เข็มเงินพลิกตระกูล - บทที่ 477 วีรบุรุษตกต่ำ (1)

บทที่ 477 วีรบุรุษตกต่ำ (1)

การกระทำของเฟิ่งเฟยเฟยครั้งนี้ถือว่าหยิ่งยโสมาก เรียกได้ว่าไม่ได้เห็นตระกูลมังกรอยู่ในสายตาเลย การกระทำของเธอตอนนี้เหมือนกับการดึงตระกูลมังกรลงมาจากตำแหน่งที่สูงส่ง แสดงความเด็ดขาดอย่างมาก ต้องรู้ว่าตระกูลมังกรในเมืองเมืองกว่างหนานนั้นมีชื่อเสียงมาก แต่ตอนนี้กลับถูกทำให้เป็นแบบนี้ เท่ากับเป็นการทำลายศักดิ์ศรีของพวกเขา

หลงเจ๋อมองดูทุกอย่างตรงหน้า ตอนนี้เขาโกรธมากแล้ว การกระทำของเฟิ่งเฟยเฟยนี้เท่ากับเป็นการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของตระกูลมังกร

“พอได้แล้ว!”

หลงเจ๋อตะโกนเสียงดัง

ในตอนนี้ สิบสามองครักษ์พิเศษเดินเข้ามาจากด้านนอก พวกเขาเห็นภาพตรงหน้าก็มองหน้ากันไปมา ทุกคนคงไม่คิดว่าเหอเจ๋อและเฟิ่งเฟยเฟยจะมาถึงที่นี่ก่อนพวกเขา

“พวกแก ทำไมถึงกลับมาตอนนี้ เกิดอะไรขึ้นกันแน่!”

ตอนนี้หลงเจ๋อก็เห็นคนของตัวเองกลับมาแล้ว ขณะนี้เขากำลังโมโหจัด

สิบสามองครักษ์พิเศษถูกทำร้ายจนหน้าตาบวมช้ำ พวกเขามองหน้ากันไปมา ไม่มีใครกล้าพูดสักคน

“ฉึก!”

เสียงเบาดังขึ้น จู่ ๆ เห็นร่างของหลงเจ๋อเคลื่อนไหว มาอยู่ตรงหน้าเฟิ่งเฟยเฟยแล้ว และในจังหวะถัดมา เขาก็ลงมือทันที เป็นการลงมือที่รวดเร็วมาก เห็นเขาทำมือเป็นกรงเล็บพุ่งไปคว้าป้ายที่อยู่ในมือของเฟิ่งเฟยเฟยดูเหมือนว่าเขาต้องการแย่งป้ายคืนจากมือของเฟิ่งเฟยเฟย

แต่เฟิ่งเฟยเฟยคาดเดาได้แล้วว่าเขาจะทำแบบนี้ ร่างกายเคลื่อนไหว ป้ายในมือก็ปรากฏอยู่ด้านหลังของเธอแล้ว ด้วยเหตุนี้จึงไม่ถูกทำร้าย หลงเจ๋อเห็นเฟิ่งเฟยเฟยหลบไปด้านข้าง กรงเล็บดุร้าย พุ่งไปคว้าคอของเฟิ่งเฟยเฟย

“โครม!”

ตามมาด้วยเสียงทึบ ๆ เสียงทึบเล็ก ๆ นี้ทำให้ป้ายถูกทำลายในมือของคนในตระกูล ใช่แล้ว เมื่อหลงเจ๋อพุ่งเข้าไปคว้าเฟิ่งเฟยเฟยจู่ ๆ เฟิ่งเฟยเฟยก็ใช้ป้ายในมือป้องกันตัว และเพราะการป้องกันครั้งนี้ จึงเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น

เหอเจ๋อมองดูภาพตรงหน้า เมื่อครู่เขายังเป็นห่วงแม่ของตัวเองอยู่ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาไม่ต้องกังวลอะไรแล้ว

“พวกแกยังยืนเหม่ออะไรกันอยู่ รีบจัดการ ฆ่าไอ้หมอนั่นให้ฉัน!”

ในตอนนี้พ่อบ้านหลงก็หมดหนทางแล้ว จึงสั่งการด้วยความโกรธแค้น

ในเวลาเดียวกัน บรรดาคนรับใช้รอบ ๆ ได้รับคำสั่งจากนายแล้ว ก็ล้อมเหอเจ๋อเข้ามาทันที เหอเจ๋อเห็นคนรับใช้ของตระกูลมังกรล้อมเข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ ก็เริ่มระวังตัว เพราะเขาเข้าใจดีว่าต่อจากนี้จะมีการต่อสู้ครั้งใหญ่รออยู่

“ฉัวะ!”

ในตอนนี้ คนรับใช้หลายคนก็พุ่งเข้ามาอย่างดุร้าย เหอเจ๋อรู้ตัวแล้วก็รวบรวมพลังที่แข็งแกร่งในมือทันที พลังนี้ปรากฏขึ้นแล้วก็พุ่งไปโจมตีคนรับใช้ที่เข้ามา เห็นพลังของเขาปรากฏขึ้นแล้ว ช่างแข็งแกร่งไร้เทียมทาน ราวกับไม่มีใครต้านทานได้ เห็นพลังนี้ปะทะร่างของคนรับใช้เหล่านั้น พวกเขาก็กระเด็นออกไปไกลมาก

เหอเจ๋อมองดูคนรับใช้รอบ ๆ อย่างเย็นชา บนใบหน้าไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย

สภาพน่าสงสารของคนรับใช้สองคนที่กระเด็นออกไป คนรับใช้รอบ ๆ ก็เห็นกับตา ในสายตาของพวกเขา เหอเจ๋อดูแข็งแกร่งเกินไป เมื่อครู่คนรับใช้สองคนนั้นมีการป้องกันตัว แต่การป้องกันนี้อยู่ต่อหน้าเหอเจ๋อกลับไม่ต่างอะไรกับกระดาษ เห็นสถานการณ์แบบนี้ คนรับใช้รอบ ๆ ต่างมองหน้ากันไปมา ทุกคนมองดูสถานการณ์ตรงหน้าอย่างงุนงง ไม่รู้ว่าใครจะเข้าไปก่อน

“เฮ้อ!”

ในที่สุดก็มีคนทนไม่ไหวพุ่งเข้าไปทันที ชกหมัดใส่เหอเจ๋อมา เหอเจ๋อรู้สึกถึงกระแสพลังที่เข้ามาใกล้ ก็รู้ว่านี่คือพลังที่โจมตีเขา พลังนี้มาเร็วไปหน่อย แต่เหอเจ๋อไม่ได้สนใจเลย ร่างกายไม่ขยับ กลับตีฝ่ามือ พลังแข็งแกร่งที่รวบรวมในมือก็พุ่งออกไปทันที พลังนั้นราวกับสามารถทำลายคนได้ ซัดคนผู้นั้นกระเด็นไปไกล

“ตูม!”

ในตอนนั้นเอง เสียงทึบ ๆ ก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ขณะนี้เฟิ่งเฟยเฟยได้ปะทะกับหลงเจ๋อเข้าแล้ว พลังของหลงเจ๋อนั้นแข็งแกร่งมาก แต่วรยุทธ์ของเฟิ่งเฟยเฟยก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากัน การต่อสู้ของทั้งสองดูธรรมดา แต่เป็นการประลองวรยุทธ์ เหมือนกับการปะทะของพลังลมเมื่อครู่ ที่ทำให้รู้สึกได้ถึงพลังอันแข็งแกร่งของทั้งคู่

“แกนี่มันยายแก่บ้า ทำลายป้ายตระกูลหลงของฉัน วันนี้ถ้าไม่ได้ฆ่าแกฉันก็ไม่ใช่หลงเจ๋อ!”

หลงเจ๋อแสดงสีหน้าโกรธจัด ตอนนี้เขาทนไม่ไหวแล้ว คนอาจจะดูถูกได้ แต่ชื่อเสียงของตระกูลหลงจะมีอะไรมาทำให้เสื่อมเสียไม่ได้ โดยเฉพาะการที่เฟิ่งเฟยเฟยบังอาจทำลายป้ายของตระกูลหลง แค้นใหญ่เช่นนี้ เขาจะปล่อยผ่านไปได้อย่างไร ตอนนี้ในใจเขามีความคิดเดียว นั่นคือต้องกำจัด ต้องฆ่าเฟิ่งเฟยเฟยที่อยู่ตรงหน้านี้

แต่เขาก็ประเมินเฟิ่งเฟยเฟยต่ำเกินไป พละกำลังของเฟิ่งเฟยเฟยแข็งแกร่งมาก วรยุทธ์ของทั้งสองคนแทบจะอยู่ในระดับเดียวกัน ชั่วขณะนี้ยากที่จะตัดสินแพ้ชนะ

“ฮึ! ฆ่าฉัน? ต้องดูก่อนว่านายจะฆ่าฉันได้ยังไง!”

เฟิ่งเฟยเฟยแสดงสีหน้าดูแคลน สำหรับเธอแล้ว ในโลกนี้มีไม่กี่คนที่จะทำอะไรเธอได้

“ยายแก่บ้า!”

หลงเจ๋อตะโกนลั่น ทั่วร่างแผ่พลังอันแข็งแกร่งออกมา พอพลังนี้ปรากฏขึ้น อากาศรอบข้างก็ราวกับจะระเบิด ส่งเสียงหึ่ง ๆ

การต่อสู้ดูเหมือนจะเริ่มขึ้นแล้ว และเริ่มการประมือระยะประชิด

ไม่รู้ตัว พวกเขาต่อสู้กันมาเกือบหนึ่งธูปแล้ว

หลงเจ๋อกับเฟิ่งเฟยเฟยยังไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบ ส่วนทางด้านเหอเจ๋อจบการต่อสู้ไปนานแล้ว บรรดาคนรับใช้หลายสิบคนไม่ใช่คู่มือของเหอเจ๋อตอนนี้เหอเจ๋อจัดการคนรับใช้ทั้งหมดจนนอนระเนระนาดกับพื้น พวกเขาไม่มีความสามารถที่จะคุกคามเขาได้อีกแล้ว เรื่องนี้ทำให้เหอเจ๋อรู้สึกดีใจมาก

หลังจากจัดการพวกคนรับใช้เสร็จเหอเจ๋อก็เข้าร่วมการต่อสู้กับเฟิ่งเฟยเฟยทันที ตอนนี้เฟิ่งเฟยเฟยกับหลงเจ๋อยังไม่มีใครแพ้ชนะ ดังนั้นเขาจึงลงมือ สองคนสู้กับคนเดียว ไม่เชื่อว่าจะไม่เอาชนะหลงเจ๋อได้

ถึงยังไงคนมากก็ย่อมมีกำลังมากกว่านี่นา!