถึงขนาดนั้น
“ไอ้หนุ่มจองหองเอ๋ย วันนี้มาก่อเรื่องที่ตระกูลหลงของเรา ถ้าไม่ทิ้งแขนไว้สักข้าง อย่าหวังว่าจะมีชีวิตรอด!”
ในบรรดาชายชราทั้งสี่ มีคนหนึ่งดูแก่มาก แม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยริ้วรอยและมีรูปร่างประหลาด แต่เหอเจ๋อรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายอันทรงอำนาจที่แผ่ออกมาตอนเขาพูด
“ฮึ งั้นก็ลองดูสิ!”
หลังจากเหอเจ๋อพูดจบ ชายชราทั้งสี่ก็ลงมือทันที พวกเขาพุ่งเข้าหาเหอเจ๋ออย่างรวดเร็ว การเคลื่อนไหวเร็วจนคาดเดาไม่ได้ พอเหอเจ๋อรู้ตัวชายชราคนหนึ่งก็มาอยู่ตรงหน้าแล้ว ส่วนอีกสามคนก็ล้อมรอบเขาไว้
เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ เหอเจ๋อก็ลงมือโจมตีทันที เขายื่นมือคว้าไปที่ชายชรา แม้จะเคลื่อนไหวเร็วแต่กลับคว้าอากาศเปล่า ไม่โดนตัวอีกฝ่ายเลย
“หืม?”
เหอเจ๋อไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตอบสนองได้เร็วขนาดนี้ เกินความคาดหมายของเขา แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ โจมตีซ้ำอีกครั้งด้วยความเร็วสูง พุ่งเข้าหาหน้าอกของชายชรา แต่ชายชราเพียงขยับตัวนิดเดียวก็หลบพ้นไปอีก
เหอเจ๋อเห็นแบบนี้ก็ได้ประจักษ์ถึงพลังอันแข็งแกร่งของชายชราผู้นี้
“ฉัวะ!”
“โพล่ง!”
น่าสะพรึงกลัว! เพียงจู่โจมครั้งเดียว พอเหอเจ๋อยกมือป้องกันหน้าอก ชายชราก็ฟาดฝ่ามือลงบนมือของเขา พลังป้องกันบนมือของเหอเจ๋อถูกทำลายในทันที จากนั้นเหอเจ๋อก็ถูกซัดกระเด็นไปไกล
“พรวด!”
เหอเจ๋อรู้สึกเหมือนมีไฟลุกไหม้อยู่ในร่างกาย อวัยวะภายในราวกับถูกทำลาย ตอนนี้เขารู้สึกว่าแม้แต่พลังภายในก็ไม่สามารถระดมได้
เพียงหนึ่งกระบวนท่า เหอเจ๋อก็รับมือไม่ไหวแล้ว
เลือดสดพุ่งออกจากปากของเหอเจ๋อย้อมพื้นขาวสะอาดให้เป็นสีแดง
“หึ! ไอ้เด็กบ้าคลั่ง มีพลังแค่นี้ก็กล้ามาอวดดีต่อหน้าฉัน”
ชายชราตวาดด้วยความโกรธ พลังงานที่มองไม่เห็นแผ่ออกมาจากร่างของเขาอย่างรุนแรง
“ผู้อาวุโส มันคือคนที่ทำลายป้ายของตระกูลมังกรของพวกเรา ฆ่ามันซะ เพื่อรักษาเกียรติของพวกเรา”
“ฉึก!”
เมื่อชายชราได้ยินประโยคนั้น เขาก็พุ่งเข้าใส่ทันที ด้วยความเร็วสูง เขาปรากฏตัวตรงหน้าเหอเจ๋อแล้วคว้าคอของเหอเจ๋อไว้ เหอเจ๋อพยายามต่อต้านทันที แต่ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่าย ชายชราปล่อยพลังออกมาทั่วร่าง คลื่นพลังที่มองไม่เห็นถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นน้ำ รุนแรงอย่างยิ่ง
“พรึ่บ!”
อีกฝ่ามือหนึ่ง ชายชราราวคลั่ง เหอเจ๋อเป็นเพียงแมลงตัวน้อยต่อหน้าเขา ไม่สามารถต้านทานการโจมตีได้กี่กระบวนท่า
“ลูก!”
เฟิ่งเฟยเฟยเห็นลูกชายถูกรังแกจนเป็นแบบนี้ หัวใจนางเจ็บปวดยิ่งนัก นางอยากช่วยลูกชาย แต่จะทำอย่างไรได้? ไม่มีประโยชน์เลย ตอนนี้นางถูกหลงเจ๋อรั้งตัวไว้ ไม่สามารถหลุดพ้นไปได้
เหอเจ๋อถูกชายชราทำร้ายอย่างทารุณ ไม่มีพลังต่อต้านเลย เหอเจ๋อตระหนักได้ว่าตนผิดพลาด พลังอันน่าสะพรึงกลัวของคนตรงหน้านี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะจินตนาการถึงได้
“พรวด!”
เลือดสดพุ่งออกจากปากเหอเจ๋ออีกครั้ง ตอนนี้เขารู้สึกว่าตนเองทนไม่ไหวแล้ว พลังของชายชรานั้นน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน เขาไม่มีทางสู้ได้ ได้แต่ป้องกันตัวเท่านั้นจึงจะทำให้ตัวเองสงบลงได้
อย่างไรก็ตาม ชายชราไม่ให้โอกาสเหอเจ๋อแม้แต่น้อย เพราะในวินาทีถัดมา เขาปรากฏตัวด้านหลังเหอเจ๋อและฟาดฝ่ามือลงบนศีรษะ
เหอเจ๋อรู้สึกถึงลมหายใจแห่งความตาย สมองของเขามีแต่เสียงอื้ออึง ราวกับมีพลังมหาศาลกำลังโจมตีเขาอยู่
แววตาของเหอเจ๋อเริ่มหม่นลง สีหน้าทั้งหมดเปลี่ยนเป็นแย่ลงอย่างมาก ใบหน้าซีดขาว ไร้ซึ่งสีเลือด ดูเหมือนจะถึงจุดจบแล้ว
“ฉันเหอเจ๋อจะต้องตายแบบนี้เลยหรือ ไม่ ฉันไม่ยอม…”
เหอเจ๋อรู้สึกว่าเท้าของตนก้าวเข้าสู่ห้องโถงกว้างใหญ่ ที่นั่นมีคนหน้าตาดุร้ายคนหนึ่งกำลังรอพวกเขาอยู่
ในวินาทีถัดมาเหอเจ๋อล้มลง เขาล้มลงกับพื้นโดยไม่มีสัญญาณเตือนใด ๆ เพราะตอนนี้เขาไม่มีลมหายใจแล้ว เขาตายแล้ว กลายเป็นศพที่แข็งทื่อ
นี่คือจุดจบของการอวดดีเกินตัว เรื่องนี้ควรจดจำไว้เป็นบทเรียน ขอบคุณ
(จบ)